(προηγούμενο)

arxigramma-Aφού, όμως, ο Ήλιος σκεπάζει τον Βασιλίσκο κάθε 23η Αυγούστου, κάθε έτος (πράγμα που κάνει ανελλιπώς τις τελευταίες δεκαετίες, καί θα κάνει καί τις επόμενες), τότε πρέπει να βρούμε εάν πράγματι η σημαντική 23η Αυγούστου αναφέρεται στο 2014 μΧ.
Όντως, διαθέτουμε ένα εργαλείο χρονισμού. Θυμάστε την «κουτσή πεντάλφα»; Την «τρείς ενέργειες / δύο παύσεις» σε ίσα χρονικά διαστήματα;

koutsh-pentalfa-pagkpolemwn

Εδώ βλέπουμε πως η «κουτσή πεντάλφα» των παγκοσμίων πολέμων ήδη έχει χτυπήσει δύο φορές, καί ήδη έχει κάνει τις δύο παύσεις της. Άρα, περιμένουμε χτύπημα μέσα στο 2014. Επίσης, να θυμηθούμε αυτό που είχα ισχυριστεί, ότι το ισχυρώτερο είναι το πρώτο χτύπημα από τα τρία. Επομένως, πράγματι φέτος μας περιμένει το πρώτο χτύπημα της επόμενης τριάδας, το οποίο θα είναι όσο δεν πάει άλλο καταστροφικό.

Πρέπει, όμως, να παραθέσω τις σκέψεις μου καί γιά το εξής:

Εφ’ όσον από το 1914 μέχρι το 1937 (πραγματική έναρξη του Β’ ΠΠ) μεσολαβούν 23 έτη, μήπως έχουμε καί «κουτσή πεντάλφα» με διαστήματα εικοσιτριών ετών; Αν ναί, τότε στα «ορόσημα» της κουτσής πεντάλφας θα συμπεριλαμβάναμε τις χρονολογίες 1960, 1983, 2006. Αν καί η έρευνά μου δεν αποκάλυψε γεγονότα σχετικά με παγκόσμιο πόλεμο, ή προεργασία του, εν τούτοις πιστεύω (διότι η κουτσή πεντάλφα δεν αστοχεί!) ότι το 2006 συνέβησαν γεγονότα κυρίως «τελετουργικά» (να το πω έτσι) καί άγνωστα στο ευρύ κοινό. Μόνο που δεν έχω τρόπο να το αποδείξω.

Συμπερασματικώς: Η 29η Απριλίου 2014 καί η 23η Αυγούστου 2014 είναι οι δύο ημερομηνίες-«κλειδιά», που (κατ’ εμένα) οριοθετούν -η πρώτη- καί σηματοδοτούν -η δεύτερη- την έναρξη του Γ’ ΠΠ. Ίσως η πρώτη απλά να σημαίνει το τέλος των τελετών αναβίωσης του τελετουργικού μέρους του «Ατλαντικού» πολέμου (που ξεκίνησε με την έκλειψη του Βασιλίσκου από την Ηριγόνη στις 20/03/2014), καί η ουσιαστική έναρξη του Γ’ ΠΠ να επισυμβεί επάνω στη δεύτερη. Αυτό, βεβαίως, θα φανεί ξεκάθαρα τους επόμενους μήνες.

Όμως, γιατί θέτω το όποιο τελετουργικό έναρξης του Γ’ ΠΠ την 20η Μαρτίου 2014; Την υπομονή σας, παρακαλώ! Η εισαγωγή στο θέμα θα είναι μακρόσυρτη.

ΠΕΡΙ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΩΝ ΕΝ ΓΕΝΕΙ

Οι αστεροειδείς, κομμάτια του πάλαι ποτέ Φαέθωνα, είναι μία πολύ παράξενη ιστορία. Τα μεγάλα ερωτήματα των σημερινών αστρονόμων σχετικά μ’ αυτούς, είναι σε γενικές γραμμές τα εξής:

  • Εάν εξερράγη ολόκληρος πλανήτης, γιατί τα κομμάτια του δεν έφυγαν προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά συνεχίζουν να «πλέουν» αενάως επάνω στην ίδια τροχιά;
  • Καί γιατί αρκετά απ’ αυτά έχουν περίπου την ίδια ταχύτητα καί ομαδοποιούνται; (Ως γνωστόν, υπάρχουν τρείς μεγάλες, ευδιάκριτες ομάδες αστεροειδών: οι «Έλληνες», οι «Τρώες», καί οι «Χίλντες».)
  • Πόσο μεγάλος ήταν ο Φαέθων;… Τη στιγμή που όλη η μάζα των αστεροειδών αθροιζόμενη δεν δίνει έναν «κανονικό» πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.
  • Άρα, αφού οι αστεροειδείς «δεν» προέρχονται από εκραγέντα πλανήτη, τότε από πού προέρχονται;

Αντιθέτως, η αφεντιά μου δεν έχει τέτοιες απορίες. Ήδη σας έχω εκθέσει τις απαντήσεις μου.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι οι αστεροειδείς στ’ αλήθεια προέρχονται από την έκρηξη του μακαρίτη Φαέθωνα. (Άρα, δεν τίθεται θέμα να ψάχνω άλλη πηγή προελεύσεώς τους.) Επίσης, κατά την έκρηξη αυτή έγινε κομμάτια καί το ένα από τα δύο φεγγάρια του πλανήτη αυτού. (Το άλλο, είναι αυτό που γυρίζει γύρω απ’ τη Γή μας.) Επίσης, σας έχω αποδείξει ότι ο Φαέθων ήταν λιγάκι μεγαλύτερος του Κρόνου – πράγμα που από την πλευρά του συνεπέρανε καί ο εκλιπών Τόμ βάν Φλάντερν. Τέλος, σας περιέγραψα λεπτομερώς τον μηχανισμό της έκρηξης του Φάεθωνα (εδώ κι εδώ), από υπεράντληση αιθερικής ενέργειας.

Η μόνη απάντηση, την οποία δεν έδωσα ακόμη, είναι γιά τη φύση των αστεροειδών.

Αν καλοψάξει κανείς τους συμβατικούς αστρονόμους, τους «σεβαστούς πανεπιστημιακούς δασκάλους, που προωθούν την επιστήμη», κτλ κτλ θρίχες περμανάντ, θ’ ανακαλύψει πως δεν είναι καί τόσο …συμβατικοί. Γιά παράδειγμα, πολλοί από δαύτους είναι ποδίτσες. Όχι πως οι ποδίτσες είναι τίποτε οργισμένοι έφηβοι, αλλά οι προφέσσορες συνήθως θα κρυφτούν πίσω από τη σεβάσμια μάσκα του ακαδημαϊκού, καί δεν θα διατυμπανίσουν την ποδιτσοφορία τους στους φοιτητές τους.
Από τη στιγμή, όμως, που οι προφέσσορες θ’ ανακατευτούν σε τέτοια μονοπάτια, θ’ αρχίσουν καί να σκέφτονται αλλοιώς. Τουτέστιν, ουχί αυστηρώς …επιστημονικώς! Γι’ αυτό, δεν είναι σπάνιο να βλέπεις επιστήμονες του είδους να εντυπωσιάζονται από αλήθειες εξ αποκαλύψεως – που τους τις σερβίρει κάποιος …«μέγας μύστης». (Προσωπικά, μου είναι αδιάφορο το τί ισχυρίζονται οι ίδιοι παραέξω.) Ποιοί; Αυτοί που, υποτίθεται, έχουν τη νοημοσύνη καί τα (εργαστηριακά) μέσα να ελέγξουν κάθε τί, αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ή όχι!

Νά,… υπάρχει πχ ένας «ακαδημαϊκός μύθος», ότι μερικοί επιστήμονες των αρχών του 20ου αιώνα βάλανε κάποιους θεοσοφιστές να οραματιστούν το εσωτερικό του ατόμου, καί να τους το περιγράψουν!…

Κάμποσο μυαλό, όμως, όντως διαθέτουν οι προφεσσόροι – δε λέω. Κι έτσι, δεν τους πήρε πολύ να παρατηρήσουν σημάδια επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς στους αστεροειδείς. Ή, να το διατυπώσω καλύτερα: επαναλαμβανόμενα γεγονότα, σχετιζόμενα με τους αστεροειδείς.
Μπορεί, βέβαια, να διέθεταν καί βιβλιογραφία απρόσιτη στο ευρύ κοινό, από την οποία πήραν την ιδέα (του «συμπεριφορικού μοντέλου» των αστεροειδών) έτοιμη. Πχ ο ένας αδ:. ποδίτσας είχε τα κλειδιά της υπόγειας βιβλιοθήκης του Βατικανού. Διάβασε (θεωρούμενα «χαμένα») αρχαία ελληνικά χειρόγραφα εκεί μέσα, έμαθε ενδιαφέροντα …καινούργια πράγματα, καί τα σφύριξε στον έτερο αδ:. ποδίτσα, διευθυντή του αστεροσκοπείου Τάδε. Έτσι πάει η σκυταλοδρομία σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Το επόμενο στάδιο, μετά τις αρχικές παρατηρήσεις: όπως έγραψε καί η αναγνώστρια «vedi» σε σχόλιό της, είναι προφανές πως οι προφέσσορες κάνανε συσχετισμό γεγονότων επάνω στη Γή μας με τις θέσεις καί τις αμοιβαίες γωνίες των αστεροειδών. Μιά που οι αστεροειδείς άρχισαν ν’ ανακαλύπτονται την Πρωτοχρονιά του 1801 (από τον Τζιουζέππε Πιάτσι, που ανακάλυψε τη Δήμητρα), οι λεβέντες μάλλον ξεσκίστηκαν στο διάβασμα εφημερίδων της εποχής τους, καί στην αποδελτίωση των «ψιλών» ειδήσεων. (Δεν υπήρχαν Ιντερνέτια τότε.) Ίσως σκάλισαν καί βιβλιογραφικές αναφορές παρελθόντων γεγονότων, είδαν (με υπολογισμό τροχιών) ότι ο τάδε αστεροειδής χώνει τη μούρη του κάθε φορά που συμβαίνει συγκεκριμένο γεγονός, οπότε τσούπ! Έτοιμο τ’ όνομα του αστεροειδούς! Νά, αυτός βαφτίστηκε «Δήμητρα», ο άλλος «Παλλάς», κτλ κτλ.

Το λιγώτερο προφανές, είναι πως όλοι αυτοί οι κύριοι γνωρίζανε άριστα τη συμβατική Αστρολογία. (Διότι ξέρανε τί να ψάξουνε καί πού να το ψάξουνε.) Καί το ακόμη λιγώτερο προφανές, είναι πως έφτιαξαν μία νέα, απόκρυφη Αστρολογία με βάση τους αστεροειδείς – την οποία καί συμβουλεύονται.

Ακόμη ένα …προφανές συμπέρασμα: Την Αστρολογία αυτή των αστεροειδών την κρατάνε μεν μυστική από το ευρύ κοινό, αλλά σημαντικά γεγονότα σε υψηλό επίπεδο (πχ ενέργειες αρχηγών κρατών) σχεδιάζονται με βάση αυτήν. Αυτό το τελευταίο μπορούμε καί να το διαπιστώσουμε από την ειδησεογραφία, όχι απλά να το συμπεράνουμε.

Εκείνο που δεν είδαν, ή το είδαν μεν, αλλά κάνουν την πάπια περί αυτού δε (διότι δεν μπορούν να το εξηγήσουν), είναι το βαθύτερο…

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΦΑΕΘΩΝΑ

Φανταστείτε πως έχετε ένα τουφέκι, που, αντί γιά σφαίρες, ρίχνει βελόνες. Φανταστείτε πως πυροβολάτε μία άλλη βελόνα, θέλοντας να περάσετε τη βελόνα-βλήμα από την τρύπα της βελόνας-στόχου. Φανταστείτε ακόμη, πως πυροβολάτε από απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων. Καί πως πυροβολάτε αμέτρητους αιώνες πριν!
Φανταστείτε, ακόμη παρακάτω, πως η βελόνα-στόχος δεν βρίσκεται στη θέση της!!!… Αλλά ΘΑ βρεθεί εγκαίρως καί επακριβώς στη σωστή θέση, αφού πρώτα έχει κάνει απίθανες κινήσεις.

Φανταστείτε, τέλος, πως πράγματι, πετυχαίνετε τον στόχο σας!!!!!

Σας μπέρδεψα;

Κι όμως, μιλώντας κατ’ αναλογίαν, στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα κομμάτια του Φαέθωνα!

Το μόνο που ίσως σας μπέρδεψε, είναι πως μόλις πρίν μιλούσαμε γι’ αστεροειδείς. Όμως, κομμάτια του Φαέθωνα είναι καί οι κομήτες.
Αυτοί, τώρα, είναι επιφανειακά κομμάτια του μακαρίτη πλανήτη, που τα τίναξε μακριά η έκρηξη, στις εσχατιές του Ηλιακού μας Συστήματος. Αν δεν είχαν αρχική ταχύτητα διαφυγής απ’ αυτό (που αρκετά τη διέθεταν, κι έφυγαν – γι’ αυτό δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί της μάζας «πλανήτη» στους επιστήμονες), τότε τέθηκαν σε εξαιρετικά μακροχρόνιες τροχιές, εξαιρετικά μεγάλης εκκεντρότητας ελλείψεων. Δηλαδή, επισκέπτονται τη συμπαντική γειτονιά μας κάθε μερικές χιλιάδες χρόνια, καί μετά εξαφανίζονται πάλι στα όρια του Ηλιακού μας Συστήματος – ίσως κι ελαφρά έξω απ’ αυτό.
Έγραψα πως είναι επιφανειακά κομμάτια του Φαέθωνα, διότι κουβαλάνε μαζί τους κομμάτια πάγου… ο οποίος αποτελείται από αλμυρό νερό. Είναι ακριβώς νερό από τους ωκεανούς του μακαρίτη πλανήτη.

Κι ακριβώς το ίδιο νερό μας επέτρεψε να χρονολογήσουμε την έκρηξη του Φαέθωνα στα 3,200,000 (τρία εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες) χρόνια πριν. Γιατί; Διότι μάζες αυτού του νερού βρέθηκαν να έχουν κάνει «στάμπες» επάνω στους δορυφόρους του Δία, όπως τινάχτηκαν στο διάστημα. Τα υπόλοιπα τ’ ανέλαβε η φασματοσκοπία, κι έτσι γνωρίζουμε την χρονολόγηση.
Πριν αρκετά χρόνια, όταν είχα πρωτοσυνδεθεί στο Διαδίκτυο, είχα βρεί μία (αγγλόφωνη) ιστοσελίδα μεταπτυχιακού φοιτητή (κάπου στο εξωτερικό), που τα εξηγούσε όλ’ αυτά. Θυμάμαι, ήμουνα στη φάση του πειραματισμού με το νέο «κοσκινάκι» μου, καί είχα χρησιμοποιήσει τον «Lycos«. (Αυτός είναι ένας -μάλλον πειραματικού χαρακτήρα- browser, που «βλέπει» μόνο κείμενο. Όχι εικόνες.) Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερα από τότε να ξαναβρώ τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα.

Λοιπόν, πολύ πριν τους επιστήμονες, ο απλός λαός (ειδικά ανά τας Ευρώπας) είχε δώσει τη δική του συμπεριφορική ανάλυση: είχε συνδέσει τους κομήτες με άσχημα πράγματα. Λοιμοί, λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, θάνατοι, καταστροφές, πόλεμοι… Όλο το πακέτο της συμφοράς!
Έρχεται, τώρα, καπάκι στην εποχή μας κι ο Γκόρο Αντάτσι, καί κάνει τρομερές αναλύσεις των τροχιών διαφόρων κομητών …»της …μοδός» – όπως ο Ελενίν, ο ISON, κι άλλοι παρόμοιοι, που περνάνε από το «μάτι της βελόνας». (Ψάξτε τους συνδέσμους, αξίζει!) Το -αρχικό- συμπέρασμα είναι πως:

  • Είτε οι κομήτες (καί οι αστεροειδείς) σπρώχνονται από κάποιες (αόρατες) υπερνοημοσύνες.
  • Είτε κομήτες κι αστεροειδείς έχουν προγραμματιστεί από κάποιες υπερνοημοσύνες να κάνουν όσα κάνουν, καί ξεκίνησαν την πορεία τους από έκρηξη προγραμματισμένη σε άπειρες μικρολεπτομέρειες. (Πχ αρχικές ταχύτητες των κομματιών, κατευθύνσεις βολής, καί ό,τι άλλο.)
  • Είτε, τέλος, αποτελούν οι ίδιοι υπερνοημοσύνες.

Σ’ αυτά όλα, επιστήμονες καί μη, τσινάνε. Γιατί, όμως; Τί τους ενοχλεί; Ιδού!

  • Αναίρεση πρώτη: αυτές οι υπερνοημοσύνες, αν είναι όντως τέτοιες, γιατί να μην κάνουν κατ’ ευθείαν προγραμματισμό των κομητών κι αστεροειδών, αλλά ν’ αναλίσκονται σε διαρκές σπρώξιμο;

Λογικόν, καί πάει το πρώτο ερώτημα. Πέρασε στην ανυπαρξία. Άσε που, αν υποθέσουμε υπερνοημοσύνες να σπρώχνουνε τις ουράνιες πέτρες, ή να τις εκσφενδονίζουν, πάμε σε Ολύμπιους Θεούς, Τιτανομαχίες, κτλ. Που σημαίνει, ότι θα κληθούμε να δώσουμε πραγματιστικές εξηγήσεις σε μυθολογικά γεγονότα.
Κι αν αυτά δεν ήταν παραμύθια, αλλά πραγματικότητα; Έ; Τί κάνουμε τότε; (Λες να μας βλέπει ο Δίας στις στοές μας, που λατρεύουμε τον Κρόνο; Μπρρρρρ!!!… 🙂 )

  • Αναίρεση δεύτερη: Γιατί να προγραμματιστούν κομήτες / αστεροειδείς; Δεν βγαίνει νόημα. Ακόμη χειρότερα: γιατί να προγραμματιστούν τα κομμάτια της έκρηξης πχ μιάς χειροβομβίδας;
  • Κι αναίρεση τρίτη: Ποιός ν’ αποτελεί υπερνοημοσύνη; Οι πέτρες; Έ, όχι δά!

Τότε;

Η ΕΞΗΓΗΣΗ

Αυτή ελλοχεύει στην τέταρτη εκδοχή, που υποστηρίζω εγώ: Οι διαστημικές πέτρες όντως είναι πέτρες… Αλλά κουβαλάνε μέσα τους κομμάτια κάποιου παμπάλαιου αρχικού προγραμματισμού.

Που τις αναγκάζει:

(α) να κάνουν αυτές τις συγκεκριμένες τροχιές, όσο «απίθανα» κι αν φαίνονται στα μάτια μας τα περάσματά τους από «το μάτι της βελόνας», καί

(β) να προτρέπουν σε συμπέρασμα άμεσου συσχετισμού των κινήσεων/θέσεών τους με τις ζωές των ανθρώπων στη Γή.

Βέβαια, το βαθύτερο αίτιο του (β) δεν το γνωρίζω. Κανείς δεν το γνωρίζει. Το πώς (αλληλο)επηρεάζεται μία ομάδα φαινομενικώς ασχέτων παραγόντων (από τις τροχιές των αστεροειδών, μέχρι το αιθερικό πεδίο, μέχρι την εγκεφαλική λειτουργία των ανθρώπων, μέχρι το dna, μέχρι…, μέχρι…), αποτελεί πολύ μακρυνό μελλοντικό ανάγνωσμα. Όμως, ο συσχετισμός είναι υπαρκτός. Στο κάτω-κάτω, κάθε πρωτόγονος ξέρει ν’ ανάβει φωτιά, κι ας μη γνωρίζει Μοριακή Χημεία. Ας μας επιτραπεί, λοιπόν, κι εμάς, τους πρωτογόνους του 21ου αιώνα μΧ, έστω το να είμαστε βέβαιοι γιά την ύπαρξή του.

Μπορώ, όμως, να σας πω με σιγουριά το εξής: οι Φαεθωνιανοί είχαν μετατρέψει τον πλανήτη τους όχι μονάχα σ’ ένα τεράστιο εργοστάσιο ενεργειακής παραγωγής, αλλά καί σ’ έναν τεράστιο υπερ-υπολογιστή! Επομένως, οι αστεροειδείς με τους κομήτες είναι κομμάτια αυτού του πάλαι ποτέ υπερ-υπολογιστή, μ’ ενσωματωμένο προγραμματισμό. Γιά να καταλάβετε καλύτερα, συγκρίνετέ τους όχι με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές σας, αλλά περισσότερο με τηλεκοντρόλ καί μηχανισμούς πχ από γκαραζόπορτες, ή ασσανσέρ. Κάθε φορά που ανάβουμε ένα τέτοιο μηχανάκι, θα εκτελέσει επακριβώς μία σειρά από καλώς καθορισμένες λειτουργίες. (Ενώ οι υπολογιστές διαθέτουν σαφώς περισσότερη ελευθερία κι ευελιξία.)

Το κακό είναι, πως ούτε αυτό γνωρίζω ακόμη γιατί το κάνανε οι μακρινοί μας πρόγονοι στον Φαέθωνα. Είμαι, όμως, απόλυτα σίγουρος πως έτσι συνέβησαν τα πράγματα.

Διότι, στο κάτω της γραφής, το Σύμπαν αποτελείται από ύλη, ενέργεια…

…καί πληροφορία!

163-ΗΡΙΓΟΝΗ

Η Ηριγόνη-163 είναι ο αστεροειδής, που πέρασε μπροστά από τον Βασιλίσκο στις 20/03/2014. Κι αν δεν ξεκίνησε τον Γ’ ΠΠ, ξεκίνησε αυτήν εδώ τη σειρά των αναρτήσεων! 🙂

Το 163 είναι ο αύξων αριθμός της ανακάλυψής της.

(…Θυμήθηκα έναν «αστικό μύθο», που λέει ότι τη μόδα του γκράφφιττι την ξεκίνησε ένας Ελληνοαμερικανός, που αρχές της δεκαετίας του 1960 έγραφε «Takis-123» με μαρκαδόρο στους τοίχους της Νέας Υόρκης. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση, πάντως ο 123 είναι ο αστεροειδής «Μπρουμχίλντα«.)

Ευρύτερα γνωστές Ηριγόνες, στην αρχαιότητα, είχαμε δύο:

Η μία ήταν ερωμένη του Διονύσου, κόρη του κατοίκου της Αττικής Ικάριου, στον οποίο ο Διόνυσος έμαθε την τέχνη του κρασιού. Όταν ο Ικάριος κέρασε κρασί άλλους ανθρώπους, αυτοί νόμισαν πως τους δηλητηρίασε, καί τον σκότωσαν. Κι όταν η Ηριγόνη είδε το πτώμα του πατέρα της, την έπιασε απελπισία καί κρεμάστηκε.

Προς ανάμνηση αυτού του γεγονότος, οι κάτοικοι της Αθήνας κάποιες εποχές κρεμούσαν κοπέλλες ζωντανές… Καί τις κρεμούσαν στ’ αλήθεια.

Η δεύτερη Ηριγόνη ήταν παιδί του αιμομικτικού γάμου του Αιγίσθου με την Κλυταιμνήστρα. Η ίδια παντρεύτηκε (πάλι σ’ αιμομικτικό γάμο) τον ετεροθαλή αδελφό της Ορέστη, καί κάπου εκεί τελείωσε το καταραμένο γένος των Ατρειδών. (Τί παιδιά βγήκαν από τέτοιους γάμους -καθυστερημένα κι ασθενικά-, το καταλαβαίνει κανείς εύκολα. Δεν χρειάζεται εξήγηση, γιατί αυτή η καταραμένη γενιά δεν συνεχίστηκε μετά την Ηριγόνη.) Κατ’ άλλες παραλλαγές του μύθου, κι αυτή η Ηριγόνη αυτοκτόνησε – ή παρα λίγο να τη σκοτώσει κι αυτήν ο Ορέστης.

Ο αστεροειδής 163 ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πρώτης Ηριγόνης, από τον Ανρύ Ζοζέφ Αναστάσιο Περροτέν (που τη βρήκε στις 26/04/1876). Τουλάχιστον αυτό γράφουν τα επίσημα κιτάπια. (Δεν ξέρω τί είδε ο λεγάμενος αστρονόμος, κι έδωσε αυτό το όνομα. Επιδημία παρθένων ν’ αυτοκτονούν διά κρεμάσματος; Δεν μπορώ να υποθέσω κάτι.) Αλλά μην ξεχνάτε, ότι στην όλη μας συζήτηση παίζει πολύ η έννοια του κεκρυμμένου.

Κι έτσι, κατά τη γνωμάρα μου, η Ηριγόνη που έκανε έκλειψη στον Βασιλίσκο στις 20/03/2014 μΧ, είναι η δεύτερη. Η Ατρείδω.

Βλέπεις, αναγνώστη μου, οι Ατρείδες ήταν σκέτα καθάρματα. Ένας προς έναν. Όλη η γενιά τους! Κρόνιοι Πελασγοί γάρ (εκ Μυσίας).

  • Ο Τάνταλος, ανθρωποθυσιαστής καί θεομπαίχτης των Ολυμπίων Θεών. (Τί ουρλιάζει «Κρόνος!» στα κεραμίδια; Έ; 🙂 ) Καί γενάρχης «σημαδεμένων». (Σπαρτών; )
  • Ο Πέλοπας, δολοφόνος (του Μυρτίλου) καί εμμέσως δολοφόνος του Οινομάου (καλό κουμάσι κι ο Οινόμαος…).
  • Τα δίδυμα αδέλφια Ατρέας καί Θυέστης, δολοφόνοι. (Του Χρυσίππου.) Κι όχι μόνον αυτό. Ο πρώτος, επίσης ανθρωποθυσιαστής, έδωσε στον δεύτερο τα μαγειρεμένα κομμάτια του ανηψιού του, δηλ. του γυιού του Θυέστη, κι ο δεύτερος τά ‘φαγε. (Θυέστης, εκ του θύω + εσθίω. Θυσιάζω καί τρώω.)
  • Ο Αγαμέμνων, ανθρωποθυσιαστής.
  • Η Ιφιγένεια, ανθρωποθυσιάστρια. (Στην Ταυρίδα. Εδώ ακριβώς συνδεόμαστε γιά πρώτη φορά -έστω, συμβολικώς- με τα σημερινά γεγονότα της περιοχής της Κριμαίας/Ταυρίδας.)
  • Κι ο Ορέστης, δολοφόνος της μητέρας του, αιμομίκτης, καί φυσικός αυτουργός ενός άλλου αιματηρού εθίμου των Πελασγών, του «φέρσου» (όπως το λέγανε οι -επίσης Πελασγοί- Ετρούσκοι). Δηλαδή της βεντέττας, όπως το ξέρουμε σήμερα.

Οι Ελληνίδες μητέρες όλων αυτών δεν μπόρεσαν να ημερέψουν τ’ άγρια κρόνια γονίδια.

Οι Ατρείδες μας δίνουν να καταλάβουμε, το γιατί οι υπόλοιποι Έλληνες έδιωξαν κλωτσηδόν απ’ την Ελλάδα τους Κρόνιους Πελασγούς. (Κι η πρώτη Ηριγόνη, Πελασγίνα είναι. Οι ανθρωποθυσίες των νεαρών παρθένων, το χούϊ των τότε συμπατριωτών της ν’ αφαιρούν ανθρώπινες ζωές γιά ψύλλου πήδημα, σ’ αυτό το συμπέρασμα μας οδηγούν. Άλλως τε, η «επίσημη» Αρχαιολογία θέλει τη σειρά των κατοίκων της Αττικής ως: Πελασγοί, Ίωνες, κλασικοί Αθηναίοι.)

Σας έχω πεί αμέτρητες φορές, ότι σκέπτομαι πολύ γρηγορώτερα, απ’ όσο κάνω αναρτήσεις. Έτσι, αμέσως συνειδητοποίησα τί σημαίνει «Ηριγόνη-163 μπροστά από τον Βασιλίσκο»:

Hrigonh-Basiliskos_2014-03-20

Η απεικόνιση του φαινομένου από το αστρονομικό πρόγραμμα Cartes du Ciel,

εκεί ακριβώς, που γράφει «Alp Leo». (Στις αμέσως προηγούμενες κι επόμενες στιγμές

αναγράφει καθαρά τα ονόματα της Ηριγόνης καί του Βασιλίσκου,

αλλά ακριβώς τη στιγμή της έκλειψης, όχι.) Η κίτρινη γραμμή είναι η εκλειπτική.

Σημαίνει «μαϊμού» επανάληψη της συζυγίας Ηλίου-Βασιλίσκου του 9,600 πΧ. Στην οποία λείπουν Ήλιος καί Σελήνη, καί αντικαθίστανται από την «αντ’ αυτών» Ηριγόνη 163. Το παιδί της καταραμένης γενιάς των ανθρωποθυσιαστών!

Όπως συνειδητοποίησα αμέσως, ότι πρόκειται γιά τη δεύτερη Ηριγόνη (είπαμε: κεκρυμμένοι οι συμβολισμοί!) – και πως όσοι ψάχνουν γιά ερμηνεία του συμβολισμού με «κλειδί» την Ηριγόνη του Ικάριου, απλώς ματαιοπονούν. Μην ξεχνάτε, τέλος, ότι οι Μυκήνες (έδρα των Ατρειδών) με τα λιοντάρια τους είναι γνωστές καί με τον ομηρικό χαρακτηρισμό: «πολύχρυσος Μυκήνη». Αν, επομένως, τα σύμβολα του αστερισμού του Λέοντα δεν τ’ αναγνωρίζετε, δεν σας φταίω εγώ.

Το μόνο που δεν γνωρίζω, είναι αν στις 20 Μαρτίου φέτος επαναλήφθηκαν τελετουργικές ανθρωποθυσίες, ή/καί «θυεσθίες» με ανθρώπινες καρδιές. Φοβάμαι πως τέτοιες αισχρότητες πράγματι συνέβησαν, καί -δυστυχώς- δεν ήταν καθόλου «μαϊμού».

(επόμενο)

Advertisements