(προηγούμενο)

Φαντάσου...τάσαμε, λοιπόν, στο ψητό: στον Γ’ ΠΠ. Γι’ αυτόν, εφ’ όσον δεν άρχισε ακόμη (καί δεν …τελείωσε), δεν έχουμε στοιχεία.

Ή, μήπως, έχουμε;

Αλλά πρώτα, μερικά στοιχεία Αστρονομίας.

Η Γή μας κάνει κάμποσες κινήσεις. Οι βασικότερες: περιστρέφεται γύρω απ’ τον εαυτό της (προς Ανατολάς), καθώς καί γύρω απ’ τον Ήλιο (πάλι «προς Ανατολάς»). Αυτά, έχουν ως συνέπεια (λόγωι της προβολικής Γεωμετρίας επάνω στην επιφάνεια της Γής) να βλέπουμε κάθε πρωΐ τον Ήλιο να ανατέλλει από την …Ανατολή (ναί, πορτοκαλάδα από πορτοκάλι! 🙂 ), καί κάθε μέρα να «προχωράει» (ο Ήλιος) σχεδόν μία μοίρα προς την «ορθή» φορά του ζωδιακού. Δηλαδή, από τον Κριό προς τους Ιχθύες.

Τί είναι ο ζωδιακός, τώρα; Ένα σύνολο απο αστερισμούς, που σχηματίζουν ένα δαχτυλίδι γύρω-γύρω. Σκέψου, αναγνώστη μου, πως είσαι στη μέση από ένα τεράστιο βαρέλι, στα τοιχώματα του οποίου υπάρχουν ζωγραφιές. Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς πάνω στον πλανήτη μας, καί βλέπουμε κάθε βράδυ τις ζωδιακές «ζωγραφιές». Όπως πχ το «Πανόραμα» κοντά στον Ιλισσό, στην Αθήνα του 1906, στη μέση του οποίου υπήρχαν αρκετές κάμερες προβολής (προς διαφορετικές κατευθύνσεις, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο), κι έμπαινε ο κόσμος καί χάζευε το θέαμα.

Panorama-Ilissos-1906Αυθαίρετα, λοιπόν, ορίζουμε ως πρώτο ζώδιο τον Κριό, καί προχωράμε. (Σημείωση: Όχι τόσο αυθαίρετα, διότι πίσω απ’ την Αστρολογία κρύβεται ολόκληρη διδασκαλία παύλα μυθολογία.) Εννοείται, ότι το (ζωδιακό) φόντο του Ήλιου δεν το βλέπουμε ποτέ, διότι το φώς του Ήλιου μας τυφλώνει. Αλλά το συμπεραίνουμε, έξι μήνες πριν (ή μετά). Επειδή τότε η γωνία θέασης τη νύχτα (που μπορούμε να βλέπουμε τα άστρα του ζωδιακού) είναι ακριβώς η ίδια με την ημερήσια γωνία θέασης έξι μήνες μετά (ή πριν).

Από τις παρατηρήσεις μας, λοιπόν, στον νυχτερινό ουρανό έξι μήνες πρίν (ή καί μετά), κάνουμε τη νοητική αφαίρεση καί τοποθετούμε τα ζώδια αυτά στη σωστή τους θέση στον ουρανό, ακόμη κι όταν το φώς του Ήλιου (μετά από ένα εξάμηνο) μας εμποδίζει να τα δούμε.

Η περιστροφή της Γής γύρω απ’ τον Ήλιο, λοιπόν, θα φανεί στα επόμενα δύο σχεδιάκια μου. Στο πρώτο, έχω απεικονίσει τις ακραίες θέσεις της Γής στα ηλιοστάσια (21/12 το χειμερινό καί 21/06 το θερινό), ώστε να δείτε πώς κάθε έξι μήνες εναλάσσονται οι γωνίες θεάσεως νύχτας καί ημέρας.

Τα ζώδια βρίσκονται σ’ έναν νοητό δακτύλιο, πολύ μακριά από τη Γή. Άρα, θα δούμε πχ τον Καρκίνο -που βρίσκεται αριστερά του σχήματος- τη νύχτα της 21ης Δεκεμβρίου, αλλά όχι την ημέρα της 21ης Ιουνίου – οπότε καί πρέπει να το συμπεράνουμε νοητικώς, ότι βρίσκεται πίσω απ’ τον Ήλιο ως φόντο του.

etos-profil

Επειδή η Φύση, όπως την ξέρουμε, έχει ως κανόνα να «τσιγκουνεύεται» την ενέργεια, οι αρχικές τροχιές των πλανητών, ακόμη κι αν ήταν κυκλικές, μεταβάλλονται τάχιστα σε ελλειπτικές. Η έλλειψη είναι ένα γεωμετρικό σχήμα σαν συμμετρικό αυγό. (Περισσότερα στον σύνδεσμο που σας παραπέμπω.) Οι ελλειπτικές τροχιές είναι τροχιές χαμηλότερης ενέργειας από τις κυκλικές (πράγμα που το ξέρουμε στην πράξη από τις πρώτες εκτοξεύσεις τεχνητών δορυφόρων), εξ ού καί η «τσιγκουνιά» της Φύσης. Καί, στην περίπτωση της τροχιάς της Γής, ο Ήλιος δεν είναι το κέντρο ενός κύκλου, αλλά καταλαμβάνει τη μία από τις δύο «εστίες» της έλλειψης.

Μην απορείτε με το σχήμα: ο Ήλιος όντως βρίσκεται πιό κοντά στη Γή τον χειμώνα, απ’ ό,τι το καλοκαίρι. Απλά, οι ακτίνες του πέφτουν (τον χειμώνα) υπό μικρότερη γωνία στο βόρειο ημισφαίριο (όπου καί η Ελλάδα), γι’ αυτό καί κρυώνουμε. Πιστεύω ότι το σχήμα σας δείχνει καθαρά πού βρίσκονται τα μεσημέρια καί τα μεσάνυχτα, καί στα δύο ηλιοστάσια. Οι δε δύο περιστροφές της Γής καταδεικνύονται με τα βελάκια.

Σημειώστε ότι στο σχήμα δεν έχω ζωγραφίσει τις δύο ενδιάμεσες θέσεις της Γής, δηλ. τις ισημερίες στις 21 Μαρτίου καί στις 21 Σεπτεμβρίου.

Από «πάνω», δηλαδή από θέση κάθετα στο επίπεδο της τροχιάς της Γής καί προς το μέρος του βόρειου πόλου, η τροχιά του πλανήτη μας είναι κάπως έτσι:

etos-katopsh

Την έλλειψη την έχω υπερτονίσει, επειδή θέλω να την κάνω σαφή – να τη δείτε καθαρά. Στην πραγματικότητα, η εκκεντρότητα της τροχιάς της Γής (δηλ. η διαφορά της από τέλειο κύκλο) είναι μικρή. Γιά να καταλάβετε – πολύ χοντρικά: ο κύκλος έχει 360 μοίρες, καί η περιστροφή της Γής είναι 365 μέρες καί κάτι ψιλά. Αυτή ακριβώς η διαφορά των 5 κόμμα κάτι ημερών είναι που δείχνει πόσο ξεφεύγει η τροχιά της Γής από τον τέλειο κύκλο. (Αντίθετα, τον Ήλιο δεν τον σχεδίασα επάνω σε πραγματική «εστία» στην έλλειψη του σχήματος.)

Πιστεύω, καταλάβατε τα πάντα μέχρις εδώ.

Η τρίτη κίνηση της Γής μας, τώρα, ονομάζεται «μετάπτωση» (του άξονά της, ή των ισημεριών), κι έχει να κάνει με την περιστροφή της ίδιας της τροχιάς του πλανήτη μας γύρω-γύρω στον ζωδιακό. Δηλαδή, το «αυγό» που βλέπετε στο σχήμα, στρέφει το επάνω μέρος του προς τα δεξιά του σχήματος. Περίπου κάθε 72 χρόνια καί μία μοίρα. Δηλαδή, η πλήρης περιστροφή διαρκεί πάρα πολύ. Πόσο πολύ; Σύμφωνα με σημερινούς υπολογισμούς (από αστρονομικά δεδομένα), κάπου 27,000 (εικοσιεπτά χιλιάδες) χρόνια. Κατά Πλάτωνα, κάτι λιγώτερο: 25,920 (εικοσιπέντε χιλιάδες εννιακόσια είκοσι) χρόνια.

Δεν είμαι ο ειδικός του γραπτού έργου του Πλάτωνα, αλλά (αν δεν σφάλλω) αυτός ο αριθμός δεν αναφέρεται ευθέως σε κάποιο πλατωνικό έργο. Αντιθέτως, προκύπτει έμμεσα ως γινόμενο των εξής ακεραίων αριθμών, που έχουν να κάνουν με τις πλατωνικές αντιλήψεις: (6^3)*10*12 . Το (6^3) ισούται με 216, καί είναι ο λεγόμενος «ψυχογονικός κύβος» (του Πυθαγόρα).

Πιστεύω ότι ο Πλάτων κατέληξε σ’ αυτό το συμπέρασμα, σε ηλικία κατά την οποία είχε ήδη εξαγοράσει τις πυθαγορικές σημειώσεις του Αρχύτα. Άσε που ανάμεσα στα φιλαράκια του ήταν κι ο Μαθηματικός Θεαίτητος (συζητήσεις γιά πλατωνικά στερεά, κτλ). Τέλος πάντων, λεπτομέρειες. (Αν έχετε περιέργεια, στον «Τίμαιο» μιλάει γιά κάτι «τέλειες» περιστροφές κτλ, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα σας διαφωτίσει η ανάγνωση.)

Όλη αυτή η περίοδος ονομάζεται «μέγας ενιαυτός» (μεγάλο έτος), καί κάθε ένα δωδέκατό της (1/12) ονομάζεται «μεγάλος μήνας». Οι μεγάλοι μήνες δεν αντιστοιχούν στους ημερολογιακούς μήνες, αλλά στα ζώδια.

Η πρακτική σημασία της μετάπτωσης είναι πως, σε κάθε αλλαγή «μεγάλου ζωδίου», η ανθρωπότητα συλλογικώς αλλάζει χαρακτήρα. (Εμείς εδώ είπαμε ότι αλλάζει καί θρησκεία. Γιά εκτενή ανάπτυξη του θέματος, ξεκινάτε από εδώ, καί ψάχνετε τα άρθρα μου Ιουλίου καί Αυγούστου 2009. Δεν δουλεύουν οι σύνδεσμοι γιά προηγούμενες κι επόμενες συνέχειες.) Πχ λένε ότι στην μεγάλη εποχή του Κριού (στο οποίο ζώδιο κυριαρχεί ο Άρης) οι άνθρωποι ήταν φιλοπόλεμοι, κτλ κτλ. Εννοείται πως πρέπει να ξέρεις τη θεωρία της Αστρολογίας, γιά να μιλήσεις γιά τις αλλαγές αυτές. Πάντως, ενώ στον «ιδεατό» ζωδιακό κάθε ζώδιο έχει άνοιγμα τόξου 30°, στην πραγματικότητα άλλα ζώδια είναι «στενότερα» από 30 μοίρες, κι άλλα «φαρδύτερα». Μερικά γειτονικά, δε, είναι επικαλυπτόμενα.

Το περίεργο είναι ότι, ενω η Αστρολογία θέλει κάθε «ιδεατό» ζώδιο 30°, ερμηνεύει την χιλιετιών μακρόχρονη Ιστορία της ανθρωπότητας με βάση το πραγματικό εύρος κάθε ζωδίου στον ουρανό.

Επειδή, τώρα, αυτά τα φαινόμενα είναι μακροπερίοδα καί μακρόχρονα, πολλοί στηρίζονται σ’ αυτά καί δοκιμάζουν να «προφητεύσουν». Πχ λένε ότι θα μπούμε στον μεγάλο μήνα του Υδροχόου, άρα οι άνθρωποι θα γίνουν σοφοί, κτλ κτλ. Πάντως, φαίνεται πως αυτές οι αντιλήψεις είναι αρκετά παλιές. Πάρα πολύ παλιές. Υπεράγαν παλιές. Πόσο παλιές;

Χμμμ… Από τότε που σχηματίστηκε ο ζωδιακός, όταν τα άστρα των αστερισμών του («απλανείς» αστέρες – κινούνται μεν, αλλά υπερβολικά σιγά σε σχέση με τη Γή) πήραν τις σημερινές τους θέσεις, μέχρι να μετακινηθούν σε θέσεις, που καθιστούν τα ζώδια αγνώριστα. Έχει υπολογιστεί ότι μιλάμε γιά + ή – 200,000 χρόνια (διακόσιες χιλιάδες χρόνια) από σήμερα. Τότε, τα ζώδια πάλι θα είναι ζώδια, αλλά θα μοιάζουν σα να τα ζωγράφισε ο Πικάσσο! 🙂

tayros-mwb_Guernica

Πού το πάω, όμως; Γιατί τόση θεωρία μ’ άλλο τόσο μπλά-μπλά; Ποιά είναι η πρακτική σημασία όλων αυτών γιά το θέμα που συζητάμε;

Έ, λοιπόν, εφ’ όσον η τροχιά της Γής γυρίζει καί ορίζει τους μεγάλους μήνες στην ιστορία των ανθρώπων, ας την παρατηρήσουμε προσεκτικώτερα.

Ψάχνοντας τη βιβλιογραφία γιά το φαινόμενο αυτό (δηλ. την μετάπτωση), έμεινα με την εντύπωση ότι η Αστρονομία είναι ισχυρός αντίπαλος γιά την πηγή πάσης ανοησίας, την Αστροφυσική. (Μέχρι τότε νόμιζα πως η Αστροφυσική παίζει μόνη της στην αυλή του τρελλοκομείου. Πχ… Εκείνος ο Άρης, ρέ παιδί μου, έχει νερό καί ατμόσφαιρα; Με την απορία θα μείνω!) Μπορεί τελικά να πρόκειται γιά πρόβλημα φιλολογικό (αδυναμίας εκφράσεως), όχι πρόβλημα της Αστρονομίας καθ’ εαυτής, αλλά δεν γίνεται να υπογράφει ο άλλος ως «καθηγητής», τη στιγμή που δεν μπορεί να περιγράψει στοιχειωδώς αυτό, με το οποίο ασχολείται. Ιδού, λοιπόν, τί σαχλαμάρες αλίευσα – καί ποιά είναι η πραγματικότητα!

Ο πρώτος, καθαρευουσιάνος αυτός, έγραφε κάτι γιά «εαρινόν σημείον». Τί κατάλαβα εγώ; Με δεδομένο ότι ο ουρανός έχει άπειρα σημεία…

earinon-shmeion

…Το «εαρινόν σημείον» είν’ αυτό, που κρατάει την ανθοδέσμη με τις παπαρούνες! LOL!!! 🙂 🙂 🙂

Άλλος, τώρα, προσπαθώντας να γίνει επεξηγηματικός, έγραφε κάτι γιά «μοίρα αστερισμού που ανατέλλει τα μεσάνυχτα (εννοούσε την ώρα 00:00’00») της 21ης Μαρτίου». Φερ’ ειπείν, εμείς που τα τελευταία χρόνια «είμαστε» περίπου στις 5 μοίρες των Ιχθύων…

poia-moira-Ix8ywn

…Ποιά μοίρα του αστερισμού βλέπουμε «ν’ ανατέλλει»; Διότι είναι φανερό πως πχ στη Ζιμπάμπουε βλέπουν «ν’ ανατέλλει» το ψαροκέφαλο, ενώ στην Σουηδία βλέπουν το χαβιάρι! 🙂

Στο σχήμα, ο Ήλιος βρίσκεται πίσω απ’ τη Γή (βλέπετε τη λάμψη του), καί ανατέλλουν οι τόποι που σημείωσα με τη χρυσή γραμμή. (Αυτοί βρίσκονται στη στιγμή που στρίβουν προς το μέσα μέρος του σχήματος.) Μεσάνυχτα, δηλ. 00:00′ ώρες της 21ης Μαρτίου, έχουν οι ναύτες ενός πλοίου στον Ατλαντικό, που διασχίζουν τη σημειωμένη στο σχήμα ημερομηνία καί ώρα. Αυτοί δεν βλέπουν ν’ ανατέλλουν οι Ιχθύες, διότι ο ανατολικός ορίζοντάς τους τους δείχνει αστερισμούς μακράν των Ιχθύων – και «παράλληλους» με τους Ιχθύες. Καί φυσικά, μη ανήκοντες στον ζωδιακό.

Άρα, δεν είναι ούτ’ αυτό. Τότε, τί;

Τότε:

Η ευθεία γραμμή, που ενώνει το κέντρο της Γής με το κέντρο του Ήλιου, προεκτεινόμενη από τον Ήλιο προς τον ζωδιακό, τέμνει τον τελευταίο σε κάποιο σημείο. Αυτό ακριβώς είναι το «εαρινόν σημείον», το οποίο κινείται ανάποδα στον ζωδιακό. Ως συμβατική, δέ, αρχή μετρήσεων λαμβάνουμε την ώρα 00:00’00» της 21ης Μαρτίου εκάστου έτους. Πχ ως εξής:

2014mX

Βλέπουμε καθαρά τί εννοούμε με την έκφραση: «Είμαστε στις 5° Ιχθύων το 2014 μΧ». Όπως βλέπουμε καθαρά καί τί σημαίνει η έκφραση: «Θα μπούμε στον Υδροχόο». (Αργούμε …λιγάκι,… αλλά το βλέπετε! Δεν χρειάζονται οι δικές μου παραπανίσιες εξηγήσεις.)

Τελεία καί παύλα. Όλα τα υπόλοιπα, θρίχες μιζανπλί.

Αλλά… Γιάααα μιά στιγμή! Γιά τον Γ’ ΠΠ δεν ξεκινήσαμε να μιλάμε;

Ναί.

Τί σχέση έχουν, επομένως, όλ’ αυτά;

Έ, λοιπόν… Εάν διαιρέσουμε τα έτη του μεγάλου έτους διά 12, θα βρούμε: 27,000/12 = 2,250 έτη. Ή, την πλατωνική τιμή: 25,920/12 = 2,160 έτη. Τόσο διαρκεί ο μεγάλος μήνας. Κάνοντας, τώρα, ένα μίνι-παζάρι, ας δεχθούμε τιμή 2,200 έτη γιά τον μεγάλο μήνα. Σωστά; Σωστά.

Πάμε, λοιπόν, προς τα πίσω:

  • Μεγάλος μήνας του Κριού, από το 0 της χρονολογίας μας έως το 2,200 πΧ.
  • Μεγάλος μήνας του Ταύρου, από το 2,200 πΧ έως το 4,400 πΧ.
  • Μεγάλος μήνας των Διδύμων, από το 4,400 πΧ έως το 6,600 πΧ.
  • Μεγάλος μήνας του Καρκίνου, από το 6,600 πΧ έως το 8,800 πΧ.
  • Συν το ένα τρίτο του μεγάλου μηνός, δηλαδή κάπου 700 χρόνια καί κάτι ψιλά…

…Ναί!!!!! Ακριβώς αυτό που αρχίσατε να υποψιάζεστε.

9600pX

Το «εαρινόν σημείον», την εαρινή ισημερία της χρονιάς που ξέσπασε ο πόλεμος Ατλάντων-Ελλήνων, έπεφτε ακριβώς επάνω στον Βασιλίσκο! (Δηλαδή, ο Ήλιος έκανε έκλειψη στον Βασιλίσκο, όπως ακριβώς ο αστεροειδής Ηριγόνη-163 στις 20 Μαρτίου 2014.)

Ο Πλάτων, λοιπόν, δεν έκανε καθόλου λάθος, όταν μιλούσε γιά εννεακισχίλια έτη πριν τον Σόλωνα (δηλ. περίπου το 9,600 πΧ). Ούτε μπέρδεψε τα χρόνια, επειδή δήθεν «οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήξεραν το μηδέν», άρα η Ατλαντίδα ήταν στην πραγματικότητα η Σαντορίνη. Ούτε «έθεσε το ιδεατό του πολίτευμα σε ιδεατούς τόπο καί χρόνο, ώστε να μην μπορούν να τον ελέγξουν», όπως ισχυρίζονται άλλοι φελλοί. Ούτε καμμία άλλη απ’ τις ηλίθιες «εξηγήσεις» των «ειδικών». Η Ατλαντίδα υπήρξε εκεί που υπήρξε (ο Μούκ έχει απόλυτο δίκιο ως προς αυτό), καί ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Ελλήνων περίπου το 9,600 πΧ. Τελεία καί παύλα. Χωνέψτε το.

Αυτό ακριβώς είναι το ερέθισμα που μ’ έκανε ν’ αναφωνήσω «- Ώχχχ!!!…», όταν διάβασα στον μεγάλο Γκόρο Αντάτσι τα περί Ηριγόνης μπροστά απ’ τον Βασιλίσκο. (Βλέπετε, είχα ήδη κάνει τους υπολογισμούς πιό πριν, αλλά τους φύλαγα γιά τις σχετικές με τους Άτλαντες αναρτήσεις που ετοίμαζα.) Κι αυτό το ίδιο ερέθισμα με ανάγκασε να καθήσω να γράψω όλ’ αυτά τα κατεβατά, εις βάρος του ανύπαρκτου προσωπικού μου χρόνου (τα σκίτσα τα έκανα μεταμεσονύκτιες ώρες), καί τρέχοντας σαν τον Βέγγο… διότι δεν έχουμε χρόνο. Ήδη απασφάλισε η ωρολογιακή βόμβα, καί είμαστε ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ στο «μπάμ».

Έχουμε –συγκαλυμμένη– επανέναρξη των διαδικασιών του «Ατλαντικού» πολέμου, καί δεν χωρεί αμφιβολία. Ο Γ’ ΠΠ θα είναι ανελέητος, όπως ήταν κι ο πόλεμος του 9,600 πΧ. Ολοκληρωτικός πόλεμος, γι’ ακραία εξόντωση του ενός ή του άλλου αντιπάλου. Δεν θα υπάρξουν αιχμάλωτοι καί τραυματίες, δεν θα υπάρξει έλεος από κανέναν γιά κανέναν. Μόνο νεκροί. Άπειροι νεκροί. Αδιάφορο αν θά ‘ναι μάχιμοι ή άμαχοι.

Η χρονολογία αυτή είναι στο περίπου, αλλά το πιθανό σφάλμα δεν είναι μεγάλο. (Άλλως τε, θα ήταν άκομψο να μιλάει ο Πλάτων πχ γιά «οκτακισχίλια καί επτακόσια τριάκοντα έξ» έτη! 🙂 ) Δυστυχώς, όμως, τόσο το Stellarium, όσο καί το Cartes du Ciel, τα κάνουν τελείως θάλασσα με τις προχριστιανικές χρονολογίες. Άρα, δεν μπορούμε να βρούμε την επακριβή χρονολογία του Ατλαντικού Πολέμου μ’ αυτά. Ίσως σε κάποια μελλοντική έκδοση αλλάξουν προς το καλύτερο – ή, ίσως, αυτά τα υπολογίζει κάποιο άλλο πρόγραμμα πλανηταρίου, που δεν γνωρίζω.

Ώσπου να βρεθεί η καλύτερη εναλλακτική, περιοριστείτε στα σχηματάκια μου.

Υγ: Τα παραπάνω -περί μετάπτωσης καί αλλαγής θρησκείας– πάει να τα δείξει καί το πρώτο φίλμ της σειράς «Τσάϊτγκάϊστ». Αλλά, καλό είναι ν’ ασχολείται κανείς μονάχα με αυτά που ξέρει. Διότι: όσον αφορά τα οικονομικά, οι συντελεστές της ταινίας σκαμπάζουν αρκετά πράγματα. Από Αστρονομία, όμως, απορριπτέοι! Το χοντρό «φαίϊλ», στα 25’10»:

Zeitgeist-1

Οι αμοιβαίες θέσεις Ήλιου καί Γής είναι λάθος, ο δε Καρκίνος δεν έχει ουρά, όπως ο Σκορπιός. Επίσης: η φορά Καρκίνου, Λέοντα, Παρθένου, είναι ανάποδη. Η δε Παρθένος είναι καθιστή, κι όχι ξαπλωτή. Κι ο Ζυγός είναι ζωγραφισμένος υπό λάθος γωνία. Από λάθη, δηλαδή, …μόνον αυτά! 🙂

(επόμενο)

Advertisements