(προηγούμενο)

arxigramma-OΒ’ ΠΠ κάποτε τελείωσε. Στην Ευρώπη, κατά το διάστημα από τέλος Απριλίου έως 16 Μαΐου. (Στην Κρήτη, οι Γερμανοί ξεκουμπίστηκαν απ’ το νησί αρκετούς μήνες μετά.) Η παράδοση άνευ όρων στους Συμμάχους όλων των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων υπεγράφη από τον στρατηγό Άλφρεντ Γιόντλ στις 02:41′ της 7ης Μαΐου 1945 στη Ρέμς της Καμπανίας… ένθα καί ο περίφημος καθεδρικός ναός (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2) με τα μυστήριά του. Η εξέταση των (γνωστών μας, πλέον) αστρικών συσχετισμών, ωστόσο, δεν δείχνει πως πρόκειται περί τελετουργίας. Μονάχα ο Άρης στους Ιχθύες (σε σχέση με παρατηρητή στη Ρέμς) σε αζιμούθιο περίπου -30°, καί πλέον ού.

Αντίθετα, στην Ιαπωνία έγινε χαμός!

Πρώτα, ο «αλχημικός Ήλιος» εξαναγκάζεται σε παράδοση άνευ όρων ύστερ’ από δύο …τεχνητούς ήλιους. Μετά, η σεμνή τελετή υπογραφής της συνθήκης, με τον φρακοφορεμένο Χιροχίτο δυό κεφάλια κοντύτερο του Μακ Άρθουρ, έλαβε χώραν επάνω στο καταδρομικό Μισσούρι (που ήταν ελλιμενισμένο στον κόλπο του Τόκυο) στις 2 Σεπτεμβρίου 1945. Τη σειρά προσελεύσεως των υπογραφόντων θα τη δείτε στον σύνδεσμο της Γουΐκι παραπάνω.

Οι υπογραφές ξεκίνησαν στις 09:04’…

2-9-1945a

…με τον Ήλιο στις +36° καί τον Βασιλίσκο στις +31° στον δυτικό (έως ελαφρά νοτιοδυτικό) ορίζοντα του Τόκυο, καί τελείωσαν (πάντα σύμφωνα με τη Γουΐκι) στις 09:22’…

2-9-1945b

…με τον Ήλιο στις +32° 40′ (στις +33° ήταν στις 09:20′) καί τον Βασιλίσκο στις +27°. Θά ‘λεγε κανείς ότι αργήσαν λιγάκι οι καραβανάδες με τις υπογραφές, αλλά στις 09:22’…

2-9-1945c

…Ο Σείριος βρισκόταν ακριβώς στις -30°!

Από εκλείψεις, έχουμε μία ολική (επάνω από την Ανταρκτική) στις 12 Οκτωβρίου 1939 καί μία ακόμη ολική (επάνω από τον Β. Ατλαντικό) στις 09 Ιουλίου 1945. Παρατηρούμε ότι «σημειώνονται» η έναρξη καί η λήξη του Β’ ΠΠ στην Ευρώπη, αν καί η δεύτερη έκλειψη ξεφεύγει από τον κανόνα: «το πολύ ενάμιση μήνα μετά τα γεγονότα». Καί πάλι μας …ξέφυγαν οι δακτυλιοειδείς! 🙂 (Μία πιθανή αιτιολόγηση γι’ αυτό, παρακάτω στο κείμενο.)

Κι από δαχτυλίδια;

Η αναζήτηση γιά «δαχτυλίδι του Στάλιν» απέδωσε ένα κακότεχνο δαχτυλίδι με τη φάτσα του. Γιά «δαχτυλίδι του Χιροχίτο», τίποτε το αξιοσημείωτο. Γιά «δαχτυλίδι του Μουσσολίνι», έβγαλε ένα με τη φάτσα του, γιά «δαχτυλίδι του Ρούσβελτ» έβγαλε τη βέρα του κι ένα σαν προσκοπικό, καί γιά «δαχτυλίδι του Τσώρτσιλλ» έβγαλε εικόνες με …τα χάρτινα δαχτυλίδια με τις ετικέττες των πούρων του!

Αλλά το «δαχτυλίδι του Χίτλερ» ήταν λιγάκι παραπάνω απ’ ό,τι περίμενα! (Εκπλειστηριάστηκε στις μέρες μας. Μάλλον προέρχεται από πλιάτσικο, όταν μπούκαραν οι Αμερικάνοι στο καταφύγιο του Χίτλερ, τις πρώτες μέρες του Μαΐου του 1945.)

daxtylidi-Hitler

Όχι μόνον η σβάστικα (κρυμμένος «μαύρος Ήλιος», κτλ), αλλά καί σαφέστατη αναφορά στις κλιμακωτές πυραμίδες! Όπως: Πύργος της Βαβέλ (οι ναζιστές είχανε κι ένα άλφα κόλλημα με δαύτον), πυραμίδα του Ζώσσερ, πυραμίδες της Κεντρικής Αμερικής

…Δηλαδή, έμμεση πλην σαφής αναφορά στην Ατλαντίδα! Με την οποία επίσης είχαν ένα άλφα κόλλημα οι χιτλερικοί.

Γιά να δείτε απάνω-κάτω τί έπαιξε με την «ατλάντεια» φαντασίωσή τους, η καλύτερη συνοπτική αναφορά στις έρευνες των ναζιστών γιά την Ατλαντίδα βρίσκεται εδώ (σελίδες 73-84) :

Ahnenerbe-Hliopoulos

Καί το βιβλίο βρίσκεται από τους συνδέσμους κάτω απ’ το σχετικό άρθρο της Ατάργας. Κάντε έναν κόπο να το διαβάσετε, θα μας ξαναχρειαστεί ως βιβλιογραφία σε άλλο άρθρο.

Με την ευκαιρία, πότε θα εκδόσει κανένας καί στα Ελληνικά το «Μυστικό της Ατλαντίδας» του Όττο Μούκ; Καθώς καί τα δύο σημαντικά βιβλία («Η κατάκτηση του Μεξικού», «Η κατάκτηση του Περού») του Γουΐλλιαμ Πρέσκοττ; Η αγορά του βιβλίου γέμισε μεν «εψιλονιακές» καί λοιπές παρόμοιες μαλακίες, αλλ’ αρκετά σημαντικά ξενόγλωσσα βιβλία του Παράξενου είναι ακόμη άγνωστα ενθάδε. (Πριν προχωρήσουμε, να σας πω ότι δεν συμφωνώ με την εξήγηση του Μούκ, ότι έπεσε μετεωρίτης στην Ατλαντίδα κάπου το 8,000 -καί κάτι ψιλά- πΧ, εξ ού καί η καταστροφή. Αλλά τις δικές μου απόψεις θα τις εκθέσω εν καιρώι.)

Πριν συνεχίσουμε, να πω ότι το διαδικτυακό ψάξιμο γιά «δαχτυλίδι του Χίτλερ» ξετρύπωσε ακόμη ένα. Ενδιαφέρον κι αυτό, έχει συμβολισμούς (ρόμβο, κτλ) που παραπέμπουν -εκτός των άλλων, καί- στο σήμα της Άνενερμπ, αλλά δεν κοσμούσε το δάχτυλο του Χίτλερ. (Το φορούσαν οι νεολαίοι του NSDAP, απ’ ό,τι κατάλαβα.)

Συνοψίζουμε τους «οιωνούς» του Β’ ΠΠ:

Ξεκινάει από κράτος με σημαία «αλχημικό Ήλιο», εναντίον κράτους με σημαία …τέρατος. Η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα, όταν κράτος με αλχημική σημαία «μαύρου Ήλιου» καί (επίσης αλχημική σημαία) μαύρου αετού επιτίθεται σε κράτος με (αλχημική) σημαία λευκού αετού. Τελειώνει, όταν δύο …ήλιοι «σκοτώνουν» τον αλχημικό Ήλιο του πρώτου κράτους που μπήκε στον «χορό», με το κράτος με τα 48 αστέρια στη σημαία του να βάζει την ταφόπλακα. Στο μεταξύ, ο «μαύρος Ήλιος» …εξαφανίζεται (ίσον πέφτει στην αφάνεια, στο …σκοτάδι) άδοξα.

Σ’ όλη τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, οι «τελετουργικές» στιγμές με τον Βασιλίσκο του Λέοντα δίνουν καί παίρνουν. Οι δακτυλιοειδείς εκλείψεις, όμως, σημαδεύουν τον βίο του Χίτλερ – κι όχι τις σημαντικές στιγμές στην πορεία του πολέμου.

Πάντως, το γενικό «νοητικό σχήμα» του συμβολισμού του Α’ ΠΠ επαναλαμβάνεται.

(επόμενο)

Advertisements