(προηγούμενο)

arxigramma-N

α ξεκαθαρίσω, όμως, τα πράγματα πριν προχωρήσουμε, διότι δεν τά ‘πα καλά. Λίγο η παροιμιώδης βιασύνη μου, λίγο το ότι δεν επέμεινα να ρωτήσω λεπτομέρειες… Εν πάσει περιπτώσει, η ιστορία έχει ακριβώς ως εξής:

Κατά τα έτη προ του 1890, το κίνημα των θεοσοφιστών το είχε πιάσει μιά πρεμούρα, ότι δήθεν τάχαμ’ όπου νά ‘ναι θα γεννηθεί ο Μεσσίας. Γιά την ακρίβεια, θα ξαναγεννηθεί, μιά που (α) είχαν ως δόγμα τους την επανενσάρκωση, καί (β) θεωρούσαν ότι ο Υιός του Θεού θα ξαναγεννηθεί πάλι ως δεσπόζουσα ιστορική καί θρησκευτική φυσιογνωμία, δηλαδή πάλι ως …Υιός του Θεού.

Το παραπάνω (β) είτε το είχαν επεκτείνει σε όλες τις παρόμοιες θρησκευτικές μορφές (πχ τον Κρίσνα, που λέγαμε), είτε το επεξέτεινε ως ιδέα ο (θεόσοφος) Συρέ, καί το ασπάστηκαν οι υπόλοιποι του «τάγματος». Συγκεκριμένα, ο Συρέ στους «Μεγάλους Μύστες» θεωρεί ότι ο Υιός του Θεού «Μεσσίας» (ξανα)γεννήθηκε (κάμποσες φορές) στο παρελθόν ως -καί αν θυμάμαι καλά τη σειρά- Ράμα, Κρίσνα, Ερμής, Μωϋσής, Ορφέας, Πυθαγόρας, Πλάτωνας, Βούδδας, Χριστός… κι εδώ βάζει φρένο. Μάλιστα, κάθε τέτοιο άτομο αντιστοιχεί σ’ ένα ζώδιο με τη σειρά.

Επομένως, μας λείπουν τρείς ακόμη τέτοιοι «Μεγάλοι Μύστες», ώσπου να κλείσει ο κύκλος. (Καί να πάμε στην Υδροχοϊκή Εποχή; Στον Παράδεισο; Δεν γνωρίζω ακριβώς.) Καί τούτο, αν δεν δεχθούμε τον Μωάμεθ στον Αιγόκερω – γιά τον οποίο Μεχμέτ, ο Συρέ κάνει την πάπια. (Αν δεν την έκανε, ο λογαριασμός θα έβγαζε ακόμη δύο «μεγάλους μύστες», καί θα ξενοιάζαμε. Όχι τρείς.)

‘Ντάξ’, ωραία είναι τα μεταφυσικά «Βίπερ-Νόρα» του είδους, να διαβάζουμε, να ξεχνιόμαστε από «μνημόνια» καί τα ρέστα – όπως ξεχνιόντουσαν οι στρατιώτες του Α’ ΠΠ, που είχαν αναγάγει το βιβλίο του κυρ-Εδουάρδου σε μπέστ-σέλλερ. Αλλά η αλήθεια είναι -γιά παράδειγμα- πως ο Μωϋσής είναι μεταγενέστερος (καμιά χιλιάδα χρόνια) του Ορφέα, καί δεν τον κόβω γιά Καρκίνο στο ζώδιο, αλλά γιά υπολογίσταρο Αιγόκερω. Τη δε γνώμη μου γιά τον Πυθαγόρα, την ξέρετε: κλεφτάκος καί κλεφταποδοχάκος ιδεών. Κι αυτός, καί οι μαθητές του. (Θυμηθήτε: «Πυθαγόρου κακοδοξίην» !) Πώς θα ήταν «Μεσσίας» ένα τέτοιο άτομο, που μάλιστα ευλόγησε τη σφαγή των Συβαριτών;

Επίσης… Ο Χριστός γεννήθηκε στο ζώδιο του Σκορπιού! Δεν ήταν Τοξότης (καταπώς θέλει ο Συρέ). Ούλτρα εξακριβωμένο αυτό – γιά να σας το λέω εγώ. Μόνο που δεν θα σας πώ ούτε την ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού, ούτε τον τρόπο να την βρείτε… γιά τους ίδιους λόγους, γιά τους οποίους καί η επίσημη Εκκλησία κάνει το κορόϊδο σ’ αυτό το θέμα. (Δεν πιστεύω να μην ξέρουν τέτοιες λεπτομέρειες – καί οι δικοί μας, καί οι Καθολικοί! Δεν το πιστεύω.) Ίσως σας τα πω αυτά μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια, κι αν ζω ως τότε. Κι αν έχετε την ίδια απορία μέχρι τότε! 🙂

(– Καί γιατί μετά από 40 χρόνια, ρε Εργοδότη;

– Κι αυτό μυστικό… Προς το παρόν, τουλάχιστον.)

Γι’ αυτά καί γι’ αυτά έγραψα σε προηγούμενη συνέχεια ότι το βιβλίο του Συρέ πάσχει, ακόμη καί στον μεταφυσικό τομέα.

Τέλος πάντων, μιά που θα είχε η ανθρωπότης τέτοια χάϊ μουσαφιρλίκια, οι θεόσοφοι ρίχτηκαν στην προετοιμασία. (Δεν ξέρω αν αγόρασαν καί βρεφικές πάνες-βρακάκια.) Μάλιστα, είπαν κι αυτό που είπατε αρκετοί στα σχόλια: ότι το «Κρίσνα» είναι ομόηχο του «Χριστός», καί σημαίνει το ίδιο πράγμα: κεχρισμένος. Διόλου δεν αποκλείεται, μιά που οι Έλληνες έχουν πανάρχαιη παρουσία στη βόρεια Ινδία (από το 8,500 πΧ τουλάχιστον, δηλαδή από τότε που έφτασαν ως εκεί, κυνηγώντας τους φεύγοντες Άτλαντες), πολλές δε σανσκριτικές λέξεις είναι αυτούσιες Ελληνικές. Πχ βασάνας – βάσανος, άτμαν – ατμός, κτλ. Ο δε βίος του Κρίσνα παρουσιάζει θεολογικώς σκανδαλώδεις ομοιότητες με τον βίο του Χριστού. Γιά παράδειγμα (καί όχι το μοναδικό), η μητέρα του Κρίσνα είναι γνωστή στα ιερά κείμενα των Ινδών ως «Ντεβάκι» – (όχι κύριο όνομα, αλλά) προσωνύμιο, που σημαίνει «σεβαστούλα» (ντέβα = σέβας), παρόμοια όπως η μητέρα του Χριστού είναι γνωστή ως Παναγία, ενώ το κύριο όνομά Της (Μαριάμ) πέρασε σε δεύτερο επίπεδο. Επίσης, έχουμε γιά τον Κρίσνα την αντίστοιχη Ηρωδιάδα, τη Νυσσούμπα, κτλ κτλ κτλ.

Ωστόσο, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ως θέμα μας εξακολουθούν να παραμένουν οι θεοσοφιστές, καί το …»μεσσιανικό μαιευτήριο» που ετοιμάζανε.

Ωραία, λοιπόν, ώς εδώ, με τη θεωρία των επανενσαρκώσεων του Μεσσία, καί τα βιβλία καί τα ρέστα. Είναι μία θέση, με την οποία συμφωνείς, ή διαφωνείς, καί δεν τρέχει τίποτε. Ο καθένας μας κοιτάει τη δουλειά του. Δεν θα χώσεις καί κανέναν αθώο ισόβια στη στενή, άμα πιστεύεις ή δεν πιστεύεις τέτοια πράγματα.

Έλα, όμως, που οι λεβέντες δεν περίμεναν να τους δείξει ο Θεός τα σημάδια του επερχόμενου Μεσσία! Τον …βρήκαν …μόνοι τους! 🙂 🙂 🙂 (Όχι τον Θεό! Τον Μεσσία!)

Στο πρόσωπο ενός αγοριού μιάς φτωχής οικογένειας της ανατολικής Ινδίας: τον Κρισναμούρτι! (Ή «Κρισγιαούρτι», όπως τον απεκάλεσαν κάτι αναρχοκατιτίς τη δεκαετία του 1980 εν Αθήναις, ή «Ινδό παζαρτζή», όπως τον απεκάλεσε ένας άλλος ασχολούμενος με τέτοια θέματα, ο Χαλάς – γειά σου Πολυμήδη, με τα ωραία σου! 🙂 )

Ο Κρισνατέτοιος γεννήθηκε στις 11 ή 12 Μαΐου 1895, άρα μέσα στην επίμαχη δεκαετία. Κι επειδή «Κρίσνα ίσον Χριστός», γι΄αυτό έγιναν θερινές οι παλιές εκκλησίες εν Ελλάδι, καί ξαναχτίστηκαν: γιά να υπάρξουν ΜΕΤΑ τη γέννηση του «νέου Μεσσία», καί να πάρουν την ευλογία του!!! Έμ, τί; Θ’ άφηναν το (Θείο) Παιδί με βυζαντινές καί νεοβυζαντινές παλιατσαρίες; Άσε που εκείνη η ευλογία του Χριστού καί η λεγόμενη «αποστολική διαδοχή» …πάλιωσαν! Πέρασε η …ημερομηνία λήξεως – καί, προφανώς (κατά τους θεόσοφους), κινδυνεύαμε από δηλητηρίαση! ΛΟΛ!!!!!

Συνήλθατε απ’ τα γέλια; Ωραία, προχωράμε. Η ιστορία έχει ενδιαφέρουσα συνέχεια: οι θεόσοφοι, ως άλλοι Κουρήτες, έφτιαξαν το «Τάγμα του Αστέρα», γιά να περιστοιχίσει το παιδί. Καί, ναί, μάζευαν καί συνδρομές. Τί νομίσατε; 🙂 (Ευτυχώς που δεν πήραν χαμπάρι ότι η 13η Μαΐου είναι τα γενέθλια Απόλλωνος καί Αρτέμιδος, διότι θα τους λουζόμασταν μέχρι σήμερα.) Ωστόσο, όταν μεγάλωσε ο Κρισναμούρτι, τους έχ…εχαιρέτησεν, τους παράτησε σύξυλους, καί στο τέλος τους την είπε κιόλας. Το δε «Τάγμα» κτλ διελύθη στα εξ ών συνετέθη τεμάχια, όπως τα μεταπολιτευτικά κόμματα στις ημέρες μας. (Μόνο που οι συνδρομές δεν επεστράφησαν! Επαντελονιάσθησαν! 🙂 ) Δε βαρυέσαι… τα πάντα είναι ακμή καί παρακμή.

Πλάκα έχει, όμως, η παρατήρηση του Osho, ότι ο έρμος ο Κρισναμούρτι (επειδή του την πέσανε οι βλαμμένοι της Μπλαβάτσκαινας) δεν έζησε κανονική παιδική ηλικία, όπως όλα τα παιδάκια, γι’ αυτό …έπαιζε με ηλεκτρικά τραινάκια στα εξήντα του!!!

Τούτων ειπωθέντων, μπορούμε πλέον να προχωρήσουμε. Λύσαμε το πρώτο μέρος του γρίφου, βαρέσαμε στο δόξα πατρί καί το δεύτερο! Λοιπόν, ξαναρωτάω: Τί μας νοιάζουν εμάς σήμερα αυτές οι ιστορίες;

Μά… νομίζω πως είναι προφανές:

– Εφ΄όσον υπήρξαν άνθρωποι, ικανοί να επιτεθούν στα ιερά καί τα όσια μιάς θρησκείας, εξ αφορμής γεγονότων (πραγματικών ή φαντασιακών) σε άλλες θρησκείες καί παραθρησκείες, γιατί να μην υπάρχουν τέτοια άτομα καί σήμερα;

– Καί γιατί να μην ξανακάνουν τα ίδια;

Εδώ ανοίγει μέγα κεφάλαιο, το οποίο δεν μας απασχολεί μόνον εγκυκλοπαιδικώς. ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ. Καί ως άτομα, καί ως λαό. Μονάχα, ελπίζω το κάψιμο να είναι επιφανειακό – καί να μην απανθρακωθούμε ολόκληροι, ως άλλες μάγισσες επί της πυράς.

Πιστεύω πως αρχίζετε να καταλαβαίνετε πού το πάω, αλλά καλού-κακού θ’ αρπάξω τον πυροσβεστήρα.

(συνεχίζεται)