Αρχική

Γρίφος – β’

7 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Oπότε, αμέσως έψαξα γιά περισσότερες πληροφορίες. Πολύ-πολύ ενδιαφέρουσα, που λέτε, η ιστορία του ομώνυμου Πειραιώτικου ναού! Κάποιος ψαράς, λέει, βρήκε περί το 1890 την εικόνα «Ρόδον το Αμάραντον» στα βράχια της Πειραϊκής… Γίνομαι ασεβής, αλλά ο ψαρεύς τη βρήκε την εικόνα προφανώς σε άλλο σημείο, απ’ αυτό που σύχναζαν οι «καί στην άμμου ξιαπλουμένοιοιοι» του ρεμπέτικου άσματος, διότι αλλοιώς θα την είχαν δεί αυτοί πρώτοι. (Εκτός αν στην κατάστασή τους …είχαν αμφιβολίες περί του τί έβλεπαν. 🙂 Έμ, τα πολλά αρωματικά …μείγματα καί οι πολλοί ναργιλέδες, δεν συνίστανται ως βοηθήματα ευθυκρισίας!)

Το ακόμη προφανέστερο, είναι πως κάποιος ή κάποιοι την είχαν τοποθετήσει εκεί από πρίν.

Δεν έμεινα στην αρχική σελίδα, αλλά έψαξα κι άλλες. Καί το μισό χαμόγελο -επί τηι αναγνώσει της χρονολογίας 1890– έγινε ολόκληρο, με το τέταρτο σχόλιο σ’ αυτήν εδώ την ιστοσελίδα. Αντιγράφω, επειδή μπορεί κάποιος να το σβήσει, ή το ιστολόγιο να κλείσει:

δάσκαλος είπε…

Αυτός ο Ναός ήταν αρχικά μια παράγκα (ξύλινος) και τοποθετήθηκε εκεί νύχτα διότι υπήρχε μεγάλη αντίδραση για το χτίσιμο νέας εκκλησίας. Την κατασκευή της ξύλινης εκκλησίας ανάλαβε γνωστός πειραιώτης ξυλουργός (Ηλίας Μυτιληναίος) ο οποίος μαζί με άλλους φίλους του την τοποθέτησαν εκεί εν μιά νυκτί.

10 Ιουλίου 2013 – 12:40 π.μ.

Από ποιόν, όμως, υπήρχε μεγάλη αντίδραση; Μά… από την επίσημη Εκκλησία, η οποία ήξερε πολύ καλά ποιοί της πετάνε τέτοιες μπανανόφλουδες.

Παρένθεση: Μικρό σφάλμα δικό μου, που είπα ότι το ρόδον είναι σύμβολο της Αφροδίτης Αποστροφίας – καί στον χριστιανισμό, της Αγ. Παρασκευής με τα βγαλμένα μάτια. Τα τρία τριαντάφυλλα, ως σύμβολο, εφ’ όσον καμιά φορά καί η Ίσις απεικονιζόταν έτσι, ταιριάζουν καί στην Παναγία – ως «κληρονόμο» του συμβολισμού της Ίσιδος. Μικρή σημασία έχει αυτό γιά την έρευνά μας, αλλά έπρεπε να το αναφέρω. (Δεν βρήκα εικόνα της Ίσιδος με τρία τριαντάφυλλα να σας δείξω, αλλά το διάβασα εδώ μέσα, καί δέχομαι πως ισχύει.)

Πάμε παρακάτω. Ενόσω έψαχνα, συμβαίνει καί το θαύμα με την εικόνα (που δάκρυσε) του αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Ρόδο. Διαβάζοντας, λοιπόν, τα νέα κατά την καθημερινή διαδικτυακή ενημέρωσή μου, ξαναέπεσα σε χρονολογία της επίμαχης δεκαετίας!… Χαμογέλασα σα γάτος, που βρίσκει αφύλακτο πιάτο με κεφτέδες! 🙂

Να ξεκαθαρίσω κάτι: ΔΕΝ ανακατεύομαι με τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός, εκτός αν πάει να μου κάνει προσηλυτισμό. Ούτε περιφρονώ το τί πιστεύει αυτός που αποκαλούμε «απλός λαός». Ούτε αμφισβητώ την ύπαρξη θείων οντοτήτων.

Όμως, εδώ ήταν φανερό πως είχαμε «ποιητικόν αίτιον» πίσω απ’ όλες αυτές τις ενέργειες – κι όχι τόσο «καθαρό». Εμπρησμοί ναών, ευρέσεις (καί …τοποθετήσεις) εικόνων σε δυσπρόσιτα σημεία, γρήγορη ανοικοδόμηση νέων ναών, λες κι έδιναν τους παλιούς …αντιπαροχή… Κι όλ’ αυτά μέσα σε δέκα χρόνια, ακριβώς πριν τον 20ο αιώνα. Κι όλ’ αυτά, από ανθρώπους που προφανέστατα έδειχναν ότι είναι καλοί στα παιχνίδια συμβολισμού. Άρα, ποιοί; Καί γιατί, άρα γε;

Το πρώτο ερώτημα δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το απαντήσω: Οι «φίλοι» μας οι ποδίτσες τα έκαναν όλ’ αυτά! Καί επειδή ήταν η μόνη ομάδα, που σκάμπαζε πέντε πράγματα από συμβολισμούς, καί επειδή τα χρόνια εκείνα ήταν …μόδα να είναι κανείς τέκτων!

Εννοώ, «κανείς» κονομημένος. Μόδα ήταν να είναι κι αγγλόφιλος ο πλούσιος της εποχής εκείνης, εκτός από τέκτων. Καί πώς θα μπορούσε να είναι αλλοιώς, αφού ο τεκτονισμός είναι η αιχμή του δόρατος του αγγλόφωνου ιμπεριαλισμού. (Χωνέψτε το αυτό ΚΑΛΑ. Εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος από τον τεκτονισμό, στην πρακτορειακή δουλειά του, δηλαδή – κι όχι στα βαλσαμωμένα κοκκοράκια καί τις λοιπές αηδίες των στοών.)

Χαρακτηριστικά σας λέω, ότι στον Βόλο του 1900 των επτά χιλιάδων κατοίκων υπήρχαν δύο τεκτονικές στοές: ο «Ιάσων» καί οι «Αργοναύται». Σήμερα, στον Βόλο του 2014 των εκατόν είκοσι χιλιάδων κατοίκων, μας έμειναν μόνον οι «Αργοναύται» – κι αυτοί, σε κτίριο σκέτη προσβολή της αισθητικής! (Το «φιλανθρωπικόν ίδρυμα» έχει καβούρια στις τσέπες, αλλοιώς θα έφτιαχνε καί κανένα μεγαλόπρεπο νεοκλασικό να στεγαστεί.) Τί να κάνουμε, ωρέ ποδίτσες; Έτσι είναι ο κύκλος της ζωής! Ακμή καί παρακμή… Καί, ατυχώς, σας πιάνει κι εσάς! 🙂

Από καθαρή μόδα, λοιπόν, ενεγράφησαν τότε ως μέλη των «φιλανθρώπων» άτομα όπως ο Παύλος Μελάς, ή ο ναύαρχος Κουντουριώτης. Αλλοιώς, δεν νομίζω πως θα έδειχναν ενδιαφέρον. Τέλος πάντων, προχωράμε.

Γιατί, όμως, τα έκαναν όλ’ αυτά;

Η όλη τους προσπάθεια έκανε «μπάμ» από μακριά, πως απέβλεπε στο μεταφυσικό καπέλλωμα της «αύρας» των ιερών χώρων. Δεν βρίσκω καλύτερη έκφραση να σας το περιγράψω, αλλά πιστεύω καταλαβαίνετε. Τώρα, βέβαια, το τί αποδίδει στους πιστούς ένας ναός, ή τί αποδίδουν πίσω στον ναό οι πιστοί με τις προσευχές τους, ή τί έχουν αποφασίσει οι ιερές οντότητες άνωθεν, ουδόλως εξαρτάται από τα σχέδια του κάθε πονηρού. Αλλά, την προσπάθεια την έκαναν – με το σκεπτικό: άμα πιάσει, έπιασε. Κι ακριβώς αυτός είν’ ο λόγος, που ακολούθησαν το παλιό ημερολόγιο: επειδή τότε αυτό υπαγόρευε τις μέρες της θρησκευτικής κορυφώσεως, αλλά καί τις «πύλες» (ηλιοστάσια, 20η Ιουλίου, κτλ), καί κανένα άλλο.

Αυτό το κατάλαβα αμέσως. Εκτός των άλλων, καί διότι ιστορικώς η Εκκλησία ακολουθεί την πολιτική ηγεσία, καί οι τέκτονες την Εκκλησία. Πχ, όταν ήρθε στην Ελλάδα η Φραγκοκρατία, είχαμε καθολική αρχιεπισκοπή Ανδραβίδας (αν θυμάμαι καλά). Γιατί; Επειδή οι Φράγκοι ιππότες -ερχόμενοι από τη Δύση- βολευόντουσαν να πιάνουν λιμάνι στην Ανδραβίδα, κι έτσι έφτιαξαν πρώτα ένα φρούριο, μετά μαζεύτηκε κόσμος, αναπτύχθηκε το μέρος, κτλ, έως ότου το Βατικανό έδωσε άδεια γιά αρχιεπισκοπή στο μέρος εκείνο. Βέβαια, σήμερα δεν υπάρχει τίποτε απ’ όλ’ αυτά.

Όπως ακριβώς οι δικοί μας οι μητροπολίτες σήμερα, που φέρουν κάτι απίθανους τίτλους, ως μητροπολίτες το πάλαι μεγάλων πόλεων (Φαναριοφερσάλων, Λιτζάς, κτλ), που σήμερα έχουν εκλείψει.

Φυσικά, είναι φανερός ο λόγος, γιά τον οποίο γίνεται αυτή η δουλειά – δηλ. το ποιός ακολουθεί ποιόν στην εγκατάσταση: όλοι θέλουν να βρίσκονται κοντά στο κέντρο αποφάσεων των ισχυρών ανδρών της πολιτικής.

Το δεύτερο «γιατί», τώρα, έχει να κάνει με τον σκοπό τους: πού το πήγαιναν, οι ποδίτσες, καί ξεσκίστηκαν στον …θρησκευτικό τουρισμό;

Η πρώτη σκέψη μου ήταν πως ετοιμαζόντουσαν βιαστικά, εν όψει του εικοστού αιώνα. Ναί, αλλά γιατί; Τί θα συνέβαινε, αν πετύχαινε το σχέδιό τους; Τί θ’ άλλαζε; Ή, τί περίμεναν από τον εικοστό αιώνα;

Απάντηση δεν βρήκα σ’ αυτά. Βρήκα, όμως, ότι επενέβησαν κυρίως σε νέους ναούς, διότι με τους παλιούς (βυζαντινούς ή μεταβυζαντινούς) ούτε κάν ασχολήθηκαν. Το διαπίστωσα πάλι μ’ ένα μικρό διαδικτυακό ψάξιμο: έψαξα γιά εργασίες οικοδομικής φύσεως σε  ναούς σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καλαμάτα, κι άλλες καναδυό πόλεις, που έχουν παλαιούς ναούς. Ένας λόγος παραπάνω, ότι η Αθήνα είχε καί νέους -γιά τότε- ναούς, διότι στην πρωτεύουσα τα έργα εξωραϊσμού δεν σταμάτησαν ποτέ. Αλλά ούτε στους βυζαντινούς ναούς της Αθήνας (πχ Καπνικαρέα) έγινε τίποτε, ούτε στους καινούργιους της. (Εκτός αν δεν το πήρα χαμπάρι, αυτό το τελευταίο.)

Άρα, δεν ήταν πως περίμεναν κάτι σημαντικό τα επόμενα εκατό χρόνια, αλλά δοκίμασαν να βάλουν τη «μεταφυσική» τους σφραγίδα όπου τους έπαιρνε. Πάλι, όμως, δεν μπορούσα να βρώ την αιτία – καί ειδικά, γιατί στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο.

Όμως, «ρωτώντας, καί στην Πόλη πάς»! Όταν εξέθεσα το πρόβλημα στην Πολυμήδη, έπεσα στον κατάλληλο άνθρωπο. Η Πολυμήδη ήταν κάθετη: «- Άαα!», μου λέει, «δεν ήταν μόνο στον Βόλο, που τα έκαναν αυτά! Σ’ όλη την Ευρώπη έγιναν τότε ανοικοδομήσεις εκκλησιών, κτλ!». Κι όταν ρώτησα το γιατί, η απάντηση είναι πως κάπου μέσα στη δεκαετία του 1890 είχαμε τα (αν θυμάμαι καλά) τρείς χιλιάδες χρόνια από τα …γενέθλια του Κρίσνα!!!!! Τα οποία οι ποδίτσες έσπευσαν να γιορτάσουν μ’ αυτόν τον τρόπο (δηλαδή… οικοδομώντας χριστιανικές εκκλησίες!!!), αν κι έκαναν έναν μικρό …λαθάκι υπολογισμών! Πρώτα τα καθόρισαν στα 1893, καί μετά στα 1896. (Πάλι αν θυμάμαι καλά.)

Τώρα, θα μου πείς καλέ μου αναγνώστη, διατί ο έρμος ο Κρίσνα; Τί δουλειά είχε με τις ορθόδοξες εκκλησίες; Δεν αρκούσε να του φτιάξουν φερ’ ειπείν μιά τούρτα με κεράκια καί να βγούν απ’ την υποχρέωση;

Τί να σου πω! Άβυσσος η ψυχή (καί η μαλακία) των ανθρώπων! Αντιλαμβάνομαι, όμως, πως τωι καιρώι εκείνωι -πλην της ποδιτσοφορίας καί της αγγλοφιλίας- έγιναν μόδα δύο ακόμη πράγματα στους «επαΐοντες»:

  • Η Θεοσοφία, της γουρλομάτας Χαζάρας Μπλαβάτσκαινας (τα μισά «πιστεύω» της αντιγραμμένα από ποιός ξέρει ποιά Ελληνικά χειρόγραφα, καί τα υπόλοιπα ανοησίες του χαζαρικού εγκεφάλου της),
  • καί το (γεμάτο χοντρά λάθη στο «μεταφυσικό» πεδίο, αλλά λίαν δημοφιλές) βιβλίο «Οι μεγάλοι μύστες» (πρώτη έκδοση 1889) του Εδουάρδου Συρέ, ο οποίος ήταν κι αυτός θεόσοφος.

Εξ ών καί η πρεμούρα με τον Κρίσνα. (Συμπεραίνω εγώ, δηλαδή.)

Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαντάζουν στα μάτια σας (καί είναι) γραφικές σαχλαμάρες ατόμων, που δεν μπορούσαν να σκοτώσουν την ώρα τους με πλέον εποικοδομητικό τρόπο, πχ βρίσκοντας γκόμενες απ’ το Διαδίκτυο. (Καί δικαίως, διότι τότε αυτό δεν είχε εφευρεθεί!) Αλλά, τί κάθομαι καί σας τα εξιστορώ; Δεν θα μπορούσα κι εγώ …να βρώ γκόμενες απ’ το Διαδίκτυο (σα δε ντρέπομαι, οικογενειάρχης άνθρωπος! 🙂 ), αντί να σας ζαλίζω με τα …γενέθλια του Κρίσνα καί λοιπές σαυροματικές αηδίες; Έ;

Όμως, έχω τον σκοπό μου.

(επόμενο)

Γρίφος

24 Σχόλια

arxigramma-Kαλημέρα καί καλή χρονιά σας! Ευχαριστώ γιά ευχές, κι ανταποδίδω.

Σήμερα θα σας θέσω ένα αίνιγμα. Διαβάστε προσεκτικά αυτές εδώ τις ιστοσελίδες:

Καί μετά, απαντήστε -αν μπορείτε- στα εξής:

  1. Τί κοινό έχουν αυτές οι ιστοσελίδες. (Δεν εννοώ «τη γραμματοσειρά»! 🙂 Εννοώ απ’ αυτά που μας ενδιαφέρουν.)
  2. Τί κρύβεται από πίσω απ’ αυτό το «κοινό».
  3. Τί μας ενδιαφέρουν εμάς αυτές οι ιστορίες.

Σας υπόσχομαι να εγκρίνω άμεσα τα σχόλια με τις απαντήσεις σας.

Καλή επιτυχία! 🙂

Υγ: Η συνέχεια της ιστορίας θα δημοσιευθεί εδώ, στο παρόν κείμενο, παρακάτω.

Υγ 2: Δυστυχώς, διάγω μπατιροπερίοδο. Αλλοιώς, θα θέσπιζα βραβείο!

Η ΛΥΣΗ – ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Όλα ξεκίνησαν από την επόμενη λογική σκέψη, που μου ήρθε μετά το άρθρο γιά τις εκκλησίες της Θεσσαλονίκης: Λες να υπάρχουν τίποτε «περίεργες» τοπογραφικές διατάξεις των εκκλησιών καί σε άλλες πόλεις της Ελλάδας;

Άμ έπος, λοιπόν, άμ έργον, να δω τί συμβαίνει – άν συμβαίνει.

Ξεκίνησα από την πόλη που διαμένω, τον Βόλο, λόγωι οικειότητας. Συμπτωματικά, ο Βόλος είναι μία από τις ελάχιστες πόλεις της Ελλάδας (ίσως η μοναδική), που είναι κτισμένες από «λευκό χαρτί». (Τέτοια είναι καί η Ρωμανία, μόνο που …δεν χτίστηκε ακόμη.) Βέβαια, προϋπήρχε ένα χωριουδάκι γύρω απ’ το κάστρο του λόφου των Αγ. Θεοδώρων, συν μερικές ψαροκαλύβες στην ακτή, αλλά ο σημερινός Βόλος είναι καθαρά σχεδιασμένος εξ αρχής καί κτισμένος πάνω σε σχέδια. Του 1865, επί οθωμανικής κατοχής ακόμη.

Σχέδια δύο Ελλήνων αρχιτεκτόνων, σπουδασμένων στο Παρίσι – εξ ού καί ο αυστηρός τετραγωνισμός του κέντρου της πόλης. (Είναι η λεγόμενη «Γαλλική Σχολή», που εφαρμόζεται μέχρι καί σε σχεδίαση κήπων.)

Λοιπόν, μία ματιά από ύψος …γραφείου (ας είναι καλά το Γκούγκλ Έρθ) θα μου έλεγε πολλά – εκτός από τον τρόπο του σκέπτεσθαι των σχεδιαστών. Θα μου έλεγε πχ αν η απόκρυφη παράδοση της διάταξης των εκκλησιών του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα μΧ, διατηρήθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα.

Οι πρώτες βιαστικές ενδείξεις υπήρξαν άκρως ενθαρρυντικές πως, όντως, κάτι «παίζει» με τις εκκλησίες: βγήκαν κάτι αποστάσεις ιερού με ιερό ακριβώς 618 μέτρα! Ακριβώς 1,000 μέτρα! Σύμφωνοι, αυτά όλα μυρίζουν την αριθμητική ακολουθία των δυνάμεων του φ = 1.618 . Επαναλαμβάνω, όμως, ότι οι μετρήσεις ήταν σωστές, αλλά το διαφαινόμενο συμπέρασμα βιαστικό. Διότι, προσεκτικότερη ματιά δεν απέδωσε τ’ αναμενόμενα. Ούτε η διάταξη των πλανητών κατά την έκρηξη του Φαέθωνα υφίσταται, ούτε άλλες «φιμπονάτσειες» παύλα «πυθαγορικές» διατάξεις υφίστανται. (Λέγε με «πεντάλφα»! 🙂 )

Κάτι πολύ φτωχικές ευθύγραμμες διατάξεις υφίστανται, συν κάτι γωνίες (ανά τρείς εκκλησίες) εντελώς τυχαίες.

Οπότε, εύλογη η απορία του γράφοντος: Μα, καλά! Ο Αριστοτέλης Ζάχος (που σχεδίασε τις τρείς σπουδαιότερες σημερινές εκκλησίες του Βόλου) υπήρξε καί αρχιτέκτων, καί …τέκτων σκέτο (ποδίτσας). Άρα, κάποια πράγματα όφειλε να τα γνωρίζει καί «όφειλε» να τα εφαρμόσει, όπως ο ομόλογός του (καί συν-ποδίτσας) Τσίλλερ.

ntua_old

Τη βλέπετε τη γωνία τομής 36° (κορυφή πεντάλφας) στις σκάλες του ΕΜΠ (έργο Τσίλλερ) ;

Ωραία, αναγνωρίζω ότι υπήρξε αναγκαιότητα να προσαρμόσει τα σχέδιά του σε ήδη διαμορφωμένα οικόπεδα – καί δη, σ’ αυτά που του παραχώρησε ο τότε Δήμος Βόλου. Καί δή, σε μερικά, στα οποία ήδη υπήρχαν εκκλησίες. Εφ’ όσον, όμως, δεν άφησε αναφορά στα «πυθαγορικά», παρεκτός κάτι ψιλά με τις αποστάσεις των ιερών (παρένθεση: τον 19ο αιώνα, τα τοπογραφικά όργανα ήταν ήδη αρκετά ακριβή), γιατί δεν το έπραξε;

Την απάντηση θα μου την έδινε ένα διαδικτυακό ψάξιμο στην ιστορία των ναών, καί σε φωτογραφίες του «παλιού, ωραίου Βόλου». (Με τις όμορφες μονοκατοικίες με τους κήπους, κτλ κτλ κτλ. Τον οποίο οι πάντες σήμερα θρηνούν, αλλά οι πάντες έσπευσαν να ξεπατώσουν. Οι μεν φτωχοί εξ ανάγκης, οι δε πλούσιοι εξ αιτίας βλακώδους μιμητισμού – μη τυχόν καί χάσουν την υπέρλαμπρη ζωή σε διαμέρισμα, καί δεν τους πουν «μοντέρνους». ‘Ντάξ’, καί οι σεισμοί του 1954-55 είναι αιτία …κατεδαφίσεως, αλλά δεν πρέπει ν’ αποτελούν αιτία …δικαιολογιών.)

Ως ερασιτέχνης φωτογράφος, αναζήτησα πρώτα τις φωτογραφίες. Καί… σαρπράϊζ!!! Ο πρώτος λαγός βγήκε απ’ το καπέλλο: Οι φωτογραφίες του παλιού (όμορφου, χιλιοτραγουδισμένου, κτλ) Βόλου σταματάνε κάπου το 1905 οι παλιότερες. Μα… η φωτογραφία είναι εφεύρεση της δεκαετίας του 1840, αν θυμάμαι καλά. Επί κάποιες δεκαετίες ως δαγεροτυπία, μετά ως φωτογραφία (ασπρόμαυρη) όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα (με αρνητικό φίλμ) – μέχρι σήμερα, πριν γεμίσουν τον τόπο τα κινητά τηλέφωνα που φωτογραφίζουν. Άρα, υπήρχαν φωτογραφίες καί προ του 1905, αν καί η διαδικασία να φωτογραφήσεις ήταν επίπονη. (Ογκώδης εξοπλισμός.)

Επίσης, αν υποθέσουμε ότι τους καιρούς εκείνους με τη φωτογραφία ασχολήθηκαν άνθρωποι, που ήδη είχαν χρήματα (άρα, τότε η φωτογραφία δεν ήταν κοινό αγαθό), λέτε στον Βόλο να μην ήρθε κανένας τουρίστας με …χρήματα καί φωτογραφική μηχανή; Σίγουρα ήρθε. Καί τι φωτογράφησε ο περιηγητής μας απ’ την πόλη του Βόλου, αν όχι τους ναούς, συν μερικά δημόσια κτίρια της προκοπής;

Φωτογραφίες, όμως, προ του 1905, καί δη ναών, πουθενά στο Ιντερνέτι! Ούτε κάν ζωγραφικές αναπαραστάσεις των εκκλησιών!

Πριν αναρωτηθώ αν μπορώ να βρω τέτοιο υλικό σε ιδιωτικές συλλογές (καί μη αναρτημένο στο Διαδίκτυο), σκέφτηκα πως κάτι βρωμάει εδώ – καί δικαιώθηκα. Μιά ματιά σε ιστορικές ιστοσελίδες, όπως αυτές που σας παρέθεσα στην αρχή, ήταν αρκετές να καταλάβω πως κάποιοι ήθελαν να εξαφανίσουν τα τεκμήρια ενός «εγκλήματος»!

Τελετουργικός εμπρησμός του μητροπολιτικού ναού της πόλης ακριβώς επάνω στο θερινό ηλιοστάσιο… (Καί μη μου πεί κανείς τη λέξη «τυχαίο», θα φάει μπουνιά!) Άλλοι, πάλι, …βιαστικοί αυτοί, κάνουν θυρανοίξια επάνω στο χειμερινό ηλιοστάσιο! Δεν περίμεναν τέσσερεις μέρες, να εορτάσουν με ιδιαίτερη λαμπρότητα μία απ’ τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης!

Καί διάφορα άλλα τέτοια. Πχ μερικές δεκαετίες αργότερα, έχουμε εγκαίνια ενός απ’ τους ναούς του Α. Ζάχου στις 27 Ιουλίου. (Στις 28 ήταν η κορύφωση της αρχαίας εορτής των Παναθηναίων.)

Θα μου πείς ότι τα ηλιοστάσια τη δεκαετία του 1890 ήταν …με το παλιό ημερολόγιο. Καί ότι, αυτοί που υπαινίσσομαι (ως δυτικόφρονες), το ήξεραν καλά ποιά ημερομηνία δείχνει το νέο. Σύμφωνοι, αλλά καί η Εκκλησία της Ελλάδος τότε ακολουθούσε το παλιό ημερολόγιο – κι έχει σημασία αυτό που λέω, την οποία θα τη διαπιστώσετε παρακάτω.

Συνεπώς, έχουμε το χίλια τοις εκατό βέβαιο συμπέρασμα: Η δεκαετία του 1890 υπήρξε (τουλάχιστον γιά τον Βόλο) περίοδος ιδρύσεως νέων ναών, ή -με το στανιό- επανιδρύσεως παλαιοτέρων. Ενώ, όμως, δεν μπορούσα να καταλάβω την αιτία αυτού του οικοδομικού οργασμού (μόνον η λαμογιά των τότε κομματόσκυλων να εισπράττουν χοντρά κρατικά λεφτά, καί δη με το ζόρι, μπορούσε να ήταν αιτία – αλλά τόσο πολύ πιά; ), όπως δεν καταλάβαινα την αιτία να μην υπάρχουν φωτογραφίες των ναών κατά τον 19ο αιώνα, μία άλλη παράλληλη έρευνά μου έβγαλε …λαγουδάκια!

Έψαχνα, που λέτε, γιά τις συμβολικές ιδιότητες της Θεάς Αφροδίτης (ξέρετε… πεντάλφα, αρχαίες απόκρυφες γνώσεις, κτλ – τά ‘χουμε πεί), καί τους «χριστιανικούς» συμβολισμούς της Θεάς, όπως το Ρόδον το Αμάραντον. (Αυτός ο συμβολισμός αναφέρεται στην Παναγία, αλλά μάλλον αστόχως. Το τριαντάφυλλο είναι ένα από τα σύμβολα της Αφροδίτης Αποστροφίας.) Τα συζητούσα, λοιπόν, αυτά, με μία απ’ τις Διοτίμες μου, η οποία αρέσκεται να κάνει βόλτα στον θαλασσινό αέρα του Πειραιά καί των Φαλήρων, καί γνωρίζει την περιοχή καλά.  «- Ξέρεις,», μου λέει, «στον Πειραιά υπάρχει ναός αφιερωμένος στο Ρόδον το Αμάραντον!»

(επόμενο)