(προηγούμενο)

arxigramma-Piάμε, τώρα, στην κατανομή του τέταρτου λαού της περιοχής, που ενδιαφέρει την έρευνά μας: τους Εβραίους. Πρώτα, όμως, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι θεωρώ πως ο «κλασικός» Εβραίος με τη μυτόγκα καί τα πονηρά μάτια είναι ένα καί το αυτό με τον «Άραβα» – καί δή τον Σαουδάραβα καί τους γείτονές του.

Αυτοί ακριβώς οι Εβραίοι είναι που δημιούργησαν το βασίλειο του Ισραήλ, καί τους οποίους αιχμαλώτισαν οι Ασσύριοι. Λέγεται ότι ίσως αυτοί οι κατακτητές τους, ή οι μεταγενέστεροι Βαβυλώνιοι, ανάγκασαν τους Εβραίους να εκτοπιστούν προς βορράν, στα εδάφη κοντά στην Κασπία θάλασσα. Καθόλου απίθανο, διότι οι (πολύ μεταγενέστεροι) Χάζαροι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά προσώπου. Άρα, οι «κλασικοί» Εβραίοι έφτασαν μέχρι την Κασπία, αναμίχθηκαν με φυλές της περιοχής, καί 14-15 αιώνες μετά ξανακάνουν επίσημη θρησκεία τους τον ιουδαϊσμό.

Προσωπικά, θέτω την καταγωγή τους κάπου στη σημερινή Υεμένη… χωρίς ν’ αποκλείω απώτερη προέλευση από Ινδία. (Όχι, δεν έχουν φυλετική σχέση με αυτόχθονες Ινδούς. Κι εκεί επήλυδες ήταν.) Η έρευνά μου, όμως, δεν έχει προχωρήσει περισσότερο. Αλλά δεν είμαι μόνος μου. Τώρα τελευταία, πολλοί υποψιάζονται ότι οι αυθεντικοί Εβραίοι δεν είναι ούτε Αιγύπτιοι αιρετικοί του Ακχενάτεν (που έφυγαν εκτός Αιγύπτου με τον Μωϋσή), ούτε κάποιος -γενικώς καί αορίστως- «απ’ τους λαούς της περιοχής» (καί μάλλον αυτόχθων). Πολλά λέγονται, δέ, γιά «μάγους της Χαλδαίας», κτλ.

Τους χώρους εξάπλωσής τους δείχνω στον χάρτη:

katanomh-Ebraiwn

Με τους αυθεντικούς Εβραίους, κλείνουμε την παρουσίαση των γεωγραφικών κατανομών των λαών που μας ενδιαφέρουν.

Γιατί, όμως, κάναμε αυτή την τεράστια παρένθεση; Γιά τη Μονή Εσφιγμένου καί τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως δεν μιλούσαμε;

Η εξιστόρησή μας ήταν απαραίτητη «sine qua non», γιά να εξηγήσουμε:

  • Τα αίτια των τότε πολέμων, που συνεχίζονται μέχρι καί σήμερα.
  • Τα θεμέλια, αλλά καί την εξέλιξη των θρησκειών της περιοχής αυτής του πλανήτη μας.

Το αξεδιάλυτο πακέτο, λοιπόν, θρησκειών καί γεωπολιτικής (είπαμε: η θρησκεία κάθε λαού εκφράζει την ψυχή του) είναι αυτό, που θα μας οδηγήσει όχι μόνον σ’ ερμηνείες, αλλά καί στο να δούμε το μέλλον καθαρά, καί να ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΟΥΜΕ γι’ αυτό. (…ΑΝ θέλουμε.)

Καί, όπως προανέφερα: Αν δεν ξέρεις εσύ, σημερινέ Έλληνα, γιατί σ’ εχθρεύονται, το ξέρουν εκείνοι! Κι αν νομίζεις ότι ο πόλεμος Ατλάντων – Ελλήνων, ή Πελασγών – Ελλήνων έληξε, έ… εκείνοι ΔΕΝ το νομίζουν!

Ρωτάω καί ξαναρωτάω, κι απάντηση δεν παίρνω:

  • Εκείνο το κρητικό δαχτυλίδι, που εκλάπη από το μουσείο της Ολυμπίας, επεστράφη; Ή κοσμεί το δάχτυλο κάποιου Ρότσιλντ;
  • Εκείνες οι κλεμμένες πινακίδες από το μουσείο της Βαγδάτης, τί απέγιναν; Τί έγραφαν επάνω τους; Καί τις έκλεψαν άσχετοι καί άξεστοι ναρκομανείς φαντάροι των ηπαπάρα, από δική τους πρωτοβουλία; Σιγά!…
  • Κι εκείνα τ’ αρχαία από το μουσείο της πόλης Minya στην Αίγυπτο (Μινύα – ποιοί ήταν οι Μινύες; θυμάστε; ), που το διέλυσαν «ισλαμιστές» (με δική τους πρωτοβουλία κι αυτοί! – ναί, πώς!) μέσα στον περασμένο Αύγουστο, τί απέγιναν;

Βλέπετε, δεν ήταν όποια-όποια αρχαία. Ήταν ευρήματα από την Τελ ελ-Αμάρνα, την πρωτεύουσα του (Ατλάντειου) Ακχενάτεν!

Βλέπετε, ακόμη, πως «εκείνοι» δεν αφήνουν τίποτε «δικό τους» σε ξένα χέρια. Έστω καί μετά από χιλιετίες. Δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν.

Ο νεοέλληνας μπορεί να είναι πρωταθλητής στην κατανάλωση φραππέ, αλλά δεν είμαστε όλοι νεοέλληνες. Μερικοί-ές από μας επιμένουμε να τη σκαλίζουμε τη δουλειά, καί να θυμόμαστε καί να γνωρίζουμε. Αν γιά τους νεοέλληνες, καί τους αγαπημένους τους αγράμματους καί ανιστόρητους πολιτικούς, η ανάγνωση βιβλίων Ιστορίας σήμερα είναι ιδιορρυθμία τρελλών, δεν σημαίνει ότι όλοι-ες έχουμε τις ίδιες απόψεις. Και σιγά μη μας απασχολούν οι γνώμες κοπράνων.

Παρακάτω, λοιπόν, τα σπουδαία.

Αφού είδαμε τους χάρτες, ας δούμε τώρα καί την (Προ)Ιστορία …κάπως αλλοιώς! Εννοείται, μέχρι του σημείου που την έψαξα προσωπικά, κι έχω ξεκαθαρίσει ερωτήματα κι αμφιβολίες. Ακόμη μία τεράστια παρένθεση, αλλά θα φτάσουμε καί στο προκείμενον. Χωρίζω σε κεφάλαια, γιά καλύτερη κατανόηση.

i. Μίνως

Ο πόλεμος Ατλάντων-Ελλήνων άφησε πίσω του ερείπεια. Όχι μόνο βύθισε την Ατλαντίδα, αλλά διέλυσε καί τις πόλεις της Ελλάδας. Διότι, τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν τρομερά. (Τα δικά μας πυρηνικά μπροστά τους είναι το …κοριτσάκι με τα σπίρτα!) Τί νομίζετε; Πώς το δικό μας στρατόπεδο θα εκτοξεύει κατευθυνόμενους μετεωρίτες εναντίον των Ατλάντων σε ευθεία απόσταση 30 χιλιομέτρων (Βόλος-Όθρυς), καί τα κτίρια της Διμένεας θα μείνουν όρθια, μετά το κοπάνημα του μετεωρίτη στο έδαφος; Ή, πώς νομίζετε ότι το τροπικό δάσος της Σαχάρας έγινε έρημος; (Βλέπετε, οι Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στη Σφίγγα ίχνη διάβρωσης από νερό. Νερό; Η δε Σφίγγα θεωρείται ότι είναι κατασκευής της 12ης έως 14ης χιλιετίας πΧ. Άρα…)

Οι Άτλαντες μεν ηττήθησαν, κατεδιώχθησαν στα βάθη της Ασίας, αλλά πίσω η ζωή είχε ξαναγυρίσει σ’ επίπεδα πρωτογονισμού. Άρχισε να ξανανεβαίνει σιγά-σιγά τη σισσύφεια σκάλα του πολιτισμού, αλλα τίποτε -εκτός απ’ τις προφορικές αφηγήσεις- δεν θύμιζε την παλιά δόξα. Καί, φυσικά, οι μετά τον Κατακλυσμό πόλεις των Ελλήνων ήταν αδύναμες.

Την αδυναμία τους επέτεινε η εμφύλια διαμάχη με τους Πελασγούς. Οι Πελασγοί φεύγουν απ’ τον Ελλαδικό χώρο κλωτσηδόν, κουβαλώντας μαζί τους τη θρησκεία τους, αλλά καί το μίσος γιά τους λοιπούς Έλληνες. Καί την ελπίδα μελλοντικής επανόδου τους – έστω καί με τη βία, αν χρειαστεί. Στη νότια μεριά της Μεσογείου συναντάνε τους διαλυμένους Άτλαντες, καί μοιράζονται μαζί τους την κοινή έχθρα. (Ίσως καί κάποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις, διότι ο Κρόνος εθεωρείτο -εκτός των άλλων, καί- βασιλιάς της Ατλαντίδας.) Μοιράζονται εν μέρει καί το μέλλον τους, με μεικτούς γάμους. Κι έτσι…

…Φτάνουμε κάπου στο 2,200 πΧ. Ο γέρων βασιλιάς ολόκληρης της Κρήτης, ο Αστέριος, δεν έχει παιδιά. Αλλά -περιέργως- δεν φροντίζει να κληροδοτήσει τον θρόνο ούτε σε συγγενείς του. Ένας τολμηρός τυχοδιώκτης Ατλάντειος, ο Μίνως, καταφθάνει από τη Φοινίκη με στρατό καί στόλο καί απαιτεί τον θρόνο της Κρήτης από τον Αστέριο, τον οποίο θρόνο καί λαμβάνει. Στη Φοινίκη είχε προφανώς συναντήσει Κρήτες Φιλισταίους, καί συνέλεξε τις πληροφορίες του. Άλλως τε, τα νέα μαθαίνονται. Τί τότε, τί σήμερα! Μονάχα η ταχύτητα διάδοσης διαφέρει.

Ο Μίνως στην αρχή κάθεται ήσυχα, γιά να μην εξεγερθούν οι ντόπιοι. Αλλά σε μερικά χρόνια αρχίζει τους διωγμούς, ξεκινώντας απ’ το ιερατείο των Δία / Απόλλωνα / Φαέθωνα. Παράλληλα, χώνεται προσβλητικά στην αδύναμη Αθήνα του Αιγέα… εκδίκηση γάρ: πρώτα με την απαίτηση ο γυιός του να λάβει μέρος σε αγώνες των εντοπίων Αθηναίων, καί μετά (τον θάνατο του Ανδρόγεω) με την απαίτηση να θανατώνει κάθε χρόνο 14 παιδιά της Αθήνας με τελετουργική ανθρωποθυσία.

Οι Αθηναίοι ανησυχούν σφόδρα, αλλά δεν μπορούν ν’ αντιδράσουν στρατιωτικώς. Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να «κάψουν» (με δίκη-μαϊμού) τον τετραπέρατο Δαίδαλο, καί να τον στείλουν ως κατάσκοπο μέσα στην ίδια τη φωλιά του φιδιού. Ο Δαίδαλος συλλέγει πληροφορίες, αλλά καί βοηθάει το αντιστασιακό κίνημα των ντόπιων.

Ο Μίνως, όμως, δεν μένει με τα χέρια σταυρωμένα. Δεν πήγε στην Κρήτη, γιά να πίνει κρασιά! Έχει κοσμοκρατορικά σχέδια. Έχοντας στερεώσει την εξουσία του στην Κρήτη, έχοντας πατήσει την Αθήνα από κάτω, βάζει ως στόχο τον «προσηλυτισμό» των Πελασγών που έμειναν πίσω στην Ελλάδα. Στέλνει, λοιπόν, στόλο υπό τον Θόα στο βόρειο Αιγαίο, να καταλάβει τα νησιά των Πελασγών. Λήμνο, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη, καί όσα άλλα. Ή, έστω, να τα φέρει υπό την εξουσία του Μίνωα ακόμη καί με διπλωματικό τρόπο.

Ο Θόας μάλλον πήγε ως φίλος, καί δεν συνάντησε ένοπλη αντίσταση. Αφού πέτυχε τη συμμαχία των νησιών με τον Μίνωα, στρογγυλοκάθησε στη Λήμνο κι άρχισε κι αυτός πονηρά-πονηρά καί σιγά-σιγά να φέρνει τα ξένα του έθιμα στους ντόπιους. Τελετουργικές ανθρωποθυσίες των συζύγων των αρχοντισσών της Λήμνου, καί δε συμμαζεύεται.

ii. Αργοναυτικά

Όπως είπαμε, όμως, τα νέα μαθαίνονται. Βρισκόμαστε κάπου στο 2,130 πΧ. Στην Ιωλκό, την άλλη σημαντική πόλη της τότε Ελλάδας, κυβερνάει πραξικοπηματικώς ένα ατλαντόσπαρμα, ο Πελίας. Κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, που ο Μίνως δεν χώθηκε στην Ιωλκό, όπως στρίμωξε την Αθήνα: επειδή κυβερνούσε «δικός του» άνθρωπος! Η Ιωλκός, λοιπόν, δεν ήταν επείγον πρόβλημα γιά τον Μίνωα – ίσως δεν ήταν κάν πρόβλημα.

Ο νεαρός Διομήδης (ο Ιάσων, ντέ!), νόμιμος διάδοχος του θρόνου, γλυτώνει παρά τρίχα τις εκκαθαρίσεις του ετεροθαλούς θείου του, καταφεύγοντας στο «σχολείο» του κενταύρου Χείρωνα, επάνω στο Πήλιο. Εκεί, εκτός απ’ όλα τ’ άλλα, μαθαίνει το τί γίνεται στο βόρειο Αιγαίο, κι αρχίζει να παίρνει στροφές. Ο Χείρων, βλέπεις, του μίλησε γιά τα παλιά χρόνια με λεπτομέρειες! Ο Ιάσων, λοιπόν, αποφασίζει να δράσει. Πρώτα εναντίον του θείου του, καί μετά εναντίον του πονηρού που κατέλαβε την Κρήτη, κι έβαλε στο μυαλό του την κατάκτηση ολόκληρης την Ελλάδα. Πώς, όμως, να δράσει, που ήταν μόνος του;

Αποφασίζει να δράσει εν μέρει ως κατάσκοπος, αποκρύπτοντας επιμελώς τα βαθύτερα σχέδιά του. Έχει ψυχολογήσει άριστα τον μπάρμπα του. Γνωρίζει ότι, αν του ζητήσει τον θρόνο στα ίσια, θα εισπράξει τ’ αρχ.δια του Πελία. Αλλά ο σκοπός του δεν είναι αυτός. (Διότι, στο κάτω-κάτω, τί να τον κάνει έναν θρόνο περιτριγυρισμένον από εχθρούς – Πελασγούς καί λοιπούς; ) Σκοπός του είναι να παρασύρει τον πονηρό Πελία στη συζήτηση, εκεί ακριβώς που επιθυμεί ο Ιάσων. Καί το πετυχαίνει! Ο Πελίας νομίζει πως έχει να κάνει μ’ ένα τρελλόπαιδο, που πάει να δοξαστεί. «- Δεμπάνα κόψει το λαιμό του!», σκέφτεται ο κουτοπόνηρος βασιλίσκος. Νομίζει πως ο Ιάσων είτε θα σκοτωθεί στο ταξίδι του, είτε θα λείψει τόσα χρόνια, που μετά θα είναι αδιανότητο να ξανάρθει να ζητήσει τον θρόνο. Ούτως ή άλλως, το πρόβλημα «Ιάσων» θά ‘φευγε απ’ την καμπούρα του.

Ο Ιάσων, όμως, είχε πετύχει τον σκοπό του. Δηλαδή, να τον αφήσει γιά κάμποσο καιρό ήσυχο ο Πελίας, ώστε να φτιάξει την Αργώ, καί να μαζέψει έναν …κατασκοπικό στρατό! Οι συν-ναύτες του Ιάσονα ήταν ακόμη μία φοβερή επιτυχία του νεαρού, διότι -ούτε λίγο, ούτε πολύ- ήταν όλοι τους πρίγκηπες, απ’ όλα τα βασιλικά σόγια των λοιπών πόλεων της Ελλάδας!!! Εννοείται πως απετέλεσαν μία αδελφότητα, κι εννοείται πως μέσα στην αδελφότητα υπήρχε κι ο εσώτερος κύκλος. Ο Ιάσων δεν ήταν χαζός, ν’ ανοίγει το στόμα του σε όποιον-όποιον… Τη στιγμή, μάλιστα, που στους Αργοναύτες δεν έλειπε ο χαφιές: ο βασιλικός εξάδελφος Άκαστος, γυιός του Πελία. Ο κολλητός φιλαράκος του Ιάσονα, όμως, ο Πηλέας, μάλλον ήξερε παραπάνω πράγματα απ’ τους υπόλοιπους. Διότι, όπως κάθε συνετός αρχηγός, έτσι κι ο Ιάσων έπρεπε να φυλάει τα νώτα του! Με τη βοήθεια των πραγματικών φίλων του.

Φεύγει, λοιπόν, η Αργώ σφαίρα γιά τη Λήμνο! Καί μετά, γιά τη Σαμοθράκη. Ο σκοπός είναι να δεί το πλήρωμά της τί συμβαίνει στα νησιά, καί -ει δυνατόν- ν’ αντιστρέψει την κατάσταση. Τους τολμηρούς δεν βοηθάει μονάχα η τύχη, αλλά κι ο έρωτας… διότι τις φόνισσες της Λήμνου δεν τις πλησίασαν άλλοι άντρες. Μονάχα οι Αργοναύτες! Στο μεταξύ, ο Θησέας κάνει τον Μινώταυρο σπαλομπριζόλες, ο Δαίδαλος την κοπανάει, κι ο Μίνως φονεύεται στη Σικελία. Οι δρόμοι του Αιγαίου ήταν πλέον ανοιχτοί.

Η Αργώ ολοκληρώνει το ταξίδι της καί τον άθλο της, αλλά ξαναγυρίζει πίσω με μείον δύο αγνοούμενους καί μείον μερικούς νεκρούς. (Τους δύο μάντεις της. Σημαδιακό…) Συν τη Μήδεια! (Κουφαλίτσα, Ιάσονα, ξέρω ότι δεν την αγαπούσες καί τόσο πολύ, αλλά έκανες πολιτική μαζί της… μιά που -εκτός των άλλων- η θεία της η Πασιφάη ήταν σύζυγος Μίνωα! Ενώ, αντίθετα, η Περσίδα σε καψουρεύτηκε! Ντροπή σου, ρέ!)

iii. Μυσία – Πάρις

Περνάνε κάμποσα χρόνια ακόμη. Περίπου μία δεκαετία. Οι Αργοναύτες έχουν ξαναγυρίσει στα σπίτια τους – εκτός απ’ τους νεκρούς, φυσικά. Καί τον Ηρακλή. Ο οποίος, εκεί που τον έχασαν στη Μυσία, ξεκίνησε …πόλεμο! Είναι άγνωστο στους πολλούς, αλλά: εάν ο Τρωϊκός Πόλεμος ήταν ο Β’ ΠΠ της αρχαιότητας, ο Α’ ΠΠ ήταν ο πόλεμος της Μυσίας. Οκταετούς διάρκειας, παρακαλώ!

Αυτός ο πόλεμος μάλλον εξηγεί τα διάφορα «ξεκάρφωτα» περιστατικά των Ομηρικών Επών, όπως εκείνο με τον Παλαμήδη καί τους Δόλοπες. Διότι, αυτά πρέπει να ήταν δημοφιλή τραγούδια, αλλά προγενέστερα της Ιλιάδας – τα οποία αργότερα τα ενέταξαν στα Έπη λόγω δημοφιλίας. Όχι ότι πραγματικά αναφερόντουσαν στον Τρωϊκό Πόλεμο. Αναφερόντουσαν στον «προκάτοχο» πόλεμο.

Έτσι, ο Ηρακλής ξεπάτωσε τους Πελασγούς της Μυσίας, κι έγινε βασιλιάς σ’ όσους έμειναν! Αφού, πρώτα, τους επανενένταξε στους Έλληνες.

Κάπου στο 2,120 πΧ, ο Πηλέας παντρεύεται …από σπόντα μιά θεά! Τη Θέτιδα! Λαμπροί γάμοι στο Πήλιο, ανάμεσα στους προσκεκλημένους κι όλος ο Όλυμπος, χαρές καί πανηγύρια!… Ωστόσο, λείπει ο κολλητός του ο Ιάσων (εξόριστος στην Κόρινθο, μετά τα θανατηφόρα παπατζηλίκια της Μήδειας), λείπει ο Ηρακλής, καί μάλλον λείπουν οι περισσότεροι απ’ τους συντρόφους του της Αργούς. (Πιστεύω ότι δώρα έστειλαν, πάντως! 🙂 )

Σημειώστε πως η σκηνή της «ορφικής» περιγραφής της Αργοναυτικής Εκστρατείας, όπου η Αργώ προσεγγίζει τη σπηλιά του Χείρωνα γιά τα αποχαιρετιστήρια, καί σερβίρει τα κρασιά ο μικρός Αχιλλέας, είναι καθαρά φανταστική. Είναι ποιητικό δημιούργημα, καί τίποτ’ άλλο. Ο Αχιλλέας δεν μπορεί να ζούσε τότε. Δεν μπορεί να είχε γεννηθεί, διότι θα πήγαινε στην Τροία 39 ετών – κι όχι 19.

Όμως, αν έλειπαν οι παλιοί σύντροφοι του γαμπρού, δεν έλειπε ο νεαρός πρίγκηπας της Τροίας, ο Πάρις. Ένας νεαρός μαλάκας περίπου 20-25 ετών, που τον έστειλε ο πατέρας του ως κατάσκοπο, ακριβώς επειδή ήταν χαζοβιόλης – γιά να μη δίνει στόχο. Δεν έστειλε τον σοβαρό Έκτορα, πρώτον στη διαδοχή του θρόνου, διότι θα ήγειρε υποψίες. Βλέπετε, απέναντι ήξεραν πολύ καλά τί είχε συμβεί στους Πελασγούς της Μυσίας, καί υποψιαζόντουσαν ότι μετά έρχεται η σειρά τους. Ο Πάρις, λοιπόν, είχε εντολές να πάει (με πρόσχημα τον γάμο) να δεί τί συμβαίνει με τους επικίνδυνους Αργοναύτες. «Να κόψει τα κόζα», που λέμε. Αν μονάχα ένας τους αναστάτωσε το βασίλειο του Αιήτη, κι άλλος ένας έκανε «όπα!» ολόκληρη Μυσία, τότε τί θα κάνανε …ξανά όλοι μαζί; Τί σκοπούς είχαν; Αράξανε με τις παντρειές καί τα γεννητούρια, ή είχαν κι άλλα σχέδια στα σκαριά; Κι ήταν μονοιασμένοι μεταξύ τους;

Δεν γνωρίζω τί κατάλαβε ο Πάρις (εκτός του ότι ήταν ζώον, χειρότερο απ’ αυτά που έβοσκε – διότι άμα βρεις Θεές σε καλλιστεία, τις βραβεύεις ΟΛΕΣ! 🙂 ), καί τί πληροφορίες μετέφερε πίσω. Όμως ο πατέρας του, ο Ποδάκρης (ο Πρίαμος) θα την έβρισκε από εκεί που δεν το περίμενε: από απόγονο Πελασγού της Μυσίας!

Βλέπετε, λίγο πριν την καταστροφή, ένας άλλος πονηρός Πελασγός τυχοδιώκτης, ο Πέλοπας, έφτασε στην Ελλάδα κι έγινε σώγαμπρος. Ο εγγονός του, ο Αγαμέμνων, είχε αποφασίσει να τιμωρήσει τους Πελασγούς της Τροίας όχι μονάχα γιά την αδιαφορία που έδειξαν προς τους άμεσους αδελφούς καί γείτονές τους, αλλά καί τη συνεχιζόμενη γαϊδουρινή αναισθησία του βασιλικού σογιού των Τρώων… που, σα να μην έφταναν τα προηγούμενα, κεράτωσε τον αδερφό του! Πώς «την είδαν» αυτοί, δηλαδή;! Έ, θα τους έδειχνε!… μία καί καλή!

Ίσως ήταν καί η μοίρα του Πριάμου, μετά την «ύβριν» να μην ακούσει τους ικέτες… Διότι, καί στην εποχή μας ο Κάρατζιτς παρακαλούσε τον Μιλόσεβιτς να κατεβάσει τα τάνκς, γιά να γλυτώσει τους Σέρβους της Βοσνίας, αλλά ο τελευταίος αδιαφόρησε. Τα είδαμε τα χαΐρια του, όμως.

iv. Τρωϊκά

Φτάνουμε κάπου στο 2,100 πΧ, καί η Εποχή του Ταύρου δίνει τη θέση της στην Εποχή του Κριού. (Αυτήν ακριβώς την αλλαγή περίμενε ο Αγαμέμνων τρία χρόνια στη Χαλκίδα, όχι τους …ευνοϊκούς ανέμους!) Μαζεύει, λοιπόν, ο Αγαμέμνων τους Έλληνες, αποφασισμένος να ξεπατώσει τους Τρώες. Αν καί Πελασγός, αν καί -λόγω αγένειας- αντιπαθής στους πάντες, ήταν σαφώς με τη μεριά των Ελλήνων. (Πιθανώτατα επηρεασμένος απ’ τη μητέρα του.)

Τη συνέχεια τη γνωρίζετε, δεν χρειάζεται να την περιγράψω. Αλλά να επισημάνω πως, ήρωες της πρώτης γραμμής του πολέμου ήταν τα παιδιά των πάλαι Αργοναυτών!!!

Με το μόνο που διαφωνώ, είναι με τον ισχυρισμό ότι ο Αινείας έφτιαξε τη Ρώμη. Μόνος του; Όχι, βέβαια. Με τη βοήθεια των δυτικών Πελασγών της Ιταλίας (Ετρούσκων καί λοιπών) την έφτιαξε, στους οποίους καί κατέφυγε.

v. Ύκ-σως καί Στρογγύλη

Περνάνε ακόμη τρεις, τρισήμισυ αιώνες. Το φυλετικό μείγμα Πελασγών καί Ατλάντων, γνωστό πολύ αργότερα ως «Φοίνικες» (αλήθεια… «Φοίνικες», επειδή έφτιαχναν κόκκινη μπογιά, ή επειδή ήταν κοκκινομάλληδες; ), εκστρατεύει εναντίον της Αιγύπτου, την οποία καταλαμβάνει γιά δυόμισυ αιώνες.

Το 1,800 πΧ δεν ονομαζόντουσαν «Φοίνικες», αλλά Ύκ-σως (βασιλείς ποιμένες). Τα τελευταία χρόνια γίνονται συστηματικές ανασκαφές στην πρωτεύουσά τους, την Αύαρι (σημερινή τοποθεσία «Τέλ ελ-Ντάμπα» – δυστυχώς, γνωστή καί γιά το στρατόπεδο συγκεντρώσεως των Ελλήνων «διαφωνούντων» στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ), που αποκαλύπτουν πολλά. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν εξακριβωμένα κοκκινομάλληδες – οι Αρχαιολόγοι υποθέτουν πως πρόκειται μέχρι καί γιά …Βίκινγκς! (Κοκκινομάλληδες, που έκαναν επιδρομές, τί θα είναι; )  Αλλά το «ποιμένες», συν η τοποθεσία της πρωτεύουσάς τους (κοντά σε διαπλεόμενο σώμα νερού καί ταυτόχρονα σε εύφορο έδαφος), δείχνουν καθαρά γιά ποιούς πρόκειται: γιά Πελασγούς καί Άτλαντες.

Μαθαίνονται τα νέα επάνω στην Ελλάδα, όπου ακμάζει ο λαμπρός πολιτισμός της Στρογγύλης (Θήρας). Αλλά εδώ δημιουργείται ένα μέγα πρόβλημα… Οι Ύκ-σως δεν έχουν καταλάβει μονάχα την Αίγυπτο, έχουν βάλει χέρι καί στο ιερατείο. Που σημαίνει, πως έβαλαν (ή: ήταν κοντά στο να βάλουν) χέρι καί στα μυστικά του ιερατείου. Ακόμη κι αν οι παλαιοί Αιγύπτιοι ιερείς δεν ανοίγουν -ούτε με βασανιστήρια- τα στόματά τους στους ανθρωποθυσιαστές Πελασγούς, είναι θέμα χρόνου να «σπάσει» κάποιος, έστω ένας. Καί να μιλήσει στους κατακτητές γιά τον τρόπο «χειρισμού» των πυραμίδων.

Οπότε, το ιερατείο της Θεάς Αρτέμιδος στη Στρογγύλη αποφασίζει ν’ ανατινάξει το ηφαίστειο!

Αυτό, πρώτη φορά γράφεται δημοσίως οπουδήποτε. Όπως καί το ότι το ηφαίστειο έδινε την ενέργειά του (με κάποιον τρόπο) γιά κάποια -χμ- πράγματα… Άρα, υπήρχε ορατός κίνδυνος να «συζευχθούν» πυραμίδες με ηφαίστειο, καί οι «χειριστές» του ενιαίου συστήματος να είναι παλιάνθρωποι! (Χάριτας προς τη Μάγια! Μπράβο! Έχεις φανταστική παρατηρητικότητα καί κρίση!) Επομένως, η απόφαση ελήφθη: Όλα όπα!

Επίσης, πρώτη φορά γράφεται δημοσίως ότι η έκρηξη έλαβε χώραν στις 18 Απριλίου 1,625 πΧ, περί ώρα 22:00′. Βραδυνή ώρα, γιά να φανεί η φλόγα μέχρι την Αίγυπτο – καί να μεταδώσει το «μήνυμα» εκεί που πρέπει, χωρίς να υπάρξουν αμφιβολίες.

Καί πρώτη φορά γράφεται δημοσίως ότι η έκρηξη ήταν προγραμματισμένη με «χρονοδιακόπτη». Οι αρχαίοι Στρογγυλαίοι ούτε κωπηλατούσαν σαν τρελλοί, γιά ν’ αποφύγουν το τσουνάμι, ούτε είχαν μονάχα ένα έτος στη διάθεσή τους γιά να φύγουν, επειδή αισθάνθηκαν τους προσεισμούς (όπως λέει η επίσημη Αρχαιολογία). Είχαν πολλά χρόνια μπροστά τους γιά πλήρη μετεγκατάσταση.

Όσον αφορά αυτό το όντως …καυτό θέμα, δεχθείτε τις έτοιμες πληροφορίες, αλλά μην περιμένετε να σας πω περισσότερα, γιά το πώς έφτασα σ’ αυτές.

(επόμενο)

Advertisements