(προηγούμενο)

Πίνακας περιεχομένων - 01ν ολίγοις: Οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα καί εντεύθεν περιέπεσαν σε αίρεση (αιρέσεις, ακριβέστερα), καί η μονή Εσφιγμένου έπαψε -από το 1972- να τους μνημονεύει. Αλλά ποιά ήταν η εξέλιξη της ιστορίας; Ενώ οι προηγούμενοι πατριάρχες μάλλον δεν έδωσαν σημασία στη «σιωπή» της συγκεκριμένης μονής, ο τωρινός πατριάρχης Βαρθολομαίος (κοσμικό όνομα: Δημήτριος Αρχοντώνης) σήκωσε πολύ ψηλά τον αμανέ, καί πήγε την κόντρα με τους Εσφιγμενίτες στο μή παρέκει. Εδώ καί πάνω από μία δεκαετία τους καταδιώκει με νομικά μέτρα, με τελικό σκοπό να τους εκδιώξει τελείως από το Άγιο Όρος. Έστω καί βιαίως.

Αποκορύφωμα της λύσσας του Αρχοντώνη κατά των Εσφιγμενιτών αποτελούν τα πρόσφατα επεισόδια, που ξεκίνησαν από τις 22 Ιουλίου φέτος, με την επίθεση ματατζήδων καί …μπουλντοζακίων εναντίον του «αντιπροσωπείου» της μονής Εσφιγμένου στις Καρυές. Καί των οποίων επεισοδίων προσωπικά φοβάμαι ΑΙΜΑΤΗΡΗ συνέχεια – καί προσεύχομαι, σε όποιον μ’ ακούει «άνωθεν», να μπορέσω να προλάβω να ματαιώσω –με τα κειμενάκια μου- τέτοιο ενδεχόμενο.

Όμως…

…Ενώ θά ‘λεγε κανείς ότι αυτή η υπόθεση είναι, τελικά, υπόθεση δικαστηρίων -έστω καί ιερατικών-, καί κάποια στιγμή θα λυθεί (εν μέσωι δικογράφων καί λοιπής χαρτούρας) με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι δύο πλευρές αντιπροσωπεύουν εκάστη τρομερά πράγματα καί καταστάσεις δυσθεώρητες – που δεν τα βλέπει και δεν τα γνωρίζει ο κοινός άνθρωπος. Με αποτέλεσμα, αυτή η φαινομενικώς μονάχα δογματική διαφορά ν’ αποτελεί ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΚΙΝΔΥΝΟ γιά τον Ελληνισμό. Καί, γιά να τερματιστεί με εθνικώς ΜΗ επιζήμιο τρόπο, ν’ απαιτεί χειρισμούς μιάς ντουζίνας Ρισελιέ! Όχι χονδροειδείς χειρισμούς …εισαγγελέων καί μπάτσων…

Τί «πράγματα» καί τί «καταστάσεις»; Έ, εδώ ακριβώς εισέρχομαι εγώ, να σας τα εξηγήσω! 🙂

Κατ’ αρχήν, οι Εσφιγμενίτες.

Σίγουρα θά ‘χετε ακουστά ότι αποτελούν (από) τους πλέον φανατικούς υπερασπιστές της «παράδοσης», μέχρι σημείου να μη θέλουν κάν ηλεκτρικό ρεύμα. (Ενώ άλλες μονές διαθέτουν ηλεκτρικό – καί, μπερδεγουέη, διαθέτουν καί καλόγερους κομπιουτεράδες «γατόνια». Το λέω αυτό, διότι μη νομίζετε ότι η πρόοδος συντελείται μόνο σε κάποια επιστημονικά εργαστήρια κατά Καλιφόρνια μεριά. Σε παλιότερες εποχές, οι καλόγεροι που λέγαμε έπρεπε να βρουν τρόπο -καί …τον βρήκαν!- να επεξεργαστούν τρίγλωσσα κείμενα, καί μάλιστα με γλώσσες δύσκολες: αρχαία εβραίϊκα, αρχαία Ελληνικά, καί Ρωσσικά ταυτόχρονα. Ορθοδοξία γάρ! Μην κοιτάτε που σήμερα έχετε στα πληκτρολόγιά σας έτοιμες όλες τις γλώσσες της Γής! Κάποτε αυτό ήταν σχεδόν αδύνατον.)

Σύμφωνοι, αλλά όταν λέμε «παράδοση», τί εννοούμε; (Εκτός από τα προφανή, δηλαδή την επακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων.)

Η παράδοση, λοιπόν, πολύ συνοπτικά, είναι τρία πράγματα – στα οποία καί θα εστιάσουμε: (α) Η εικονογραφία (αγιογραφία), (β) η βυζαντινή μουσική, καί (γ) το («παλαιό») ημερολόγιο. Υπάρχει κι ένα τέταρτο παραδοσιακό ζήτημα, ώς …δώρο στα τρία προηγούμενα (όπως στις πίτσες! 🙂 ) : το ημερήσιο καλογερικό «ωρολόγιο». Η «βυζαντινή» ώρα των καλογήρων προηγείται κατά τρείς ώρες της κανονικής αστρονομικής ώρας. Πχ, αν τώρα (που γράφω) είναι 8 το βράδυ θερινή ώρα Ελλάδος, δηλαδή σε αστρονομική ώρα 7 το βράδυ, γιά τους καλόγερους είναι 10 το βράδυ.

Αυτό το «ωρολόγιο» καθορίζει το πότε αρχίζουν -στα μοναστήρια- καί τελειώνουν οι θείες λειτουργίες, οι ακολουθίες, καί τα μυστήρια. (Κυρίως οι κηδείες, διότι οι ιερομόναχοι κατά κανόνα αρνούνται να χοροστατήσουν σε γάμους καί βαφτίσια. Διότι θεωρούν ότι αναλαμβάνουν την μοίρα των νεονύμφων καί των βαπτιζομένων παιδιών. Κι αν αυτά τα άτομα περιπέσουν σε αμαρτήματα -που σίγουρα θα περιπέσουν…-, ο ιερομόναχος δεν επιθυμεί ν’ αναλάβει τη μερίδα των αμαρτημάτων «που του αντιστοιχεί», άρα αρνείται προκαταβολικώς την τέλεση του μυστηρίου.)

Βέβαια, υπάρχουν κι άλλα, πχ η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των εκκλησιών, αλλά εδώ θ’ ασχοληθούμε με τα τρία πρώτα.

1. Αγιογραφία

Παρά το ότι η αγιογραφία της Εκκλησίας μας δεν έχει φάει την αμφισβήτηση που έφαγαν η εκκλησιαστική μουσική καί -κυρίως- το εκκλησιαστικό ημερολόγιο, παρά το ότι θεωρείται απ’ όλους περίπου ως «αυτονόητη», παρά το ότι έχει παράγει αριστουργήματα, εν τούτοις έχει κι αυτή την ιστορική της αιτιολογία.

Χαρακτηριστικά της εκκλησιαστικής μας αγιογραφίας, όπως γνωρίζετε, αποτελούν: το αυστηρό στυλιζάρισμα των μορφών (πχ ο Χριστός αποδίδεται μ’ έναν τρόπο, όχι με πεντακόσιους), η έλλειψη ζωγραφικής προοπτικής, η μή-τήρηση της ιεραρχίας των μεγεθών (πχ το σημαντικό πρόσωπο, που βρίσκεται μακριά, είναι μεγαλύτερο από το ασήμαντο πρόσωπο σε πρώτο πλάνο), καί η χρήση συγκεκριμένων «οικογενειών» (φυτικών) χρωμάτων.

Επίσης, κάτι ακόμη, που πρέπει να έχεις ασχοληθεί με ζωγραφική, γιά να το ξέρεις: οι κόρες των ματιών δεν διαθέτουν «άσπρη μπαλλίτσα», που δείχνει το ανακλώμενο φώς στα μάτια του «μοντέλου» της απεικόνισης. Δες παρακάτω λεπτομέρεια (από εδώ: http://www.diakonima.gr/wp-content/uploads/2011/10/xristos-sina.gif)

matia-Xristou

Μαύρες κόρες καί καφέ περίγυρος, αλλά η «μπαλλίτσα» του ανακλώμενου φωτός πουθενά! Ως αποτέλεσμα, οι απεικονιζόμενες θείες μορφές έχουν κάτι το απόκοσμο, καί φαίνεται σα να σε κοιτάζουν στα μάτια, όπου καί να σταθείς.

Με την ευκαιρία, η παραπάνω εικόνα προέρχεται από το Σινά. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το συγκεκριμένο μοναστήρι διατήρησε γιά αιώνες την πρωτοχριστιανική παράδοση της σχεδόν ρεαλιστικής («φωτογραφικής») απεικονίσεως των προσώπων, που με τη σειρά της ήταν συνέχεια της αρχαιοελληνικής ζωγραφικής των Ελληνιστικών χρόνων, που χαρακτηριστικά εκδηλώνεται στα περίφημα (νεκρικά) «πορτραίτα του Φαγιούμ». Καί το Σινά διατήρησε τη συνέχεια αυτή, επειδή δεν το άγγιξε η Εικονομαχία – γι’ αυτό καί διαθέτει φανταστικά όμορφες εικόνες της εποχής εκείνης μέχρι σήμερα. Αντιθέτως, στις εκκλησίες καί τα μοναστήρια πχ της ηπειρωτικής Ελλάδας, σημειώθηκε κοσμογονική καταστροφή των «φωτορεαλιστικών» αγιογραφιών καί ψηφιδωτών! Να υποθέσω ότι αυτό έγινε επίτηδες, επειδή την Εικονομαχία την ξεκίνησε κρυπτοεβραίος αυτοκράτορας;… (Πόσο έξω θά ‘πεφτα; )

Βάλτε στο λογαριασμό ότι, σύμφωνα με επιστημονικές υποψίες, οι Ρωμαίοι είχαν εφεύρει την …φωτογραφική μηχανή!… Καί θα καταλάβετε σε τί ύψη τελειότητας είχε φτάσει η (Ελληνική) ζωγραφική τέχνη την εποχή εκείνη!

Φωτογραφική μηχανή; Ναί, σε μιά απλούστατη μορφή. Ένας κύβος, που στο κέντρο της μίας πλευράς του έχει μία τρύπα. Εάν φτιάξουμε μία τέτοια κατασκευή, θα διαπιστώσουμε ότι ένα φωτεινό αντικείμενο απ’ έξω, απεικονίζεται ακριβώς ανάποδα («συμμετρία περί σημείον») στην απέναντι της τρύπας πλευρά του κύβου, από μέσα. Αν, τώρα, κατά τύχη ανακαλύψουμε τίποτε φυτικές μπογιές, που αλλοιώνονται με την έκθεση στο φώς, καί τις ρίξουμε επάνω στην εσωτερική πλευρά του κύβου, δηλ. αυτήν «του ειδώλου», έχουμε φτιάξει μία πρωτόγονη (αλλά λειτουργική) φωτογραφική μηχανή! Η οποία δουλεύει με «θετικό» φίλμ, όπως στα slides.

Η κατασκευή αυτή (με παραλλαγές της) χρησιμοποιήθηκε στην Αναγέννηση, ονομάζεται camera obscura (σκοτεινός θάλαμος), καί βοήθησε τους ζωγράφους να «στρώνουν» το χέρι τους, καί να μην κάνουν λάθη προοπτικής. Διότι, το ζωγραφικό υποκείμενο αποτυπωνόταν κατ’ ευθείαν πάνω στον καμβά, κι αυτοί απλώς ακολουθούσαν με το πινέλλο χρωματισμού τις υφιστάμενες γραμμές! Διόλου δεν αποκλείεται να την είχαν ανακαλύψει ξανά στην Ελληνιστική εποχή, αλλ’ αυτό ακόμη δεν στηρίζεται από ιστορικές αποδείξεις – παρά το ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις. Ωστόσο, σύμφωνα με όλα τα προειρηθέντα, δικαιολογείται πλήρως ο ισχυρισμός του Λεωνίδα Χατζηνικολάου (στο «Ελιξήριο της αθανασίας») ότι στα υπόγεια του Βατικανού υπάρχουν τα «φωτογραφικά» πορτραίτα του Χριστού καί των 12 Μαθητών!!!

Ρίξτε, όμως, μιά ματιά στο λήμμα της Γουΐκι, παρατηρήστε τα μάτια του μικρού Ευτύχη…

matia-Eytyxh

…Διαβάστε καί το λεύκωμα της Δοξιάδαινας (αξίζει κάθε ευρώ που θα δώσετε), καί θα καταλάβετε ότι η εκκλησιαστική μας αγιογραφία προχώρησε με βάση εσωτερικούς κανόνες της – όχι ότι δεν ήξεραν να ζωγραφίζουν φωτορεαλιστικές εικόνες!

2. Βυζαντινή μουσική

Παρά το ότι ο μέγας Εμμανουήλ Ροΐδης κάνει πλάκα, χαρακτηρίζοντας τους ψαλμούς «ενρίνους κακοφωνίας», η λεγόμενη «βυζαντινή» μουσική έχει κι αυτή την ιστορική της αιτιολογία (των απαρχών της) καί τις ιστορικές περιπέτειές της.

Η βυζαντινή μουσική έχει ως χαρακτηριστικά: το ότι διαιρεί τον τόνο σε εννέα μέρη (η αρχαιοελληνική μουσική διαιρούσε σε 8), το ότι δεν έχει «υποχρεωτική» τονικότητα, αλλ’ αφήνει τον ψάλτη να ψάλλει ξεκινώντας απ’ τον τόνο που μπορεί αυτός, καί το ότι (σε αντίθεση με τη δυτική μουσική) δεν έχει «υποχρεωτική» χρονική σημειολογία, αφήνοντας τον ψάλτη να «το τραβήξει» όσο κρίνει αυτός απαραίτητο. Έτσι, θα διαπιστώσετε ότι στα μοναστήρια οι ψαλμοί διαρκούν περισσότερο, απ’ ό,τι τους έχετε συνηθίσει. (Άρα, καί τα χρονικά μήκη των ακολουθιών.)

Να μην τα πολυλογούμε, προς το τέλος του 19ου αιώνα η βυζαντινή μουσική διήλθε κι αυτή από μία μικρή περιπέτεια. Βλέπετε, στη δυτική Ευρώπη επικράτησε ο συγκερασμός, με αποτέλεσμα ν’ αλλάξουν άρδην καί ράγδην τόσο οι δυτικοευρωπαϊκές μουσικές κλίμακες, όσο καί η τονικότητα των μουσικών φθόγγων. Λάβετε υπ’ όψη σας ότι λίγο αργότερα ορίστηκε το Λά σε 440 Hz, σε αντίθεση με το παλαιότερο Λά (το λεγόμενο «Λά του Βέρντι»), το οποίο ήταν 432 Hz… καί οι σημερινές υψίφωνες τραγουδάνε τις άριες ένα ημιτόνιο παραπάνω απ’ τη Μαντάμ Μαλιμπράν καί την Πάστα!

Στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ασχολήθηκαν με το ζήτημα, διότι η «νέα» μουσική είχε απήχηση στις λαϊκές χοροεσπερίδες, καί τελικώς -μετά από (αν δεν κάνω λάθος) «μείζονα καί υπερτελή» σύνοδο- αποφάνθηκαν ότι η εκκλησιαστική («βυζαντινή») μουσική θα μείνει ως έχει, ενώ η κοσμική ας εξελιχθεί όπως γουστάρει ο καθείς. (Όλ’ αυτά τα ωραία τα είχα διαβάσει στη «Χρυσή Πύλη», τότε ακόμη που ήταν ένα μάλλον άναρχο σύνολο σελίδων στις μακαρίτικες Geocities. Δεν γνωρίζω αν αυτό το πολύτιμο υλικό έχει μεταφερθεί στη σημερινή μορφή της ιστοσελίδας αυτής, διότι δεν είχα καιρό να την ψάξω.)

Πάντως, φαίνεται πως «ο καθείς» (ο Ελληνικός Λαός, δηλαδή) γουστάρισε τα ωραία με σωστό αισθητήριο!… Διότι έφτιαξε, τραγουδάει, καί έκανε κτήμα του τόσο συγκερασμένα, όσο καί ασυγκέραστα αριστουργήματα!

Στο «βυζαντινό» μέλος υπάρχουν ψιλοεξαιρέσεις, όπου υφίσταται επιρροή από τη δυτική (Καθολική) Εκκλησία. (Εννοώ, εκτός από ορισμένα τροπάρια που από τη φύση τους είναι λιγάκι του «μινόρε-ματζόρε».) Δηλαδή στα Επτάνησα, καί λιγάκι στη Ρωσσία. Διότι, ξέχασα να σας πω, ότι η Καθολική Εκκλησία στην απεικόνιση καί τη μουσική ακολούθησε επακριβώς την εξέλιξη των αντιστοίχων κοσμικών μορφών των τεχνών αυτών.

Αλλά κι αυτό (δηλ. η ψιλο-«δυτικοποίηση» των ψαλμών σ’ Επτάνησα καί Ρωσσία) έχει τη χάρη του. Εκείνο που δεν έχει καθόλου χάρη, όμως, είναι η σημερινή εμμονή ορισμένων μαέστρων (τρομάρα τους) να «δυτικοποιούν» τα τροπάρια των γάμων καί των βαπτίσεων, καί να τα βάζουν να τα ψάλλει χορωδία. Όσο κι αν διάφορες άσχετες κυράτσες θεωρούν «ωραία» μία τέτοια ενορχήστρωση, ο γράφων απαγόρευσε διά ροπάλου αυτή τη μαλακία, τόσο στον γάμο του, όσο καί στη βάπτιση των παιδιών του. Ειλικρινά σας λέω, τους έδωσα (των ψαλτάδων) το «μπαχτσίσι» γιά …να τα πουν σωστά τα γράμματα, καί να μην το γυρίσουν στην καντάδα! Δεν θα το άντεχα!

Καί πάλι καλά, να λέτε, που δεν το χόντρυνα, διότι κάποτε οι έφοροι στην αρχαία Σπάρτη πιάσανε «νεωτεριστή» μουσικό, που ο δυστυχής απλώς είχε προσθέσει άλλες δύο χορδές στην κιθάρα του, καί τις παραπανίσιες χορδές «σκεπάρνωι απέκοψαν»!!! Καί διατί, περικαλώ; Διότι… «…Καί γάρ ελυμαίνετο ταρ ακοάρ των νέων!» 🙂 Ανέκαθεν υπήρξαν σκατόγεροι οι έφοροι (βλέπε: μεγαλοπρεπής λούφα των …»ατρομήτων πολεμιστών» της Σπάρτης στον Μαραθώνα, παρά το ότι η Ελλάς εκαίετο), αλλά συμφωνώ απόλυτα μαζί τους στη συγκεκριμένη …εποικοδομητική χρήση του σκεπαρνιού! 🙂

3. Ημερολόγιο

Το ζήτημα που κάνει τζίζ!…

Συνοπτικώς πως: Η μέτρηση του χρόνου αποτελεί πανάρχαιο πρόβλημα. Όχι τόσο η μέτρηση των καθημερινών στιγμών του 24ώρου, όσο η μέτρηση του ετήσιου κύκλου – ο οποίος σχετίζεται με τη γεωργία, καί άρα με το επισιτιστικό πρόβλημα του (πολιτισμένου, εγκατεστημένου) ανθρώπου. Το ανά εποχές καί πολιτισμούς εορτολόγιο απλώς κάθεται επάνω στον ετήσιο κύκλο, καί δεν αποτελεί από μόνο του πρωτεύον πρόβλημα.

Λοιπόν, όσο μικρότερο μέτρο έχεις, τόσο ακριβέστερα μετράς. Καί στον υπολογισμό των αστρονομικών κινήσεων, το καλύτερο (μικρότερο) διαθέσιμο μέτρο είναι η Σελήνη, με κύκλο από περίπου 27 έως περίπου 29 μέρες. (Ανάλογα τί μετράς, διότι υπάρχουν αρκετοί σεληνιακοί κύκλοι – πχ πότε η Σελήνη κάνει πλήρη κύκλο γύρω απ’ τη Γή, πότε βρίσκεται στο ίδιο σημείο του ουρανού, πχ στις 12 μοίρες Λέοντα, κτλ, ή πότε έχει ακριβώς την ίδια φωτεινότητα. Αυτά όλα διαφέρουν σε διάρκεια μεταξύ τους.) Το κακό, όμως, είναι ότι η Σελήνη δεν έχει σχέση με τον ετήσιο κύκλο, με τον οποίο έχει απόλυτη σχέση ο Ήλιος… ο οποίος, όμως, έχει κύκλο μεγάλον καί «ανακριβή». (Παρακάτω η εξήγηση.) Κι έτσι, τα πιό ψαγμένα ημερολόγια πάντα ήταν μεικτά – δηλ. ηλιακά καί σεληνιακά. Αντιθέτως -καί ως (αντι)παράδειγμα-, τα σκέτα σεληνιακά (πχ μωαμεθανικό καί κινέζικο), είναι σκέτη …καταστροφή. Τρεις λαλούν καί δυό χορεύουν!

Ο ηλιακός κύκλος καθορίζεται πολύ εύκολα, σε δύο μέρες του χρόνου: στα λεγόμενα ηλιοστάσια. Εάν βάλεις σημάδι πχ τη γωνία της σκεπής ενός συγκεκριμένου κτιρίου, ενώ στέκεσαι σε συγκεκριμένη θέση, θα δεις ότι η επάνω άκρη του ηλιακού δίσκου στις 12 το μεσημέρι ακριβώς ακουμπάει τη γωνία της σκεπής μία συγκεκριμένη μέρα του χρόνου,…

hliostasio_21-06

…καί μετά σιγά-σιγά κατεβαίνει κάθε μεσημέρι, έως ότου φτάσει τέρμα κάτω σε κάποιο άλλο σημείο του κτιρίου (πχ στα όρια δύο σφονδύλων ενός κίονα κάτω απ’ τη σκεπή),…

hliostasio_21-12

…καί μετά σιγά-σιγά ξανανεβαίνει. Η μέρα «της σκεπής» είναι το θερινό ηλιοστάσιο, καί η μέρα «του κίονα» είναι το χειμερινό. Μετράς καί τις μέρες από ηλιοστάσιο σε ηλιοστάσιο, καί βρίσκεις εύκολα τη διάρκεια του χρόνου!

Το κακό, όμως, είναι ότι τόσο η κορυφή, όσο καί το κατώτατο σημείο, δεν συμπίπτουν πάντα στο μεσημέρι του τόπου σου. Σίγουρα θα συμπέσουν με το μεσημέρι κάποιου άλλου τόπου, αλλά εσύ στην Ελλάδα μπορεί να έχεις ξημέρωμα, ή απόγευμα, ή μεσάνυχτα. Ή ο,τιδήποτε. Άρα, καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος δεν μετράται σε ακέραιες μέρες, αλλά έχει καί δεκαδικό μέρος. Αυτό, τώρα, σημαίνει ότι κάθε τέσσερα χρόνια την 22α Ιουνίου πρέπει να την ξαναβαφτίσεις «21η», καί να ξαναρχίσεις τη μέτρηση των ημερών …σα να μην πέρασε μιά μέρα! (Που λέει καί το τραγούδι. Στην πράξη, προστίθεται μία ημέρα ανά τετραετία στον Φεβρουάριο.) Καί, δυστυχώς, υπάρχουν κι άλλες διορθώσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε να πετυχαίνουμε πάντα την πραγματική 21η Ιουνίου – πιό αραιές αυτές, όμως.

Εναλλακτικά, μπορείς να δεις τη διάρκεια του χρόνου σημαδεύοντας την ανατολή του Ηλίου από συγκεκριμένη θέση παρατήρησης. Η 21η Ιουνίου (θερινό ηλιοστάσιο) είναι ανατολή τέρμα βορειοανατολικά.

anatolh_21-06

Η 21η Δεκεμβρίου (χειμερινό ηλιοστάσιο) είναι ανατολή τέρμα νοτιοανατολικά.

anatolh_21-12

Ακριβώς στη μέση (του γωνιακού ανοίγματος) των ανατολών αυτών, έχουμε τις ισημερίες (21η Μαρτίου καί 21η Σεπτεμβρίου).

Τέλος πάντων, οι άνθρωποι πορεύτηκαν κούτσα-κούτσα με τις ημερολογιακές ανακρίβειες, αλλά με την επικράτηση του χριστιανισμού το πρόβλημα ήταν ο καθορισμός του Πάσχα… πράγμα που το καθόρισε επακριβώς η Α’ Οικουμενική Σύνοδος. Ειρήσθω εν παρόδωι ότι αυτά που λένε διάφοροι, ότι δήθεν οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήξεραν ότι η Γή είναι στρόγγυλη κτλ κτλ, είναι ηλιθιότητες ανάξιες σχολιασμού. Δεν έχω διαβάσει τα πρακτικά της Συνόδου, αλλά πιστεύω ότι θα κλείσουν πολλά στόματα ηλιθίων «επιστημόνων», περί του ποιός γνώριζε καί τί ακριβώς γνώριζε.

Το κακό είναι, τώρα, ότι η Α’ Οικουμενική Σύνοδος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ελληνιστικού ημερολογίου… το οποίο «χάνει» κάπου 13 μέρες σε 18 αιώνες. Αργότερα (16ος αιώνας μΧ), οι παπικοί διόρθωσαν το ημερολόγιο, το οποίο σιγά-σιγά το υιοθέτησαν τα σύγχρονα κράτη – μεταξύ των οποίων κι εμείς, τον Φεβρουάριο του 1923. Κι από τότε κρατάει ο καυγάς «παλιοημερολογιτών» καί «νεοημερολογιτών»!!! Άντε, στα εκατό χρόνια του καυγά, να τον γιορτάσουμε μεγαλοπρεπώς, πλακωνόμενοι στο ξύλο! Υπομονή, άλλα δέκα μείνανε! 🙂 (Ηρεμήστε, πλάκα κάνω!)

Ποιά η διαφορά, τώρα, «παλαιού» καί «νέου» ημερολογίου; Επί της ουσίας, καμμία απολύτως. Τα ίδια ακριβώς προβλήματα καθορισμού καί ανακρίβειας έχουν! Ωστόσο, οι οπαδοί του «παλαιού» (μεταξύ των οποίων καί οι Εσφιγμενίτες) θυμώνουν, επειδή το «νέο» το καθόρισε παπική επιτροπή!

Θέλετε τη γνώμη μου; Δεν τό ‘χω ψάξει τόσο καλά, αλλά υποψιάζομαι ότι ο θυμός των «παλαιοημερολογιτών» οφείλεται πραγματικά στο ότι η διαφορά των ημερολογίων, η οποία αυξάνεται όσο περνούν τα χρόνια, «δείχνει» προς κάποιο χρονικό σημείο στο απώτατο παρελθόν… που έχει άμεση σχέση με την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας! (Γι’ αυτό κατηγορούν τους «νεοημερολογίτες» ως «ξεπουλημένους»,… καί διάφορα άλλα κοσμητικά.) Καθόλου απίθανο, διότι κατά την Ελληνιστική Εποχή το τότε ιερατείο της Ελλάδας «απελευθέρωσε» κάποιες ως τότε απόκρυφες γνώσεις καί τις κατέστησε κοινό κτήμα των Ελλήνων, ως αμυντικό όπλο του έθνους μας εν όψει των εποχών που ερχόντουσαν. (Διαπιστωμένο αυτό. Εργοδότης speaking!)

Όπως σας είπα, όμως, δεν το γνωρίζω.

Αλλ’ αντίθετα, γνωρίζω ότι η υιοθέτηση του «νέου» ημερολογίου στην Ελλάδα δείχνει σαφώς ύποπτο «δάκτυλο» από πίσω. Ο πάπας Γρηγόριος του 1500-τόσο ενδεχομένως να είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του τον πλήρη εκδυτικισμό (διάβαζε: υποταγή) των χωρίς κράτος (καί δούλων του Σουλτάνου), πλέον, Ελλήνων. Αλλά δεν μας άγγιξαν τα όνειρά του. Το ξύλο, απ’ τους Οθωμανούς το φάγαμε, όχι απ’ αυτόν. Όμως, τον Φεβρουάριο του 1923 δεν είχε περάσει ένα εξάμηνο από την Μικρασιατική Καταστροφή, καί οι πληγές των Ιώνων καί Ποντίων προσφύγων στα άθλια παραπήγματα του «Ελληνικού» κράτους ακόμη έτρεχαν αίμα. Αυτό ήταν, τώρα, η πρώτη προτεραιότητα της Ελλάδας την εποχή εκείνη; Η υιοθέτηση του γρηγοριανού ημερολογίου κι ο τσακωμός των οπαδών του «παλαιού» καί του «νέου»; Σιγά!

…Βλέπετε, το λεγόμενο «εκκλησιαστικό» ζήτημα ανέκαθεν αποτελούσε μία ιδανική αφορμή γιά τη δημιουργία εμφυλιοπολεμικών εστιών μεταξύ των Ελλήνων, καί …ποιός ωφελείται απ’ το «διαίρει καί βασίλευε» το δικό μας; Να ξεκινήσω απ’ την (διάρκειας ενάμιση αιώνα) Εικονομαχία, ή να ξεκινήσω απ’ το «εκκλησιαστικόν ζήτημα» του σημερινού Ρωμαΐικου; «Αυτοκέφαλον», «Ευαγγελικά», «Αθεϊκά»… καί δε συμμαζεύεται. Πάντα σε δουλειά να βρισκόμαστε, καί να παίζουμε ξύλο μεταξύ μας. Προς δόξαν αλλοεθνών.

(επόμενο)

Advertisements