Αρχική

Ό λύ μπία κός!!!

20 Σχόλια

Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τα αθλητικά δρώμενα, αλλ’ αυτές τις μέρες (Κυριακή, 13/05/2012 το βράδυ, συγκεκριμένα) ο Ολυμπιακός (Σύλλογος Φιλάθλων) Πειραιώς κατέκτησε το πανευρωπαϊκό κύπελλο συλλόγων μπάσκετ γιά το 2012, νικώντας στον τελικό στην Κωνσταντινούπολη την Ρωσσική Τσέ-Σέ-Κά.

Πολλοί διέκριναν τη σημειολογική σημασία να κερδίζει Ελληνική ομάδα στην Κωνσταντινούπολη (προαιώνιο όνειρο του Έθνους, κτλ). Ωστόσο, είναι και αρκετά ακόμη, που διέφυγαν από τα βλέμματα των κοινών θνητών.

Κατ’ αρχήν, τα χρώματα του ΟΣΦΠ, το κόκκινο και το άσπρο, εναντίον των χρωμάτων της Τσέ-Σέ-Κά, πάλι κόκκινο και άσπρο – και μπλέ. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, η Ρωσσική ομάδα είχε αυτά τα χρώματα ακριβώς (με κυρίαρχο το κόκκινο), αλλά ο (τυπικά «φιλοξενούμενος» – το όνομά του αναγραφόταν δεύτερο) Ολυμπιακός είχε (σχεδόν) κατάλευκη εμφάνιση.
Το κόκκινο-άσπρο, όμως, αποτελούν ταυτόχρονα και τα χρώματα της Τουρκικής σημαίας, δηλ. της χώρας που φιλοξένησε τους αγώνες του «φάϊναλ φόρ».


Η σημαία αυτή, όπως πληροφορούμαστε (και γιά λεπτομέρειες εδώ), υιοθετήθηκε στις 5 Ιουνίου 1936, και απεικονίζει τα σύμβολα του Ισλάμ (ελαφρώς μετατοπισμένα προς τ’ αριστερά) με φόντο ένα από τα αγαπημένα χρώματα των Οθωμανών. (Το ζωηρό κόκκινο, το λεγόμενο στη γλώσσα τους «κιρμιζί».)
Τα απεικονιζόμενα σύμβολα είναι σαφώς το φεγγάρι που κλείνει (κάπου στην 23η μέρα), και η Αφροδίτη – όχι οποιοδήποτε άστρο, αν και το πενταλφικό σχήμα (των άστρων στις σημαίες) υπονοεί σαφώς την κρυμμένη «πυθαγορικού τύπου» αριθμητική συμμετρία στις ουράνιες τροχιές. Το «οποιοδήποτε άστρο» στις σημαίες απεικονίζεται πάντα σε σύμπλεγμα (πολλών) άστρων, πχ σημαία ηπαπάρα, ή σημαία Κίνας.
Όμως, η Σελήνη στη σημαία μπορεί να έχει και «δεύτερη ανάγνωση»… και ίσως πράγματι οι δημιουργοί του συμβόλου να την είχαν υπ’ όψη τους: πρόκειται γιά ηλιακή έκλειψη, και μάλιστα δακτυλιοειδή! (Βλέπε πχ στο: http://www.astro.gr/galaxy/orbits/e.htm – πολύ ωραία επεξηγηματικά σχήματα.) Βλέπουμε, δηλαδή, τη Σελήνη να μπαίνει μπροστά από τον ηλιακό δίσκο, καλύπτοντάς τον εν μέρει – σαν ταψάκι, επάνω σε μεγαλύτερο ταψί.

Οι δακτυλιοειδείς εκλείψεις συμβαίνουν, όταν η Σελήνη απομακρύνεται τέρμα, όσο δεν πάει άλλο, απ’ τη Γή… Πράγμα που σημαίνει, απλούστερα, ότι:

  • Αν η Πανσέληνος είναι ιδιαίτερα λαμπρή, δηλαδή το ένα «άκρο του αυγού» της ελλειπτικής τροχιάς της έρχεται κοντύτερα στη Γή από κάθε άλλη φορά, όπως έγινε στις 6 Μαΐου φέτος…
  • …Τότε το ακριβώς επόμενο «νέο φεγγάρι» (που μπορεί να είναι και έκλειψη Ηλίου, αν η Σελήνη περνάει σε ύψος τροχιάς ακριβώς μπροστά απ’ τον Ήλιο, και όχι παραπάνω ή παρακάτω) βρίσκει τη Σελήνη στο μακρύτερο απ’ τη Γή «άκρο του αυγού» (το ακριβώς απέναντι απ’ το προηγούμενο).

Άρα, αν πρόκειται να γίνει έκλειψη Ηλίου, τότε αυτή θα είναι δακτυλιοειδής.

Όπως στη σημαία της Τουρκίας, ή…

…στις 20 Μαΐου 2012!!! Σε λίγες μέρες!

Όλα τα παραπάνω, φαίνονται καλύτερα στο εξής -όχι υπό κλίμακα- σχήμα:


Επίσης, η ίδια η μπάλλα του μπάσκετ συμβολίζει καθαρά τον Ήλιο! Και λόγωι χρώματος, και λόγωι γραμμών (γραμμές ηλιακού μαγνητικού πεδίου).

Δηλαδή, την Κυριακή 13/05/2012 στο «παρκέ» της Κωνσταντινούπολης είχαμε συμβολιστικώς τα δύο απ’ τα τρία άστρα του παραπάνω σχήματος ( = λαμπρή Πανσέληνος και δακτυλιοειδής έκλειψη).

Αλλά, σα να μην έφταναν αυτά…

Ο Φέϋνμαν (ή «Φάϋνμαν», όπως πρόφερε ο ίδιος το επίθετό του), ένας απ’ τους επτά μεγαλύτερους Φυσικούς όλων των εποχών (εδώ – κι εδώ), ανέφερε κάποτε σε μία διάλεξή του (θέλοντας να δείξει ότι ένα αποτέλεσμα αιτιολογείται με πολλούς τρόπους, ακόμη και λανθασμένους) έναν χαριτωμένο μύθο, που τον έχουν πολλές φυλές πρωτογόνων: Ότι κατά την ηλιακή έκλειψη, ένας κακός δράκος αρχίζει να καταπίνει τον Ήλιο!… Αλλά, επειδή όλη η φυλή αρχίζει να βαράει μανιωδώς τα τύμπανα, ο κακός δράκος τρομάζει, και τελικά ξερνάει τον Ήλιο και τον αφήνει ήσυχο!

Έ, λοιπόν, ο Πειραιάς, η πόλη του Ολυμπιακού, πέρασε κι αυτός τα ιστορικά του πάθη, κολλητά με την Αθήνα. Κάποτε, επί Φραγκοκρατίας, αποτελούσε μέρος του δουκάτου της Αθήνας, υπό τον Όθωνα ντε λα Ρός. Ωστόσο, αργότερα ήρθαν στην Ελλάδα οι Καταλανοί, οι οποίοι κατενίκησαν τους Φράγκους της Αθήνας κοντά στη Θήβα το 1311, και το δουκάτο έπεσε στα χέρια τους.

Ξέρετε, λοιπόν, πώς ονόμασαν μετά τον Πειραιά οι Καταλανοί;

Πόρτο ντί Ντράκο – το λιμάνι του δράκου!!!!!

Η ονομασία αυτή σήμερα έχει τελείως ξεχαστεί. Κι έτσι, όσοι επιμένουν ιστορικώς, θυμούνται το όνομα που έδωσαν αιώνες αργότερα στον Πειραιά οι Βενετοί:

Πόρτο Λεόνε – το λιμάνι του λέοντα!

Βλέπουμε, λοιπόν, το παράδοξο (; ) ο Πειραιάς να «περιέχει» και τις δύο έννοιες, και τον κακό δράκο και τον Ήλιο (κύριο του Λέοντα). Η ονομασία «λιμάνι λιονταριού» δόθηκε, επειδή στην είσοδο του Πειραιά, εκεί περίπου, όπου σήμερα υπάρχει ο φάρος και στρίβουν τα επιβατηγά πλοία μπαίνοντας, υπήρχε ένα μαρμάρινο λιοντάρι αρχαίας τεχνοτροπίας (ίσως και αυθεντικό αρχαίο). Επειδή, τώρα, και η Βενετία είχε σύμβολό της τον Άγιο Μάρκο, τον ευαγγελιστή του ζωδίου του Λέοντα, καταλαβαίνετε ότι αναφερόμαστε στον ουράνιο Λέοντα – το ζώδιο.

Ένας λόγος παραπάνω, επειδή ο Πειραιάς βρίσκεται επάνω στην αντίστοιχη γεωδαιτική γραμμή (μαζί με τους Δελφούς και τη Δήλο).

Συνοψίζουμε τα όσα μέχρι στιγμής βρήκαμε – στο συμβολιστικό πεδίο:

  • Πειραιάς ίσον δράκος και Ήλιος.
  • Ίσον έκλειψη δακτυλιοειδής.
  • Ίσον σημαία Τουρκίας.

Όμως, καθόλου δεν τελειώσαμε!

Την ηλιακή έννοια φρόντισαν να τονίσουν χιλιάδες κίτρινα και πορτοκαλιά χαρτάκια (δείτε τα στο σχετικό βίντεο), που ρίχτηκαν επάνω στους νικητές κατά την απονομή…


…του κυπέλλου…

…που επάνω του έγραφε τον χορηγό των αγώνων: Turkish Airlines. (Ήτοι: «Τουρκικές Αερογραμμές» – οι οποίες στα Τούρκικα λέγονται: «Τούρκ Χαβά Γιολαρί»! Έμ, όνομα είν’ αυτό, να κάνουν διεθνή καριέρα; LOL!!!)

Οι «ψαγμένοι», όμως, στην τελετή αυτή βλέπουμε (σε δεύτερο επίπεδο) τον Ηλιακό άνεμο (δηλ. το σύνολο των φορτισμένων σωματιδίων που πετάει κατά καιρούς ο Ήλιος προς το διάστημα) να έρχεται προς το Ιερό Δισκοπότηρο, ήτοι το dna των Ελλήνων (αίμα, ιχώρ), και να το αλλάζει…

…πηγαίνοντας προς την εποχή του Υδροχόου.

Οι δε Τουρκικές Αερογραμμές απλά μας θυμίζουν πως όλ’ αυτά έχουν να κάνουν με τον ουρανό – εξ ουρανού προερχόμενα, δηλαδή.

Κι άλλα…

Παίκτες και προπονητές και των δύο ομάδων, στην πλειονότητά τους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι: Έλληνες, Σέρβοι, Ρώσσοι! (Ίσως και οι Λιθουανοί των ομάδων, αλλά δεν το ξέρω σίγουρα.) Συνοψίζω πάλι:

  • Δηλαδή, είχαμε δύο ομάδες χριστιανών ορθοδόξων ν’ αγωνίζονται ποιά θα φτάσει πρώτη στην μετάλλαξη του ανθρώπου…
  • …και κέρδισε -στο τσάκ!, το τελευταίο δευτερόλεπτο, κυριολεκτικά- η Ελληνική! (Με προπονητή τον …κοντοχωριανό μας, τον Σέρβο Ντούσαν Ίβκοβιτς.)

Δεν θέλω στο σημείο αυτό να γίνω «μετά Χριστόν προφήτης», λέγοντας ότι εμείς θα κερδίζαμε οπωσδήποτε, γιά τον ίδιο (μεταφυσικό) λόγο που οι Ρώσσοι, αν και ορθόδοξοι, δεν πρόκειται ποτέ τους να δουν δικό τους πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Θέλω, όμως, να πω ότι ο συμβολισμός του όλου γεγονότος (ειδικά γιά όσους κάτι σκαμπάζουμε απ’ αυτά) «έβγαζε μάτια».

Και η Αφροδίτη; Πού βρίσκεται η Αφροδίτη; Πού βρίσκεται ο Αυγερινός, η Πούλια, ο …Εωσφόρος; Πού βρίσκεται μέσα στην όλη εικόνα μας το άστρο της Τούρκικης σημαίας;

Ά… μα, εδώ:


Οι μαζορέττες, που χορεύουν στα διαλείμματα των αγώνων! (Αφροδίτη = ο πλανήτης της γυναίκας, ως πολικότητας.) Η εικόνα είναι από το παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάσκετ εθνικών ομάδων του 2010, πάλι στην Κωνσταντινούπολη, διότι δεν μπόρεσα να βρω πρόσφατο βίντεο.
Αν, όμως, άκουσα καλά τον εκφωνητή, είπε πως οι μαζορέττες φέτος ήταν οι μαζορέττες της ομάδας μπάσκετ Ζαλγκίρις, της πόλης Κάουνας στη Λιθουανία. «Κάουνας», όμως, σημαίνει δαυλός! Δηλαδή, πάλι τονίζεται συμβολικώς ο Ήλιος!

Επίσης, η Αφροδίτη βρίσκεται και σ’ ένα πρόσφατο, λίαν ενδιαφέρον άρθρο…  (Να μαρκάρετε με το ποντίκι τα γράμματα στο τέλος του άρθρου, γιά να μπορέσετε να τα διαβάσετε, επειδή είναι άσπρα – και οι συγγραφείς της σελίδας ακόμη σήμερα, 16/05/2012, δεν διόρθωσαν το …άσπρο φόντο.)

Σημειώστε πως, στις 6 Ιουνίου φέτος, η Αφροδίτη παρεμβάλλεται ανάμεσα στη Γή και τον Ήλιο («κάνει έκλειψη Ηλίου» – αλλά είναι τόσο μακριά απ’ τη Γή, που δεν σκοτεινιάζει ο Ήλιος στην επιφάνεια του πλανήτη μας) γιά δεύτερη και τελευταία φορά μέσα στον 21ο αιώνα. (Η πρώτη ήταν το 2004).

Ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου site, ο Ρίτσαρντ Χόγκλαντ, φαίνεται στις φωτογραφίες να πειραματίζεται μ’ ένα ρολόϊ, του οποίου τη συχνότητα μετρούσε, επάνω στην πυραμίδα …του Ηλίου, των Μάγιας!!! Κατά την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα, η συχνότητα του ρολογιού ανέβαινε σαν τρελλή. Επίσης, παρόμοια φαινόμενα συμβαίνουν κατά τις ηλιακές και σεληνιακές εκλείψεις – δείγμα, κατά τον Χόγκλαντ, ότι αλλοιώνεται ο χωρόχρονος…
…Αλλά όχι με τον τρόπο, με τον οποίο επιμένει η Γενική Σχετικότητα. Με τον τρόπο που προέβλεψε ο Μάξγουελλ, εδώ κι 150 χρόνια.

Αυτή τη φορά, ο Χόγκλαντ θέλει -στις 6 Ιουνίου 2012- να βρίσκεται επάνω στη Μεγάλη Πυραμίδα, στην Αίγυπτο, γιά να μετρήσει τα φαινόμενα της διέλευσης της Αφροδίτης. Επίσης, κατ’ αυτόν οι διάφορες μεγαλιθικές κατασκευές «τύπου πυραμίδων» επενεργούσαν ως ενισχυτές τέτοιων φαινομένων – και μάλιστα ηθελημένα. Δηλαδή, οι κατασκευαστές τους ήξεραν το φαινόμενο, και το επιζητούσαν (αν και, άγνωστο ακόμη γιά ποιούς σκοπούς).

Ας βγάλουμε, λοιπόν, τελικό συμπέρασμα απ’ τους οιωνούς αυτούς!

  • Η Σελήνη και η Αφροδίτη πρόκειται ν’ αλλοιώσουν τον χωροχρόνο λίαν προσεχώς, με τ’ αποτελέσματα να είναι πιό έντονα στις χώρες γύρω απ’ το Αιγαίο.
  • Το αποτέλεσμα στους ανθρώπους θα είναι κάτι σαν «πυροδότηση» του μυαλού τους προς ανώτερα επίπεδα πνευματικών (και όχι μόνο) ικανοτήτων,…
  • …και ωφελημένοι απ’ αυτή την ιστορία θα βγούν κατ’ εξοχήν οι Έλληνες.
  • Έστω και την τελευταία στιγμή, οι Έλληνες θα είναι αυτοί, που θα πάρουν στην κατοχή τους το Ιερό Δισκοπότηρο.
  • Ο Ήλιος αναμένεται να επιβεβαιώσει το πνευματικό ανέβασμα, βάζοντας κι αυτός το «χεράκι» του με ηλιακό άνεμο, που θα λούσει τη Γή αργότερα (ίσως μέσα στο καλοκαίρι).

Θέμα ημερών είναι!… Ετοιμαστήτε!

Υγ 1: Οι Καταλανοί του δουκάτου της Αθήνας!… Δηλαδή οι σημερινοί γηγενείς κάτοικοι της Μπαρτσελόνα, της οποίας η ομάδα μπάσκετ έχασε στον ημιτελικό του «φάϊναλ φόρ» απ’ τον Ολυμπιακό!!! (Έ, όχι και «σύμπτωση»! 🙂 ) Έχουν σχέση με τα Πυρηναία, τους Καθαρούς, τους Άτλαντες.
Κάποια δευτερεύοντα στοιχεία (όπως πχ ένας φίλαθλος του Ολυμπιακού, που στις κερκίδες κουνούσε τη σημαία της Αγγλίας), με πείθουν ότι και η μερίδα των… πώς να τους αποκαλέσω;… των «μετανοημένων Ατλάντων»… έδωσε κι αυτή το «ok» της γιά ν’ ανεβούν πρώτοι οι Έλληνες στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου.
Άλλο έμμεσο στοιχείο είναι πως η πανάρχαιη Αθήνα βρισκόταν στην Κωπαΐδα, και μετά τον Κατακλυσμό ξαναχτίστηκε στη σημερινή της θέση. Θυμηθείτε ότι ακριβώς στην Κωπαΐδα νίκησαν οι Καταλανοί τους Φράγκους του δουκάτου της Αθήνας!

Υγ 2: Και όλ’ αυτά ξεκίνησαν επάνω στα γενέθλια του Απόλλωνα (13 Μαΐου), του Θεού του -και πνευματικού- Φωτός!

Υγ 3: Μήπως σας δίνει στα νεύρα η πολιτική επικαιρότητα; Δεν είστε οι μόνοι-ες… μαζί σας κι ο γράφων.

Λοιπόν, όλα τα παραπάνω είναι η πρώτη προειδοποίηση προς λαμόγια. Ελαφριά, «λάϊτ», και …χωρίς λιπαρά. Θέλω να τους δείξω πως ματαιοπονούν. Ό,τι και να κάνουν, όσες «καβάντζες» πολιτικές (και μη) διαθέτουν, όσα εναλλακτικά σχέδια κι αν ξεφουρνίσουν, προς τον τελικό σκοπό να εξοντώσουν τους Έλληνες, κάνουν τζάμπα κόπο.

Εάν δεν συνέλθουν και δεν συμμορφωθούν, σεβόμενοι τη Χώρα αυτή και τον Λαό της, θ’ ακολουθήσει η δεύτερη προειδοποίηση – η βαρειά. Όπως ακριβώς και στους καυγάδες: πρώτα τα βρισίδια, μετά τα χαστούκια, και τέλος το σκατόξυλο. Καλό, όμως, είναι να μη φτάσουμ’ ως εκεί.

Καλό γιά τα λαμόγια, εννοώ.

Advertisements

(Φ-99) – Φαεθωνιανή ψυχολογία – II

11 Σχόλια


α μην τα πολυλογούμε, κερδίζουν τη μάχη οι «λαϊκές δυνάμεις», κατατροπώνουν τα λαμόγια, και η αθανασία γίνεται κτήμα όλων… Τί γίνεται, όμως, από ‘κεί και μετά; Μην ξεχνάτε, δεν πρόκειται γιά πχ δικαίωμα δωρεάν διακοπών στις Μπαχάμες γιά όλους, αλλά μιλάμε γιά κάτι αδιανόητο μέχρι τότε και πρωτοφανές – η αθανασία κάνει τον άνθρωπο υπεράνθρωπο, διότι είναι μία απ’ τις ιδιότητες του Θεού!

Είναι εύκολο να μαντέψουμε πώς αντέδρασε όλος αυτός ο λαός, με την απόκτηση αυτού του αγαθού, ειδικά αν συνοδευόταν κι απ’ τα «ουκ άνευ» που λέγαμε (αιώνια νεότητα, ατρωσία, κτλ). Οι εξυπνότεροι άρχισαν ν’ αλλάζουν μέσα σε… εντάξει, αν ήταν γήϊνοι άνθρωποι, θα λέγαμε «δίμηνο». Οι πιό καθυστερημένοι (από μυαλά), λιγάκι αργότερα – κι αφου περίμεναν να δουν πρώτα τ’ αποτελέσματα των αλλαγών στους έξυπνους.

Αμέσως-αμέσως έπαψαν να τους απασχολούν διάφορα καθημερινά θέματα, όπως αρρώστειες και γηρατειά. Άρα, έπαψαν να σκέπτονται τις εργασίες και τις δραστηριότητες ως υφιστάμενες μόνο μέσα στα πλαίσια μιάς τερματίζουσας ζωής – πχ εργάζεσαι τώρα, γιά να έχεις αποθέματα γιά τα γηρατειά σου, όταν δεν θα μπορείς να εργάζεσαι. Άρα, (τουλάχιστον) η βιοποριστική εργασία πέρασε σε δεύτερη μοίρα, και μαζί της το χρήμα (αν υπήρχε), καθώς και όλα όσα τα συνοδεύουν αυτά τα δύο (πχ τράπεζες, δάνεια, κτλ). Το γύρισαν σε σοσιαλιστική κοινωνία, επομένως;

Μπάαα… θά ‘λεγα σε κοινωνία φιλοσόφων! Όλα, πλέον, πήγαιναν πιό αργά, διότι δεν υπήρχε η πίεση του χρόνου και της πεπερασμένης ζωής. Καθόντουσαν όλοι και φιλοσοφούσαν επί παντός επιστητού. Κι όσο γιά το τί θα έκαναν κατά τη διάρκεια των άπειρων χρόνων, που θα είχαν μπροστά τους, έ! Είχαν …όλον τον καιρό να το βρούν! 🙂

Ωστόσο, αργία μήτηρ πάσης κακίας! Η φιλοσοφικού τύπου αδράνεια έφερε τις πρώτες κακές σκέψεις (άσχετο αν δεν τις εξέλαβαν αμέσως ως τέτοιες), πιστοποιώντας το ότι: «Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».

(α) Οι νεκροί

Κάποιος, λοιπόν, κάποτε, έριξε την ιδέα γιατί να μην τύχουν του αγαθού της αθανασίας και οι νεκροί! Πώς γίνεται αυτό; Μην ξεχνάτε, ακόμη κι εμείς σήμερα έχουμε την απαιτούμενη τεχνολογία: «κλωνοποίηση» ονομάζεται η δουλειά.

Οπότε, εφ’ όσον είχε διατηρηθεί έστω και μικρό δείγμα του dna των νεκρών, θα μπορούσαν να δοκιμάσουν ν’ «αναστήσουν» τον νεκρό με κλωνοποίηση… «περνώντας» ταυτόχρονα στον κλώνο του τις ιδιότητες (πχ χροιά φωνής, χαρακτήρας, κτλ), τις οποίες συγκράτησε η μνήμη των υπολοίπων… ή το βίντεο. Ή, και χωρίς καθόλου dna: ένα απλό σκανάρισμα του κρανίου, ή -έστω- ενός μηριαίου οστού, και τα υπόλοιπα θ’ αναλάμβαναν υπερυπολογιστές – με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι κάθε ανθρώπινο όν αναπτύσσεται μονοσημάντως. (Δηλ. το συγκεκριμένο πχ κόκκαλο χεριού ν’ αποκλείεται να βγάζει άλλον άνθρωπο – με άλλη κρανιακή κοιλότητα, άλλο χρώμα ματιών, άλλη προφορά, κτλ κτλ).

Κι έτσι, οι σημαίνοντες νεκροί του παρελθόντος (πχ ήρωες της φυλής κτλ) ξανάρθαν στη ζωή ως κλώνοι. Οι δε κλώνοι πέρασαν μετά απ’ τις συσκευές αθανασίας, γιά να γίνουν κι αυτοί αθάνατοι.

Στην όλη διαδικασία έλειπε, όμως, η εμψύχωση! Η οποία έρχεται μονάχα από πατέρα και μητέρα, ή μονάχα με θεία επέμβαση! Άρα, οι μαθητευόμενοι μάγοι του αιθερικού εδώ έφτιαξαν κάτι χοντρά παρά Φύσιν. Συνεπώς, οι κλώνοι διέθεταν μονάχα τη «ζωϊκή ψυχή» (που λέει κι ο Αρίστος), παρά το ότι είχαν υψηλότατη νοημοσύνη, ίσως άψογη εμφάνιση – και αθανασία. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή της εγγραφής πληροφοριών σε «άγραφα» μυαλά και «άγραφες» σπονδυλικές στήλες, είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη ικανότητας και λεπτοδουλειάς. Θυμηθείτε το αυτό, παρακάτω… όπως και όλα τα υπόλοιπα, που θ’ ακολουθήσουν. Θα καταλάβετε πολύ καλά τα «γιατί» και τα «πώς» κάποιων καταστάσεων.

(β) Τα παιδιά

Η αθανασία έφερε και άμεση αλλαγή νοοτροπίας, όσον αφορά τα ερωτικά. Εφ’ όσον ήταν κάτι όχι σύμφυτο με θνητά όντα, κάτι τεχνητό, κάτι «υπέρ Φύσιν», άφησε ανεπηρέαστη την αναπαραγωγική ικανότητα των νέων αθανάτων. Οι οποίοι και οι οποίες ξέχασαν πάραυτα το ότι οι σεξουαλικές σχέσεις και οι γάμοι εντάσσονται αναγκαστικά στα πλαίσια μιάς πεπερασμένης ζωής. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν υποχρεωνόντουσαν πλέον να παντρευτούν (τέλος πάντων, να διαλέξουν μόνιμο ταίρι) και να τεκνοποιήσουν πριν περάσουν τα νιάτα. Δεν υποχρεωνόντουσαν κάν να διαλέξουν μόνιμο ταίρι… διότι μπορούσαν να διαλέξουν άπειρα μόνιμα ταίρια!

Σκεφθήτε: μου αρέσει η τάδε γυναίκα, και τη θέλω «δική μου» γιά να την «ανακαλύψω», να μ’ «ανακαλύψει» κι αυτή, να βρούμε τα κοινά μας σεξουαλικά πατήματα, και να περνάμε ωραία. Ωστόσο, ο χρόνος πιέζει κάποτε να βρω ένα καλό κορίτσι, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Με την αθανασία δεδομένη, όμως, δεν βιάζομαι καθόλου: μπορώ να ζήσω άπειρες μακρόχρονες ρομαντικές ιστορίες, με άπειρες γυναίκες – και ν’ «ανακαλύπτω» κάθε μία γιά καμιά εικοσαριά χρόνια, μέχρι να τη βαρεθώ και να την αλλάξω. Όχι εκείνα τα φευγαλέα και στενάχωρα της νιότης μας, που -πχ- συναντάμε εκείνο το όμορφο κορίτσι στις διακοπές… κι ώσπου να το γνωρίσουμε και να κάνουμε έρωτα, είτε εκείνο θά ‘χει φύγει, είτε εμείς!… και μας μένει μιά γλυκόπικρη ανάμνηση – να γράφουμε ποιήματα, και να θυμόμαστε αναμνήσεις στα γεράματά μας. Τώρα, ως αθάνατοι, ή πάμε κάθε καλοκαίρι στο όμορφο νησί, μέχρι να πετύχουμε τη γκόμενα (πού θα πάει, κάποτε θα ξανάρθει!),… ή μένουμε μόνιμα στο όμορφο νησί με την όμορφη αυτή γυναίκα που γνωρίσαμε (και που δε βιάζεται καθόλου να γυρίσει πίσω), μέχρι να το βαρεθούμε! (Ή να βαρεθούμε αυτήν, ή να βαρεθεί αυτή εμάς! 🙂 )

Λογικό είναι, λοιπόν, μέσα στον άπειρο χρόνο ελευθέρων σεξουαλικών σχέσεων, κάπου να ξεφύγει και το σποράκι… και να προκαλέσει εγκυμοσύνη και παιδί. Δε μπορείς να φυλάγεσαι διαρκώς επί χίλια (και πλέον) χρόνια! Κάποτε (στα …χίλια ένα χρόνια) θα συναντήσεις καμιά τσαχπίνα, θα σε παρασύρει το πάθος, και θα την κάνεις …μούσκεμα σε …εσωτερικό χώρο του σώματός της, σκεπτόμενος («σκεπτόμενος»; ‘ντάξ’… στο περίπου) «- Ας πάει και το παλιάμπελο!» Κι έτσι, όλα όμορφα: το παιδί γεννιέται, το περνάνε κι αυτό απ’ τη συσκευή και το κάνουνε αθανατάκι, και το χαίρονται η μαμάκα του και ο μπαμπάκας του! (Κι όταν του αλλάζουν την πάνα, απ’ την πολλή την ευτυχία η μυρωδιά τους φαίνεται άρωμα εκ Παρισίων! LOL!!!)

Αθανασία-ξεαθανασία, επομένως, συνέχιζαν να γεννιούνται γιγαντάκια στον Φαέθωνα. Κι αν είχαν κλείσει οριστικά τα γραφεία κηδειών, εξακολουθούσανε να δουλεύουνε στο φούλλ τα νηπιαγωγεία.

Όμως…

…Όμως, μέσα στην ειδυλλιακή αυτή εικόνα, υπήρχε ένα μικρό ( ; ) πρόβλημα.

(συνεχίζεται)

(Φ-99) – Φαεθωνιανή ψυχολογία – I

3 Σχόλια

ς υποθέσουμε πως έχουμε έναν λαό (όχι με την αυστηρή, «στενή» πολιτική έννοια της λέξης), ένα σύνολο ανθρώπων, που ζούσε σ’ έναν όμορφο πλανήτη. Ας υποθέσουμε, ακόμη, πως αυτοί ήταν σαν εμάς.

(Είναι σπάσιμο οι παρενθέσεις στην αφήγηση, αλλά σας βεβαιώνω πως και οι δύο υποθέσεις είναι αληθή γεγονότα. Μόνο που οι πάλαι ποτέ κάτοικοι του Φαέθωνα είχαν μία ουσιαστική διαφορά μ’ εμάς: φορούσαν λιγάκι …extra large ρούχα! 🙂 Ήταν οι γίγαντες των παραδόσεων. Άλλη φορά, όμως, αυτά.)

Και τί σημαίνει αυτό το «σαν εμάς», δηλαδή;

Σημαίνει τα εξής:

  • Τεχνολογία περίπου ίδια με τη δική μας, αλλά σίγουρα πιό προχωρημένη. (Υπολογίζω πως, όταν εξερράγη ο πλανήτης τους, βρισκόντουσαν κάπου 50 χρόνια πιό μπροστά από τη σημερινή γήϊνη τεχνολογία – υπολογιζόμενα με τον σημερινό ρυθμό αλλαγής. Εξ ου και ο κίνδυνος, να τους μιμηθούν λίαν προσεχώς διάφοροι παλιάνθρωποι.)
  • Σώμα, χέρια, ποδάρια, μυαλά, σεξουαλικά όργανα (δύο φύλα), σαν τα δικά μας.
  • Εκτός από φυσιολογία σώματος, και ψυχολογία (διάβαζε: επιθυμίες) σαν τη δική μας.
  • Και -δυστυχώς- ηθικές αντιστάσεις παρομοίως υπό το μηδέν, σαν εμάς. Εντελώς σκατά, εν άλλαις λέξεσιν. (Θα δείτε παρακάτω, πώς το συνεπέρανα αυτό.)

Οι τύποι αυτοί ζούσαν τη ζωή τους, δημιουργούσαν (ή και αποδομούσαν) Ιστορία, πολιτισμό, γλώσσα, θρησκεία, κτλ κτλ κτλ, είχαν αρχηγούς, πολεμούσαν μεταξύ τους, φιλιώνανε μεταξύ τους, άρπαζαν, πλούτιζαν, δούλευαν, δημιουργούσαν, πήγαιναν ταξίδια… κάνανε όλες τις γνωστές σ’ εμάς δραστηριότητες, και κάνανε και παιδιά.

Και, προφανώς, γεράζανε και πεθαίνανε.

Οπότε, κάποια στιγμή στην ιστορία τους, κάπως, κάποιος έριξε στην πιάτσα τη δυνατότητα της αθανασίας. Με άμεση πρακτική εφαρμογή. Και με παρεπόμενα καλά, όπως πχ η ατρωσία και η αιώνια νεότητα.

Από ‘κείνη τη στιγμή και μετά, άλλαξαν όλα. Σκεφθείτε το σόκ! Σταματάνε ξαφνικά όλοι οι πόλεμοι γιά τις μέχρι τότε γνωστές αιτίες, κι αρχίζει ένας και μοναδικός αγώνας: να μην ξεφύγει ως αθάνατη μία ολιγομελής κλειστή κάστα, αλλά να γίνει η αθανασία κτήμα όλων.

Προσπαθήστε να φανταστείτε τη μεταβατική εκείνη εποχή, να λαμβάνει χώραν επάνω στη Γή μας. Ποιό πετρέλαιο, και ποιά ναρκωτικά, και ποιές τράπεζες, και ποιά χρηματιστήρια; εάν έχει εφευρεθεί η αθανασία και δεν την έχεις, και να σου τα δώσουν όλ’ αυτά, δεν τα παίρνεις. Τα θεωρείς λιγώτερο από σκουπίδια. Έτσι και οι Φαεθωνιανοί… αλλάζουν ξαφνικά ψυχολογία μέσα σ’ ελάχιστο χρόνο, παύουν να τους ενδιαφέρουν όσα τους ενδιέφεραν μέχρι τότε (τα θεωρούν εντελώς ανάξια λόγου), και τους μένει μονάχα ένας σεβντάς: η απόκτηση της αθανασίας.

Φυσικά, ο κίνδυνος να μείνει η αθανασία μονάχα ως προνόμιο μίας κλειστής κλίκας, ήταν άμεσα ορατός. Καταλαβαίνετε, τί θα γινόταν μετά – και συνδυάστε με όσα λέγαμε περί ατρωσίας, κτλ. Η κλειστή αυτή ομάδα θα ξέφευγε μπροστά – από κάθε άποψη. Υγεία, γνώσεις, πλούτος, εξουσία, στο συν άπειρον… με μία λέξη: παντοδυναμία. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα γερνούσαν και θα πέθαιναν, βλέποντας ανήμποροι την ακαριαία μετατροπή των πρώην ομοφύλων τους σε μικρούς θεούς.

Κερδίζει, όμως, τη μάχη η ομάδα των «ανθρωπιστών», σφάζει όσους αντιστέκονται (δεν είχαν γίνει ακόμη αθάνατοι και άτρωτοι…), και μοιράζει το αγαθό της αθανασίας σ’ όλους.

Αγαθό;

Εκ πρώτης όψεως, ναι.

– Γιατί, βρε Εργοδότη; Δεν ήταν αγαθό; Έχεις αντιρρήσεις;

Μέγιστες!

Γιά να σας δώσω να καταλάβετε πού το πάω, ακούστε την ακόλουθη ιστοριούλα. (Δική μου είναι! Διότι κι εγώ μερικές φορές ομιλώ εν παραβολαίς, ως ο Κύριοc Ημών. 🙂 )

Ας πούμε ότι στο χωριό, εκεί που ζει τη ζωή του (με κινητά, γκόμενες και άχυρα – όπως στην ηλίθια διαφήμιση), μίαν ημέραν των ημερών έρχεται ένας μυστήριος τύπος… δικός μας μετανάστης τριτοτέταρτης γενιάς στις ηπαπάρα, με καταγωγή απ’ το συγκεκριμένο χωριό. Εργένης, γέρων, και άτεκνος. Και χωρίς άμεσους συγγενείς. Έρχεται, λοιπόν, κάθεται στο καφενείο της πλατείας, και ανακοινώνει ότι θέλει να γίνει καλόγερος, αλλά πρώτα θέλει να μοιράσει την τεράστια περιουσία του στους κατοίκους του χωριού. Πράγμα το οποίο και κάνει, τελικά… ξεφορτώνεται τα λεφτά του, μη κρατώντας λογαριασμό (και κακία) αν κάποιος πήρε παραπάνω απ’ τον άλλον, ή απουσίασε και δεν πήρε τίποτε. Οι χωριάτες, απ’ την πλευρά τους, άλλο που δε θέλουν – σπεύδουν εφαρμόζοντες πάραυτα την παροιμία: «- Τρεχάτε γνωστ’κοί, να φάμε τ’ παλαβού το βιός!» Και τσεπώνουν πάραυτα το παραδάκι, ευγνωμονούντες τον καλό Θεούλη… Όcτιc  κατά καιρούς έχει άμεσον χρείαν καλογήρων, και φροντίζει να το κοινοποιεί με θαυματουργόν τρόπον στο ποίμνιον.

Σ’ αυτό το σημείο, σας ρωτώ: Πόσοι απ’ τους τσεπώσαντες το χρήμα θα κάνουν κάτι χρήσιμο μ’ αυτό; Πόσοι, νομίζετε; Ποιό ποσοστό;

Εάν μου πείτε πως η ιστορία μου είναι φανταστική, και πως τέτοια πράγματα δεν γίνονται, θα σας πω τη λεξούλα «επιδοτήσεις»! Σας θυμίζει τίποτε; 🙂 Μήπως γνωρίζετε πόσοι έκαναν χρήσιμα και δημιουργικά πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες με τις επιδοτήσεις, και πόσοι έφαγαν τα λεφτά σε σκυλάδικα και πουτάνες; Ελάχιστοι, έ; Το ξέρω…

Από πού ν’ αρχίσεις, και πού να τελειώσεις μ’ αυτό το θέμα! Απ’ τα πεντοχίλιαρα (δραχμών) που δίνανε στους τσοπάνηδες ανά κεφαλή ζώου, γιά να φτιάξουν μοντέρνα βουστάσια… κι ακόμη και σήμερα τα πρόβατα στεγάζονται σε παραπήγματα από λαμαρίνες; Απ’ τις επιδοτήσεις γιά ξενοδοχεία που έμειναν γιαπιά, ή γιά εργοστάσια στη Θράκη, που δεν έγιναν και δεν λειτούργησαν ποτέ;

Βλέπετε, λοιπόν, ότι ένα αγαθό δεν είναι τέτοιο από μόνο του. Πρέπει και να το χρησιμοποιούν ως αγαθό. Αλλοιώς, το μαγαρίζουν!

Οπότε, η απάντηση στην ερώτησή μου είναι: ελάχιστοι! Ελάχιστοι χρησιμοποίησαν τα χρήματα ως πραγματικό αγαθό. Οι υπόλοιποι απλά τα πέταξαν στα σκουπίδια. Κι ο λόγος; απλούστατα, διότι δεν είχαν ηθικές αντιστάσεις. Το χρήμα απλά άλλαξε χέρια, περνώντας απ’ τα δικά τους γιά λίγο… και δεν άφησε τίποτε άξιο λόγου πίσω του, παρεκτός από αναμνήσεις «διασκεδάσεων» της συμφοράς.