ωρίς να ξεφεύγουμε καθόλου απ’ το θέμα μας…

Το 1965, ο Αστρονόμος Τζέραλντ Χόπκινς χρησιμοποίησε έναν «ντουλαποειδή» ηλεκτρονικό υπολογιστή της εποχής, κι απέδειξε ότι το Στόουνχετζ ήταν ένα «πέτρινο ημερολόγιο». Η μέθοδός του ήταν απλή: ο υπολογιστής «έτρεξε» ένα πρόγραμμα Αστρονομίας, και του έδωσε τις θέσεις σημαντικών ουρανίων σωμάτων του Ηλιακού μας Συστήματος (κυρίως Ήλιου και Σελήνης), όπως αυτές θα φαινόντουσαν από το Στόουνχετζ σε διάφορες εποχές.
Η σύγκριση με το μνημείο έδειξε πως πράγματι, αυτό σηματοδοτούσε αυτές τις θέσεις – και κατά 99% το χρησιμοποιούσαν και γιά να προβλέπουν μελλοντικές θέσεις των άστρων.

Μία άλλη ιδιότητα, όμως, των κτισμάτων αυτού του είδους, την οποία δεν μπορεί κάποιος ν’ ανιχνεύσει αμέσως (παρά το γεγονός ότι μας βάζει ιδέες ο υπολογισμός χρονικών κύκλων), είναι ότι «ταξιδεύουν» το μυαλό (και ίσως όχι μόνον αυτό…) προς το παρελθόν!

Οι κάτοικοι της Σαντορίνης του 17ου πΧ αιώνα χρησιμοποίησαν μία τέτοια διάταξη, γιά να ελέγχουν το μάγμα – με τον εξής τρόπο: κάθε φορά που το μάγμα πήγαινε να φουσκώσει, η συσκευή τους το γύριζε στο παρελθόν! Σε κατάσταση «πρό φουσκώματος», δηλαδή. (Με παρόμοιο τρόπο εμείς, σήμερα, όταν πάει να φουσκώσει το κέϊκ στον φούρνο, απλώς κλείνουμε την παροχή θερμότητας.)
Αυτές ακριβώς οι τότε επιβληθείσες χρονικές στρεβλώσεις είναι, που προξενούν τις χρονοσειρές των εκρήξεων μέχρι σήμερα! Τα «απόνερα» των τότε χρονικών κυμάτων, μ’ άλλα λόγια.

Έμμεση επιβεβαίωση του γεγονότος έχω από τον ισχυρισμό των Αρχαιολόγων, ότι εκείνοι οι αρχαίοι Σαντορινιοί έφυγαν τουλάχιστον έναν χρόνο πριν τη μεγάλη έκρηξη, παίρνοντας μαζί τους μέχρι και τους νεκρούς τους. Δεν γνωρίζω γιατί λένε «τουλάχιστον έναν χρόνο», υποθέτω, όμως, το εξής: έπρεπε να υπάρχει (α) ένα διάστημα ψυχολογικής προετοιμασίας, και (β) το χρονικό διάστημα της συσκευασίας και μεταφοράς όλων των υπαρχόντων τους, με διαδοχικά δρομολόγια των φορτηγών τους πλοίων. (Η ταχύτητα πλοίου της εποχής, 15 χιλιόμετρα ανά ώρα. Απόσταση Θήρα-Κρήτη 90 χιλιόμετρα, άρα το καθ’ αυτό ταξίδι υπό ευνοϊκές συνθήκες ήταν 6 ώρες. Με το φόρτωνε-ξεφόρτωνε, το ταξίδι μετ’ επιστροφής ήταν δύο μέρες.)
Το να πείσεις, λοιπόν, 30,000 ανθρώπους ότι «τέλειωσαν όλα, πάει φεύγουμε οριστικά», παίρνει -κατά τη γνώμη μου- τουλάχιστον τρεις μήνες. (Ακόμη και αντιπροσώπευση να είχαν, μία -ας πούμε- δημογεροντία 50 ατόμων, πάλι δεν λαμβάνονται τέτοιες αποφάσεις μέσα σε μία ημέρα.) Βάλε κι άλλο ένα εννεάμηνο γιά την μετεγκατάσταση στην Κρήτη, και συμπληρώνεται το ένα έτος.

Όμως… Οι διαδικασίες της αναχώρησης κράτησαν ένα χρόνο, ή την έγκαιρη φυγή την προσδιόρισε η καλή γνώση του πόσο αργά ή πόσο γρήγορα επενεργεί ο μηχανισμός ελέγχου του ηφαιστείου;

Προσωπικά, σαφώς ασπάζομαι το δεύτερο, διότι το εννεάμηνο γιά τη μετεγκατάσταση μου φαίνεται υπερβολικό. Είναι δυνατόν, όμως, το ταξίδι στο παρελθόν;

Το 1947, ο ιδιοφυής Ρίτσαρντ Φέϋνμαν δημοσίευσε τη θεωρία του υπό τον τίτλο «Κβαντική Ηλεκτροδυναμική», στην οποία προβλεπόταν αρνητικός χρόνος. Όμως, και τα πρακτικά, απτά αποτελέσματα της προόδου της Φυσικής δεν άργησαν να φανούν. Το 1964 έγινε το πρώτο ταξίδι στο παρελθόν – ένα υποατομικό σωματίδιο ταξίδεψε στο παρελθόν, σε εργαστηριακές συνθήκες.
Αυτά δεν τα γνωρίζει ο πολύς κόσμος (εδώ δεν τα γνωρίζουν ούτε οι Φυσικοί! 🙂 – εκτός αν στρώσουν κώλο στην καρέκλα, όπως ο γράφων), επειδή μεταπολεμικά το ευρύ κοινό έπαψε ν’ ασχολείται με τις προόδους της Φυσικής. Θες επειδή στον κόσμο υπήρχαν άλλες προτεραιότητες πλέον (πείνα, φτώχεια, Ψυχρός Πόλεμος, διάφορα πολιτικά και μη κινήματα…), θες επειδή ο Β’ ΠΠ τελείωσε την εποχή των πανεπιστημίων της «παλιάς σχολής» (και συνακόλουθα έφτασε και το βιολογικό τέλος των Φυσικών της «παλιάς σχολής»), κανείς πλέον δεν συζητούσε, δεν ενδιαφερόταν κάν γιά τα επιτεύγματα αυτής της επιστήμης, όπως έκαναν όλοι προπολεμικά – με τη Σχετικότητα πχ. Μόνο κάτι νεοφιλόσοφοι, τύπου Ράσσελ ή Πόππερ, απέμειναν να συζητάνε γιά το αν υπάρχει αίτιο κι αιτιατό.

Βέβαια, η «επίσημη» Φυσική δεν το λέει έτσι. Δεν λέει, δηλαδη, ότι «ένα σωματίδιο ταξίδεψε προς το παρελθόν». Πώς το λέει τότε;

…Υπάρχει ένα πράγμα, που λέγεται «συμμετρία CPT» (αρχικά γράμματα των: φορτίο, ομοτιμία, χρόνος). Έ, λοιπόν, αυτή η συμμετρία δεν χαλάει, ό,τι (μεταβολή στα σωματίδια) και να γίνει. Οι Φυσικοί μέχρι το 1964 πίστευαν πως δεν χαλάνε ούτε οι «υποσυμμετρίες» της, όπως η CP. Αλλά έλα που χάλασε, η ρημάδα η CP! Οπότε, τί σήμαινε αυτό; Σήμαινε ότι, εφ’ όσον δεν χάλασε ολόκληρη η CPT, αναγκαστικά (γιά να ισοφαριστεί το ισοζύγιο μεγεθών) κατά την «παραβίαση» της CP ο χρόνος έπαιρνε αρνητικό πρόσημο.

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης! Όχι «ταξίδι στο παρελθόν», αλλά «αρνητικός χρόνος»!

Το θέμα είναι πως το ταξίδι στο παρελθόν το παραδέχτηκε και η «επίσημη» Φυσική, άσχετο πώς το περιγράφει. (Οι δε μπαρμπάδες που τα βρήκαν αυτά, πήραν και Νομπέλ. Δες τον σύνδεσμο παραπάνω.) Δηλαδή, δεν μιλάμε πλέον γιά «επιστημονικές φαντασίες» και τέτοια. Μιλάμε γιά επίσημη παραδοχή – κι επισημότερη δεν γίνεται.

– Ναι, ρε Εργοδότη, αλλά εμάς δεν μας νοιάζουν τα σωματίδια! Το ηφαίστειο δεν είναι σωματίδιο! Έχεις να μας πεις κάτι πιό πρακτικό; Πιό απτό;

Όχι εγώ!… Άλλοι!

Δεν γνωρίζω αν με παίρνετε στα σοβαρά – ίσως, όμως, και να μην έχει καμμία σημασία. Πάντως, αν ενδιαφέρεστε σοβαρά γιά το Παράξενο (και δε μιλάω μονάχα εγκυκλοπαιδικά – μιλάω και γιά πρακτικές εφαρμογές), καλά θα κάνετε να πατάτε στα όσα σταθερά πατήματα σας έχω δώσει μέχρι σήμερα. Ένα από τα οποία είναι…

…»Αυτοί» ξέρουν ήδη! Πολύ πριν απο μας!

Αμφιβάλλετε; Κακώς! Κάκιστα!

Τά ‘πε όλα ο μακαρίτης ο Σαγκάν! Ακόμη και το είδος του μηχανισμού γιά το ταξίδι στο παρελθόν μας έδωσε έτοιμο! Αν εσείς ακόμη νομίζετε ότι ταινίες, όπως ο «Πόλεμος των Άστρων» και λοιπές παρόμοιες, είναι καθαρά παραμυθάκια, ή ότι οι σύμβουλοι τέτοιων ταινιών είναι σκέτοι παραμυθάδες, καλό είναι ν’ αναθεωρήσετε.
Τώρα, το γιατί «αυτοί», ενω ξέρουν πχ χίλια (τρομερά) πράγματα, περιορίζονται στο να «περάσουν» στο ευρύ κοινό απλές αφηγήσεις, και απ’ τα 1000 υλοποιούν σε πρακτικό επίπεδο τα 10 (πχ πείραμα Φιλαδέλφειας, κτλ), είναι ένα μεγάλο ερώτημα. Γιατί, δηλαδή, δεν υλοποιούν τα πάντα, ώστε να φτάσουν και στην παγκόσμια δικτατορία που ονειρεύονται, μιά ώρ’ αρχήτερα;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Υποψιάζομαι πως κάτι φοβούνται… Άσχετο αν αυτόν τον φόβο τον κρύβουν επιμελώς από εμάς, τ’ «ανθρωπάκια». (Δεν φοβούνται, βέβαια, τους ανύπαρκτους «Έψιλον»!) Κι αυτό το «κάτι» το φοβούνται τόσο πολύ, που δεν προχωράνε σε υλοποίηση σχεδίων.

Εν πάσει περιπτώσει, εμείς ίσως απαντήσουμε αυτό το ερώτημα στο μέλλον, αν ο δρόμος της θεματολογίας μας μας περάσει από ‘κεί. Τώρα, κρατάμε το συμπέρασμα ότι οι αρχαίοι Σαντορινιοί «γύριζαν» το μάγμα τουλάχιστον έναν χρόνο πίσω, κι όταν (γιά τον άλφα ή βήτα λόγο) σταμάτησε να λειτουργεί το μηχάνημά τους, τότε η έκρηξη έβγαλε μονομιάς όλη τη συσσωρευμένη ενέργεια – με τα γνωστά, τρομακτικά αποτελέσματα.

Επομένως, το επόμενο βήμα μας είναι να ψάξουμε γιά τους πιθανούς υπεύθυνους της καταστροφής (δηλαδή αμελείς ανθρώπους), ή τους πιθανούς ενόχους (δηλαδή άτομα, που ενήργησαν επίτηδες, ώστε να εκραγεί το ηφαίστειο). Αυτό το τελευταίο θα το εξετάσουμε ως πιθανότητα, επειδή σ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας και της προϊστορίας υπήρχαν οι προδότες και τα «ξένα σώματα».

Ίδωμεν.

Advertisements