προηγούμενη λύση, όμως, είναι ανέφικτη. Γιά πολλούς λόγους!

Πρώτος, ότι ουδείς δείχνει τα όπλα του στον εχθρό, παρά μόνον την τελευταία στιγμή – λίγο πριν τον σκοτώσει. Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως οι Ρώσσοι δεχόταν την πρόταση να «παίξουν» με το μάγμα (και πλησίαζαν τη Σαντορίνη), θα ήταν σα ν’ αποκάλυπταν τί όπλα διαθέτουν.
Δεύτερος, ότι ήδη έχουν άλλα σχέδια γιά την (πολεμική) διάταξη του στόλου τους, τα οποία σε καιρό προετοιμασίας πολέμου δεν αλλάζουν.
Και τρίτος, διότι την προσέγγιση του Ρωσσικού πολεμικου στόλου στο νησί δεν θα την επέτρεπε η …Ελληνική (ο Θεός να την κάνει!) …Κυβέρνηση (επίσης!)! (Ήτοι: ο Γκάπ, ο Αντωνάκης, ο κωλοτούμπας, ο δοτός, ο «κύριος Τίποτα», κι ο Μπεγλερίτης – Θέ μου σ’χώρα με! 🙂 )

Ακόμη περισσότερο, αν υποθέσουμε ότι οι Ρώσσοι είχαν κάθε καλή διάθεση να βοηθήσουν, λογικά θα ρωτούσαν ποιός λέει τέτοια πράγματα. Έ, λοιπόν, αν τους απαντούσαν ότι αυτά βρίσκονται στο ιστολόγιο κάποιου Εργοδότη, το -κατά τις προφητείες- ξανφόν γκιένος (η ορθογραφία, ως έχει! – γειά σου Σβεννεγκρέκε με τα ωραία σου!) θα χαμογελούσε, θα έλεγε κάτι σαν: «- Ντασφιντάνιε, ταβάριτς!» (ήτοι: «- Άντε γειά, σύντροφε!»), και θα την έκανε πάραυτα γι’ άλλες πολιτείες!…

Άρα, τί μας μένει; Η τρίτη επιλογή!

3. Ό,τι κάνουμε, μόνοι μας

Ας είναι καλά κάποιοι άνθρωποι, που ασχολήθηκαν με τις τοιχογραφίες της «προϊστορικής» Σαντορίνης, και παρουσίασαν τη δουλειά τους διαδικτυακώς! Αυτοί (χωρίς να το γνωρίζουν, φυσικά) μου επέστησαν την προσοχή στη λεγόμενη μικρογραφική ζωιφόρο«Πομπή πλοίων» – στον σύνδεσμο που σας δίνω, βρίσκεται κάτω-κάτω). Αυτή είναι μία «μακρόστενη» τοιχογραφία, που βρέθηκε σε κάποιο από τα σπίτια του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου. Απεικονίζει μία ενιαία σκηνή με πόλεις της εποχής εκείνης, τους κατοίκους τους, θάλασσα, πλοία, δελφίνια, και διάφορα άλλα.
Οι «ειδικοί», όμως, στην ερμηνεία του τί βλέπουμε στην τοιχογραφία της «πομπής», αποδεικνύονται τραγικά εκτός θέματος και τραγικά ρηχοί! Πρώτα-πρώτα, δεν πρόκειται περί πομπής, αν και μερικά πλοία φαίνονται στολισμένα γιά γιορτή. Είναι απλώς απεικόνιση πλοίων, που πλέουν στη θάλασσα, αλλά δεν αποτελούν κάποια ομάδα προς έναν κοινό σκοπό.
Μετά, αυτοί οι «ειδικοί» μας λένε κάτι σαν: «απεικονίζονται διάφορες πόλεις». Δεν είναι «διάφορες πόλεις», αλλά δύο – και πολύ συγκεκριμένες!

Και τρίτον, η τοιχογραφία «κρύβει» (φανερά!…) δύο τρομερά μυστικά.

Τα οποία, αν έχεις …μάτια, τα βλέπεις.

Όμως, ας παραθέσω εδώ μία μικρογραφία της τοιχογραφίας (να πάτε στον σύνδεσμο που σας δίνω, γιά να τη δείτε σε αξιοπρεπές μέγεθος), γιά να ξέρουμε ακριβώς γιά ποιό πράγμα μιλάμε.

Σε μεγέθυνση, η περιοχή Α:

Και η περιοχή Β:

Σημείωσα τις περιοχές Α και Β, γιά να σας δείξω πού αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Η αναπαράσταση μπορεί να είναι ναΐφ, αλλά δεν είναι καθόλου φανταστική. Απηχεί την πραγματικότητα! (Σημείωση γιά τους μη γνωρίζοντες: «ναΐφ» = όρος που σημαίνει «αφελής», και αποδίδεται στις δημιουργίες των αυτοδίδακτων λαϊκών ζωγράφων, όπως ο Θεόφιλος.)
Δανείζομαι, λοιπόν από το Γεωλογικό του ΑΠΘ (χωρίς να ρωτήσω, αλλά ελπίζω μηδέν παρεξήγηση παιδιά!) την αναπαράσταση της Σαντορίνης της εποχής προ «μινωϊκής» εκρήξεως, και σας δείχνω καθαρά τί ζωγράφισε ο άγνωστος «προϊστορικός» καλλιτέχνης:

Βλέπετε, λοιπόν, τις περιοχές του οπτικού του πεδίου, όταν ζωγράφιζε την αριστερή και τη δεξιά πόλη, αντίστοιχα! Τα μαύρα κυκλάκια δείχνουν τη θέση του ζωγράφου. Πράγμα που σημαίνει πως, είτε ήταν ναυτικός (ή ψαράς) με ζωγραφικές ικανότητες, και μετά απεικόνισε από μνήμης όσα έβλεπε, είτε ήταν εξειδικευμένος ζωγράφος, τον οποίο τον πήραν βόλτα με πλοίο. (Μπορεί και να είχε παραγγελία να ζωγραφίσει το πώς φαίνεται όλο το νησί, άρα έπρεπε να το δει από μακριά – από θαλάσσης.)
Γνώμη μου είναι πως ήταν εξειδικευμένος ζωγράφος, και πως το πλοίο ήτανε ψαράδικο. Γιατί; Διότι, αν ρωτήσεις σημερινούς Σαντορινιούς, η θάλασσα νότια του νησιού είναι ψαροπέρασμα. Έτσι, άλλοι ψάρευαν, κι αυτός κοίταζε – ώστε ν’ αποτυπώσει στη μνήμη του το τοπίο!
Το ότι το πλοίο ήταν ψαράδικο, φαίνεται επίσης απ’ το ότι μετακινήθηκε ελαφρώς ανατολικά, αλλά βασικά έμεινε στον ίδιο τόπο.

Επομένως, η πόλη στ’ αριστερά είναι πόλη επάνω στο τότε νησί στο κέντρο της καλντέρας (το αντίστοιχο της σημερινής Νέας Καμμένης), περιστοιχιζόμενη απ’ ολόκληρη την τότε Σαντορίνη, και η πόλη στα δεξιά είναι ο γνωστός προϊστορικός οικισμός στο Ακρωτήρι! Απλώς, η «ναΐφ» τεχνοτροπία έμπλεξε δύο σκηνές σε μία. (Όπως και αγνόησε επιδεικτικά την προοπτική.)
Εννοείται, η πόλη «στο νησί» δεν γλύτωσε, επειδή βρέθηκε ακριβώς στο κέντρο της έκρηξης. Δεν έμεινε τίποτε απ’ αυτήν!

Και ποιά είναι τα μυστικά;

Ένα-ένα!

Και τα δύο κρύβονται στην αριστερή απεικόνιση πόλης. Το πρώτο, λοιπόν, είναι η ακριβής ημερομηνία και ώρα, στην οποία αναφέρεται αυτή η σκηνή! Όπως ακριβώς έχουμε τις φωτογραφίες από τις σημερινές φωτογραφικές μηχανές, που εμφανίζουν την ημερομηνία σε κάποια γωνιά του φωτογραφικού πλαισίου.

Πώς γίνεται αυτό;

Παρατηρήστε προσεκτικά τη …φωτογραφία Α. Εάν πάλι δεν καταλαβαίνετε, ίσως σας βοηθήσει αυτή εδώ η παραλλαγή της:

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι αρκετές φιγούρες κοιτάζουν προς ένα συγκεκριμένο σημείο, έχοντας ελαφρώς υψωμένο το κεφάλι (και το βλέμμα). Αγνοούν επιδεικτικά τα πλοία που περνάνε, άρα δεν πρόκειται περί «πομπής πλοίων». Ακόμη κι ο πηδαλιούχος του σε πρώτο πλάνο πλοίου παρατηρεί προς το ίδιο σημείο!
Τί παρατηρούν εκεί; όχι, βέβαια το Αίαρμπας των Αιγυπτιακών Αερογραμμών, που πετάει Κάϊρο-Αθήνα! 🙂

Αλλά την Πανσέληνο, την ώρα που ανατέλλει!

Σας το δείχνω και κάπως διαφορετικά αυτό:

Απ’ ότι παρατηρούμε από την ενδυμασία των κατοίκων, η εποχή πρέπει να είναι αρχές με μέσα Μαΐου. Οι τότε κάτοικοι δεν είχαν πρόβλημα με το γυμνό,…

…άρα, γιά να φοράνε κάπως χοντρούς χιτώνες, τους χρειαζόντουσαν: πρέπει να έκανε ακόμη ψυχρούλα. Τέλος άνοιξης δείχνει επίσης η ακύμαντη θάλασσα στην τοιχογραφία.

Είναι, λοιπόν, Μάϊος, απογευματάκι, οι κάτοικοι έχουν βγει στα μπαλκόνια απ’ την αντίθετη μεριά του δύοντος Ήλιου, και χαζεύουν την Πανσέληνο, που μόλις έχει ανατείλει περίπου πάνω απ’ το σημερινό Αθηνιό. Γιατί, όμως, τους έκανε εντύπωση; Διότι φαινόταν μεγαλύτερη απ’ ό,τι συνήθως. Κι αυτό, επειδή η τροχιά της την είχε φέρει στις 5 μοίρες πάνω απ’ το επίπεδο της εκλειπτικής, άρα σε κατακόρυφο πάνω από βόρειο γεωγραφικό πλάτος περίπου 29°, άρα στο κοντινώτερο σημείο (μέσα στον «μετωνικό κύκλο») προς τη Σαντορίνη – η οποία βρίσκεται σε β.πλ. από 36° 20′ έως 36° 28′ 40». (Θυμάστε που τα είχαμε συζητήσει γιά τις θέσεις της Σελήνης; )

Επομένως, μπορούμε κάλλιστα να βρούμε όχι μονάχα την ημερομηνία, αλλά το ακριβές δευτερόλεπτο, που απεικονίζει η τοιχογραφία!!!

Διότι: Πότε είχαμε Μάϊο, Πανσέληνο, απογευματινή ανατολή Πανσελήνου υπό συγκεκριμένη γωνία, και το πιό βόρειο σημείο στη «μετωνική» μεταβολή της τροχιάς της Σελήνης ταυτόχρονα;

Την απάντηση θα μας τη δώσει ένα πρόγραμμα Αστρονομίας – και βέβαια, αν βγάλει περισσότερες της μίας λύσεις, θα διαλέξουμε (συντηρητικά) την πρώτη προ του 1624 πΧ!

Τα προγράμματα Αστρονομίας, που μπορεί ν’ αποκτήσει ο καθένας γιά τον υπολογιστή του, λύνουν το εξής πρόβλημα: δοθέντος του τόπου και του χρόνου, ποιά είναι η εικόνα του ουρανού; Δηλαδή, ποιές είναι οι θέσεις των άστρων;
Εδώ, όμως, έχουμε παραλλαγή του προβλήματος: έχουμε γνωστή την εικόνα του ουρανού, γνωστόν τον τόπο, και ψάχνουμε τον χρόνο. Άρα, δεν θα μας καλύψει ένα πρόγραμμα όπως το Redshift, ή το Celestia. Άρα, πρέπει κάποιος να το φτιάξει! …Ή, ν’ αλλάξει κάπως τα αντίστοιχα προγράμματα ανοιχτού κώδικα.
Αυτός ο κάποιος θα μπει σε κόπο, βέβαια, αλλά θ’ ανταμειφθεί: σίγουρα θα κάνουμε διαδοχικές διορθώσεις στα δεδομένα του προγράμματος αυτού, πχ στο αζιμουθιακό ύψος της Πανσελήνου (ακόμη και το ίδιο θα μας διορθώσει, εξάγοντας αποτελέσματα – θα μας δείξει πχ ποιές θέσεις των άστρων είναι αδύνατον να υπήρξαν την παρελθοντική στιγμή που ερευνούμε), αλλά κάποτε θα καταλήξουμε σε οριστικό συμπέρασμα. Από το οποίο μπορούμε να βγάλουμε κι άλλα συμπεράσματα!

Πχ, εφ’ όσον η Πανσέληνος φάνηκε πάνω απ’ το βουνό, ποιό ήταν το ακριβές ύψος της κορυφογραμμής της εποχής εκείνης! Άρα, σε σύγκριση με το σημερινό ύψος, πόσος όγκος χώματος «ξυρίστηκε» κατά τη «μινωϊκή» έκρηξη!

Βλέπετε, λοιπόν, ότι τα πράγματα είναι αλυσίδα! Βρίσκουμε το ένα, βρίσκουμε και τα υπόλοιπα! 🙂

Παρεμπιπτόντως, χρήσιμο είναι και το τρίτο είδος του προβλήματος: δοθέντος του χρόνου και της εικόνας του ουρανού, ποιός είναι ο τόπος, απ’ όπου βλέπουμε τον ουρανό υπό τη συγκεκριμένη εικόνα;
Τώρα, θα μου πεις, πού χρειάζεται αυτό…

…Οι Γερμανοί (δεν γράφω «οι ναζιστές», διότι πρόκειται περί περιττολογίας: «Γερμανοί» και «ναζιστές» είναι …συνώνυμες λέξεις!), λίγο πριν ξεκουμπιστούν απ’ την Ελλάδα το 1944, άρχισαν να σκοτώνουν τους μέχρι τότε συνεργάτες τους. Κυρίως τους διερμηνείς. Μία σφαίρα πιστολιού ξαφνικά, και τέλος.
Ο λόγος της συμπεριφοράς τους, ήταν πως και οι πλέον φανατικοί βλάκες μεταξύ τους κατάλαβαν ότι θα έχαναν τον πόλεμο, ότι θα τους τιμωρούσαν άσχημα οι «σύμμαχοι», και δεν ήθελαν ν’ αφήσουν πίσω τους …αηδόνια που θα …κελαηδούσαν σε δικαστήρια.

Σήμερα, λοιπόν, προβλέπω πως θα έχουμε ακριβώς τα ίδια σε λίγο καιρό! Όταν θά ‘ρθει η ευλογημένη ώρα να ξεκουμπιστούν οι εχθροί και οι προδότες από ‘δω… Τότε, όταν δηλαδή θα καταλάβουν ότι οσονούπω παίρνουν δρόμο, είναι μαθηματικώς βέβαιο πως θα σκοτώσουν τους συνεργάτες τους. Διότι, βλέπετε, ο x πρέσβυς, ή ο y μέλος της Μπίλντερμπεργκ, δεν μπορούν να διαλύσουν την Ελλάδα μόνοι τους. Χρειάζονται και συνεργάτες. Ήτοι, παλιόσκυλα που θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά να προδώσουν τους συμπατριώτες τους, με αμοιβή ένα ξεροκόμματο: διευθυντές οργανισμών και τραπεζών, μεγαλοϋπαλλήλους, συνδικαλισταράδες, και λοιπούς παρεμφερείς.
Αυτοί, λοιπόν, πρέπει να συλληφθούν ζωντανοί, γιά να λογοδοτήσουν σε μία Ελληνική Δικαιοσύνη, ώστε να μάθουμε πού ακριβώς πήγε ο κλεμμένος πλούτος της χώρας, και να τον απαιτήσουμε πίσω. Βέβαια, τα ιστολόγια αποκαλύπτουν συνεχώς διάφορες βρωμιές των «κυρίων» αυτών, αλλά δεν επαρκούν. Πολλά απ’ τα έργα τους εξακολουθούν να μένουν στο σκοτάδι.

Προς τί, λοιπόν, ένα αστρονομικό πρόγραμμα; Διότι οι δολοφονίες «συνεργατών» αυτή τη φορά δεν θα είναι …απλές, αλλά τελετουργικές! (Δηλαδή, ανθρωποθυσίες.) Όπως ήταν σχεδόν όλες οι δολοφονίες της «Γιαταλεφτά Νοέμβρη» απ’ το 1983 περίπου και εντεύθεν. (Έχει άλλο …πρεστίζ η τελετουργία, πώς να το κάνουμε!)
Η τελετουργία συνίσταται στο εξής: να γίνει η δολοφονία τη στιγμή ακριβώς, που κάποια άστρα θα έχουν συγκεκριμένη θέση στον ουρανό.
Αυτά τα άστρα είναι κυρίως ο Ήλιος, ο Σείριος, ο Βασιλίσκος, και τα άστρα της ζώνης του Ωρίωνα. Και οι θέσεις τους: αζιμουθιακό ύψος 19.47°, ή 30°, ή 33° πάνω ή κάτω απ’ τον ορίζοντα. Θα τα πούμε κι εμείς εδώ κάποια στιγμή, στο άρθρο περί «πυλών», αλλά στο μεταξύ γιά …φροντιστήριο στη θεωρία μπορείτε να πάτε στο Enterprise Mission.

Εάν, λοιπόν, έχουμε στη διάθεσή μας ένα πρόγραμμα αυτού του είδους, μπορούμε να βρούμε και τον τόπο του πιθανού εγκλήματος, με ακρίβεια 100 μέτρων το χειρότερο. Δηλαδή, τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα. Εάν το καθένα έχει από 8 πολυκατοικίες των 30 διαμερισμάτων με 4μελείς οικογένειες, τότε μιλάμε γιά 960 άτομα. Είναι εύκολο, όμως (αν είσαι Αστυνομία), να κοιτάξεις τις βάσεις δεδομένων σου, και να κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα των κατοίκων της περιοχής, να δεις ποιοί σ’ ενδιαφέρουν τελικά. Οπότε, θέτεις τα άτομα αυτά υπό διακριτική παρακολούθηση, και την κρίσιμη στιγμή επεμβαίνεις.

Οι χρονικές στιγμές, που δίνουμε ως παράμετρο στο πρόγραμμα; Μα, φυσικά, η κάθε μέρα και η κάθε ακέραια ώρα! Τουλάχιστον. Και δη, αυτομάτως. Δουλειά του υπολογιστή είναι να μας εξυπηρετεί, κάνοντας τις αγγαρείες που εμείς αποφεύγουμε!

Εάν, λοιπόν, μας διαβάζει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (καλή βάρδια, παιδιά!), η οποία διαθέτει (ως λέγεται) καλούς κομπιουτεράδες, ας φτιάξουν το προγραμματάκι που λέμε. Και γρήγορα! Πιστεύω, θα τους βοηθήσει τα μέγιστα στη δουλειά τους.

(συνεχίζεται)

Advertisements