πάρχουν, όμως, και δύο καθόλου εύκολα διαχειρίσιμοι παράγοντες, με τους οποίους πρέπει ν’ αντιπαλαίψω:

  • Το είδος των πληροφοριών, που ο γράφων (κρίνει πως) εντέλλεται «άνωθεν» να μοιράσει (δίκην γκρουπιέρη) στο αναγνωστικό του κοινό.
  • Και η μάχη με τα φαντάσματα της εχθρικής προπαγάνδας (όργιο φημών, παραπληροφόρηση, αποβλάκωση του αναγνωστικού κοινού, κτλ κτλ).

Εδώ και μπλέκουμε άσχημα.

Το πρώτο, λοιπόν, θεμελιώδους σημασίας ζήτημα που καλούμαι ν’ αντιμετωπίσω, είναι οι σύνδεσμοι που παραθέτω.

  • «- Είναι της πλάκας, μη δίνεις καμμία σημασία!», λέει μία φωνή.
  • «- Όλο και κάτι χρήσιμο θα έχουν!», λέει μία άλλη.

Εντάξει, ουδείς τέλειος. Ακόμη, γνωστό αυτό: όλοι οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο γνώσεων κι ευφυΐας. Ούτε και τα γραπτά τους – επομένως, άλλα απ’ αυτά θα είναι της προκοπής, άλλα όχι. Άσε που, σχεδόν αναπόφευκτα, ανάμεσα στα σωστά τους θα περιέχουν και χαζομάρες.
Ωστόσο, υποκειμενικά κρίνω πως καλό είναι να ρίχνουμε μιά ματιά και στα ομοειδή ιστολόγια – και στο κάτω-κάτω, κρίση και απορριπτικά φίλτρα διαθέτει ο καθένας. Και διάθεση …διαθέτει ο καθένας. Αν δεν θέλεις να διαβάσεις παραπέρα, τί θα κάνω εγώ; θα σου κολλήσω το πιστόλι στο κεφάλι;

Δεύτερο ζήτημα: Τί διαβάζουμε; Τί ψάχνουμε από γραπτά;

  • Κυρίως Μυθολογία και Ιστορία, τις οποίες προσπαθούμε να καταλάβουμε και να βάλουμε τις αφηγήσεις τους σε μία λογική σειρά αιτίων κι αιτιατών.

Εδώ, όμως, πετάγεται σαν το κάστανο απ’ τη φωτιά και μία απ’ τις (αγνώστου και υπόπτου σ’ εμένα «πατρός») ιδέες, που κυκλοφόρησαν στον «χώρο» τα τελευταία χρόνια: ο ισχυρισμός ότι

«Τα γεγονότα της Μυθολογίας είναι αδύνατον να χρονολογηθούν!»

Άρα, αίτια κι αιτιατά είναι αδύνατον να μπουν σε λογική σειρά, άρα …χύμα όλα… Μάταιος κάθε κόπος να καταλάβεις και να ταξινομήσεις μιά τέτοια χύδην σούπα. Άρα, αφού όλα επαναλαμβάνονται και είναι γνωστό το τέλος της ταινίας, μη δίνεις καμμία μάχη… Πέσε στις προσευχές, και παρακάλα τον όποιο Θεό σου, να μη σου κόψουν το κεφάλι οι επελαύνοντες εχθροί. Και στο κάτω-κάτω, ρε αδερφέ, θα μετενσαρκωθείς! Τί σκάς;

Να γιατί εμένα η ιδέα αυτή και η προέλευσή της μου φαίνονται τρομερά ύποπτες: επειδή υποκρύπτουν ηττοπάθεια.

Εάν ρωτήσεις τους φορείς αυτής της ιδέας, το γιατί η χρονολόγηση είναι αδύνατη, σου απαντούν ότι αυτά τα γεγονότα δεν είναι ακριβώς «γεγονότα»: στην πραγματικότητα πρόκειται γιά «νοητικά σχήματα» (patterns), κάτι σαν τις πλατωνικές «ιδέες» κάποιου υπερβατικού κόσμου προτύπων, που επαναλαμβάνονται κατά εποχές. Πχ ο Τρωϊκός Πόλεμος: σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, έχει επαναληφθεί πολλές φορές – και κάθε φορά ο Αχιλλέας (η ίδια ψυχή μετενσαρκωμένη, ή κάποιος άλλος, που παίζει τον ρόλο του) σκοτώνει τον Έκτορα, και κάθε φορά η Τροία πέφτει και παραδίδεται στις φλόγες… και κάθε φορά τα ίδια, την Ιλιάδα ακολουθεί η Οδύσσεια.

(Πάντως, δε λέω: έχει τρομερή πλάκα η ιδέα να μετενσαρκώνονται ad aeternam πχ ο Πολύφημος, ή η Χάρυβδη! Ούτε τα μικυμάους που πέφτουν σε γκρεμούς και ξανασηκώνονται άθικτα, δεν κάνουν έτσι! 🙂 )

Σ’ αυτά, ο γράφων απαντάει: ναι μεν, αλλά… Αποδείξεις, κύριοι!!! Άνευ των οποίων ού! (Και τί νομίσατε, δηλαδή; πως θ’ αποδεχθεί ο οποιοσδήποτε τόσο εύκολα αυτό το κάρμα-μαϊμού; )

Κι όπως θα το περιμένατε (; ), αγαπητοί αναγνώστες, στην απαίτηση αποδείξεων όλοι σωπαίνουν. Μία απλή ερώτηση, αν δεν πειστήκατε: πόσοι «Τρωϊκοί Πόλεμοι» γίνανε; Δείξε μου έστω δύο πανομοιότυπους, και σε πιστεύω. Αλλοιώς, τρίχες περμανάντ.

(Παρένθεση σημαντική: η θεωρία αυτή έχει κάποια βάση, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Θα τα συζητήσουμε αυτά σε μελλοντικά άρθρα. Δυστυχώς, στο διαδικτυακό κουβεντολόϊ οι περισσότεροι επαναλαμβάνουν εν αγνοίαι τους μιά καρικατούρα της αυθεντικής θεωρίας. Εν άλλαις λέξεσιν, μόνον όσα τους είπαν -ή τους άφησαν να καταλάβουν- κάποιοι πονηροί. Αυτά τα περί επανάληψης του Τρωϊκού Πολέμου κτλ αποτελούν μονάχα το 15% της θεωρίας – και λιγώτερο.
Και βεβαίως-βεβαίως, από το σχήμα πρέπει να εξαιρέσουμε τις όποιες κατά καιρούς περιπτώσεις «γάτας αντιγραφέως» – το «κόπυκατ» των αρχαρίων εγκληματιών, που κάνουν ό,τι κάνουν από τυφλή μίμηση θαυμασμού προς μεγάλους γνωστούς εγκληματίες. Αλλοιώς, πέφτουμε στον φαύλο κύκλο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.)

Άλλο τέτοιο θέμα, είναι το περίφημο «μάτριξ».

Βασικά, η όλη ιδέα έχει ως εξής: Ζούμε σ’ έναν κόσμο, που είναι ψεύτικος. (Ονομάζεται «μάτριξ» λόγωι της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας. Θα μπορούσε να λέγεται όπως αλλοιώς θέλετε, φερ’ ειπείν: «γήπεδο Λεβαδειακού», ή «αράπης απ’ τη Γουαδελούπη», αν έγραφε άλλος το σενάριο των αδελφών Γουατσόφσκυ.) Αλλά απ’ αυτόν τον κόσμο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Ξεφεύγουμε προσωρινά με τον θάνατο, έως ότου επανενσαρκωθούμε. Και ξανά τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.
Οι οπαδοί της θεωρίας του «μάτριξ» παρομοιάζουν αυτό συχνά-πυκνά με την «παραβολή του σπηλαίου» του Πλάτωνα… όπου κάποιος βρίσκεται μέσα σ’ ένα βαθύ, σκοτεινό σπήλαιο, ψάχνει την έξοδο ψηλαφητά, αλλά δεν μπορεί να τη βρει – επειδή ούτε βλέπει στο σκοτάδι, ούτε φανάρι έχει, ούτε ξέρει προς τα πού ακριβώς να κατευθυνθεί.
Εάν, τώρα, μας πιάσει η διάθεση να σπάσουμε τα σύνορα της φυλακής μας, μας την πέφτουν (λέει) οι φύλακες του «μάτριξ», όποιοι κι αν είναι αυτοί (δηλ. διάφορα άτομα μέσα απ’ το υπόλοιπο κοπάδι, που θέλει να παραμείνει στην τύφλα του – κι όχι μόνον οι τυχόντες θεσμοθετημένοι μπάτσοι του «μάτριξ»), που δεν σηκώνουν πολλά-πολλά. Αυτοί πάντα καταφέρνουν να σ’ επαναφέρουν στην τάξη, έστω και με τη βία… ή την αφαίρεση της ζωής σου, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Λεπτομέρεια της …θεωρίας – να μορφώνεστε: το «μάτριξ» είναι κάτι σαν τους εικονικούς κόσμους των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μόνο που αυτό το έφτιαξε (λέει) ένα πράγμα κάτι σαν υπερ-υπολογιστής ασύλληπτης ισχύος. Πίσω απ’ το πληκτρολόγιο (; ) του οποίου υπεργκουμπιούτερζ κάθεται μία επίσης ασύλληπτα τρομερής ικανότητας υπερ-διάνοια. Διότι, τί να κάνουμε; κάπως πρέπει να διασκεδάζουν την ανία τους και οι υπεδιάνοιες! Πώς να περάσ’ η ώρα των υπερδιανοιών αλλοιώς;

(Ποιά υπερδιάνοια; Να… αυτός ο τυπάκος με τα κέρατα και τη μυτερή ουρά, που βράζει διαρκώς νερό σε καζάνια! 🙂 )

Άρα, ό,τι και να κάνεις, γιά να σπάσεις τους τοίχους του «μάτριξ», μάλλον θα φας τα μούτρα σου. Πού πά’, ρε Καραμήτρο, να τα βάλεις με τ’ς υπερδιάνοιες; 🙂

Η αλήθεια είναι πως, η θεωρία του «ψεύτικου κόσμου / φυλακής των ανθρώπων» δεν είναι πρωτότυπη. Υπάρχει κι αλλού. (Αλλού, πλην πλατωνικών διαλόγων εννοώ.)

  • Είναι πχ η «μάγια» (αυταπάτη) του ινδουϊσμού, που αντιπροσωπεύει το σύνολο όσων αντιλαμβάνονται οι πεπερασμένες αισθήσεις μας. (Εδώ θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ατελείωτες συζητήσεις περί γνωσιαρχίας και λοιπών παρεμφερών φιλοσοφικών ρευμάτων. Και να συζητάμε, μέχρι να γεράσουμε.)
  • Είναι η ματιά της σύγχρονης Φυσικής στον μικρόκοσμο των σωματιδίων… όπου σχεδόν παύει η οποιαδήποτε προσπάθεια (ζωγραφικής) απεικόνισης των καταστάσεων, και υπεισέρχεται …με τα τσαρούχια η καθαρή μαθηματική περιγραφή τους (με εξισώσεις, κτλ). Κι όποιος κατάλαβε (απ’ τα «ξεροσφύρι» Μαθηματικά!), κατάλαβε.
  • Είναι η πεποίθηση της επιστημονικής φαντασίας, και πρόσφατα και μερίδας -πάλι- («)Φυσικών(«), ότι υπάρχουν πολλά …Σύμπαντα – δηλ. η θεωρία των «παραλλήλων Συμπάντων», όπου το ίδιο γεγονός συμβαίνει ταυτόχρονα, με διαφορετική εξέλιξη: γιά παράδειγμα, σήμερα πάω στη δουλειά μου, ενώ ταυτόχρονα -σε κάποιο άλλο «παράλληλο Σύμπαν»- δεν πάω στη δουλειά μου.

(Βέβαια, μόνον ένας αγράμματος κι ανίκανος να σκεφτεί τί εκστομίζει -βλάξ, δηλαδή-, θα εφεύρισκε πληθυντικό στη λέξη «Σύμπαν», αλλ’ ας το προσπεράσουμε. Ας δεχθούμε ότι ένας αγράμματος βλάξ είναι δυνατόν να ξέρει …υψηλού επιπέδου Φυσική, προς όφελος της μικροσκοπικής μας φιλοσοφικής διάλεξης.
Θα μου πεις -και με το δίκιο σου, αναγνώστη μου-, πρώτη φορά συμβαίνει αυτό; Εδώ ο Αλβέρτος ετύφλωσε προ αιώνος τα …Σύμπαντα, δια του πνευματικού του φωτός! Τους έβγαλε τα μάτια! 🙂 Άρα, πού το παράξενο; Κάτι ερωτήσεις που πάω και κάνω κι εγώ, έ; Καλύτερα να το βουλώσω, επομένως, και να πάω να συμμετάσχω σε τίποτε …δράσεις, απ’ αυτές που κατευθύνουν ευρωπαϊκά χρήματα στις τσέπες συγχρόνων πανεπιστημιακών φωστήρων παύλα εφευρετών του …πληθυντικού της δράσης! Μπας και βγάλω κανά -ευρωπαϊκό- φράγκο κι εγώ, ο πτωχός πλην τίμιος.)

Όμως, όοοοοοοολοι αυτοί δεν μας λένε ποιός ο αληθινός κόσμος! Πούν’ τος, να τον γυρέψουμε απεγνωσμένα;
Όπως ουδόλως τους απασχολούν και κάτι άλλα συνεπακόλουθα «ερωτηματάκια»… Πχ ποιός μας έριξε μέσα στο «μάτριξ»; Γιατί; Κι αν δεν ήταν ο Θεός ο ρίψας, τότε γιατί δεν μας προστάτεψε;

Πάντως, οφείλω να σημειώσω πως ο όρος «μάτριξ» έχει αποκτήσει κι άλλες παρεμφερείς σημασίες, κάπως πιό …ορθολογικές. Πχ ο φίλος συνιστολόγος «Μποτίλιας» με τον όρο αυτόν χαρακτηρίζει το πακέτο των εξουσιαστών του πλανήτη μας, μαζί με τα επιτελεία τους του ψεύδους και της προπαγάνδας.
(Αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι άλλοι, παρά οι κατασκευαστές των «ειδήσεων» των ΜΜΕ. Θυμάμαι προ ετών κάποιες «σοβαρές» κι «έγκριτες» εγχώριες τηλεοπτικές ομιλούσες κεφαλές, που μιλούσαν γιά την επίθεση των ηπαπαραίων «Μαρίνζ» στο Ιράκ… Και ταυτόχρονα έπαιζε ένα φιλμάκι, που έδειχνε επίθεση των ως άνω ενόπλων νομπελιστών απέναντι σε …κουφάρια τεθωρακισμένων, από την προηγούμενη -προ 12ετίας- επίθεση των ηπαπάρα πάλι στο Ιράκ!
Άντε, με το καλό λεβέντες μου! Όταν φτάσετε στο σημείο να δίνετε μάχες με ανεμόμυλους, εκεί να δείτε μεγαλεία! Θα σας συνθέσει ραψωδία της ανδρείας σας ένας Θερβάντες – κι όχι τα «έγκριτα» τσόλια των ειδήσεων…)

Τρίτο ζήτημα: τί είναι αλήθεια και τί ψέμμα;

Ά!… Εδώ το χτύπημα είναι καίριο! Ούτε ο Χριστός ο ίδιος δεν απάντησε στο: «- Τί εστίν αλήθεια;», του Πιλάτου.
Μ’ άλλα λόγια, τί απ’ όσα μαθαίνουμε είναι αλήθεια, και τί όχι; Ποιό απ’ όλα τα συμπεράσματά μας είναι αληθινό, και ποιό πλανεμένο;

Κοιτάξτε… Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες συνταγές, αλλά θα σας πω πώς αντιμετώπισα εγώ το ζήτημα – διότι αυτά τα ερωτήματα δεν τα συνάντησα μόλις χθές.
Η δική μου στάση, λοιπόν, συνοψίζεται στις εξής αρχές:

  • Ό,τι δεν λύεται, κόβεται.

(Έχετε υπ’ όψη σας, ότι η τεχνική του να βάλεις κάποιον να γυρίζει σε κύκλους, σα γατάκι που κυνηγάει την ουρά του, είναι των «υπερεσιώνε». Είναι μία απ’ τις τεχνικές συσκοτίσεως, που χρησιμοποιούν. Και σας διαβεβαιώνω, πιάνει! Ρίξτε μιά ματιά πχ στον -τρομάρα του!- «κυρίαρχο λαό», στους ψηφοφόρους. Οι πολιτικοί τον πατάνε από κάτω, αλλ’ αυτός εκεί! Σταθερός! Τους ίδιους ξαναψηφίζει – προς δόξαν των «υπερεσιώνε» και των γνωστών πρεσβειών. Λυπηρό να τ’ ομολογείς, αλλά τέτοια επιτυχία δεν θα την είχαν, που να μοίραζαν ναρκωτικά τζάμπα.)

  • Δεν κατέχω την πάσα αλήθεια, άρα -γιά ν’ ανακαλύψω τα επόμενα κομμάτια αυτής- αναγκαστικά προχωρώ με δοκιμές. Εάν επιτύχω, δηλαδή εάν δω πως η πραγματικότητα συμφωνεί με τα συμπεράσματά μου, τότε γνωρίζω την αλήθεια. Εάν όχι, βρίσκομαι σε πλάνη – και ξαναδοκιμάζω.
  • Γιά να βρω την αλήθεια, χρησιμοποιώ κάθε είδους μέσονκαι δεν θεωρώ κανένα τους κατώτερο των υπολοίπων. Έτσι, η λογική, η διαίσθηση, η έτοιμη πληροφορία, η έμπνευση, είναι εφόδια του ίδιου αξιακού επιπέδου. Κι έχουν -εξ αρχής- ακριβώς ίδιες πιθανότητες επιτυχίας.

Όχι ακριβώς ο τρόπος σκέψης του συμβατικού ακαδημαϊκού επιστήμονα… Όμως, κι αυτά που ψάχνουμε εδώ, δεν είναι συμβατικά ακαδημαϊκά θέματα.

  • Τελευταίο, αλλ’ όχι έσχατο, έχω το θάρρος της γνώμης μου. Στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Δεν περιμένω από κανέναν να μου δώσει έτοιμες λύσεις, πολλώι δε μάλλον από κατόχους «εξ αποκαλύψεως αληθειών» – και μάλιστα, παρεχομένων …με το αζημίωτο.

(Αυτοί οι τελευταίοι, να κάνουν τη γνωστή δουλειά με σέξ και ταξίδια. Να πάνε να γ.μηθούν, παναπεί. Αρκετή ζημιά έκαναν ήδη και στην Ελλάδα, και στην εγχώρια πιτσιρικαρία ειδικώτερα.
Πόσο το χαίρομαι, όμως, που τώρα τελευταία οι «υπερεσίες» και οι «στοές» αδυνατούν να ξαναβρούν «προσωπικότητες» του …υψηλού κύρους μερικών-μερικών, που τους πήρε μαζί του ο Χάρων, δε λέγεται! Κάτι νέα αηδόνια του είδους, που έσκασαν μύτη επ’ εσχάτοις, αποδεικνύονται πολύ «λίγα». Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά ήμουνα ελαφρώς περίεργος να δω ποιές θα ήταν οι νέες εξ αποκαλύψεως «αλήθειες», που θα μας σέρβιραν! Κάπως πρέπει να περάσ’ η ώρα ευχάριστα, διότι περιμένουμε χρόνια να εμφανιστούν οι …»Έψιλον», κι έχω αρχίσει να βαρυέμαι! Κρύωσε κι αυτός ο καφές στην Αρετσού, δεν πίνεται. 🙂 )

Θα είμαι ειλικρινής: δεν γνωρίζω, ούτε έχω τρόπο να γνωρίζω το ποσοστό επιτυχίας μου, σ’ αυτές τις «μάχες» κατά της προπαγάνδας και της βλακείας. Αλλά χαίρομαι να μοιράζω -ούτως ειπείν- τα χαρτιά στη διαδικτυακή μας παρέα!

Το παιχνίδι, όμως, τελικά το κάνετε εσείς!

Έτσι, θα συνεχίσω να κάνω όσα έκανα μέχρι σήμερα, ακριβώς με τον τρόπο που τα έκανα, προσθέτοντας ίσως στη διαδρομή κάποια φρέσκια ιδέα. (Πχ άρχισα να σκαλίζω κάποια προγραμματάκια μοντελοποίησης, ώστε πιθανόν μιά μέρα να σας δώσω τίποτε πιό όμορφα σκίτσα.) Κι εσείς μάθετε, διαβάστε, πληροφορηθείτε, αλλά πάντα ν’ ακολουθήτε το θείο δώρο που διαθέτετε: το μυαλό σας. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιείτε, τόσο καλύτερα!

Γιά όλους μας.

Υγ: Γιά τα υπερόπλα, δεν σας τα είπα μόνον εγώ. Τα κάλαντα σας τά ‘πε κι ο φουκαράκης, εδώ και πολλά χρόνια! Κάτι, ότι οι «προπομποί των Έψιλον», είπε, θα πάνε στον Όλυμπο, ξανάπε, κι απο εκεί πάνω «θ’ αρπάξουν» δε-θυμάμαι-τί ματαξανάπε! Και μάλιστα, πριν προλάβουν ν’ αρπάξουν τα ίδια ακριβώς προικιά οι κακοί τ’ς υπόθεσης! Ούτε περί της λησταρχικής συμμορίας του Γιαγκούλα να επρόκειτο! 🙂 (Ή συγχρόνου, αρπακτικών βουλιμικών διαθέσεων, πολιτικού κόμματος, με …οικόσημον χρώματος μπακακί! LOL!!!)
Παράξενος λαός, ο Ελληνικός! Όλοι έφτασαν σχεδόν στο σημείο να συγυρίσουν τα σπίτια τους, ώστε να υποδεχτούν τους «Έψιλον» με δόξες και τιμές, αλλά ουδείς άρχισε τις βόλτες στον Όλυμπο! Πολύ περίεργο: ήδη εκεί οι «Ελληνοκεντρικοί» έπρεπε να διαμένουν μόνιμα! Πώς δίνεις βάση, ρε φίλε, στη μία πληροφορία, κι απορρίπτεις ασκαρδαμυκτί την άλλη; Ά;

Υγ 2: Αγάπα τον φίλο σου με το ελάττωμά του, λέει η σοφή παροιμία. Εγώ σας αγαπώ ως έχετε. Εσείς;

Υγ 3: Το καλό σας τ’ άφησα γιά το τέλος – ανταμοιβή στην υπομονή όσων έφτασαν μέχρις εδώ!
Δεν ξέρω αν το σκεφτήκατε ως ενδεχόμενο, αλλά τα «υπερόπλα» δεν είναι απαραιτήτως κάποια αντικείμενα, κάποιες συσκευές παύλα κατασκευές.

Μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι!

Και δεν εννοώ, προς Θεού, το να ζωστούμε δυναμίτες και να πάμε να γίνουμε «μάρτυρες»! (Εντάξει, αν χρειαστεί κι αυτό… Αλλά όχι πρώτο-πρώτο σε προτεραιότητα! 🙂 ) Εννοώ…

…Καλά, τί αναρτήσεις επί αναρτήσεων έκανα, πχ γιά τη δύναμη του ήχου; Έτσι πέρασαν; τζάμπα εντελώς;

Λοιπόν, ένας γραπτός λόγος που θα δείτε, ένας προφορικός λόγος που θ’ ακούσετε, ένα φιλμάκι που θα παρακολουθήσετε στα Γιουτιούμπια και αλλού, μπορεί κάλλιστα να ενεργήσουν ως πυροκροτητές μέσα στα κεφάλια σας – και να σας οδηγήσουν σε καταστάσεις πολύ «φευγάτες»… σε δυνατότητες άπειρης ισχύος…
(Δεν γνωρίζω -ούτε θέλω, ούτε πρέπει- τί ακριβώς επενέργεια θα έχουν αυτοί οι «πυροκροτητές» και σε ποιά πρόσωπα, ούτε είμαι κηδεμόνας σας, αλλά θυμηθείτε πχ όσα έγραφα στο: «Φαντάσου!»)

Αρκεί να δώσει κάποιος το σύνθημα.

Έ, μέχρι στιγμής, φαίνεται πως μάλλον έχω επωμιστεί αυτόν τον ρόλο!

Υγ 4: Μήπως τώρα σας φαίνομαι λιγώτερο ρομαντικός κι ουτοπιστής; 🙂

Advertisements