ες επειδή ήταν θρασύς και απείρως φιλόδοξος, θες επειδή ήταν τρελλός, θες ο,τιδήποτε, μίαν ωραίαν πρωΐαν ο (εκ Σμύρνης από καταγωγή) εβραίος της Θεσσαλονίκης Σαμπετάϊ Τσβή (1626-1676 – σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2) ξύπνησε, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του, και είπε: «- Εγώ είμαι ο αναμενόμενος Μεσσίας του Ισραήλ!»
Αλλά δεν έμεινε μονάχα σ’ αυτή τη …διαπίστωση: βγήκε και το ανακοίνωσε και στον υπόλοιπο εβραϊκό λαό της πόλης. Ως αποτέλεσμα, οι ραββίνοι τον πήραν στο κυνήγι, αλλά ο Τσβή δεν τό ‘βαλε κάτω! Άριστος γνώστης των «Γραφών», τους προκαλούσε σε κόντρες και τους τάπωνε!

Σιγά-σιγά, όπου πήγαινε ο Τσβή γιά θεολογικές κόντρες, η ολοένα κι αυξανόμενη φήμη του άρχισε να σχηματίζει από πίσω του «μαρίδα» εβραίων!… η οποία απολάμβανε τη μία νίκη του Τσβή μετά την άλλη! Χειροκροτήματα, μπράβο, ζήτω, κακό! Να μην τα πολυλογούμε, οι οπαδοί του Τσβή άρχισαν ν’ αυξάνωνται με γεωμετρική πρόοδο, μέχρι που το «κίνημα» υπέπεσε στην προσοχή του τότε σουλτάνου… ο οποίος άρχισε να παρακολουθεί την όλη υπόθεση μ’ ενδιαφέρον. (Σου λέει… κι αν αυτός και οι οπαδοί του εξεγερθούν; Γιά κάτσε, να κρατήσουμε τα μπόσικα! Κάλλιο γαϊδουρόδενε, λοιπόν.)
Όταν, όμως, ο Τσβή είχε σχεδόν περάσει όλες τις …εξετάσεις για Μεσσίας, βρέθηκαν κάποιοι δύσπιστοι εβραίοι, αγύριστα κεφάλια, οι οποίοι επέμεναν σε μία τελευταία κόντρα: τον Τσβή έπρεπε οπωσδήποτε να δει και ν’ αντιμετωπίσει κάποιος υπέργηρος ραββίνος της Ολλανδίας, αν θυμάμαι καλά. Κι αν ο γέρων έδινε το «ο-κέϋ», όλα καλά: οι εβραίοι θ’ ανέκραζαν περιχαρείς: «- Χαμπέμους Μεσσίαμ!» Αν όχι… αλλ’ αυτό ήταν ένα ενδεχόμενο, που δεν το σκεφτόταν κανένας – ούτ’ ο Τσβή, ούτε οι οπαδοί του.
Ο Τσβή δεν κόλωσε. Μιά και δυό, λοιπόν, πάει στον γέρο (ή ο γέρος πήγε σ’ αυτόν, δεν θυμάμαι – πάντως, η «κερκίδα» σταθερή απόξω! 🙂 ), τα ξαναλέει άριστα τα περιδιαγραμμάτου ο Τσβή… αλλά ο γέρος, με τα τίγκα στον καταρράκτη και την υπερμετρωπία μάτια του, τον κοίταξε σιωπηλός για κάμποσο, και στο τέλος είπε (κάτι σαν) :

«- Διέν είσ’ ιζύ ου Μισσίας!»

Το αυτονόητο, δηλαδή. Όμως, αυτό ήταν! Απ’ αυτό το σημείο και μετά, η μεσσιανική θητεία του Τσβή τερματίστηκε αυθωρεί και παραχρήμα.

Τί κάνουμε τώρα; Οι μεν οπαδοί κατάπιαν την πίκρα τους, αλλά ο σουλτάνος δεν μάσησε: τον φώναξε στο σαράϊ «δι’ υπόθεσίν του». (Πονηρός ο σουλτάνος Μεχμέτ ο τέταρτος, όπως όλοι τους: μείγματα πονηριάς, βλακείας, λαγνείας, κακίας, κι εκδικητικότητας. Εάν επισκεφθείτε το Τόπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη, θα δείτε τα πορτραίτα τους και θα καταλάβετε. Οία η μορφή… Δύο μονάχα απο δαύτους βρέθηκαν έξυπνοι και μεγαλούργησαν, ο Μεχμέτ ο Β’ ο Πορθητής και ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Ο μεν ένας, γυιός Κιρκάσιας χριστιανής, ο δε δεύτερος γυιός Ελληνίδας απ’ την Κέρκυρα. Εξ ού και η εξυπνάδα τους. Απ’ τις μανάδες.)
Εκεί, ο Τσβή, υπό τον φόβο της καρατομήσεως, απεκήρυξε όσα έλεγε δημοσίως, και με στόμφο ανεκοίνωσε ότι αυτός και οι οπαδοί του είναι …πιστοί μωαμεθανοί και γονατίζουν ταπεινά και φιλάνε τις σουλτανικές παντόφλες, άφεριμ!!!

Μετά απ’ αυτή την …ομολογία πίστεως, δόξες και τιμές ο σουλτάνος στον Τσβή (τον έκανε …υπουργό των Οικονομικών!) και τους οπαδούς του, αλλά τί «πιστοί μωαμεθανοί» και κολοκύνθες μετά ριγάνεως: οι άνθρωποι παρέμειναν καθαροί εβραίοι – φαινομενικά, βέβαια, μωαμεθανοί, αν και σπάνια (ή και καθόλου) …τζαμιάζονται (κατά το: «εκκλησιάζονται»! 🙂 ). Αυτοί μέχρι σήμερα αποτελούν την αίρεση των «ντένμε» (το πρώτο «ε» κλειστό, όπως περίπου η γερμανική δίφθογγος oe), ή «ντονμέδων» (αποστατών), όπως είναι ευρύτερα γνωστή.

Συνεπώς, μπορούμε τώρα να γνωρίζουμε ποιοί ξεπάτωσαν την Αγία Παρασκευή και πώς. Και πότε. Και γιατί.

Οι αυθεντικοί μωαμεθανοί δεν τραβούσαν τέτοια ζόρια, δηλαδή να γκρεμίζουν χριστιανικές εκκλησίες. Αυτό δεν το έκαναν, ούτε κάν όταν κατακτούσαν μία χριστιανική πόλη – διότι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι γκρέμισαν εκκλησίες, για να σπάσουν το ηθικό των κατακτημένων. Η στάση των Οθωμανών, όμως, δεν ήταν τέτοια. Έσφαζαν στην αρχή, για να σταματήσει κάθε αντίσταση, και μετά έσφαζαν …με μέτρο: μονάχα όσους θεωρούσαν πως τους παραενοχλούν. (Διότι, αν τους έσφαζαν όλους αδιακρίτως, πού θά ‘βρισκαν δούλους μετά; )
Όσον αφορά, δε, τις εκκλησίες, απλά δεν τους ένοιαζε. Τους άλλαζαν τη διαρρύθμιση, τραβούσαν κι ένα χέρι ασβέστη επάνω απ’ τις αγιογραφίες, και τις μετέτρεπαν σε τζαμιά. Συνήθως έχτιζαν κι έναν μιναρέ απ’ έξω – και πλέον ού.

Αυτοί που έκαναν ζημιές στις εκκλησίες, όσο μεγαλύτερες μπορούσαν κι όποτε μπορούσαν, ήταν διαχρονικά οι εβραίοι – και οι …καλοί χριστιανοί Καθολικοί! (Σταυροφόροι, και λοιπές λέρες.)

Μπορούμε, λοιπόν, ν’ αναπλάσουμε την ιστορία… Ξεσπάει η επανάσταση του 1821. Οι εβραίοι, ά λά προδότες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου (Δήμος Σταρένιος, Αρτέμης Μάτσας), πάνε και βάζουν φυτίλια στους Τούρκους, ότι οι Έλληνες της Θεσσαλονίκης θα εξεγερθούν, άρα χρειάζονται προληπτικά …αντίποινα.
Οι «Τούρκοι», που ακούνε τα παράπονα των «φιλησύχων» εβραίων, δεν είναι ακριβώς Τούρκοι, αλλά ντονμέδες – και σπεύδουν περιχαρείς να ικανοποιήσουν το αίτημα. Δεν σήκωνε να κάνουν κι απόλυτα του κεφαλιού τους, επειδή υπήρχαν αυστηρές εντολές απ’ την Υψηλή Πύλη να μείνουν στα χέρια των ραγιάδων μερικές εκκλησίες (ικανοποιείς μερικά αιτήματα, απλά για να μη στριμώξεις τον σκλάβο στην απελπισία κι εξεγερθεί) – οι δε υπόλοιπες είχαν μετατραπεί σε τζαμιά. Άρα, θα γκρέμιζαν ευχαρίστως μία μικρή εκκλησία, για να θυμίσουν στους ραγιάδες Έλληνες ποιός ήταν η κρυφή εξουσία – πέρα απ’ τη φανερή των Οθωμανών.

Κι έτσι, επελέγη για γκρέμισμα η Αγία Παρασκευή / Εσκή Τζουμά… προφανώς μικρή σε όγκο (οι εκκλησίες που εξετάσαμε, μπορεί να τηρούν την κλίμακα των πλανητικών τροχιών του ηλιακού συστήματος, αλλά δεν τηρούν την κλίμακα των όγκων των πλανητών – η Αγ. Αικατερίνη, πχ, κανονικά έπρεπε να είναι τεράστια, διότι ο Φαέθων ήταν πλανήτης λίγο μεγαλύτερος απ’ τον Κρόνο), άρα ικανοποιούσε τα …»κριτήρια»… Κι ακόμη ένα «κριτήριο»: βρισκόταν καταμεσής της εβραϊκής περιοχής του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, κι «ενοχλούσε». Σύνδεσμος εδώ, στη σελίδα 3, να δείτε τοπογραφικό και να καταλάβετε. (Δεν το αντιγράφω εδώ, επειδή το συγκεκριμένο site μπορεί και να με …χρεώσει… 🙂 )
Η συνακόλουθη τρομοκρατία των «Τούρκων» (ντονμέδων) αξιωματούχων επάνω στους ραγιάδες (του τύπου: «- Σκάστε και ξεχάστε τελείως το γεγονός, γιατί αλλοιώς…»), είχε ως αποτέλεσμα η ύπαρξη της Εσκή Τζουμά να ξεχαστεί με τα χρόνια σε τέτοιο βαθμό, ώστε σήμερα ουδείς να είναι σίγουρος αν υπήρχε ή όχι τέτοια εκκλησία.

Δεν πειστήκατε πως έτσι έγιναν τα πράγματα; Προφανώς δεν σας λέει τίποτε ούτε το γεγονός της αρπαγής της Καρυάτιδας Αφροδίτης πριν λίγα μόλις χρόνια (απ’ το 1821). Προφανώς δεν πείθεστε ότι κάποιο αόρατο κέντρο εκείνη την εποχή «έριξε σύρμα» να εξαφανιστούν οι «Αφροδίτες» απ’ την Ελλάδα.

(«- Αόρατο κέντρο, ρε Εργοδότη; Είσαι καλά;»

Ξέρω πού το πάτε, ξέρω!… Στη «συνομωσιολογία», έ; 🙂 Ήτοι, στο ότι γράφω ευφάνταστες μαλακίες. Καλά, δεν πειράζει! Συγχωρημένοι.)

Και προφανώς δεν πήρατε ακόμη χαμπάρι τον κρυφό συμβολισμό της Αφροδίτης. Μάλλον τζάμπα έγραψα τις έως τώρα αναρτήσεις περί πεντάλφας. Ας είναι, όμως. Δικαίωμα του καθενός να είναι δύσπιστος. Δικαίωμά μου κι εμένα, όμως, να βλέπω εκεί, όπου δεν μπορούν να δουν οι τυφλοί «τόν τε νούν».

Λοιπόν, η φωτογραφία της προηγούμενης συνέχειας απεικονίζει τον άμβωνα της Ροτόντας. Τον αυθεντικό. Ο χώρος, όπου βρίσκεται σήμερα ο άμβωνας, είναι το προαύλειο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Γιατί, όμως, βρίσκεται ο άμβωνας εκεί;
Διότι τον μετέφεραν εκεί οι …»Νεότουρκοι» το 1909. Τον ξήλωσαν απ’ τη Ροτόντα (ακόμη ούσα τζαμί), ενώ η επί αιώνες παρουσία του εκεί δεν πείραζε κανέναν, τον μετέφεραν στην Πόλη, και τον παράτησαν στην αυλή της Αγίας Σοφίας, κάτω απ’ τις βροχές και τα χιόνια.

Η πράξη αυτή είναι εξ ίσου παράλογη, με το να έφερνε στην Ελλάδα ο Στρατός μας το 1920 τίποτε …μιναρέδες, και να τους παρατούσε σε καμιά αποθήκη. Γιατί, επομένως, οι «Νεότουρκοι» το έκαναν αυτό; Το ότι παράτησαν τον άμβωνα, είναι σαφές δείγμα ότι δεν τον χρειαζόταν ως τέτοιον. Και τί να χρειαστούν, από ένα τελετουργικό όργανο θρησκείας, την οποία δεν πίστευαν; Άλλος ήταν ο σκοπός τους.
Ίσως ν’ αρχίσετε να υποψιάζεστε το γιατί, εάν σας πω πως όλοι, μα όλοι, οι «Νεότουρκοι» ήταν ντονμέδες: Κεμάλ Ατατούρκ, Ταλαάτ Πασάς, Εμβέρ Πασάς, και λοιποί και λοιποί.

Δεν ήταν βλάκες οι «Νεότουρκοι». Διείδαν έγκαιρα (από τους Μακεδονομάχους, κτλ) ότι οι Έλληνες δεν κρατιόντουσαν – και σε ενδεχόμενο (λίαν προσεχές…) ξέσπασμα πολέμου, θα «κατάπιναν» τις σκλαβωμένες Ελληνικές χώρες σαν φυστίκια. Κι έτσι, φρόντισαν να πάρουν τα μέτρα τους. Πχ φρόντισαν για μεταθεσούλες προς Κωνσταντινούπολη (οι περισσότεροι από δαύτους ήταν στρατιωτικοί), φρόντισαν να στελεχώσουν κάποιες υπηρεσίες με δικούς τους… και φρόντισαν να ξηλώσουν τον άμβωνα της Ροτόντας!

Καθαρή μαγική τελετουργία!!!

Βλέπεις, ήξεραν άριστα από τότε αυτά που γράφω εγώ εδώ σήμερα, τα περί ηλιακού συστήματος κτλ. Όλοι τους, δε, εκτός απο ντονμέδες, ήταν κι ελευθεροτέκτονες! (Και μάλιστα στην ίδια στοά της Θεσσαλονίκης – δεν θυμάμαι τ’ όνομά της, κάτι σαν «Αρμονία και Πρόοδος» ήταν-, με «σεβάσμιο» τον εβραίο Καράσσο. Τον γυιό αυτουνού τον έχει περιλάβει δεόντως ο «Αρχαίος»,… και καλά του κάνει!)
Και γι’ ακόμη μία φορά μ’ έπιασαν τα νεύρα, που εμείς οι Έλληνες χάσαμε και ξεχάσαμε όλα μας τα μυστικά, τους συμβολισμούς, τους μύθους μας… αλλά τους θυμούνται οι ορκισμένοι εχθροί μας, και -ευκαιρίας δοθείσης- τους πατάνε από κάτω. Τί ακριβώς έκαναν, λοιπόν, οι «Νεότουρκοι», αφαιρώντας τον άμβωνα;

Επειδή ο άμβωνας συμβολίζει τον Ιερό Λόγο (ακριβώς απ’ τον άμβωνα εκφωνείται αυτός!), τότε η αφαίρεση του άμβωνα σημαίνει (μαγικώς πως) ότι το Ηλιακό μας Σύστημα χάνει τον (Ιερό) Λόγο του. Παύει να μιλάει, παύει να διδάσκει, παύει ν’ αφυπνίζει. Παύει να συνδέει με τον Θεό. Παύει, επομένως, να είναι χρήσιμο στους Έλληνες!

Μ’ άλλα λόγια, οι «Νεότουρκοι» «κλείδωσαν την πύλη» και πήραν μαζί τους το κλειδί.

Η κίνησή τους αυτή είναι ακριβώς ίδια με την κίνηση του Έλγιν ν’ αρπάξει (και) τις ζωγραφιές της ζωφόρου (θυμηθείτε: «Ήλιος» ίσον Παρθενώνας, και επίσης ίσον Ροτόντα) – και μη νομίζετε ότι τον Έλγιν τον είχε πιάσει καμιά καλλιτεχνική διάθεση. Και αυτός, αλλά και οι «Νεότουρκοι», αφαίρεσαν τη «μπαταρία» του «μηχανισμού».
Κι ακόοοομη να δεχθούν μερικοί αναγνώστες, ότι πίσω απ’ όλ’ αυτά βρίσκεται ένα αόρατο κέντρο αποφάσεων! Εντάξει, να σας κάνω το χατήρι! Να δεχθούμε ότι πρόκειται για πρωτοβουλία μερικών ντονμέδων καραβανάδων, έτσι, γιά …πλάκα! Ικανοποιηθήκατε τώρα; 🙂

Εσείς μπορεί ναί, εγώ όχι.

Advertisements