Αρχική

Ποιός αλήθεια είμ’ εγώ και πού πάω – β’

55 Σχόλια

πάρχουν, όμως, και δύο καθόλου εύκολα διαχειρίσιμοι παράγοντες, με τους οποίους πρέπει ν’ αντιπαλαίψω:

  • Το είδος των πληροφοριών, που ο γράφων (κρίνει πως) εντέλλεται «άνωθεν» να μοιράσει (δίκην γκρουπιέρη) στο αναγνωστικό του κοινό.
  • Και η μάχη με τα φαντάσματα της εχθρικής προπαγάνδας (όργιο φημών, παραπληροφόρηση, αποβλάκωση του αναγνωστικού κοινού, κτλ κτλ).

Εδώ και μπλέκουμε άσχημα.

Το πρώτο, λοιπόν, θεμελιώδους σημασίας ζήτημα που καλούμαι ν’ αντιμετωπίσω, είναι οι σύνδεσμοι που παραθέτω.

  • «- Είναι της πλάκας, μη δίνεις καμμία σημασία!», λέει μία φωνή.
  • «- Όλο και κάτι χρήσιμο θα έχουν!», λέει μία άλλη.

Εντάξει, ουδείς τέλειος. Ακόμη, γνωστό αυτό: όλοι οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο γνώσεων κι ευφυΐας. Ούτε και τα γραπτά τους – επομένως, άλλα απ’ αυτά θα είναι της προκοπής, άλλα όχι. Άσε που, σχεδόν αναπόφευκτα, ανάμεσα στα σωστά τους θα περιέχουν και χαζομάρες.
Ωστόσο, υποκειμενικά κρίνω πως καλό είναι να ρίχνουμε μιά ματιά και στα ομοειδή ιστολόγια – και στο κάτω-κάτω, κρίση και απορριπτικά φίλτρα διαθέτει ο καθένας. Και διάθεση …διαθέτει ο καθένας. Αν δεν θέλεις να διαβάσεις παραπέρα, τί θα κάνω εγώ; θα σου κολλήσω το πιστόλι στο κεφάλι;

Δεύτερο ζήτημα: Τί διαβάζουμε; Τί ψάχνουμε από γραπτά;

  • Κυρίως Μυθολογία και Ιστορία, τις οποίες προσπαθούμε να καταλάβουμε και να βάλουμε τις αφηγήσεις τους σε μία λογική σειρά αιτίων κι αιτιατών.

Εδώ, όμως, πετάγεται σαν το κάστανο απ’ τη φωτιά και μία απ’ τις (αγνώστου και υπόπτου σ’ εμένα «πατρός») ιδέες, που κυκλοφόρησαν στον «χώρο» τα τελευταία χρόνια: ο ισχυρισμός ότι

«Τα γεγονότα της Μυθολογίας είναι αδύνατον να χρονολογηθούν!»

Άρα, αίτια κι αιτιατά είναι αδύνατον να μπουν σε λογική σειρά, άρα …χύμα όλα… Μάταιος κάθε κόπος να καταλάβεις και να ταξινομήσεις μιά τέτοια χύδην σούπα. Άρα, αφού όλα επαναλαμβάνονται και είναι γνωστό το τέλος της ταινίας, μη δίνεις καμμία μάχη… Πέσε στις προσευχές, και παρακάλα τον όποιο Θεό σου, να μη σου κόψουν το κεφάλι οι επελαύνοντες εχθροί. Και στο κάτω-κάτω, ρε αδερφέ, θα μετενσαρκωθείς! Τί σκάς;

Να γιατί εμένα η ιδέα αυτή και η προέλευσή της μου φαίνονται τρομερά ύποπτες: επειδή υποκρύπτουν ηττοπάθεια.

Εάν ρωτήσεις τους φορείς αυτής της ιδέας, το γιατί η χρονολόγηση είναι αδύνατη, σου απαντούν ότι αυτά τα γεγονότα δεν είναι ακριβώς «γεγονότα»: στην πραγματικότητα πρόκειται γιά «νοητικά σχήματα» (patterns), κάτι σαν τις πλατωνικές «ιδέες» κάποιου υπερβατικού κόσμου προτύπων, που επαναλαμβάνονται κατά εποχές. Πχ ο Τρωϊκός Πόλεμος: σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, έχει επαναληφθεί πολλές φορές – και κάθε φορά ο Αχιλλέας (η ίδια ψυχή μετενσαρκωμένη, ή κάποιος άλλος, που παίζει τον ρόλο του) σκοτώνει τον Έκτορα, και κάθε φορά η Τροία πέφτει και παραδίδεται στις φλόγες… και κάθε φορά τα ίδια, την Ιλιάδα ακολουθεί η Οδύσσεια.

(Πάντως, δε λέω: έχει τρομερή πλάκα η ιδέα να μετενσαρκώνονται ad aeternam πχ ο Πολύφημος, ή η Χάρυβδη! Ούτε τα μικυμάους που πέφτουν σε γκρεμούς και ξανασηκώνονται άθικτα, δεν κάνουν έτσι! 🙂 )

Σ’ αυτά, ο γράφων απαντάει: ναι μεν, αλλά… Αποδείξεις, κύριοι!!! Άνευ των οποίων ού! (Και τί νομίσατε, δηλαδή; πως θ’ αποδεχθεί ο οποιοσδήποτε τόσο εύκολα αυτό το κάρμα-μαϊμού; )

Κι όπως θα το περιμένατε (; ), αγαπητοί αναγνώστες, στην απαίτηση αποδείξεων όλοι σωπαίνουν. Μία απλή ερώτηση, αν δεν πειστήκατε: πόσοι «Τρωϊκοί Πόλεμοι» γίνανε; Δείξε μου έστω δύο πανομοιότυπους, και σε πιστεύω. Αλλοιώς, τρίχες περμανάντ.

(Παρένθεση σημαντική: η θεωρία αυτή έχει κάποια βάση, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Θα τα συζητήσουμε αυτά σε μελλοντικά άρθρα. Δυστυχώς, στο διαδικτυακό κουβεντολόϊ οι περισσότεροι επαναλαμβάνουν εν αγνοίαι τους μιά καρικατούρα της αυθεντικής θεωρίας. Εν άλλαις λέξεσιν, μόνον όσα τους είπαν -ή τους άφησαν να καταλάβουν- κάποιοι πονηροί. Αυτά τα περί επανάληψης του Τρωϊκού Πολέμου κτλ αποτελούν μονάχα το 15% της θεωρίας – και λιγώτερο.
Και βεβαίως-βεβαίως, από το σχήμα πρέπει να εξαιρέσουμε τις όποιες κατά καιρούς περιπτώσεις «γάτας αντιγραφέως» – το «κόπυκατ» των αρχαρίων εγκληματιών, που κάνουν ό,τι κάνουν από τυφλή μίμηση θαυμασμού προς μεγάλους γνωστούς εγκληματίες. Αλλοιώς, πέφτουμε στον φαύλο κύκλο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.)

Άλλο τέτοιο θέμα, είναι το περίφημο «μάτριξ».

Βασικά, η όλη ιδέα έχει ως εξής: Ζούμε σ’ έναν κόσμο, που είναι ψεύτικος. (Ονομάζεται «μάτριξ» λόγωι της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας. Θα μπορούσε να λέγεται όπως αλλοιώς θέλετε, φερ’ ειπείν: «γήπεδο Λεβαδειακού», ή «αράπης απ’ τη Γουαδελούπη», αν έγραφε άλλος το σενάριο των αδελφών Γουατσόφσκυ.) Αλλά απ’ αυτόν τον κόσμο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Ξεφεύγουμε προσωρινά με τον θάνατο, έως ότου επανενσαρκωθούμε. Και ξανά τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.
Οι οπαδοί της θεωρίας του «μάτριξ» παρομοιάζουν αυτό συχνά-πυκνά με την «παραβολή του σπηλαίου» του Πλάτωνα… όπου κάποιος βρίσκεται μέσα σ’ ένα βαθύ, σκοτεινό σπήλαιο, ψάχνει την έξοδο ψηλαφητά, αλλά δεν μπορεί να τη βρει – επειδή ούτε βλέπει στο σκοτάδι, ούτε φανάρι έχει, ούτε ξέρει προς τα πού ακριβώς να κατευθυνθεί.
Εάν, τώρα, μας πιάσει η διάθεση να σπάσουμε τα σύνορα της φυλακής μας, μας την πέφτουν (λέει) οι φύλακες του «μάτριξ», όποιοι κι αν είναι αυτοί (δηλ. διάφορα άτομα μέσα απ’ το υπόλοιπο κοπάδι, που θέλει να παραμείνει στην τύφλα του – κι όχι μόνον οι τυχόντες θεσμοθετημένοι μπάτσοι του «μάτριξ»), που δεν σηκώνουν πολλά-πολλά. Αυτοί πάντα καταφέρνουν να σ’ επαναφέρουν στην τάξη, έστω και με τη βία… ή την αφαίρεση της ζωής σου, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Λεπτομέρεια της …θεωρίας – να μορφώνεστε: το «μάτριξ» είναι κάτι σαν τους εικονικούς κόσμους των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μόνο που αυτό το έφτιαξε (λέει) ένα πράγμα κάτι σαν υπερ-υπολογιστής ασύλληπτης ισχύος. Πίσω απ’ το πληκτρολόγιο (; ) του οποίου υπεργκουμπιούτερζ κάθεται μία επίσης ασύλληπτα τρομερής ικανότητας υπερ-διάνοια. Διότι, τί να κάνουμε; κάπως πρέπει να διασκεδάζουν την ανία τους και οι υπεδιάνοιες! Πώς να περάσ’ η ώρα των υπερδιανοιών αλλοιώς;

(Ποιά υπερδιάνοια; Να… αυτός ο τυπάκος με τα κέρατα και τη μυτερή ουρά, που βράζει διαρκώς νερό σε καζάνια! 🙂 )

Άρα, ό,τι και να κάνεις, γιά να σπάσεις τους τοίχους του «μάτριξ», μάλλον θα φας τα μούτρα σου. Πού πά’, ρε Καραμήτρο, να τα βάλεις με τ’ς υπερδιάνοιες; 🙂

Η αλήθεια είναι πως, η θεωρία του «ψεύτικου κόσμου / φυλακής των ανθρώπων» δεν είναι πρωτότυπη. Υπάρχει κι αλλού. (Αλλού, πλην πλατωνικών διαλόγων εννοώ.)

  • Είναι πχ η «μάγια» (αυταπάτη) του ινδουϊσμού, που αντιπροσωπεύει το σύνολο όσων αντιλαμβάνονται οι πεπερασμένες αισθήσεις μας. (Εδώ θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ατελείωτες συζητήσεις περί γνωσιαρχίας και λοιπών παρεμφερών φιλοσοφικών ρευμάτων. Και να συζητάμε, μέχρι να γεράσουμε.)
  • Είναι η ματιά της σύγχρονης Φυσικής στον μικρόκοσμο των σωματιδίων… όπου σχεδόν παύει η οποιαδήποτε προσπάθεια (ζωγραφικής) απεικόνισης των καταστάσεων, και υπεισέρχεται …με τα τσαρούχια η καθαρή μαθηματική περιγραφή τους (με εξισώσεις, κτλ). Κι όποιος κατάλαβε (απ’ τα «ξεροσφύρι» Μαθηματικά!), κατάλαβε.
  • Είναι η πεποίθηση της επιστημονικής φαντασίας, και πρόσφατα και μερίδας -πάλι- («)Φυσικών(«), ότι υπάρχουν πολλά …Σύμπαντα – δηλ. η θεωρία των «παραλλήλων Συμπάντων», όπου το ίδιο γεγονός συμβαίνει ταυτόχρονα, με διαφορετική εξέλιξη: γιά παράδειγμα, σήμερα πάω στη δουλειά μου, ενώ ταυτόχρονα -σε κάποιο άλλο «παράλληλο Σύμπαν»- δεν πάω στη δουλειά μου.

(Βέβαια, μόνον ένας αγράμματος κι ανίκανος να σκεφτεί τί εκστομίζει -βλάξ, δηλαδή-, θα εφεύρισκε πληθυντικό στη λέξη «Σύμπαν», αλλ’ ας το προσπεράσουμε. Ας δεχθούμε ότι ένας αγράμματος βλάξ είναι δυνατόν να ξέρει …υψηλού επιπέδου Φυσική, προς όφελος της μικροσκοπικής μας φιλοσοφικής διάλεξης.
Θα μου πεις -και με το δίκιο σου, αναγνώστη μου-, πρώτη φορά συμβαίνει αυτό; Εδώ ο Αλβέρτος ετύφλωσε προ αιώνος τα …Σύμπαντα, δια του πνευματικού του φωτός! Τους έβγαλε τα μάτια! 🙂 Άρα, πού το παράξενο; Κάτι ερωτήσεις που πάω και κάνω κι εγώ, έ; Καλύτερα να το βουλώσω, επομένως, και να πάω να συμμετάσχω σε τίποτε …δράσεις, απ’ αυτές που κατευθύνουν ευρωπαϊκά χρήματα στις τσέπες συγχρόνων πανεπιστημιακών φωστήρων παύλα εφευρετών του …πληθυντικού της δράσης! Μπας και βγάλω κανά -ευρωπαϊκό- φράγκο κι εγώ, ο πτωχός πλην τίμιος.)

Όμως, όοοοοοοολοι αυτοί δεν μας λένε ποιός ο αληθινός κόσμος! Πούν’ τος, να τον γυρέψουμε απεγνωσμένα;
Όπως ουδόλως τους απασχολούν και κάτι άλλα συνεπακόλουθα «ερωτηματάκια»… Πχ ποιός μας έριξε μέσα στο «μάτριξ»; Γιατί; Κι αν δεν ήταν ο Θεός ο ρίψας, τότε γιατί δεν μας προστάτεψε;

Πάντως, οφείλω να σημειώσω πως ο όρος «μάτριξ» έχει αποκτήσει κι άλλες παρεμφερείς σημασίες, κάπως πιό …ορθολογικές. Πχ ο φίλος συνιστολόγος «Μποτίλιας» με τον όρο αυτόν χαρακτηρίζει το πακέτο των εξουσιαστών του πλανήτη μας, μαζί με τα επιτελεία τους του ψεύδους και της προπαγάνδας.
(Αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι άλλοι, παρά οι κατασκευαστές των «ειδήσεων» των ΜΜΕ. Θυμάμαι προ ετών κάποιες «σοβαρές» κι «έγκριτες» εγχώριες τηλεοπτικές ομιλούσες κεφαλές, που μιλούσαν γιά την επίθεση των ηπαπαραίων «Μαρίνζ» στο Ιράκ… Και ταυτόχρονα έπαιζε ένα φιλμάκι, που έδειχνε επίθεση των ως άνω ενόπλων νομπελιστών απέναντι σε …κουφάρια τεθωρακισμένων, από την προηγούμενη -προ 12ετίας- επίθεση των ηπαπάρα πάλι στο Ιράκ!
Άντε, με το καλό λεβέντες μου! Όταν φτάσετε στο σημείο να δίνετε μάχες με ανεμόμυλους, εκεί να δείτε μεγαλεία! Θα σας συνθέσει ραψωδία της ανδρείας σας ένας Θερβάντες – κι όχι τα «έγκριτα» τσόλια των ειδήσεων…)

Τρίτο ζήτημα: τί είναι αλήθεια και τί ψέμμα;

Ά!… Εδώ το χτύπημα είναι καίριο! Ούτε ο Χριστός ο ίδιος δεν απάντησε στο: «- Τί εστίν αλήθεια;», του Πιλάτου.
Μ’ άλλα λόγια, τί απ’ όσα μαθαίνουμε είναι αλήθεια, και τί όχι; Ποιό απ’ όλα τα συμπεράσματά μας είναι αληθινό, και ποιό πλανεμένο;

Κοιτάξτε… Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες συνταγές, αλλά θα σας πω πώς αντιμετώπισα εγώ το ζήτημα – διότι αυτά τα ερωτήματα δεν τα συνάντησα μόλις χθές.
Η δική μου στάση, λοιπόν, συνοψίζεται στις εξής αρχές:

  • Ό,τι δεν λύεται, κόβεται.

(Έχετε υπ’ όψη σας, ότι η τεχνική του να βάλεις κάποιον να γυρίζει σε κύκλους, σα γατάκι που κυνηγάει την ουρά του, είναι των «υπερεσιώνε». Είναι μία απ’ τις τεχνικές συσκοτίσεως, που χρησιμοποιούν. Και σας διαβεβαιώνω, πιάνει! Ρίξτε μιά ματιά πχ στον -τρομάρα του!- «κυρίαρχο λαό», στους ψηφοφόρους. Οι πολιτικοί τον πατάνε από κάτω, αλλ’ αυτός εκεί! Σταθερός! Τους ίδιους ξαναψηφίζει – προς δόξαν των «υπερεσιώνε» και των γνωστών πρεσβειών. Λυπηρό να τ’ ομολογείς, αλλά τέτοια επιτυχία δεν θα την είχαν, που να μοίραζαν ναρκωτικά τζάμπα.)

  • Δεν κατέχω την πάσα αλήθεια, άρα -γιά ν’ ανακαλύψω τα επόμενα κομμάτια αυτής- αναγκαστικά προχωρώ με δοκιμές. Εάν επιτύχω, δηλαδή εάν δω πως η πραγματικότητα συμφωνεί με τα συμπεράσματά μου, τότε γνωρίζω την αλήθεια. Εάν όχι, βρίσκομαι σε πλάνη – και ξαναδοκιμάζω.
  • Γιά να βρω την αλήθεια, χρησιμοποιώ κάθε είδους μέσονκαι δεν θεωρώ κανένα τους κατώτερο των υπολοίπων. Έτσι, η λογική, η διαίσθηση, η έτοιμη πληροφορία, η έμπνευση, είναι εφόδια του ίδιου αξιακού επιπέδου. Κι έχουν -εξ αρχής- ακριβώς ίδιες πιθανότητες επιτυχίας.

Όχι ακριβώς ο τρόπος σκέψης του συμβατικού ακαδημαϊκού επιστήμονα… Όμως, κι αυτά που ψάχνουμε εδώ, δεν είναι συμβατικά ακαδημαϊκά θέματα.

  • Τελευταίο, αλλ’ όχι έσχατο, έχω το θάρρος της γνώμης μου. Στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Δεν περιμένω από κανέναν να μου δώσει έτοιμες λύσεις, πολλώι δε μάλλον από κατόχους «εξ αποκαλύψεως αληθειών» – και μάλιστα, παρεχομένων …με το αζημίωτο.

(Αυτοί οι τελευταίοι, να κάνουν τη γνωστή δουλειά με σέξ και ταξίδια. Να πάνε να γ.μηθούν, παναπεί. Αρκετή ζημιά έκαναν ήδη και στην Ελλάδα, και στην εγχώρια πιτσιρικαρία ειδικώτερα.
Πόσο το χαίρομαι, όμως, που τώρα τελευταία οι «υπερεσίες» και οι «στοές» αδυνατούν να ξαναβρούν «προσωπικότητες» του …υψηλού κύρους μερικών-μερικών, που τους πήρε μαζί του ο Χάρων, δε λέγεται! Κάτι νέα αηδόνια του είδους, που έσκασαν μύτη επ’ εσχάτοις, αποδεικνύονται πολύ «λίγα». Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά ήμουνα ελαφρώς περίεργος να δω ποιές θα ήταν οι νέες εξ αποκαλύψεως «αλήθειες», που θα μας σέρβιραν! Κάπως πρέπει να περάσ’ η ώρα ευχάριστα, διότι περιμένουμε χρόνια να εμφανιστούν οι …»Έψιλον», κι έχω αρχίσει να βαρυέμαι! Κρύωσε κι αυτός ο καφές στην Αρετσού, δεν πίνεται. 🙂 )

Θα είμαι ειλικρινής: δεν γνωρίζω, ούτε έχω τρόπο να γνωρίζω το ποσοστό επιτυχίας μου, σ’ αυτές τις «μάχες» κατά της προπαγάνδας και της βλακείας. Αλλά χαίρομαι να μοιράζω -ούτως ειπείν- τα χαρτιά στη διαδικτυακή μας παρέα!

Το παιχνίδι, όμως, τελικά το κάνετε εσείς!

Έτσι, θα συνεχίσω να κάνω όσα έκανα μέχρι σήμερα, ακριβώς με τον τρόπο που τα έκανα, προσθέτοντας ίσως στη διαδρομή κάποια φρέσκια ιδέα. (Πχ άρχισα να σκαλίζω κάποια προγραμματάκια μοντελοποίησης, ώστε πιθανόν μιά μέρα να σας δώσω τίποτε πιό όμορφα σκίτσα.) Κι εσείς μάθετε, διαβάστε, πληροφορηθείτε, αλλά πάντα ν’ ακολουθήτε το θείο δώρο που διαθέτετε: το μυαλό σας. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιείτε, τόσο καλύτερα!

Γιά όλους μας.

Υγ: Γιά τα υπερόπλα, δεν σας τα είπα μόνον εγώ. Τα κάλαντα σας τά ‘πε κι ο φουκαράκης, εδώ και πολλά χρόνια! Κάτι, ότι οι «προπομποί των Έψιλον», είπε, θα πάνε στον Όλυμπο, ξανάπε, κι απο εκεί πάνω «θ’ αρπάξουν» δε-θυμάμαι-τί ματαξανάπε! Και μάλιστα, πριν προλάβουν ν’ αρπάξουν τα ίδια ακριβώς προικιά οι κακοί τ’ς υπόθεσης! Ούτε περί της λησταρχικής συμμορίας του Γιαγκούλα να επρόκειτο! 🙂 (Ή συγχρόνου, αρπακτικών βουλιμικών διαθέσεων, πολιτικού κόμματος, με …οικόσημον χρώματος μπακακί! LOL!!!)
Παράξενος λαός, ο Ελληνικός! Όλοι έφτασαν σχεδόν στο σημείο να συγυρίσουν τα σπίτια τους, ώστε να υποδεχτούν τους «Έψιλον» με δόξες και τιμές, αλλά ουδείς άρχισε τις βόλτες στον Όλυμπο! Πολύ περίεργο: ήδη εκεί οι «Ελληνοκεντρικοί» έπρεπε να διαμένουν μόνιμα! Πώς δίνεις βάση, ρε φίλε, στη μία πληροφορία, κι απορρίπτεις ασκαρδαμυκτί την άλλη; Ά;

Υγ 2: Αγάπα τον φίλο σου με το ελάττωμά του, λέει η σοφή παροιμία. Εγώ σας αγαπώ ως έχετε. Εσείς;

Υγ 3: Το καλό σας τ’ άφησα γιά το τέλος – ανταμοιβή στην υπομονή όσων έφτασαν μέχρις εδώ!
Δεν ξέρω αν το σκεφτήκατε ως ενδεχόμενο, αλλά τα «υπερόπλα» δεν είναι απαραιτήτως κάποια αντικείμενα, κάποιες συσκευές παύλα κατασκευές.

Μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι!

Και δεν εννοώ, προς Θεού, το να ζωστούμε δυναμίτες και να πάμε να γίνουμε «μάρτυρες»! (Εντάξει, αν χρειαστεί κι αυτό… Αλλά όχι πρώτο-πρώτο σε προτεραιότητα! 🙂 ) Εννοώ…

…Καλά, τί αναρτήσεις επί αναρτήσεων έκανα, πχ γιά τη δύναμη του ήχου; Έτσι πέρασαν; τζάμπα εντελώς;

Λοιπόν, ένας γραπτός λόγος που θα δείτε, ένας προφορικός λόγος που θ’ ακούσετε, ένα φιλμάκι που θα παρακολουθήσετε στα Γιουτιούμπια και αλλού, μπορεί κάλλιστα να ενεργήσουν ως πυροκροτητές μέσα στα κεφάλια σας – και να σας οδηγήσουν σε καταστάσεις πολύ «φευγάτες»… σε δυνατότητες άπειρης ισχύος…
(Δεν γνωρίζω -ούτε θέλω, ούτε πρέπει- τί ακριβώς επενέργεια θα έχουν αυτοί οι «πυροκροτητές» και σε ποιά πρόσωπα, ούτε είμαι κηδεμόνας σας, αλλά θυμηθείτε πχ όσα έγραφα στο: «Φαντάσου!»)

Αρκεί να δώσει κάποιος το σύνθημα.

Έ, μέχρι στιγμής, φαίνεται πως μάλλον έχω επωμιστεί αυτόν τον ρόλο!

Υγ 4: Μήπως τώρα σας φαίνομαι λιγώτερο ρομαντικός κι ουτοπιστής; 🙂

Advertisements

Ποιός αλήθεια είμ’ εγώ και πού πάω – α’

17 Σχόλια

Στις Τρείς μου Χάριτες
και στον Σωκράτη της διαδικτυακής «μαιευτικής», τον Μιμάκο

να από τα πλέον φαιδρά πρωθύστερα, (να σε πιάνει νευρικό γέλιο, δηλαδή), είναι ετούτο εδώ το σημερινό: πέρασαν χρόνια, είδαν το φώς της δημοσιότητας μερικές εκατοντάδες αναρτήσεων, αλλά μόλις τώρα έφτασε η στιγμή να κάνω αυτό, που συνηθίζεται να γίνεται στην αρχή κάθε προσπάθειας. Ίσως και να μην τιμάει τη νοημοσύνη μου κάτι τέτοιο – αλλά πόσα και πόσα πράγματα δεν μας έρχονται στη ζωή ανάποδα!

Αλήθεια, τί χρειάζεται το παρόν ιστολόγιο;

Με κάτι τέτοια, μπορεί στα μάτια σας να φαντάζω σαν μερικούς γραφικούς γέρους των καφενείων, που ό,τι θυμούνται χαίρονται (στην κυριολεξία). Αλλά το ερώτημα ούτε αφελές είναι, ούτε -όπως νόμιζα μέχρι σήμερα- προφανές. Έτσι, από την βαθειά αδράνεια του νομιζόμενου «αυτονόητου», με ξύπνησε ένα πρόσφατο σχόλιο του Μιμάκου – που επαναλαμβάνει, είναι αλήθεια, κάποιες παλιότερες διαπιστώσεις του γιά το παρόν ιστολόγιο. (Πρώτα έφαγα την κίτρινη, και μετά την κόκκινη, δηλαδή! 🙂 )

Ωραία, λοιπόν. Να σας εκθέσω τα καθέκαστα – και πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να ξεκινήσω με μία σύντομη ιστορική αναδρομή.

Η πρακτική του να γράψω τις «ερευνητικές» μου απόψεις σε ιστολόγιο, ξεκίνησε:

  • Από μία έντονη προσωπική αντίδραση στη μαλακία, που γέμισε την Ελλάδα από το 1990 και μετά, με φορείς διάφορα αυτόκλητα (λάθος… ετερόκλητα και κατευθυνόμενα – αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία) σκοτεινά ανθρωπάκια, τάχαμου «ερευνητές» του Παράξενου, που δεν ήξεραν και δεν ξέρουν την τύφλα τους. (Από Παράξενο, από Αρχαία Ελλάδα, από Ελληνική γλώσσα, από Ιστορία, από επιστήμες, από… από… – κι όμως, είχαν κι έχουν το θράσος ν’ ανακατεύονται σ’ όλα τα αναφερθέντα! Σαν βρωμερές κατσαρίδες των βόθρων, που πάνε παντού απρόσκλητες και μαγαρίζουν τα πάντα.)
  • Από μία διάθεση να φτιάξω κάτι προσωπικό κι όμορφο, όπως πχ κάποιος άλλος καλλιεργεί λουλούδια. Έ, κι άμα κανένας περαστικός δει τις γλάστρες κι απλώσει το χέρι του και κόψει μερικά, δεν πειράζει!

Ο χαρακτήρας, λοιπόν, ενός τέτοιου ιστολογίου, θα ήταν -και βγήκε- εξ αρχής «χαλαρός»: όποιος θέλει περνάει, όποιος θέλει διαβάζει, όποιος θέλει σχολιάζει, κι όπως γουστάρει.

Οι πιθανοί αναγνώστες, τώρα… Αυτοί, των οποίων ο δρόμος θα περνούσε από εδώ, σίγουρα θα ήταν «ομοιοπαθείς» και -ελαφρώς έως βαρέως- ομόφρονες. (Το «ομοιοπαθείς» αναφέρεται στους σωρούς χρημάτων, που ο γράφων …κατέθεσε -πιτσιρικάς ών τότε- στα γραπτά κάτι τέτοιων «σοφών», του είδους που αναφέραμε παραπάνω.) Δηλαδή, οι μελλοντικοί αναγνώστες μου θα εκινούντο στα ίδια «μήκη κύματος» μ’ εμένα, εάν δεν ήταν απλώς περίεργοι – ή εάν δεν γούσταραν μονάχα να διαβάζουν τα γραπτά μου, να περνάει η ώρα τους ευχάριστα.
Εάν, δηλαδή, το παρόν ιστολόγιο ήταν περιοδικό έντυπο (πχ εφημερίδα), η «γραμμή» του θα έμοιαζε με επαρχιακού φύλλου, που κάθε φορά πάει να γεμίσει τις σελίδες του με ό,τι βρεθεί – φερ’ ειπείν από τις δήθεν «εκμυστηρεύσεις» του κυρίου αντιδημάρχου μεταξύ τυρού και αχλαδίου σε ταβέρνες, έως τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις διαφόρων κυριών. Χαλλλαρά, να κατεβεί ο καφές του αναγνώστη πιό ευχάριστα! (Και το μεσημέρι, μετά την απόλαυση του συζυγικού ροσμπίφ, προς άνετον …αερισμόν! Δύσοσμον! 🙂 )

Σε αντίθεση, βέβαια, μ’ ένα τέτοιο έντυπο, η δική μας -χαλλλαρή- θεματολογία θα ήταν ελεύθερη μεν, αλλά περιορισμένη στο (ευρύτερο) Παράξενο.

Και πράγματι: ωραία αρχίσαμε κι ωραία πηγαίναμε. Άρχισε να μαζεύεται κι αναγνωστικό κοινό, ανταλλάσσαμε και σχολιάκια, κι εντάξει. Όπως κάθε ομάδα, που μαζεύεται γύρω από έναν κοινό σκοπό… ή ένα κοινό χόμπυ: κυνηγοί, σκακιστές, ποδοσφαιρόφιλοι, παρατηρητές του ζευγαρώματος των τσαλαπετεινών, ό,τι γουστάρεις.

Μ’ αυτόν τον τρόπο κυλούσαν οι καιροί, αλλά καθ’ οδόν προστέθηκαν νέα δεδομένα. Πχ κάποια άτομα προσέγγισαν τον γράφοντα με πολύ καλά αισθήματα διαδικτυακής φιλίας, αλλά ταυτόχρονα και με -υπολανθάνουσες, αλλά παρούσες- απαιτήσεις γιά το κάτι παραπάνω. (Όχι, δεν τα κακίζω, κάθε άλλο. Η επέμβασή τους ήταν μάλλον απαραίτητη, μπορώ να πω.) Επίσης, άλλαξε το παγκόσμιο περιβάλλον…προς το χειρότερο: εκεί που έκανα το κέφι μου με τα κειμενάκια μου, ζώντας στη νέα Ελλάδα της πατροπαράδοτης, γνωστής -κι αντιμετωπίσιμης- εγχώριας παράνοιας, ξαφνικά (; ) οι παγκόσμιοι ρυθμοί έγιναν πολύ γρήγοροι – και οι πρόσφατες ταχύτατες αλλαγές στο παγκόσμιο στάτους ποτέ δεν ήταν γιά το καλό ή το καλύτερο.
Άρα, αυτό το ιστολόγιο άρχισε να φαίνεται «παρείσακτο» σ’ έναν κόσμο, που πάει ολοταχώς κατά διαόλου. Τί, δηλαδή; Εδώ πέφτει χοντρή εξαθλίωση αναφανδόν, κι εγώ ασχολούμαι με το πού βρίσκονται τοποθετημένες κάποιες εκκλησίες; Γιατί δεν παρατάω τα ιστολόγια και τα Ιντερνέτια, και πχ να κατεβώ στις πλατείες με τους «Αγανακτισμένους»;

Η απάντηση δεν είναι απλή.

Εκτός απ’ την ιστολογιακή παρουσία του τύπου «κάνω το κέφι μου», προϋπήρχε (αν και άδηλη) μιά διάθεση προσφοράς. Στο κάτω-κάτω, αν μ’ αρέσει τόσο πολύ η «έρευνα», γιατί δεν την κρατάω γιά τον εαυτό μου και κάθομαι και ξοδεύω τον χρόνο μου να γράφω κείμενα; (Πολλές φορές, μάλιστα, με οικονομική επιβάρυνσή μου, σε διάφορα Ίντερνετ καφέ.)
Μ’ άλλα λόγια, τί με νοιάζουν οι άλλοι; τί με νοιάζει ο όποιος πιθανός ανγνώστης; Άσε που, μόνος μου, τρέχω πολύ ταχύτερα, απ’ όσο επιβάλλει ο ρυθμός της δημιουργίας αναρτήσεων. Εδώ υπάρχουν έτοιμες αλλά αδημοσίευτες αναρτήσεις τριών ή τεσσάρων ετών …στο κεφάλι μου! Κι όπως δείχνει η εμπειρία, η προπορεία κάποιων ετών δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα. (Ρωτήστε πχ στρατηγούς χωρών, που προετοιμάζονται γιά πόλεμο.) Το ότι κάθομαι και γράφω, σημαίνει ότι σπαταλάω την προπορεία μου ενσυνειδήτως… ξοδεύω, παναπεί, τον δικό μου χρόνο, και με προσωπικό όφελος ανύπαρκτο.

(– Κι αν δεν έγραφες, τί θα κέρδιζες; Σε τί θα έφτανες πρώτος;
– Η απάντηση θα διαφανεί, αν συνεχίσετε να διαβάζετε το κείμενο.)

Η εξήγηση της συμπεριφοράς μου αυτής είναι πως, μέχρι τώρα μ’ ένοιαζε κυρίως το να φτιάξω ένα (κατά το δυνατόν) όμορφο ιστολόγιο, και ν’ ανταλλάξω φιλικές κουβέντες με την διαδικτυακή παρέα, που τυχόν θα σχηματιζόταν.
Όμως, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Και κάθε άνθρωπος ενστικτωδώς και φυσιολογικώς αντιδράει στο κακό. (Αυτοί που προξενούν το κακό, και μάλιστα συστηματικά… δεν είναι άνθρωποι!) Έτσι, κάποια στιγμή, και υπό το κράτος των προσφάτων συστηματικών (ήτοι: εκ προθέσεως συμβαινουσών) κακών εξελίξεων γιά την Ελλάδα, σκέφτηκα:

  • Αν όλοι-ες μας (ποιοί «όλοι κι όλες μας»; μα, οι συνειδητοί Έλληνες και οι συνειδητές Ελληνίδες!) αντιδρούμε, έστω και λεκτικά, στην καλπάζουσα εξαθλίωση της χώρας μας και της ζωής μας…
  • …Αν όλοι-ες μας έχουμε αυτό το κοινό ενδιαφέρον γιά το Παράξενο…
  • …Αν το Παράξενο περιλαμβάνει τυχόν γνώσεις και γιά υπερόπλα…
  • …Μήπως, ίσως και χωρίς να το γνωρίζουμε, συμμετέχουμε σ’ έναν αόρατο στρατό… που λίαν συντόμως θα κληθεί να δώσει έναν (όχι απαραίτητα αόρατο) πόλεμο μέχρις εσχάτων;

Ο γράφων είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει.

Ναί, καλά το καταλάβατε: στην πορεία, ξεπήδησε -σαν από κρυψώνα- και με γοήτευσε κάμποσο η γοητεία του «Παιχνιδιού της Δύναμης»! Εν γνώσει μου πως, όποιος ζει με το σπαθί, πεθαίνει επίσης με το σπαθί. (Διφορούμενο αυτό, διότι μπορεί και να σε θάψουν νικητή -όχι σφαγμένον, παναπεί-, με το σπαθί σου τιμητικά δίπλα σου, όμως δεν παύει ν’ αποτελεί προειδοποίηση προς σώφρονες.) Αλλά μήπως νομίζετε ότι το κακό θα φύγει απ’ τον κόσμο με ευχολόγια; Ή, μήπως, νομίζετε ότι «αυτοί» (οι νύν κυβερνώντες τον πλανήτη μας, ντέ!) δεν το έχουν ήδη σκεφτεί αυτό γιά τα υπερόπλα πριν από μένα; Χιλιετίες πριν από μένα! Λέτε όλοι αυτοί που όργωσαν κι οργώνουν την Ελλάδα και τον κόσμο γιά …αρχαιολογικά ευρήματα, να είναι τόσο ένθερμοι Αρχαιολόγοι; Ή ότι πιστεύουν παραμυθάκια και ηλιθιότητες, πχ ότι η …Κιβωτός του Νώε διατηρεί το ξύλο της σε καλή κατάσταση εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια;

Οι «αρχαιολογικές» αποστολές αυτού του είδους κοντεύουν να γίνουν συχνότερες κι απ’ τα ταξίδια σεξοτουρισμού σε τροπικές χώρες των συμπατριωτών της φράου-Αγγέλας!

(Οι …αποστολές, αλλά και το εν ψυχρώι ένοπλο πλιάτσικο σε μουσεία, πχ στη Βαγδάτη – και μη μου πεις ότι οι μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης «Μαρίνζ», ή οι πορωμένοι δολοφόνοι της «Μπλακγουώτερ» έγιναν ξαφνικά …αρχαιολάτρες! Βρες άλλο παραμύθι να μου αφηγηθείς, αναγνώστη μου, που να μην το έχω ξανακούσει! Βλέπεις, το 1204 στην Πόλη, οι σταυροφόροι κατέστρεφαν τα πάντα, μέχρις ότου -πολύ σύντομα, μόλις καναδυό μέρες μετά την άλωση- βρέθηκαν κάποιοι «ψύχραιμοι» …»ευγενείς», συμπατριώτες των σταυροφόρων βέβαια, κι αγόραζαν έναντι …σοβαρούτσικου αντιτίμου τα βιβλία, που οι άξεστοι ιππότες πετούσαν έξω απ’ τις βιβλιοθήκες -και στην πυρά- χάριν παιδιάς.
Το αντίτιμο ήταν σοβαρούτσικο κι όχι απολύτως σοβαρό, γιά να μην υποψιαστούν οι βάρβαροι πολεμιστές την αξία των βιβλίων κι ανεβάσουν την ταρίφα! Αλλά και δεν ήταν εντελώς της ξεφτίλας, ώστε ν’ αποτελέσει ικανό δέλεαρ γιά την μη καταστροφή των βιβλίων.

Κάπως έτσι, λοιπόν, γέμισαν τα Βατικανά και οι Οξφόρδες με όσα βιβλία τους έλειπαν, αλλ’ αυτό είναι αλλουνού …Πάπα ευαγγέλιο.)

Εφ’ όσον, λοιπόν, «κάποιοι» μας έχουν ουσιαστικά κηρύξει τον πόλεμο μέχρις εσχάτων, σειρά μας -και δικαίωμά μας- ν’ αμυνθούμε τον υπέρ πάντων αγώνα… με κάθε διαθέσιμο μέσον. (Οι πόλεμοι ανέκαθεν διεξαγόντουσαν σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα.)

Ένα από τα οποία μέσα είναι και ο δημόσιος γραπτός λόγος.

Το παρόν ιστολόγιο, επομένως, αντιλαμβάνεται ότι η διάθεση προσφοράς εμπεριείχε εν σπέρματι και το πολεμικό χαρακτηριστικό του ελέγχου της ροής χρήσιμης πληροφορίας προς συγκεκριμένους αποδέκτες (τους οποίους ο γράφων αγνοεί ποιοί-ές είναι),
…προς τον οποίο «έλεγχο ροής» η προαναφερθείσα διάθεση προσφοράς μετασχηματίζεται σιγά-σιγά.

Συνειδητοποιήστε, επίσης, ότι μαχόμαστε πόλεμο απέναντι σε κατά πολύ υπέρτερο αντίπαλο. Τί θέλεις!… μέσα; άτομα; εκπαίδευση; γνώσεις; (…τον Σούν Τσού και τον Θουκυδίδη απέξω κι ανακατωτά τους ξέρει…) προετοιμασία; εμπειρία; βοηθήματα; χρήμα; συμμάχους; προδότες; Όλα τά ‘χει σε αφθονία ο εχθρός μας!
Αλλά μόνον στην εξυπνάδα δεν υπερτερεί. Εκεί τον πατάμε από κάτω εμείς – και η ευφυΐα της δικής μας παράταξης θα είναι ο καθοριστικός παράγων της τελικής νίκης μας. Βλέπεις, η «άνωθεν» Στρατηγός που μας κατευθύνει, είναι απείρως εξυπνότερη από οποιονδήποτε άνθρωπο – ή ανθρωπόμορφο.

Η ευφυΐα μας, λοιπόν… Όπως τότε, με την Ατλαντίδα. Όπως πάντα, από εμφανίσεως ανθρώπων επάνω στον πλανήτη αυτόν εδώ.

Άρα, τί θα περιμέναμε λογικά (στην παρούσα φάση, όπου μαζεύονται τα «μαύρα σύννεφα» του επερχομένου πολέμου) να βάλει σ’ ενέργεια η «άνωθεν» Στρατηγός μας; Τις εντολές προς όλους-ες μας γιά συγκεκριμένα έργα – και μάλιστα, εν κρυπτώι.
Εάν εγώ ήμουνα στρατηγός σ’ έναν πόλεμο, θα έκανα το παραδοσιακώς αυτονόητο: θα έδινα εντολές στα υφιστάμενα τμήματα, αλλά ο κάθε εντολοδόχος οπλίτης (αξιωματικός, κατάσκοπος, κτλ) θα γνώριζε μόνον όσα έπρεπε – και μόνον όσους συμπολεμιστές του έπρεπε. Μ’ άλλα λόγια, έκαστος εφ’ ώι ετάχθη…

…κι η αφεντιά μου ετάχθη (ως φαίνεται) στον γραπτό λόγο.

(Θυμάμαι την φοβερή σκηνή απ’ τον «Ιντιάνα Τζόουνς», που ο Σών Κόννερυ παλεύει μ’ έναν Γερμανό μέσα σ’ ένα άρμα μάχης, και στο τέλος του τρυπάει το μάτι με μία πέννα γραψίματος. Και έτερος παρευρισκόμενος Άγγλος σχολιάζει: «- Η πέννα είναι δυνατώτερη απ’ το ξίφος!» LOL!!!)

Έτσι, εσύ, εγώ, ο καθένας, η καθεμία, γινόμαστε εντολοδόχοι κι εκτελεστές συγκεκριμένων πράξεων, που συντείνουν στην τρέχουσα άμυνά μας και την ετοιμαζόμενη τελική αντεπίθεσή μας. Και φυσικά, αγνοούμε τις λεπτομέρειες… το πώς, το γιατί, την «μεγάλη εικόνα» πίσω απ’ αυτά όλα. Και πρέπει να τις αγνοούμε τις λεπτομέρειες, γιά χάρη των στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας.
Πχ, ποιός μας βεβαιώνει πως δεν έχουν ήδη συσταθεί «κρυπτείες» γύρω απ’ τις εκκλησίες της Θεσσαλονίκης… κι άμα πλησιάσει στο εξής γιά ζημιά κανένας «σκύλος των Μπάσκερβιλ» (γειά σου «Μποτίλια»!), δεν θα φάει το σκατόξυλο της ζωής του; (Και μετά… ξεκουκούλωμα, ξεβράκωμα, φωτογραφίες για τεκμήρια, κι ένα γερό μπερντάχι ως …αντίδωρο απ’ την εκκλησία. Κι άμα θέλει, ας ξανακουνηθεί.)

Αλλά -ως φαίνεται- έπρεπε πρώτα να βρεθεί ο υποφαινόμενος μισοπάλαβος, ώστε να επιστήσει την προσοχή στον κάπως υπολανθάνοντα αυτόν τομέα της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. (Βλέπεις, οι «άλλοι» τον έχουνε …προσέξει εδώ κι αιώνες…)

Ώχ, αμάν…

2 Σχόλια

ρος όλους-ες, μήνυμα χωρίς χρέωση! 🙂

Τις τελευταίες μέρες, ο σέρβερ του παρόντος μου κάνει αγρίως νερά στα σχόλια. Είτε δεν μου ανοίγει τη φόρμα σχολίων, είτε την ανοίγει μεν, αλλά δεν βγάζει έτοιμη την υπογραφή μου ως «ΕργΔημΕργ» δε. Τη φόρμα σχολίων τη βλέπω, όποτε το (ευρισκόμενο κάπου στις ηπαπάρα) υπολογιστικόν θηρίον έχει κέφια.
Έχω παρατηρήσει πως πλέον όλες οι πλατφόρμες της Google (δηλαδή το Gmail, η Blogspot, το Youtube), ενώνονται σε μία, αυτήν του Youtube. Μ’ άλλα λόγια, ο λογαριασμός ο δικός μου έγινε πλέον κάτι σαν «εργδημεργ-στο-γιουτιούμπ». Αυτό μου δείχνει, όταν συνδέομαι με το παρόν ιστολόγιο.

Πιστεύω ότι η μετάβαση αυτή σε μία ενιαία βάση υπηρεσιών (εν όψει και του Γκούκλ πλάς) παίρνει κάποιον χρόνο, κατά τον οποίο η φόρμα σχολίων κάνει τα κέφια της – αλλά όχι τα δικά μου. Κι έτσι, δεν είναι η αγένεια ο λόγος που δεν σας απαντώ, και που δεν μπορώ ν’ αφήσω σχόλια σε άλλους ομοιοπαθείς (Μπλογκσποτοπαθείς) φίλους.

Συνεπώς, αναμείνατε… Κι εγώ αναμένω! Τί άλλο να κάνουμε;

(Φ-2) : Οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης – επίμετρον 3

6 Σχόλια

ο επόμενο ερώτημα, που φυσιολογικά μας έρχεται στον νού, είναι: τί ρόλο παίζουν οι υπόλοιπες εκκλησίες; Δηλαδή, πώς συμμετέχουν κι αυτές (αν συμμετέχουν) σ’ ένα επίγειο μοντέλο του Ηλιακού μας Συστήματος;

Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω.

Τις μέρες που πέρασαν, έψαξα με προσοχή τις εκκλησίες του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, κι έλαβα μετρήσεις επίσης απ’ τις υπόλοιπες, που δεν είχα μετρήσει εξ αρχής. Ξέρετε, το δομικό «γεωμετρικό κέντρο» και τα ιερά – με βάση αποστάσεων τα αντίστοιχα της Ροτόντας. Όλες οι εκκλησίες του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης είναι – ζωή νά ‘χουν – εικοσιτέσσερεις (24)… εκτός κι αν παρέλειψα κάποια.
Επαναλαμβάνω, το παρόν ιστολόγιο δεν τα ξέρει όλα. (Δεν χάσαμε σε τέτοιο βαθμό το έρμο το λιγοστό μυαλό μας, ώστε να γίνουμε ψηλομύτες κι ανεπίδεκτοι αντιρρήσεων Ελλαδέμποροι και …κομιστές μηνυμάτων των …Έψιλον – άπαγε της βλασφημίας!) Ούτε αποτελεί αποθετήριο διδακτορικών διατριβών. Είναι μονάχα μία βάση γιά έρευνα, που σας δίνει τα αρχικά στοιχεία. Άρα, όποιος-α θέλει να ψάξει παραπέρα, καλοδεχούμενος-η.

Λοιπόν, επειδή όλες αυτές οι παλιές εκκλησίες δεν μπορεί να χτίστηκαν τυχαία (όχι, δεν ήταν για τον εκκλησιασμό των πιστών – γειτονικές εκκλησίες στα …πενήντα μέτρα, δεν παίζουν τέτοιον ρόλο), στις μετρήσεις έψαχνα καναδυό πραγματάκια ακόμη.

Το ένα: Με μεταφορά της «βάσης» των λόγων αποστάσεων, να έβρισκα «διπλωμένο» το υπόλοιπο Ηλιακό Σύστημα. Δηλαδή, να έθετα ως βάση μία (1) αστρονομική μονάδα ίσον η απόσταση πχ της κοντινότερης στη Ροτόντα εκκλησίας, δηλ. του Αγίου Γεωργίου της Ροτόντας, και να έβρισκα τις αποστάσεις των υπολοίπων έξι πλανητών, από Δία και πέρα. Άρα, ν’ αποκτούσα έτσι τα υπόλοιπα έξι γωνιακά δεδομένα στο «ωρολογιακόν πρόβλημα», γιά το πότε εξερράγη ο Φαέθων. Οι μετρήσεις δεν μου επιβεβαίωσαν την υποψία αυτή, διότι το Ηλιακό μας Σύστημα κατ’ αναλογίαν εκτείνεται πολύ πέραν της Αγ. Αικατερίνης, που -με τέτοια βάση λόγων- η απόστασή της έβγαινε κάπου 18.5 αστρονομικές μονάδες. Ακόμη και ο Ουρανός βρίσκεται στις 19.2 αστρονομικές μονάδες! (Πολλώι δε μάλλον ο Ποσειδών, ο Πλούτων και ο Πάν. Αυτός ο τελευταίος, με υπολογιζόμενη απόσταση κάπου 46 αστρονομικές μονάδες, θα κόντευε να φτάσει …στην Κατερίνη!)

Ούτε κάποιοι άλλοι πρόχειροι υπολογισμοί (εννοείται, πάλι συμπεριλαμβάνοντας και τις υπόλοιπες εκκλησίες) μου επιβεβαίωσαν ο,τιδήποτε.
Πάντως, οι μετρήσεις είναι εδώ, γιά τους/τις επίδοξους-ες Ιντιάνα Τζόουνς – κι άμα βγάλετε πληροφορία που μου διέφυγε, ρίξτε σύρμα και θα τη δημοσιεύσω:

Οι δύο εκκλησίες υπ’ αριθμόν 23 και 24, μέσα στον περίβολο της μονής Βλατάδων (ψηλά, στα «Κάστρα»), είναι αυτές εδώ:

Φαίνονται καθαρά οι τρούλλοι και τα ιερά τους. Επισκέφθηκα μία φορά τη μονή Βλατάδων, προσκεκλημένος σε γάμο. Πολύ ωραία θέα, αλλά ήταν καλοκαιρινό απόγευμα και ψηνόταν ο τζίτζικας! (Πώς άντεχαν οι ιερείς και οι φωτογράφοι με τη ζέστη συν τους προβολείς γιά το βίντεο, απορώ!)
Όμως, δεν θυμάμαι ποιά εκκλησία είναι ποιά. Κι έτσι, αυθαίρετα υπέθεσα ότι η αριστερά (η μικρούλα) είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, και η δεξιά (η αρκετά μεγαλύτερη) η Μεταμόρφωση.
Εάν κάνω λάθος, απλά αλλάξτε τη σειρά στον πίνακα.

Επίσης, υπάρχει ένα δεύτερο σύνολο μετρήσεων, απ’ το Κτηματολόγιο:

Εδώ περιλαμβάνεται και η γωνία του κύριου άξονα κάθε εκκλησίας, δεξιοστρόφως από Βορράν. Δεν μέτρησα απο Ανατολάς, επειδή ο Βορράς ορίζεται άριστα, ενώ η Ανατολή …έτσι κι έτσι! 🙂 (…Διότι δεν ορίζεται αυτόνομα, όπως ο Βορράς, αλλά ως: «90 μοίρες δεξιοστρόφως από Βορράν». Καλά να είμαστε, θα τα πούμε αυτά στο «Ναοί και Αστρονομία».) Στην καλύτερη περίπτωση, δηλαδή, μπορεί να ξεφύγει καναδυό μοίρες απ’ το σωστό.

Να με συμπαθάτε γιά τις γνωστές, σύμφυτες ανακρίβειες των μετρήσεων – γιά τις οποίες μιλήσαμε σε παλιότερη συνέχεια. Τώρα, όποιος θέλει το απόλυτο, όχι συμβουλές (κι «εξυπνάδες» στα σχόλια) σε μένα! Ορειβατικό ντύσιμο, το ταχύμετρο επ’ ώμου, τους βοηθούς του (να του κρατάνε τα κοντάρια με το αντανακλαστικό και να του κουβαλάνε επεκτεινόμενες σκάλες), και αμ’ έπος, άμ’ έργον.

Σας παραθέτω ακόμη ένα σχεδιάγραμμα, όπου οι αριθμοί που βλέπετε είναι οι αντίστοιχοι αύξοντες αριθμοί των εκκλησιών, που βλέπετε στους πίνακες μετρήσεων (μόνο το 7 δεν θα βρείτε, διότι η Εσκή Τζουμά δεν υφίσταται σήμερα) – ώστε να τις εντοπίσετε εύκολα. (Η Ροτόντα σημειώνεται με μία μεγάλη τελεία.)

Οι γωνίες του άξονα, τώρα… αυτό το περίεργο νούμερο σε μοίρες, το 123 από βορράν δεξιοστρόφως… Και είναι πολλές οι εκκλησίες μας, που «σημαδεύουν» προς την συγκεκριμένη διεύθυνση! Γιά τί να πρόκειται, άραγε;

Μία πρόχειρη ματιά στον χάρτη, απεκάλυψε ότι δείχνει προς τα Ιεροσόλυμα, μάλλον προς την εκκλησία όπου βγαίνει το Άγιο Φώς.

Βέβαια, σε τόσο μεγάλη απόσταση η γωνία δεν είναι γωνία επιπέδου, αλλά γεωδαιτική (καμπύλη, σε επιφάνεια σφαίρας). Άρα, μπορεί κάλλιστα να μου έχει ξεφύγει η σκόπευση κατά 1-2 μοίρες… ικανό σφάλμα, όμως, ώστε να μην μπορεί να στηριχτεί ο ισχυρισμός αυτός. (Δηλ. πως οι εκκλησίες «δείχνουν» προς τον συγκεκριμένο ναό στα Ιεροσόλυμα.)
Υποψιάζομαι, όμως, πως οι συγκεκριμένες γωνίες δείχνουν (ίσως και σε «δεύτερη ανάγνωση») κάτι στον ουρανό… αλλά δεν μπορώ ακόμη να γνωρίζω τί είναι αυτό. 123 μοίρες από βορράν δεξιοστρόφως σημαίνει 33 από ανατολάς δεξιοστρόφως (αφαιρούμε τις 90). Μη μου πει κανένας εδώ γιά …»Μεγάλες Ανατολές» και «33άρια» και τέτοια!… 🙂 Δεν έχουν καμμία σχέση. Καμμία απολύτως! Απλά, επειδή ο άξονας της Γης σήμερα δείχνει (σε συγκεκριμένη ημέρα και ώρα μετρήσεων μέσα στο έτος) περίπου τις 5 μοίρες των Ιχθύων, ο άξονας των εκκλησιών δείχνει σήμερα τις 2 μοίρες του Υδροχόου. Επειδή ο ζωδιακός «γυρίζει» (λόγωι της μετάπτωσης του άξονα της Γης), και μάλιστα αριστερόστροφα, τότε οι 0 μοίρες Υδροχόου «κουμπώνουν» ακριβώς επάνω στον άξονα των εκκλησιών σε 150 χρόνια περίπου.

Νά ‘ναι αυτά τα χρόνια η εποχή εκπληρώσεων κάποιων προφητειών γιά το «τέλος του κόσμου» (όπως τον ξέρουμε), άρα οι εκκλησίες μας προειδοποιούν εμμέσως να ετοιμαζόμαστε; ποιός να ξέρει… Σημειώστε ότι οι 0 μοίρες Υδροχόου, δηλαδή το όριό του με τον Αιγόκερω, στον αποκρυφισμό αντιστοιχούν με το κάτω άκρο του κυρήκειου του Ερμή (εκεί, όπου ενώνονται οι ουρές των φιδιών), ονομάζονται συνήθως «αντί-duat», και θεωρούνται πύλη εισόδου κι εξόδου ψυχών. Στο ημερολόγιο αντιστοιχούν στις 20 Ιανουαρίου. (Το άνω μέρος του κηρύκειου, όπου ενώνονται τα κεφάλια των φιδιών, ονομάζεται «duat» και αντιστοιχεί στην 20η Ιουλίου. Πάλι «πύλη ψυχών» έχουμε κι εκεί.)

Όπως, επίσης, δεν γνωρίζω ποιοί σημαντικοί απλανείς αστέρες βρίσκονται σ’ αυτό το σημείο του ουρανού.

Σημειώστε, ακόμη, ότι την εποχή που χτίστηκαν αυτές οι εκκλησίες (ή, τουλάχιστον, οι παλιότερες, επάνω στις οποίες αυτές βασίστηκαν), δηλαδή κατά τους 5ο – 7ο αιώνες μΧ (πρώϊμο Βυζάντιο), ο ζωδιακός βρισκόταν πίσω απ’ τη σημερινή του γωνιακή θέση κατά 17 έως 20 μοίρες. Πάλι ισχύουν τα ερωτήματα, όμως! Απλανείς αστέρες; Σημαντικό μαθηματικό σημείο του ουρανού; Μ’ ενοχλεί μεν, αλλά πάλι δεν γνωρίζω.

Θα τελειώσουμε το παρόν άρθρο, όπως στα …Νέα Ελληνικά, στο σχολείο, όταν βαριόμασταν να διαβάσουμε, και οι δάσκαλοι μας έβαζαν να βγάλουμε την κεντρική ιδέα του κειμένου! Εφ’ όσον όλο το αναγνωστικό ήταν γεμάτο με Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες και θρησκευτικο-επαναστατικά, η κεντρική ιδέα ήταν πάντα μία: «Η πίστη σώζει!». Ή «η πίστις», όπως επέμενε ο Θεολόγος. Κολλούσε παντού – αν και οι δάσκαλοι τη μύριζαν την τεμπελίτιδα, και δεν μάσαγαν! 🙂

Έ, λοιπόν, το ξαναείπα, αλλά…

…Τις εκκλησίες μας και τα μάτια σας!!!

Υγ: Έμαθα αυτές τις μέρες ότι οι «αναρχικοί» ξήλωσαν τούβλα από τα υπολείμματα του ανατολικού βυζαντινού τείχους της Θεσσαλονίκης, γιά να φτιάξουν …»πολεμοφόδια». Θέλω να πιστεύω ότι το παρόν άρθρο έθεσε σε κίνηση διαδικασίες, με τις οποίες απετράπη τέτοια ενέργεια εις βάρος των εκκλησιών της Θεσσαλονίκης.
Θέλω να πω… περνάς κάθε μέρα δίπλα από κάτι, και δεν του δίνεις σημασία. Εάν, όμως, το αρθράκι μου «ξύπνησε» τίποτε -κατά προτίμηση γεροδεμένους– Σαλονικιούς, ιερωμένους ή λαϊκούς, θρήσκους ή μη, ώστε να δουν τις εκκλησίες αυτές μ’ άλλο βλέμμα, κι αυτοί με τη σειρά τους ανέλαβαν άτυποι φύλακες των ιερών

…Εάν όντως συνέβη κάτι τέτοιο, αυτό και θέλω ως μόνη μου αμοιβή.

Υγ 2: Διαφωνώ με τον …ομοβαρελόφρονα «Κρασοπατέρα», ότι πρόκειται περί «ακροαριστερών ζώων». Πρόκειται γιά συνειδητούς κι εντεταλμένους δολοφόνους της Ιστορίας και των ιστορικών τεκμηρίων.

(Φ-2) : Οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης – επίμετρον 2

11 Σχόλια

ρε, καλά λέω ότι το παρόν μαγαζί θέλει κλείσιμο! Πάλι πέρασαν μερικές μέρες, κατά τις οποίες σας άφησα περιθώριο, να δω ποιοί αναγνώστες θα έψαχναν λιγάκι την «Ιντερνετογραφία» (κατά το: «βιβλιογραφία»)! Τους συνδέσμους, παναπεί, που σας δίνω.

Σωστά μαντέψατε… Κανείς!

Τ’ είν’ αυτό εδώ, όμως; Έ;

Κλίκ, τεμπέλη αναγνώστη μου επάνω στον σύνδεσμο (ή στην εικόνα), να δεις. Αλλά, επειδή η τεμπελιά είναι αθεράπευτη (οι Οθωμανοί τό ‘χαν πάρει χαμπάρι αυτό, και τάϊζαν εφ’ όρου ζωής τους τεμπέληδες στα τεμπελχανεία), να σου το πω κι εδώ:

Είναι ένα διακοσμητικό «παράθυρο» στην εκκλησία της Υπαπαντής. Μόνο που η πηγή της εικόνας δεν αναφέρει πόθεν τέτοιο παράθυρο. Διότι, α-πο-κλεί-ε-ται οι χτίστες της Υπαπαντής να έφτιαξαν όλα τα υπόλοιπα με κάποιο σχέδιο – και ξαφνικά να τους ήρθε θεία φώτιση να φτιάξουν ένα και μοναδικό παράθυρο σε σχήμα πεντάλφας. Λοιπόν, προσωπικά πιστεύω ότι το παράθυρο αυτό προέρχεται από τη γκρεμισμένη Αγία Παρασκευή… κι επειδή οι Έλληνες δεν ήθελαν να βλέπουν (ούτε να θυμούνται) τις εκκλησίες τους σε ερείπια, πήραν αυτό το «αναμνηστικό», και το ενσωμάτωσαν στην Υπαπαντή.

Κάτι άλλο: Δεν θα ξεκινούσα κάν όλο αυτό το άρθρο, αν, εκτός απ’ τις θέσεις των εκκλησιών, δεν «έβλεπα» υλοποιούμενον επί εδάφους τον ακόλουθο πίνακα:

Αυτός ο πίνακας προκύπτει από την (έστω και πρόχειρη) ανάλυση δυνάμεων που είχαμε κάνει, μελετώντας την έκρηξη του Φαέθωνα. Μ’ άλλα λόγια, δείχνει τα πιθανά τόξα της τροχιάς, μέσα στα οποία έπρεπε να βρίσκονται οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος κατά τη στιγμή της έκρηξης. (Ώστε να μετατοπιστούν όπως ανακαλύψαμε – άλλοι προς τα μέσα, άλλοι προς τα έξω.)

Έ, λοιπόν, ο πίνακας ταιριάζει απόλυτα με τις θέσεις των εκκλησιών που μελετάμε!!! Ή σχεδόν.

Γιά να είμαστε ακριβείς, εκείνο που ταιριάζει επακριβώς είναι η τέταρτη στήλη στο πινακάκι μας: οι πλανήτες εσωτερικοί, και ο Φαέθων έπεται. «Έπεται», πού; στη γωνία. Διότι, όλοι ανεξαιρέτως οι πλανήτες περιφέρονται γύρω απ’ τον Ήλιο «αντίθετα με την φορά των δεικτών του ωρολογίου», εάν παρατηρούμε το Ηλιακό Σύστημα «από πάνω».
Η έκφραση «από πάνω» σημαίνει ότι θα υψωθούμε επάνω από το επίπεδο της εκλειπτικής (δηλ. το τεράστιο επίπεδο περιστροφής όλων των πλανητών γύρω απ’ τον Ήλιο), ανεβαίνοντας κατακόρυφα επάνω από τον βόρειο γεωγραφικό πόλο του Ήλιου, δηλαδή -πολύ χοντρικά και πολύ πρακτικά- επάνω από τον βόρειο γεωγραφικό πόλο της Γής.
Στο «εκκλησιαστικό μοντέλο» του Ηλιακού μας Συστήματος, αυτό σημαίνει ότι θα υψωθούμε με αερόστατο επάνω από τη σκεπή της Ροτόντας.

Ακριβώς έτσι:

Εδώ, οι πλανήτες «περιστρέφονται» από το αριστερό μέρος της εικόνας προς το δεξιό, περνώντας από το κάτω – δηλ. ανάποδα απ’ ό,τι οι δείκτες των κλασικών ρολογιών. Άρα, βλέπουμε πως, όντως, οι εσώτεροι του Φαέθωνα πλανήτες Ήφαιστος (Παναγία Δεξιά), Ερμής (Υπαπαντή), Γή (Αγ. Σοφία) προηγούνται, και ο Φαέθων (Αγ. Αικατερίνη) έπεται.
Υπάρχει, όμως, μία σοβαρή ασυμφωνία, ο Άρης (Άγ. Δημήτριος) : αυτουνού η συμπεριφορά ορίζεται από την τρίτη στήλη, κι έπρεπε να έπεται του Φαέθωνα.

Όμως, απ’ το αδιέξοδο μας βγάζει το εξής γεγονός: αφ’ ενός ο Άρης προηγείται ελάχιστα του Φαέθωνα, αφ’ ετέρου υπάρχει πολύ κοντά στον Άγ. Δημήτριο εκκλησία, η οποία όντως έπεται του Φαέθωνα. Νά ‘την (; ) σε μεγέθυνση:

Η εκκλησία των Αγίου Γεωργίου και Νέστορος δεν είναι το μεγάλο κτίριο με τους πολλούς τρούλλους. Αυτό είναι το λεγόμενο Αλατζά Ιμμαρέτ. Η εκκλησία βρίσκεται δίπλα στο κίτρινο τετραγωνάκι, όπου και το όνομά της. Δηλαδή τη …σκεπάζει το δέντρο που φαίνεται! Δεν έχω επισκεφθεί την περιοχή, να σας πω αν είναι ένα πολύ μικρό παρεκκλήσι (ή εικονοστάσι…), ή αν είναι υπόγεια. Πάντως, στο παραπάνω σχεδιάγραμμα όλου του ιστορικού κέντρου, σας την επισημαίνω με την «ανώνυμη» κόκκινη κουκκίδα κοντά στον Άγιο Δημήτριο.

Γιά μένα, δεν μένει πλέον καμμία αμφιβολία: όχι μόνον απεικονίζεται το εσώτερο Ηλιακό μας Σύστημα, με τον Ήλιο και τους έξι πλανήτες που φιλοξένησαν και φιλοξενούν ζωή, αλλά απεικονίζεται και το ακριβές στιγμιότυπο των τροχιών αμέσως μετά την έκρηξη του Φαέθωνα.
Δηλαδή, μπορεί πλέον ο καθένας να βρεί έτοιμες τις τότε γωνίες των πλανητών, ώστε να δώσει τα δεδομένα στο «πρόβλημα του ωρολογίου», και να βρει το πότε έγινε αυτή η έκρηξη. Μπορεί να βρει (πιστεύω) και το προς τα πού ακριβώς (δηλ. ποιόν τομέα του ουρανού) «έδειχνε» ο κάθε πλανήτης, διότι μαθηματικώς το σχεδιάγραμμά μας μπορεί να …περιστραφεί, αλλά οι σχετικές θέσεις των εκκλησιών θα κρατηθούν αναλλοίωτες. Ίσως βοηθάει εκείνη η αναφορά της Μυθολογίας, ότι ο νεκρός Φαέθων έπεσε στον Ηριδανό – ο οποίος (ο αστερισμός, όχι ο ποταμός επάνω στη Γή) βρίσκεται σε συγκεκριμένο μέρος του ουρανού.
Δεν γνωρίζω, όμως, κατά πόσο μαθηματικώς «είναι αναγκαίες και ικανές» (δηλ. χρειάζονται αυτές και μόνον αυτές) πέντε, ή περισσότερες, γωνίες και πόσες ακριβώς – γιά να βρούμε την απάντηση, που …ήδη γνωρίζουμε (από άλλες πηγές) : ότι η έκρηξη συνέβη περίπου 3,200,000 χρόνια πριν.

Γνωρίζω, όμως, ότι μπορούμε πλέον εύκολα να συμπεράνουμε άλλες πληροφορίες:

  • Πχ, σύμφωνα με το πινακάκι μας, περιορίζουμε τις πιθανές θέσεις της Εσκή Τζουμά ανάμεσα στις δύο κίτρινες κουκκίδες (στο μικρότερο τόξο) στο σχεδιάγραμμα του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, και δεν ψάχνουμε όλον τον κύκλο. (Συγνώμη γιά την κακή ποιότητα της καμπύλης λεζάντας, που γράφει: «πιθανές θέσεις Εσκή Τζουμά».)

Εντάξει, πάλι πρέπει να ψάξουμε μερικά χιλιόμετρα γιά να βρούμε τα θεμέλια, αλλά σαφώς λιγώτερα απ’ όσα ορίζει όλος ο κύκλος. Ούτε τα μισά!

  • Μπορούμε ακόμη να βρούμε και τη διάρκεια του φαινομένου… Εάν υπολογίσουμε πόση γωνία περικλείεται από τους ναούς Αγ. Γεωργίου και Νέστορος και Αγ. Δημητρίου, γνωρίζοντας την επιτρόχιο ταχύτητα του Άρη.

(Κάτι μου λέει ότι έχουμε μιά αναπάντεχη «ενίσχυση» αυτού του συλλογισμού από κάποιον …χρησμό… γιά το αστέρι που έλαμπε εφτά μερόνυχτα… αλλά, περί αυτού, σε επόμενο άρθρο.)

Εάν, στο σημείο αυτό, «πάθατε πλάκα» με τον πλούτο πληροφοριών και γνώσεων, που «κρύβουν» οι εκκλησίες του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, τότε… αν σας πω τον λόγο, γιά τον οποίο οι ανώνυμοι χτιστάδες μπήκαν στον κόπο να συμπεριλάβουν τέτοιες γνώσεις στα κτίρια των εκκλησιών, θα πάθετε εκατό φορές πλάκα. Επικαλούμαι την υπομονή σας, όμως, ακόμη μία φορά. (Πρόκειται γιά το επόμενο άρθρο της σειράς Φ-2, αλλά δεν ξέρω πότε θα το γράψω. Σήμερα κρίνω πως δεν επείγει τόσο, αλλ’ αυτό μπορεί ν’ αλλάξει ανά πάσα στιγμή.)
Προς το παρόν, έχουμε να γράψουμε ακόμη μερικά πραγματάκια, πριν κλείσουμε το παρόν.

(Φ-2) : Οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης – επίμετρον 1

14 Σχόλια

ρες-ώρες, έχω την εντύπωση πως αυτό εδώ το ιστολόγιο είναι τελείως περιττό και πρέπει να το καταργήσω. ‘Ντάξ’, ρε παιδί μου, αναγνώστες έχει. Τους γνωστούς-άγνωστους σχολιαστές, που όλα τους βρωμάνε, σαν τους γκρινιάρηδες γέρους του Μάππετ Σώου, τους έχει κι αυτούς.

Αλλά δεν έχει αναγνώστες, που να προωθούν τα συμπεράσματα του παρόντος έστω κι ένα βηματάκι.

Άρα, τί να μπαίνω στον κόπο να τα γράφω; γιά να τα λέω εγώ και να τ’ ακούω πάλι εγώ – λες και δεν τα ξέρω; Είμαι μεν τρελλός, αλλά όχι και τόσο, ώστε να κάνω μαθήματα …στον εαυτό μου. Η φρενοβλάβειά μου δεν έφτασε ακόμη σε τέτοια επίπεδα.

Γιά παράδειγμα, περιμένω τόσες μέρες, να δω ποιός -και αν- πρόσεξε το τρανταχτό γεγονός, που λείπει απ’ την όλη ιστορία! (Ουδείς… μην απορείτε.)

  • Σας μίλησα, λοιπόν, γιά την απαγωγή της ανώνυμης Αφροδίτης (της Καρυάτιδας).
  • Σας μίλησα γιά την καταστροφή της ψευδώνυμης Αφροδίτης (Αγίας Παρασκευής – Εσκή Τζουμά).
  • Κανείς, όμως, δεν μου «θύμησε» την απαγωγή και καταστροφή της καρα-επώνυμης, καρα-αυθεντικής Αφροδίτης, που συνέβη την ίδια περίοδο! Κανείς, λέω.

Νά το, το κουκλί μου:

Είπατε τίποτε; (Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά περιμένω τα σχόλια των …Στάτλερ και Γουώλντορφ! LOL!!!! 🙂 )

Την Αφροδίτη της …Μήλου την έκλεψαν οι «πολιτισμένοι» Γάλλοι, και την έχουν μέχρι σήμερα στο Λούβρο. (Λέξη που προέρχεται από τη ρίζα lupus, λύκος – «Μποτίλια»; η γνώμη σου; Κάποτε η περιοχή είχε λύκους, και λογικό, διότι ήταν δάσος. Ακόμη σήμερα το πυκνόφυτο Παρίσι έχει …λαγούς μέσα στην πόλη! Τους είδα με τα μάτια μου, να βοσκάνε στο γρασίδι, σε κυκλική πλατεία έξω από ξενοδοχείο – και γύρω περνούσαν αυτοκίνητα!)
Και μάλιστα σε μία αίθουσα με αναγεννησιακό μαύρο μάρμαρο με «νερά», πράγμα που με βάζει σε σοβαρές αμφιβολίες για την ύπαρξη της Γαλλικής φινέτσας. Διότι, μπορεί η Αφροδίτη από μόνη της να είναι όμορφη, μπορεί το μαύρο μάρμαρο από μόνο του να είναι όμορφο, αλλά ο συνδυασμός είναι ένα κιτσαριό και μισό. (Όπως πχ ΔΕΝ τρώς μια καλοψημένη μπριζόλα με γαρνιτούρα σοκολάτα.)
Η Αφροδίτη ασφυκτιά μέσα στο μαύρο μάρμαρο! Εδώ ασφυκτιά και μέσα στο …ρούχο που φοράει …ακόμη, αλλά πέσαμε σε σεμνό καλλιτέχνη! Δεν την έφτιαξε ολόγυμνη, να γεμίσει ο τόπος ομορφιά – αλλά ας είναι. Δεν μπορούμε ημείς να το …διορθώσουμε αυτό, αν και θα το επιθυμούσαμε σφόδρα! 🙂

Μόνον το φώς του Αιγαίου ταιριάζει ως «ένδυμα» στη Θεά. Τελεία και παύλα.

Λοιπόν, όταν βρέθηκε το άγαλμα, λέει, οι Γάλλοι ήθελαν να το αγοράσουν – και οι χωριάτες της Μήλου το πούλησαν πρόθυμα. Αφού, όμως, πρώτα έκαναν άγρια παζάρια στην τιμή. Έτσι παρουσιάζει τα πράγματα ο κόμης Marcellus, που το πήρε και το μετέφερε με γαλλικό πολεμικό πλοίο στο Παρίσι: οι χωριάτες, δηλαδής, ήντουσαν χαμένα κορμιά, απολίτιστοι, τσιγκουναραίοι, αντάξιοι πρόγονοι των σημερινών νεοελλήνων, που όλο τεμπελιάζουν και δεν δουλεύουν ποτέ, ώστε να πάνε μπροστά …οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι.
Ωστόσο, ο ιστοριοδίφης Γιάννης Καιροφύλλας (τον οποίο επικαλείται η Λιλή Ζωγράφου στην «Αντιγνώση»), μας τα λέει κάπως αλλοιώς. Γράφει πως οι μεν χωρικοί της Μήλου ήταν εντελώς απρόθυμοι ν’ αποχωριστούν το άγαλμα, αλλά ο Marcellus τους απείλησε με αντίποινα απ’ τον Σουλτάνο. (Του οποίου είχε πάρει την άδεια -κατόπιν δωροδοκίας, φυσικά- γιά λαθρανασκαφές κι αφαίρεση Ελληνικών αρχαιοτήτων.) Και γιά να μπεί το άγαλμα στο πλοίο, δόθηκε πραγματική μάχη με πυροβόλα όπλα, μεταξύ των Γάλλων ναυτών κι ενός …καλόγερου, ο οποίος εμφανίστηκε «απ’ το πουθενά» κι εμπόδισε την αρπαγή του αγάλματος εν όπλοις, ως νέος ΠύρροςΚαι μόνον αφού τον σκότωσαν, ανέβασαν το άγαλμα στο πλοίο με το παλάγκο.

(Εδώ μπαίνουν κι άλλα στοιχεία: πως η κρύπτη του αγάλματος, όπως κι άλλες παρόμοιες κρύπτες ανά την Ελλάδα, ήταν γνωστή σ’ έναν κλειστό κύκλο «φυλάκων» αρχαιόθεν – μεταξύ των οποίων κι ο λεβέντης καλόγερος. Αλλ’ ας μη μείνουμε σ’ αυτά.)

Κατά το ανέβασμα, οι «πολιτισμένοι» Γάλλοι διέπραξαν κι άλλο «πολιτισμένο» κατόρθωμα: κατάφεραν κι έσπασαν τα χέρια του αγάλματος, που ακόμη και σήμερα πρέπει να κείτονται κάπου στον βυθό της θάλασσας του νησιού… λες κι η Θεά κρατιέται ακόμη απ’ την πατρώα γή, και δε λέει να ξεκολλήσει. (Κατάφεραν κι έσπασαν και τον «κότσο» των μαλλιών, αλλά αυτόν τον επανασυγκόλλησαν.)

Άρα: όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις απαγωγές και καταστροφές σημαντικών συμβόλων της Θεάς Αφροδίτης στον Ελλαδικό χώρο, ανάμεσα στο 1803 και το 1821… Ιδού, λοιπόν, η απόδειξη γιά ύπαρξη απόκρυφου κέντρου αποφάσεων!

Εάν, αναγνώστη μου, στο σημείο αυτό μου πεις ότι οι Γάλλοι δεν είχαν σχέσεις με μυστικά κέντρα, μασωνίες και τέτοια, και δη σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα Αγγλικά, θα σε ρωτήσω ποιός έκανε φροντιστήριο στον πρώην λήσταρχο και μπεκτασή (πεφωτισμένο, δηλαδή Ιλλουμινάτο) Αλή Πασά, γιά να γίνει τέκτων; Ο Γάλλος πρόξενος στα Γιάννενα, ο Πουκεβίλ, βεβαίως-βεβαίως… Άκου, «δεν είχαν σχέση»!
Τώρα, η σχέση Γάλλων και Άγγλων είναι έτερο μέγα κεφάλαιο, πάντως δεν υπήρξε πάντα εχθρική. Τουλάχιστον όσον αφορά αυτά τα «μυστικά κέντρα» που αναφέραμε.

Το όλο νόημα απ’ αυτές τις τρεις (εντός της τελευταίας προεπαναστατικής εικοσαετίας) «απαγωγές» …Αφροδιτών είναι το εξής ένα – και δεν μπορεί να είναι άλλο:

«- Έλληνες, ξέρουμε ότι λίαν προσεχώς πρόκειται να ξεκινήσετε ένα νέο κράτος – αλλά θα το φτιάξετε ΧΩΡΙΣ τις πανάρχαιες απόκρυφες γνώσεις σας, τις οποίες σας κλέψαμε, έχουμε, και χαιρόμαστε πλέον μόνον εμείς!»

Ύστερα κι απ’ αυτά, μήπως αρχίζεις να καταλαβαίνεις, αναγνώστη μου, ότι το «κωλοδάχτυλο» της Αφροδίτης στο εξώφυλλο της σκατοφυλλάδας Φόκους σημαίνει …άλλα πράγματα, απ’ αυτά που νομίζει ο πολύς κόσμος ότι σημαίνει;

Επειδή, αντί γιά το κωλοδάχτυλο, κάλλιστα θα μπορούσαν να μας δείξουν την …κάθετη μαλαπέρδα ενός σάτυρου! Και σιγά μη μας προσέβαλαν …περισσότερο: τέτοιες προσβολές έχουν διαβεί προ πολλού την κόκκινη γραμμή, και δεν εξετάζουμε αν επιδέχονται …διαβαθμίσεις.

Αλλά, τότε, προς τί το κωλοδάχτυλο; Απλούστατα, κάνουν σαν τα παιδάκια!… «- Σας πήραμε τις απόκρυφες γνώσεις σας, που να σκάσετε, νιά νιά νιά!»

Με την ευκαιρία: τί κρατούσαν τ’ αυθεντικά χέρια της Αφροδίτης της Μήλου; Άλλοι λένε πως το δεξί κρατούσε καθρέφτη, στον οποίον αυτοθαυμαζόταν η Θεά. Με το δε αριστερό ίσιαζε τα μαλλιά Της.

Άλλοι, πάλι, λένε πως το δεξί κρατούσε ένα μήλο. Και …μιλάμε γιά το δεξί χέρι της Αφροδίτης της …Μήλου! 🙂

Έ, λοιπόν, μερικές χριστιανικές εκκλησίες (κυρίως της Γαλλίας) μας επιφυλάσσουν μιά έκπληξη: είναι διακοσμημένες με πεντάλφες (καθεδρικός της Καρκασσόν, αφιερωμένος στον Άγ. Βικέντιο: εδώ, κάτω-κάτω στη σελίδα δεξιά) – ο δε καθεδρικός της Αμιέν (και όχι μόνον!), ας πούμε, έχει την πεντάλφα ανάποδα! (Αμιέν, Ρουέν, Νότρ Ντάμ ντέ Βιτρύ). Δεν πρόκειται γιά «σατανισμό», αλλά γιά τελετουργική επίκληση προς τις «αρχαίες κρυμμένες γνώσεις» να κατεβούν προς τη Γή, προς τους ανθρώπους.
Έ, λοιπόν, ουδόλως θα με εξέπληττε το να είχε η Εσκή Τζουμά παρόμοιες διακοσμήσεις – ή τίποτε «πενταπλώς» ίδια δομικά στοιχεία (παράθυρα, κτλ). Να πω εδώ πως, στη ναοδομία τα μορφολογικά στοιχεία του ναού επικαλούνται μυστικώς το Θείον να δώσει στους ανθρώπους κάποια συγκεκριμένη πλευρά του: πχ ένας μεγαλοπρεπής ναός απευθύνεται στη μεγαλοπρέπεια του Θεού, ένας ταπεινός, «ζεστός» ναός απευθύνεται στην αγάπη του Θεού, κτλ. Άρα, στα ίδια πλαίσια, ένας ναός με πενταλφικά στοιχεία απευθύνεται σε κρυμμένες γνώσεις, που μπορεί να δώσει ο Θεός στους ανθρώπους. Εντάξει, είναι ασυνήθιστα τα πενταλφικά για ορθόδοξες εκκλησίες, δε λέω, αλλά τίποτε δεν αποκλείεται – εδώ υπάρχουν ναοί και ναοί επηρεασμένοι απ’ τους αντίστοιχους καθολικούς (πχ βλέπε Επτάνησα).

Να σας πληροφορήσω, ακόμη, ότι οι δύο πρώτες εκκλησίες απ’ τις τρεις με ανάποδες πεντάλφες που αναφέραμε, βρίσκονται κοντά στον Ατλαντικό – και προς την Αγγλία. Όχι, αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά θέλω να το επισημάνω.
Όπως θέλω να επισημάνω και το ότι οι αδελφοί Ξηροί νοίκιασαν διαμέρισμα (αυτό με τις φωτογραφίες των μπαζούκας της Γιαταλεφτά Νοέμβρη) λίγο παραπάνω απ’ την Αγία Σοφία της Θεσσαλονίκης. Ίσως ούτε κι αυτό το γεγονός σημαίνει τίποτε ιδιαίτερο, αλλά το θυμήθηκα.

Τελειώνοντας τη συνέχεια αυτήν εδώ, θα εκφράσω τον φόβο, μήπως τυχόν άλλες εκκλησίες με τον συμβολισμό της Ουρανίας Αφροδίτης (δηλαδή Αγίες Παρασκευές) κινδυνεύουν στις μέρες μας… από τους ίδιους παλιανθρώπους. Μόνο που σήμερα δεν λέγονται «ντονμέδες», αλλά …«αναρχικοί». (Ναι, εντάξει, άλλαξε ο …Εμμανοέλ… η ράτσα τους, όμως, παρέμεινε η ίδια.) Ενδεχομένως και «μωαμεθανοί …οικονομικοί μετανάστες».

Και… πώς, είπαμε, ονομάζεται η εκκλησία του Μεγαλοχωρίου Τρικάλων, ένθα και η αυτοκτονία κάποιου …Οδυσσέα πέρισυ τον Δεκέμβρη, παραμονές Χριστουγέννων;

Έλαβον – 17/11/2011

25 Σχόλια

ετά την δεκαεφτά Νοέμβρη, ξημέρωσε ακόμη μία ένδοξη μέρα: η δεκαοχτώ Νοέμβρη! 🙂
Κατά την οποία ανακοινώνεται στο Πανελλήνιον (όχι το ζαχαροπλαστείο, το «Πανελλήνιον κοινόν» εννοώ) το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του παρόντος ιστολογίου! Διότι ημείς τολμώμεν, εκεί όπου δεν τολμώσιν ούτε οι πρωθυπουργοί! (Αυτό είναι σύνθημα του παρόντος ιστολογίου, και είναι κοπυράϊτεντ. Μην τολμήσει κανείς να το αντιγράψει, θα του κόψω τα ποδάργια!)

Με ερώτηση: «Τί εθνικό νόμισμα θέλετε;» και επί συνόλου 52 εγκύρων ψηφοδελτίων, έλαβον:

  • Ευρώ: 4 ψήφους, ή 7%.
  • Δραχμή: 33 ψήφους, ή 63%.
  • Εφ’ όσον δεν έχ’ η τσέπη μου, δεν με νοιάζει: 15 ψήφους, ή 28%.

Ο Εργοδότης ψήφισε την τρίτη επιλογή, ως άξιος μαθητής του θυμοσόφου Διογένη του Κυνικού.

Επί του αποτελέσματος, παρατηρούμε ότι οι οπαδοί της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» είναι ελάχιστοι! Αναμενόμενον, διότι οι «εταίροι» μας (κακό ψόφο νά ‘χουνε) την είδανε κάπως. Μας θέλουνε όχι μόνο για γκαρσόνια, αλλά ως δούλους γενικώς. Οπότε, δεν θα βρουν εδώ πολλούς οπαδούς.
Οι οπαδοί της δραχμής… νοσταλγοί του παρελθόντος; απλά ρομαντικοί; απλά πατριώτες; ρεαλιστές (σου λέει, τυπώνουμε όσα χαρτάκια γουστάρουμε εμείς) ; Όπως και νά ‘χει, αποτελούν την απόλυτη πλειοψηφία – άρα, πρέπει να ξαναδούμε απ’ το Ιντερνέτι τις εικόνες των προ του 2000 χαρτονομισμάτων, γιά να προετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά γιά την επάνοδο στη δραχμή!
Η τελευταία επιλογή, τώρα, δείχνει πως τουλάχιστον το ένα τέταρτο των συμπατριωτών τό ‘χει ρίξει στη φιλοσοφία!… σοφώς ποιούν! 🙂 (Διότι, φιλοσοφείς είτε όταν έχεις άπειρα λεφτά -πχ Πλάτων-, είτε όταν είσαι καταντίπ μπατίρ – πχ Σωκράτης! Οι απ’ ανάμεσα καταστάσεις δεν ευνοούν την αναζήτηση υψηλών νοημάτων!)

Ακόμη δυό πραγματάκια, με αφορμή το δημοψήφισμά μας:

Το πρώτο, πως μαίνεται μάχη Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και Τριμερούς Επιτροπής. (Εντάξει, δεν κομίζω γλαύκα ες Αθήνας – διότι μόνον οι ηλίθιοι δεν το βλέπουν αυτό.) Η πρώτη, αφού τσάκισε (με τον τεχνητό σεισμό του Χαάρπ στη Φουκουσίμα) την Ιαπωνία, δηλαδή το πρώτο «πόδι» της Τριμερούς, πήγε να τσακίσει και το δεύτερο, την Ευρώπη, μ’ επίθεση στο ευρώ και στις εθνικές οικονομίες. (Προφανώς, μετά είχαν σειρά οι ηπαπάρα.)
Ωστόσο, η Τριμερής αντέδρασε στη δεύτερη απόπειρα – φτάνοντας στο σημείο να μας βάλει καπέλλο τον άνθρωπό της, τον Παπαδήμ(ι)ο, ώστε να σωθεί το ευρώ. Εννοείται, εις βάρος της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού – και μην έχετε αυταπάτες. Μόνο γιά καλό δεν μας κουβαλήθηκε εδώ αυτό το υποκείμενο. (Μ’ αρέσει που …έκανε και νάζια, πριν αναλάβει την πρωθυπουργία!!!)
(Πολύ «προχώ» η χώρα μας: αντί να εκλέγει τους πρωθυπουργούς, άρχισε να τους …προσλαμβάνει!!! Να προκηρυχθεί σχετικός αδιάβλητος διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, παρακαλώ, διότι ενδιαφέρονται κι άλλοι γιά τη θέση! Τί μοναχοφαϊλίκια είν’ αυτά; )

Δεν γνωρίζω πού το πάνε – και γιατί. Οξαποδώ, γάρ, τ’ αφεντικά των πρώτων, οξαποδώ και των δευτέρων. Γνωρίζω, μόνον, πως, όταν στον βάλτο μαλλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια.

Ο Τραϊανού αποπειράθηκε μιά ανάλυση της αντιμαχίας αυτής, αλλά ούτε η Τραϊάνειος ανάλυση φωτίζει επαρκώς τα αίτια. (Είναι γνωστό πως οι οξαποδώ έχουν τρομερή αλληλεγγύη μεταξύ τους – να πρόκειται, άρα γε, γιά ύπαρξη κλειστών και «γαλαζοαίματων», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, ηγετικών ομάδων μέσα στους οξαποδώ, που απλά τους υπόλοιπους τους παραμύθιασαν -περί «εκλεκτών», κτλ- και τους χρησιμοποιούν, μέχρις ότου τους πετάξουν στα σκουπίδια ως άχρηστους; Ποιός να ξέρει…)

Γιά να τελειώσω αυτή τη σημείωση, θα προσθέσω τη δική μου άποψη επάνω στις «λέσχες» αυτές:

  • Η Μπίλντερμπεργκ δεν θέλει να μας δει ούτε ζωγραφιστούς. Ακούει «Έλληνες», κι αρρωσταίνει. Σκοπός της είναι να μας εξαφανίσει οριστικά από προσώπου Γής. (Και, βεβαίως, αμέσως μετά να εξαφανίσει ό,τιδήποτε Ελληνικό – αγάλματα, Παρθενώνες, και ό,τι άλλο.)
  • Αντίθετα, η Τριμερής ουδόλως ενδιαφέρεται για το ένδοξο παρελθόν μας, διότι αυτό δεν …τρώγεται. (Πρακτικά πράγματα! Σου λέει, κάνε το παρελθόν σου σούπα και φά’ το, άμα μπορείς! 🙂 ) Ενδιαφέρεται για τους Έλληνες, μόνον εφ’ όσον κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύει η Τριμερής, και όπως ακριβώς μας το υπαγορεύει – δηλαδή, μόνον αν είμαστε «καλά και υπάκουα παιδιά», όπως όλοι οι υπόλοιποι, αδιάφορο αν είναι και λέγονται «Έλληνες», ή ανθρωποφάγοι της Βόρνεο.

Αλλοιώς, πίπτει ματσούκιον ανελέητον επί της καμπούρας ημών (και οποιουδήποτε άλλου ανυπάκουου).

Το δεύτερο, που ήθελα να σας πω, είναι γιά το έμβλημα της Τριμερούς – που δεν είναι άλλο, παρά η Λερναία Ύδρα!!! Σύνδεσμος εδώ, και χίλια μπράβο στον «Μποτίλια», που πρώτος έθιξε το θέμα! (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2.) Έτσι είναι… οι καλλιτέχνες πάντα μυρίζονται πρώτοι τα κεκρυμμένα! (Γιά τον «Μποτίλια», προτάσσω την ιδιότητα του καλλιτέχνη -μουσικού εν προκειμένωι– της ιδιότητας του …Πολιτικού Μηχανικού! Διότι την πρώτη αντιλαμβάνομαι ως σημαντικώτερη! Στο κάτω-κάτω, σπίτι …διαθέτω ήδη! 🙂 )
Διάβασε, αναγνώστη μου, στις αναρτήσεις του «Μποτίλια» τα περί Λερναίας Ύδρας, Μπούς, Ελλήνων κι «ελληνοφώνων», και ψάξε τις συνδέσεις και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τέτοια γνωσιακή βάση, όσο κι αν στην αρχή σου φαίνονται τρελλές/ά.

Ίσως θυμηθείς, αναγνώστη μου, και κάτι εντελώς ατεκμηρίωτες, ξεκρέμαστες, και άνευ φανερής πηγής θέσεις κάποιων «ερευνητών» της δεκαετίας του 1980, περί «αποστατών» (από την Γαλαξιακή -ή «Ολύμπια»- Συμμαχία), κτλ, και τις εντάξεις κι αυτές στην όλη εικόνα.

(Και ναί, εννοώ ότι αυτές οι απόψεις μπορεί κάλλιστα να ήταν κατευθυνόμενες από τα γνωστά μυστικά κέντρα αποφάσεων. Κι αυτές, όπως και ΟΛΕΣ οι υπόλοιπες εξ αποκαλύψεως απόψεις των δοτών δήθεν «ερευνητών» εψιλονιακού τύπου, της δεκαετίας του 1990 κι εντεύθεν. Μ’ άλλα λόγια, ίσως οι «ελληνόφωνοι» άρχισαν να κελαηδάνε δημοσίως εδώ και τριάντα χρόνια – γιά τους δικούς τους λόγους, βέβαια. Αλλά ποιός να δώσει βάση σε κάτι τέτοια! Ποιός να καταλάβει τη σημασία τους – και τότε, και σήμερα!)

Ο «Μποτίλιας» φαίνεται νά ‘χει δίκιο, διότι λίγες γραμμές παραπάνω υπάρχει ένα γεγονός που δικαιολογεί την άποψή του, γιά το οποίο έκανα την πάπια (επειδή ήθελα να σας αφήσω χρόνο να σκεφθείτε) : ότι η συμπεριφορά της «Τριμερούς» είναι ακριβώς η συμπεριφορά των αρχαίων ιμπεριαλιστών, και δη των «Ινδοευρωπαίων» – από τον Δαρείο μέχρι τον Μεγαλέξανδρο! Εφ’ όσον σε κατακτώ και σε καθιστώ δούλο, κι εφ’ όσον πληρώνεις φόρους, κι εφ’ όσον κάνεις ό,τι σου λέω, όπως σου το λέω, πίστευε ό,τι θες… κι όσο θέλεις χόρευε, κι όσο θέλεις πήδα! Μόνο άμα κάνεις τίποτις επαναστατικές κινήσεις «ανεξαρτησίας», θα σε τσακίσω! (Δεν το είπα πρώτος εγώ αυτό. Λιλή Ζωγράφου έφα – στην περίφημη «Αντιγνώση».)

Εν αναμονήι, λοιπόν. Κακώς, βέβαια, διότι έτσι αφήνουμε το στρατηγικό πλεονέκτημα των επομένων κινήσεων στους «ελληνοφώνους» – αλλά δεν βλέπω και πολλούς επαναστάτες τριγύρω!

Older Entries