Στη zoyzoy
(σου το είχα τάξει!)

α, λοιπόν, που και καλά θυμόμουνα, και τα συρτάρια μου απεδείχθησαν κάπως τακτοποιημένα! Βρήκα τις πλακέτες που σας έλεγα, δύο συνολικά, αυτές που είχα κατασκευάσει με τα χεράκια μου! 🙂
Σήμερα δεν έχει Παράξενο. Θα κάνουμε καφενοβιακό γεροντοκούβεντο με τις αναμνήσεις μου απ’ την εποχή, που είχα ένα αρκετά καλά εξοπλισμένο εργαστήριο ηλεκτρονικών, κι εκτονωνόμουνα σ’ αυτό.

Εδω βλέπετε μιά πλακέτα απ’ τις πρώτες μου:

Συγχωρήστε την ποιότητα της φωτογραφίας
(από κινητό τηλέφωνο της πλάκας)!

Είναι μηχανισμός για φωτεινή επιγραφή με κυλιόμενο μήνυμα («τρεχαντήρι»). Είχα κολλήσει και τα εξαρτήματα, δούλευε μια χαρά, και το μόνο που λείπει (στην άδεια θήκη) είναι η eprom με το μήνυμα. Είχα μεριμνήσει ακόμη και για μετάδοση των δεδομένων της eprom στην πινακίδα απο απόσταση, με καλώδιο! (Γι’ αυτό είχα βάλει τον ακροδέκτη που φαίνεται πάνω αριστερά, τύπου «d-type 9-pin».) Διότι, κατά κανόνα οι φωτεινές επιγραφές βρίσκονται σε μέρη δυσπρόσιτα – άρα, ποιός κάνει τη μαϊμού (πχ ν’ ανεβαίνει σε μπαλκόνια), για ν’ αλλάξει το μήνυμα!

(Καλά, σήμερα οι ίδιες κατασκευές συνδέονται με υπολογιστή κι έχουν flash eproms, ώστε να γράφεις όποιο μήνυμα θέλεις, όποτε θέλεις. Αλλά τότε, το 1986, ποιός είχε τέτοια πράγματα!)

Κι εδώ παρακάτω φαίνεται μία πλακέτα, που θα στέγαζε 8 eproms μαζί. Γιατί; Διότι πάντα μου την έσπαγε η αναμονή στους υπολογιστές να «φορτώσουν το λειτουργικό σύστημα». Επειδή είχα ήδη ζήσει (έντονα!) την εποχή των πρώτων επιτραπέζιων ηλεκτρονικών υπολογιστών, που πάταγες τον διακόπτη και σε μισό δευτερόλεπτο ήταν έτοιμοι να τους δουλέψεις,… απο την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν, μίσησα (α) τις δισκέττες και τους σκληρούς δίσκους (τεχνολογία ήδη παρωχημένη το 1981, που τη λάνσαρε η IBM στο PC/XT – αλλά, βλέπεις, ο καπιταλισμός πουλάει ακόμη και τα σαπιολέμονα, αρκεί να συνεχίσουν να βγάζουν έστω και σταγονίτσες χυμού), (β) τα «λειτουργικά συστήματα», (γ) την ίδια την έκφραση «λειτουργικό σύστημα» (μετάφραση αγραμμάτων και ασχέτων του όρου «disk operating system», ήτοι: «υπολογιστής που λειτουργεί δίσκο»).

Παρένθεση: Θεωρώ ότι η IBM το 1981-1985 με τους (τρομάρα τους!) «επαγγελματικούς», «σοβαρούς» επιτραπέζιους υπολογιστές της με τις δισκέττες, απλά κατέστρεψε για τα επόμενα είκοσι χρόνια την προηγηθείσα «άνοιξη» των επιτραπέζιων υπολογιστών. Ήταν σαν το ξαφνικό χαλάζι, που καταστρέφει τις έτοιμες σοδειές.
Βέβαια, δεν φταίει μόνον αυτή. Φταίει και το μαλακισμένο αγοραστικό κοινό παγκοσμίως, που ακούει φίρμα, και τρέχει σαν παλαβό να προλάβει ν’ αγοράσει… μη και χάσει ποιός ξέρει τί!

Φαίνεται καθαρά η ημερομηνία
…επικασσιτερωμένη! 18 Νοεμβρίου 1987.

Την εποχή εκείνη (μέσα δεκαετίας του 1980) τα πισιά ξεκινούσαν μ’ ένα πράγμα (ναι! «πράγμα»! 🙂 ) που λεγόταν «DOS», το οποίο «φόρτωνε» (στη RAM του υπολογιστή) απο μία δισκέττα που γύριζε επι μερικά λεπτά, έκανε «γρούτσου-γρούτσου-γρούτσου», κι έσπαγε αρχίδια. Κι έτσι κι ήταν ψιλο-ελαττωματική η δισκέτα και δεν διαβαζόταν (εύκολα), τ’ αρχίδια σου δεν τα ξανάβλεπες! 🙂

Οπότε, τί σκέφτηκα; Το εξής απλούστατο: Πόσο μεγάλο είναι, τέλος πάντων, αυτό το «DOS»; Το μέτρησα, κι έβγαινε κάπου 1 MByte, συν ή πλήν. Αν το ήθελες «πλήρες», δηλαδή αν έβαζες όλα τα αρχεία που περιλάμβανε η δισκέττα εκκίνησης, έβγαινε λίγο παραπάνω. Αν έβαζες μόνο τα βασικά (δηλ. τα τελείως απαραίτητα), έβγαινε λιγώτερο απο μισό MByte.
Άρα, αυτά τα αρχεία μπορούσαν κάλλιστα να χωρέσουν σε μία σειρά eproms… Άρα, εάν έφτιαχνα έναν μηχανισμό με eproms, που θα τον διάβαζε ένας άλλος μηχανισμός με τις «χειραψίες» (δηλ. τη συνεννόηση με τον κυρίως υπολογιστή) μιας δισκέττας, τότε θα έφτιαχνα μία «δισκέττα εκκίνησης μαϊμού», αλλά τρομερά γρηγορώτερη απο μία κανονική δισκέττα. Δηλαδή, θα πετύχαινα εκκίνηση σε κλάσματα του δευτερολέπτου! Κι ούτε προβλήματα του τύπου «διαβάζεται-δε διαβάζεται», ούτε τίποτε.

Άμ έπος, άμ έργον, λοιπόν. Μάλιστα, μέτρησα και τις διαστάσεις του μηχανισμού δισκέττας των 3.5 ιντσών, και ξεκίνησα να φτιάξω την πλακέτα που βλέπετε, ώστε να χωράει μέσα στο τσίγκινο κουτί των 3.5»! Τωι καιρώι εκείνωι οι eproms ήτανε 32 kBytes οι μεγαλύτερες, άρα 8×32 μας έκαναν 512 kBytes, ικανά να χωρέσουν όλα τ’ απαραίτητα αρχεία του DOS (και να περισσέψει και χώρος)! Κι επειδή είχαν ήδη σκάσει μύτη οι «στενές» συσκευασίες των ολοκληρωμένων του είδους, τότε η οριστική έκδοση της πλακέτας θα χώραγε τουλάχιστον διπλάσια kBytes! (Για τα ολοκληρωμένα για τις «χειραψίες», που λέγαμε, είχα προβλέψει δεύτερη πλακέτα απο κάτω, εξ ού και τα σημάδια που βλέπετε για τις «βιδότρυπες» στις άκρες – δηλαδή, η κατασκευή θα γινότανε «διώροφη»!)

Σήμερα, 24 χρόνια μετά απο τη δική μου χειροτεχνική κατασκευή, όλ’ αυτά έχουν υλοποιηθεί απ’ τις βιομηχανίες σε μεγάλο βαθμό, αν και τα σημερινά «λειτουργικά συστήματα» είναι της τάξεως των 2.5 έως 3 GBytes. (Έχουν αντίστοιχα μεγαλώσει και φτηνύνει και οι μνήμες.) Τα ακριβά φορητά (πχ Sony Vaio) έχουν «σκληρό δίσκο στερεάς καταστάσεως», και ξεκινάνε σε δευτερόλεπτα. Τα ακριβά κινητά τηλέφωνα (των 500 ευρώ, ας πούμε), ουσιαστικά μικρού μεγέθους υπολογιστές, δεν έχουν κάν «σκληρό δίσκο»!

Μας απομένει να δούμε όλο το «λειτουργικό σύστημα» να μπαίνει σ’ ένα μέρος της μνήμης του υπολογιστή, χωρίς κάν «σκληρό δίσκο»! Όπως στα προαναφερθέντα κινητά. (Ακόμη και solid state να είναι ο δίσκος, το πήγαιν’-έλα των δεδομένων σ’ αυτόν είναι καθαρό χάσιμο χρόνου.) Ειδικά σήμερα, με τους προσέσσορες των 64 address / 64 data bits, το να χρησιμοποιήσεις τις πχ 40 πρώτες γραμμές των διευθύνσεων, ώστε το να «στεγάσεις» σε μόνιμη μνήμη αρκετά GBytes «λειτουργικού συστήματος» και εφαρμογών (γραφείου, Διαδικτύου, πολυμέσων, και… και… και…) και αρχείων (πχ τ’ αγαπημένα σου τραγούδια και video clips), είναι παιχνίδι. Άσε που, όσα και να βάλεις μέσα, πάλι θα σου περισσέψει η δυνατότητα για ένα σωρό RAM. Τόση πολλή, που δεν θα ξέρεις τί να την κάνεις.

Αυτά για την όρεξη που είχα στα νιάτα μου!… Τί να κάνουμε; ως φαίνεται, η αναπόδραστη μοίρα των πρωτοπόρων είναι να τρώνε τα μούτρα τους. Προσωπικά, έχω συμβιβαστεί με την ιδέα εδω και καιρό, και δεν το παλεύω πλέον.
Αλλά, εκείνο που δεν χωνεύεται, είναι η μεταχείριση που επεφύλαξαν κάποια συμπλεγματικά βοθροσκούληκα στον γράφοντα – ο οποίος τυγχάνει και ξεροκέφαλος, και δεν καταδέχεται να φοράει κομματική ταυτότητα… για να του ανοίξουν πόρτες στη ζωή, που δικαιούται εξ ορισμού να τις βρει ανοιχτές. (Να πάρει ένα δεύτερο πτυχίο, ας πούμε, ή μεταπτυχιακό τίτλο.)

Δε γαμιένται… κι αυτοί και τα πτυχία «τους» και τα πανεπιστήμιά «τους». Με ξανακάνεις εμένα είκοσι χρονών; Αυτό είναι το ζητούμενο.

Advertisements