Αρχική

Πατριδογνωσία!

10 Σχόλια

πειδή το μυαλό δεν σταματάει (καλα… έχω να κάνω διαλογισμό κάτι χρονάκια!…), ταυτόχρονα με τα θέματα που δουλεύω, βάζω για «ψήσιμο» και τα επόμενα!

Αφου τελειώσω με τη «Μηλόπιττα», με/σας περιμένουν τα νέα σύμβολα του «Δημητράκη». (Ρε γυναίκες, είσαστε ντίπ άχρηστες! Ούτε μία σας δεν βρίσκεται να τον «τυλίξει», που λένε, για να πάψει ν’ ασχολείται με γκράφφιττι και να μην τρέχω εγω μετα για ερμηνείες και τα ρέστα; 🙂 ) Μετα μας περιμένει η συνέχεια και το τέλος του «Δημητράκη». Και μετα…

…Για το «μετά» αυτο (και …πριν απ’ αυτο!), ψάχνω να βρω ιστορικα βιβλία για την περίοδο της Κατοχής στον Βόλο.

Υπάρχουν μερικά, μυθιστορηματικής μορφής. Όπως πχ του Παναγιώτη Κατσιρέλου (σύνδεσμος), ο οποίος, όμως, (κατ)έφυγε αντάρτης στα βουνα εκτός Βόλου – οπότε και δεν αναφέρεται τόσο πολυ στον Βόλο. Ή το υπεράγαν ενδιαφέρον: «Ποιός θυμάται τον Αλφόνς;», του Κώστα Ακρίβου. (Σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3, σύνδεσμος 4 – ρίξτε μιά ματιά σ’ όλους, επειδη είναι όλοι τους ενδιαφέροντες. Για τον ίδιο τον ήρωα του βιβλίου, που ήταν υπαρκτό πρόσωπο, εδω κι εδω.)

Όμως, ψάχνω για περισσότερα.

Όπως θα καταλάβατε, μ’ ενδιαφέρει ειδικα το τί …«αρχαιολογικες έρευνες» έκαναν οι Γερμανοι (της Άνενερμπ και άλλων παρομοίων οργανώσεων) επι Κατοχής στον Βόλο. Για Ιωλκό, ή …αρκετα παλιότερα… Πάντως, η μέχρι στιγμης εντύπωση που αποκομίζει κανεις για την εποχη εκείνη στον Βόλο, είναι πως πρόκειται για εποχη …βαθέως ύπνου! (Άντε, και πείνας. Και μερικών εκτελέσεων.)
Είναι αλήθεια πως, όταν μπήκαν οι Γερμανοι στον Βόλο, τους προϋπάντησε ο πρόξενος της Γερμανίας Χέλμουτ Σέφελ και τους ζήτησε να μην πειράξουν τη «δικη του» πόλη. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι οι διάφορες επετειακές παύλα αναμνηστικές εκδόσεις (φωτογραφικα λευκώματα κτλ) Δήμων, οργανισμών, και τα ρέστα, μιλάνε πολυ για τον Βόλο των αρχων του 20ου αιώνα (όντως περίοδος μεγάλης ακμής της πόλης), αλλα την περίοδο της Κατοχής την προσπερνάνε. Λες και δεν υπήρξε ποτέ. (Ντροπή τους… Απο ποιον περιμένουν την εξιστόρηση της περιόδου αυτης; )

Βέβαια, στις -σχετικα- μικρες πόλεις, όπου οι πάντες γνωρίζουν τους πάντες, τέτοια θέματα είναι λιγάκι ταμπού. Εφ’ όσον ζουν οι απόγονοι και των καταδοτών, και των προδοτων («Λεγεώνα των Βλάχων», κτλ κτλ). Κι εφ’ όσον μέχρι πρότινος ζούσαν και οι ίδιοι οι προδότες παύλα κουκουλοφόροι. Κι εφ’ όσον γνωριζόμαστε όλοι μεταξυ μας. Κι εφ’ όσον σε μεγάλο βαθμό ισχύει το βλακ/χ/οχωριάτικο: «Όλοι να τά ‘χουμε καλα με όλους – και διαρκώς!» (Αλήθεια, πόσο μαλάκας, ή πόσο υποκριτής πρέπει νά ‘ναι κάποιος, για να πιστεύει κάτι τέτοιο; )
Κι εφ’ όσον πάντα υπάρχουν οι …»συνετοί ειρηνοποιοί», που πετάγονται (σαν τον μακαρίτη τον Αβέρωφ) και λένε: «- Τί τα θες τώρα και τα σκαλίζεις αυτα;»

(Δε λέω, έχουν κι ένα δίκιο. Τα δικαστήρια δωσιλόγων του 1945, τότε που έπρεπε να εκτελουν αβέρτα, έκαναν ελάχιστη δουλεια. Κι αυτην ακριβώς την ολιγωρία πληρώνουμε σήμερα.)

Αλλα τί διάολο; Κάποτε πρέπει να τελειώσουν αυτες οι «δικαιολογίες» (του κώλου), και ν’ ανοίξουν τα στόματα. Ειδικα σήμερα, που διανύουμε εποχες «ο καθένας για την πάρτη του» – σιγα μη νοιάζεται ο άνεργος, για το αν θα του κακοφανεί του εγγονού του προδότη το ξεμπρόστιασμα των καμωμάτων του παππού του. (Ίσα-ίσα που θα το χαρει, διότι πάλι οι Γερμανοι μας πατάνε απο κάτω.)

Οπότε, ζητω τη βοήθειά σας σε βιβλιογραφία για το θέμα, ή (ακόμη και) σε πληροφορίες απο προσωπικη γνώση – τις οποίες επίσης εκτιμω. Το e-mail μου το ξέρετε!

Τώρα, θα με ρωτήσεις, ποιος ξέρει τέτοια πράγματα και γιατί να σου τα πει εσένα.

Στο πρώτο, η απάντηση δεν είναι «μηδενικη». Υπάρχουν άτομα που γνωρίζουν. Αν εννοείτε πού θα βρω (να τα ρωτήσω) άτομα, όπως τον Ίρβινγκ, σας απαντω πως υπάρχουν άτομα πολυ εγγύτερα σε μας! Υπάρχουν κι Έλληνες, και μάλιστα νεωτέρων ηλικιων, που γνωρίζουν αρκετα απ’ όσα μ’ ενδιαφέρουν.

Το γιατί να μου τα πουν εμένα…

…Αλήθεια, νομίζετε πως ακόμη βρισκόμαστε στην εποχή της κουβέντας; Νομίζετε πως (ακόμη) ζούμε στα 1980-85, και με τις γνώσεις μας στο Παράξενο πουλάμε μούρη στις παρέες; Ή νομίζετε πως οι Έλληνες, όσοι τέλος πάντων αγαπάμε αυτη τη χώρα και σκοπεύουμε να δώσουμε μάχες για το παρον και το μελλοντικο καλο της, έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε μυστικα μεταξύ μας;

Εγω γιατί σας μιλάω τώρα, δηλαδη; Δεν μπορούσα να κλείσω το μπλόγκι (αφου έκανα την κουτουράδα να τ’ ανοίξω), και να κάνω το κορόϊδο εις τον αιώνα τον άπαντα;

Αυτά… πριν πλακώσει ο στόλος του Αιήτη!

Υγ: Κάποιος/οι, ρε παιδια… να επανεκδοθει ο προπολεμικός «Πυρσός»! Ή, αν τον έχει κανεις στη βιβλιοθήκη του, να μου το πει – για να του ζητάω σκαναρίσματα, εαν έχω απορίες. (Και δεν είμαι αχάριστος!)

Τί σημασία έχει μία προπολεμικη εγκυκλοπαίδεια; Τεράστια! Παρα την αφέλεια της εποχης, απεικονίζει χρόνους, όπου οι αρχαιολογικες ανακαλύψεις βρισκόντουσαν ακόμη σε νηπιακο στάδιο,… «κι απο μικρον μαθαίνεις την αλήθεια»! Ελάχιστοι τότε ήταν αρκετα πονηροι, ώστε να σκάβουν όχι για την Αρχαιολογία καθ’ εαυτη, αλλα προς όφελος μυστικων οργανώσεων και «υπερεσιώνε». Τά ‘παμε, έσκαβαν με την ελπίδα ν’ ανακαλύψουν υπεργνώσεις και υπερόπλα του απωτάτου παρελθόντος.

Οι υπόλοιποι ήταν αρκετα ρομαντικοι (ίσως κι αφελεις), ώστε να λένε την αλήθεια – ελπίζοντας μονάχα σε επιστημονικη δόξα. Συνεπως, όταν σου έλεγαν: «το ανάκτορο του Νέστορος», επρόκειτο όντως για το ανάκτορο του Νέστορος.

Όπως καταλαβαίνετε, όμως, στο μεταξυ αυτες οι γνώσεις αποσιωπήθηκαν συστηματικά – με την ελπίδα να ξεχαστουν απ’ το πόπολο, και μόνο τα μέλη των διαφόρων «λεσχών» των διαφόρων Οξφορδών να τις …θυμούνται.

Και, δηλαδη, σε τί είδους γνώσεις νομίζετε ότι στηρίχτηκαν οι ναζιστές …»ερευνητές»;

Μηλόπιττα! – III

7 Σχόλια

μέχρι στιγμης βιβλιογραφία λέει -χοντρικά- πως ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος, που μελέτησε την πεντάλφα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετικη: ο Πυθαγόρας είναι απλως ο «επισήμως» αρχαιότερος καταγεγραμμένος Μαθηματικος, που μελέτησε την πεντάλφα και τις ιδιότητές της. (Τά ‘παμε… Στη γνωστη, κλασικη αρχαιότητα, δεν υπήρξε συστηματικη διάδοση των γνώσεων. Ούτε …κοπυράϊτ!)

Ο Πυθαγόρας περιέπεσε πολλες φορες στο αμάρτημα, για το οποίο περνούσε τους υποψήφιους μαθητες του απο δοκιμασία: τον εγωϊσμό. (Δες πχ το κεφάλαιο «Πυθαγόρας», στο πασίγνωστο έργο του Εδουάρδου Συρέ, «Οι μεγάλοι μύστες».) Ναι μεν, ήταν αρκετα έξυπνος για να βρει δικα του πράγματα, αλλα προτιμούσε να οικειοποιείται γνώσεις άλλων, παρουσιάζοντάς τες σαν δικες του (και αποσιωπώντας τα ονόματα των πραγματικών εφευρετών). Γι’ αυτο και ο Ηράκλειτος τα πήρε στο κρανίο με τον Πυθαγόρα, περνώντας τον «γενεές δεκατέσσερεις» με το περίφημο «Πυθαγόρου …κακοδοξίην».
Για παράδειγμα, λένε ακόμη πως πρώτος ο Πυθαγόρας μελέτησε τις (μαθηματικες) σχέσεις των διαστημάτων των χορδών στα μουσικά όργανα. Τί λέτε, ρε παιδια; σοβαρά; και τόσοι κατασκευαστες εγχόρδων μουσικων οργάνων, επι τόσες χιλιετίες… ακόμη πριν τον Όμηρο… δεν παρατήρησαν τίποτε; κανένας τους;

Άλλο τόσο είναι ο Πυθαγόρας αυτος, που πρώτος μελέτησε την πεντάλφα και της απέδωσε (θείους) συμβολισμους («υγείια», πύρ, αήρ, κεφάλια, ποδάρια, κτλ).

Η πυθαγόρειος απατούλα

Ο Πυθαγόρας ακόμη μία φορα συλλαμβάνεται στα πράσσα ψευδόμενος, διότι, βλέπετε, η πεντάλφα και ο συμβολισμος της ήταν γνωστα και σ’ άλλους!… κι αλλού!… Πώς; Ιδου:

Αρκετούς αιώνες πριν τον Πυθαγόρα, κάποιοι πρόγονοι γνώριζαν την πεντάλφα αρκετα καλα. Εδω βλέπετε στοά στο τείχος της Τίρυνθας, με άνοιγμα γωνίας 72 μοιρων στο ταβάνι.
Έτσι, ο Πυθαγόρας κάθε άλλο παρα πρώτος ήτανε!

Πάντως, είναι δύσκολο στον Ελλαδικό χώρο να βρούμε ανοίγματα σε 36 ή 72 μοίρες, ή διατάξεις πόλεων και κτιρίων σε κορυφες πεντάλφας… αν και γνώριζαν πολυ καλα και την πεντάλφα, και το τί συμβολίζει το τρίγωνο πάνω απο υπέρθυρο. Βλέπε πχ θησαυρο του Ατρέα, ή λέοντες των Μυκηνών, κτλ. (Στην περίπτωση των μυκηναϊκών τάφων, επειδη η όλη διάταξη του τάφου συμβολίζει την Γαία ως γυναίκα -μ’ ανοιχτα τα πόδια, σα να γεννάει- να ξαναδέχεται μέσα στην κοιλια της τον νεκρο, το τρίγωνο του υπερθύρου συμβολίζει το άνω τμήμα του αιδοίου.)

Αυτα τα τρίγωνα έχουν ανοίγματα 50-60 μοίρες, και όχι 36 ή 72. Πάντως, υπέρθυρα, αετώματα, κτλ, με άνοιγμα 3 ή 4 φορες το 36 (108 και 144 μοίρες) συναντώνται κατα κόρον στην αρχιτεκτονικη της κλασικης Ελλάδας (πχ Παρθενώνας). Δεν κάνω εκτενη αναφορα, επειδη είναι μεταγενέστερα του Πυθαγόρα, και άρα δεν μπορουν να στηρίξουν τον συλλογισμο μου, ότι ο άνθρωπος αυτος ήτο παπατζής.

Αφου, λοιπον, είδαμε το «άλλοτε», ας δούμε και το «αλλού». Όπως εδω:

Βρισκόμαστε στην αρχαία πόλη Ουσμάλ (Uxmal) των Μάγιας, και το όμορφο σκίτσο είναι του Φρέντερικ Κάθεργουντ. Ο καλλιτέχνης έκανε ένα μικρο λάθος, διότι εαν μετρήσετε τη γωνία ανοίγματος της αψίδας, θα βρείτε 30 μοίρες. Ωστόσο, η πραγματικη αψίδα έχει άνοιγμα 36 μοιρων ακριβώς, όπως φαίνεται στη φωτογραφία:

Ίσως δεν είναι ακριβώς η αψίδα, που ζωγράφισε ο Κάθεργουντ, αλλα είναι απο το ίδιο κτίριο.

Η πλάκα είναι πως, άλλα κτίρια των Μάγιας, όπως αυτο εδω με άνοιγμα τριγώνου στο ταβάνι της στοάς πάλι 72 μοίρες (όπως στην Τίρυνθα),…

…παρουσιάζουν εκπληκτική ομοιότητα με τα κτίρια των Μυκηνών της εποχης των Ατρειδών. Πάλι με τρίγωνα υπερθύρων, με ανοίγματα 45-60 μοιρών. Δείτε πχ: κτίσμα 1, κτίσμα 2, κτλ.

Ο Πυθαγόρας, όμως, δεν ήταν ο μόνος «πενταλφικός» απατεώνας ανα τους αιώνες. Υπήρξε κι άλλος, χειρότερος.

Μηλόπιττα! – II

8 Σχόλια

φήνοντας τα καθαρα Μαθηματικά και περνώντας στους συμβολισμούς, η πεντάλφα «κουβαλάει» ετούτον εδω:

Εδω φαίνεται η αντιστοίχιση των κατα τον Μεσαίωνα γνωστων πλανητών στα πέντε άκρα του ανθρώπου.

(Το …έκτο άκρο δεν διαθέτει αντιστοίχιση με πλανήτη, απλως φαίνεται να …ουρεί το Φεγγάρι! Παρα το γεγονός ότι, όπως σατιρίζει ο Ροΐδης, «άνθρωπος» σημαίνει «ανήρ», διότι και οι πατέρες της εν Τριδέντωι Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου αναρωτήθηκαν εαν η γυνη είναι ανθρώπινο όν και έχει ψυχην αθάνατον! LOL!!! 🙂

Για την Ιστορία, «απεφήναντο θετικώς». 🙂 )

Ωστόσο, υπάρχει -κυρίως- και η αντιστοίχιση:

  • Αριστερό πόδι – ύδωρ. (Θυμηθείτε, «αχίλλειος πτέρνα».)
  • Δεξιό πόδι – γή.
  • Αριστερό χέρι – αήρ.
  • Δεξιό χέρι – πύρ.
  • Κεφάλι – αιθήρ (πνεύμα).

Αυτο το «απόφθεγμα», δηλαδη ότι κεφάλι σημαίνει πνεύμα, το έχουν υιοθετήσει ανα τας Ευρώπας απο τον Μεσαίωνα και μετα. Υλοποιείται κυρίως στα υπέρθυρα (εκκλησιών, πανεπιστημίων, κτλ), όπου βλέπουμε καθαρα άνοιγμα 36 μοιρων, όπως στο κάθε σκέλος της πεντάλφας. Ακόμη κι αν το υπέρθυρο δεν σχηματίζεται απο ευθείες, αλλα απο (γοτθικά) τόξα, η περικλειόμενη γωνία είναι καθαρα 36 μοίρες. Έτσι, όταν βλέπουμε τέτοιο υπέρθυρο, δεν μας μένει καμμία αμφιβολία «τί θέλει να πει το ποιητή».

Παραδείγματα:

  • Η είσοδος στο πανεπιστήμιο του Κέημπριτζ (η εικόνα υπόκειται σε κοπυράϊτ, γι’ αυτο δεν την αναρτω κι εδω), που σύμφωνα με κάτι ηλίθιες πρόσφατες ταξινομήσεις, είναι «το πρώτο πανεπιστήμιο παγκοσμίως». Όχι μόνο άνοιγμα 36 μοιρών, αλλα και πενταπλή πτυχη στις παραστάδες της πόρτας! Όχι, που νομίζανε μερικοι-μερικοι πως οι επιστήμες στας Ευρώπας δεν καπελλώνονται απ’ τον αποκρυφισμο και τη θρησκοληψία! (Διότι, για μερικα εγχώρια φοιτώντα ανιστόρητα ζώα, για το ως άνω καπέλλωμα των επιστημων φταίει …το εκκλησάκι στην πανεπιστημιούπολη Ιλισίων-Ζωγράφου!)
  • Μία άλλη είσοδος, πάλι στο Κέημπριτζ, στο Κολλέγιο του Αγ. Ιωάννου:

Εδω πρέπει να σας πω το εξης: η θύρα αυτη δείχνει Αναγέννηση (και όχι πλέον Μεσαίωνα), διότι η Αναγέννηση στην Αρχιτεκτονικη εκφράζεται με το άνοιγμα (δηλ. το μεγάλωμα) των γωνιων, και τη μετατροπη των ευθειων σε τόξα και κύκλους. Το καμπύλο άνοιγμα, λοιπον, περιέχει γωνία 108 μοιρων ( = τρία ανοίγματα της κορυφης της πεντάλφας, 3*36 μοίρες), πλην όμως πάλι βλέπετε ν’ ανυψώνονται τόξα σε γωνία 36 μοιρων προς το οικόσημο.

  • Τέλος, βλέπουμε τα μοντέρνα προπύλαια σ’ ένα μοντέρνο πανεπιστήμιο… με μία μοντέρνα απεικόνιση της κορυφης της πεντάλφας, πολυ έξυπνα συγκαλυμμένης:

Τα πενταλφικα αρχιτεκτονικα ανοίγματα δεν περιορίζονται μόνο στα υπέρθυρα εισόδων. Χρησιμοποιούνται και στο εσωτερικο των κτιρίων, ως χαρακτηριστικα του γοτθικού ρυθμού. (Πολυ καλη η σελίδα, στην οποία σας παραπέμπω – θα δείτε πολλες χαρακτηριστικές εικόνες εξωτερικών κι εσωτερικών.)

  • Όπως πχ στον καθεδρικό της Γλασκώβης:

Πολλες εικόνες απο εσωτερικά κι εξωτερικά περιέχει επίσης αυτο εδω το βιβλίο:

Βέβαια, το παλάτι των (Ιωαννιτών) Ιπποτων στη Ρόδο έχει περάσει απο εκτεταμένες εργασίες συντηρήσεων κι επεκτάσεων προπολεμικα, επι Ιταλοκρατίας. Δηλαδη, εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμο την -πιθανή- δομικη και καλλιτεχνικη αυθαιρεσία τεχνιτών της εποχης μας. Αλλα, μέσα στο βιβλίο αυτο, υπάρχει επίσης γκραβούρα ενος ναου, του Αγ. Ιωάννη του Κολλάκιου, με (σπάνιο) υπέρθυρο 72 μοιρων (2*36).

Το αναφέρω, επειδη θυμήθηκα τις συχνες αναφορές του Μιμάκου στα 72 χρόνια… ως τη χρονική διάρκεια ζωης κάποιων καταστάσεων (πχ καθεστως ΕΣΣΔ). Σκέπτομαι, λοιπον, μήπως το 72 σημαίνει την καταστροφη; Ρωτάω, επειδη ο ναος της γκραβούρας …καταστράφηκε! Δεν υφίσταται σήμερα.

Συνοψίζουμε τα μέχρι στιγμής: η πεντάλφα κρύβει Μαθηματικές γνώσεις και συμβολίζει (το επάνω σκέλος της) το πνεύμα. Θυμηθείτε τα αυτα για τις επόμενες συνέχειες.

Μηλόπιττα! – I

10 Σχόλια

άν οι αρχαίες μυθολογίες ήταν …ζαχαροπλαστεία, θα είχαμε τρελλαθεί να τρώμε ένα και μοναδικό γλυκό: τη μηλόπιττα! 🙂
Πού το πάνε το πράγμα, πού το φέρνουν, όλο στα μήλα τριγυρνάνε.

Κι έτσι, έχουμε – και για παράδειγμα:

Ο λόγος για τις συχνες αναφορες στο μήλο, δεν είναι η ομορφιά ή η διατροφικη χρησιμότητα του καρπου αυτου. Είναι πως, αν το κόψουμε κάπως «περίεργα» (εγκαρσίως),…

…βλέπουμε το περικάρπιό του να σχηματίζει μία πεντάλφα.

Το συγκεκριμένο σύμβολο, δηλαδη η πεντάλφα

έχει κατα καιρους θεοποιηθει, …δαιμονοποιηθει (στην κυριολεξία!), αλλα και μελετηθει. Ο λόγος γι’ αυτο είναι πως αντιπροσωπεύει κάπως υψηλες γνώσεις, κυρίως στα Μαθηματικά και την Αστρονομία. Γράφω τη λέξη «κάπως», διότι οι γνώσεις αυτες για σήμερα είναι επιπέδου Λυκείου. Κάποτε, όμως, σε πρωτόγονες κοινωνίες, οι γνώσεις αυτες ήταν δυσθεώρητες και κτήμα των ολίγων (συνήθως μελων των «ιερατείων»).

Κατα τη γνώμη του γράφοντος, κάποιες παμπάλαιες κοινωνίες ανθρώπων (και όχι αναγκαστικα πρωτόγονες – ίσως έτσι φαίνονται σήμερα στα μάτια μας) κληροδότησαν στις επόμενες γενιές δύο πανίσχυρα σύμβολα: την πεντάλφα, και τον αγκυλωτό σταυρό.
Πανίσχυρα σύμβολα, διότι (α) τα θυμάσαι πολυ εύκολα, και -το κυριώτερο- (β) μ’ αυτα και μόνο μ’ αυτα μπορεις να ξαναξεκινήσεις την πορεία προς τον πολιτισμο, εαν ο τελευταίος καταστραφει εντελως.
Διότι με την πεντάλφα ξεκινας να (επαν)ανακαλύπτεις τα Μαθηματικα, και με τον αγκυλωτο σταυρο ( = κάτι που γυρίζει γύρω-γύρω) ξεκινας να (επαν)ανακαλύπτεις τη Φυσικη.

Τώρα, βέβαια, θα με ρωτήσετε πότε καταστράφηκε ο πολιτισμος ολοσχερώς, ώστε να χρειάζεται τέτοια πρόνοια για τις επόμενες γενιές απο κάποια ιερατεία; Ας τ’ αφήσουμε, δεν είναι του παρόντος. Ο γράφων, πάντως, έχει ανιχνεύσει -μιλάμε πάντα για χρόνους προϊστορικους- τέσσερεις φοβερές καταστροφες (τρεις βέβαιες και μία παίζεται).

Τα πρώτα (κάπως υψηλα) Μαθηματικα, που σου δίνει η πεντάλφα, είναι η κατανόηση της ύπαρξης (και η μελέτη) των αρρήτων αριθμων. Ένθα «άρρητος» σημαίνει αριθμος με υποδιαστολη, και με δεκαδικα ψηφία που δεν τελειώνουν. Πώς κι αυτο; Διότι, εαν ζωγραφίσεις την πεντάλφα έτσι:

και ψάξεις τις σχέσεις μηκών ανάμεσα στα ευθύγραμμα τμήματα που βλέπεις, αναγκαστικα οδηγείσαι σε άρρητους.

Βέβαια, την αρχικη κλωτσια στο κεφάλι σου, για να δεις ότι υπάρχουν άρρητοι, σου τη δίνει κι αυτο εδω:

δηλαδη η σχέση της διαγωνίου του τετραγώνου με την πλευρα. Το τετράγωνο, μάλιστα «προηγείται» της πεντάλφας (έχει λιγώτερες πλευρες), και είναι το πρώτο σχήμα με γωνίες, στο οποίο μπορεις να τραβήξεις γραμμες που συνδέουν κορυφες του, και να περνάνε μέσα απ’ αυτο. (Στο τρίγωνο, το απλούστερο σχήμα με γωνίες, αυτο δεν γίνεται.)
Ωστόσο, όποιος ξεκινάει να (επαν)ανακαλύπτει τα Μαθηματικα,

  • πρώτα περνάει απο τους «φυσικους» ακέραιους (1, 2, 3, 4, 5,…),
  • κάποια στιγμη αναγκάζεται ν’ ανακαλύψει το μηδεν,
  • ίσως περάσει κι απ’ τους αρνητικους ακέραιους (αλλα σ’ αυτη τη φάση όχι απαραίτητα),
  • μετα θ’ αναγκαστει να περάσει απ’ τους «ρητους», δηλαδη τους αριθμους που εκφράζονται ως κλάσμα ακεραίων (πχ 5/7 κτλ),
  • και αμέσως μετα περνάει απ’ τους άρρητους (δηλ. που δεν εκφράζονται με κλάσμα ακεραίων).

Κι εννοείται, πως τα γεωμετρικά σχήματα βοηθάνε τα μέγιστα στην κατανόηση των παραπάνω – αλλα η διαγώνιος του τετραγώνου, ως άρρητος αριθμος, ίσως θεωρηθει κάτι το «συμπτωματικο». Η (αμέσως μετα το τετράγωνο ερχόμενη) πεντάλφα, όμως, δεν αφήνει καμμία αμφιβολία για την ύπαρξη αυτων των αριθμων.

Εαν, τώρα, είσαι αρκετα προχωρημένος, θ’ ανακαλύψεις ότι η πεντάλφα οδηγει (εντάξει, όχι εύκολα…) σε μαθηματικές «σειρές» και όρια αυτών, στον αριθμό π, στον αριθμό e, στον αριθμό φ – και δεν θυμάμαι σε τί άλλο! Αρκετα απ’ αυτα μπορεις να τα βρεις -για παράδειγμα- στο ακόλουθο τετράτομο έργο, στο οποίο έχω αναφερθει και στο παρελθον:

Αρκει να έχεις την υπομονη, διότι τα μαθηματικα κείμενα ποτέ δεν ήταν ανάγνωσμα για την ακρογιαλιά, όσο κάνεις ηλιοθεραπεία.

Η πεντάλφα μας χαρίζει κι άλλες πληροφορίες… ή, σε μια κάπως περίεργη αντιστροφη της «δωρεάς», περιέχει κι άλλους συμβολισμους (τους οποίους, βέβαια, κάποιοι άνθρωποι απέδωσαν στο σύμβολο αρχικά), περι των οποίων στο επόμενο.

Ανέκδοτο

3 Σχόλια

ταν, λέει, κάποτε ένας σουλτάνος μισότρελλος, που υπεραγαπούσε μια …αρκούδα! (Ναι, αρκούδα. Καλα διαβάσατε! Δεν ξέρω αν τη γ.μούσε κιόλας, αλλα δεν το λέει το ανέκδοτο.) Λοιπον, σε κάποια φάση, του κατέβηκε η ιδέα να βάλει την αρκούδα να …μάθει γράμματα!
Βάζει, λοιπον, τελάλη, να φωνάζει ότι ο πολυχρονεμένος Πατισάχ ζητάει δάσκαλο για την αρκούδα! (Αμε! Ιδιαίτερα για την αρκούδα! Σιγα που θα την έστελνε και σε δημόσιο σχολείο, δηλαδη.) Εαν ο δάσκαλος κατάφερνε να μάθει την αρκούδα γράμματα, τιμες και δόξες!!! Τί χρυσάφια, τί ασήμια, τί κτήματα, τί μεταξωτα, τί χαρέμια τον περίμεναν, όλα δικα του!

Σχηματίζεται, λοιπον, μια τεράστια ουρα όξω απ’ το σαράϊ, με επίδοξους δασκάλους της αρκούδας… έως ότου ένας τους είχε την έμπνευση να ρωτήσει τον τελάλη, τί γίνεται αν ο δάσκαλος αποτύχει!

«- Θα του κόψουμε το κεφάλι!», ήταν η απάντηση… οπότε όλοι οι φωστήρες της διδασκαλικης τέχνης την έκαναν δρομαίως μ’ ελαφρα πηδηματάκια στο πλάϊ.

Στο τέλος, απ’ τη μακρά ουρα υποψηφίων, απέμεινε μονάχα ένας ραγιάς. Ένας Έλληνας κουρελής! Τον παίρνουνε, λοιπόν, και τον παρουσιάζουν στον σουλτάνο.

«- Εσυ, μπρέ ραγιά, θα μάθεις την αρκούδα γράμματα;», ρωτάει ο σουλτάνος.
«- Εγω, πολυχρονεμένε μου!», λέει ο Έλληνας σοβαρος-σοβαρος. «Αλλα θέλω μια προκαταβολη απ’ τα δίδακτρα, και δέκα χρόνια καιρο!»
«- Γιατί;»
«- Διότι τα παιδια, σουλτάνε μου, θέλουν έξι χρόνια να τελειώσουν το σχολείο. Η αρκούδα να μη θέλει δέκα;»
«- Καλώς!», λέει ο σουλτάνος. «Δώστε του παράδες, κι απο αύριο εδω για το μάθημα!»

Τσεπώνει, λοιπον, ο δικος μας τα λεφτα, και πάει στην αγορα. Αγοράζει τρόφιμα, καινούργια ρούχα για όλη τη φαμίλια, παπούτσια, παιχνίδια για τα παιδια, και γυρίζει σπίτι φορτωμένος.

«- Καλώς τον!», έκανε η γυναίκα του μ’ ένα χαμόγελο αμηχανίας-περιέργειας. «Πού τα βρήκες όλ’ αυτα;»
Έτσι κι έτσι, της λέει όλη την ιστορία ο ραγιάς, οπότε η γυναίκα φρίκαρε εντελώς – κι άρχισε τα γνωστα τα γυναικεία: βρισιές, κατάρες, θρήνους, κλάμματα, υστερίες…
«- Πώπώωωω, τον αθεόφοβο τί πήγε κι έκα-νέεεε!!! Θα σου κόψει το κεφάλι ο σουλτάνος, ρε ηλίθιε!!! Και θα μ’ αφήσεις εμένα χήρα κι αυτα -έδειξε τα παιδια- ορφανα; Τί να τα κάνω τα μεταξωτά βρακιά; Τώρα δεν έχουμε ούτε βρακί να βάλουμε, αλλα μετά δεν θά ‘χουμε μήτε το κεφάλι μας! Ά-πά-πάαααα, Παναΐαμ’!!! Ού-ού-ούουου, τί πάθα-μέεε!!!»

Κτλ κτλ κτλ.

Τα παίρνει, όμως, άσχημα στο κρανίο ο πάτερ φαμίλιας, και την αρχίζει κι αυτος στα βρισίδια.

«- Μωρη ηλίθια, μπρέ ζώον, πανάθεμα την ώρα και τη στιγμη που σε παντρεύτηκα, τί έπαθες και χτυπιέσαι; Πάρ’ τα λεφτα τώρα και σκάσε, και σε δέκα χρόνια, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει! Σε δέκα χρόνια, ή θα ψοφήσ’ η αρκούδα, ή θα ψοφήσ’ ο σουλτάνος, ή εγώ θα τα τινάξω! Τί κλαις και τί φωνάζεις, ρε ζωντόβολο, γαμώ το κερατό σου;»

…Θα με ρωτήσετε, πώς και το θυμήθηκα το ανέκδοτο. Έ, λέω ν’ αγιάσω, αλλα δεν μ’ αφήνουν οι διαβόλοι! Διάβασα, λοιπον, αυτην εδω την είδηση, και το θυμήθηκα!

  • Στην αρχη, ήταν: «- Θα το βρούμε οπωσδήποτε! Ο θρίαμβος της επιστήμης του 21ου αιώνα!». (Το «σωματίδιο του Θεού» εννοώ.)
  • Μετά, ήταν: «- Δεν το βρήκαμε ακόμη, διότι μας χάλασε το ψυκτικό σύστημα!».
  • Παραμετά, ήταν: «- Δεν το βρήκαμε ακόμη, διότι δεν ανεβάσαμε ακόμη την ενέργεια του μηχανήματος στο τέρμα!».
  • Παρασκήνιο 1 – ωσαν κρυφος σέντερ-φόρ (σαν τον Δέλλα, ας πούμε, στο περίφημο Ελλάς-Τσεχία 1-0 του 2004) : «- Ένας …δάσκαλος το βρήκε στην …προσομοίωση!»
  • Παρασκήνιο 2: «- Τέσσερα άτομα απ’ το προσωπικό κυκλοφόρησαν εσωτερικο μημόνιο, ότι το βρήκαμε!» (Δηλαδη, οι υπόλοιποι ούτε που πήραν χαμπάρ’! Με τα χέρια ψάχνετε, ρέ; Τα ηλεκτρονικα κυκλώματα ανιχνεύσεων και τα γκομπιούτερζ σας, τί τά ‘χετε, τότε; )
  • Τώρα, είναι: «- Ή θα το βρούμε, ή δεν θα το βρούμε καθόλου!». (Ο «θρίαμβος της επιστήμης» απεδείχθη νύφη παρατημένη στα σκαλιά της εκκλησίας.)
  • Και στο μεταξυ, μπαίνει και το Παρασκήνιο 3: «- Ή θα το βρούμε τώρα, ή μπάϋ-μπάϋ, διότι των αμερικλάνων θα τους κόψουν τη χρηματοδότηση οριστικώς, και ημων αυτων θα μας το κλείσουν το μαγαζι για ρεκτιφιέ κι αναβάθμιση κινητήρα!»

…Τί θα γίνει τελικα, ρε λεβέντες; θα τη μάθετε την αρκούδα γράμματα; 🙂

Υγ: Ή θα σας κόψω το κεφάλι; LOL!!! 🙂

Υγ 2: Να μην αναφέρω και το τί είπεν δια την υπόθεσιν «σωματίδιο του Θεου» ο στόμας του -επίσης πτυχιούχου Φυσικής!- Λιακό, κι ενός Ιάπωνος βαψομαλλιά μπάρμπα (κι αυτος …συνάδελφος!), ονόματι Μίκιο Κάκου, εαν ενθυμούμαι καλως.

Η μόνη δικαιολογία που έχω (τώρα στα γεράματα), που ανακατεύτηκα με τα πίττουρα, είναι πως η Φυσικη με συγκίνησε απο ηλικίας 14 ετων. Τί ευθυκρισία να περιμένεις, δα, απο ένα παιδάκι στο Γυμνάσιο – όσο έξυπνο και νά ‘ναι;

Μ’ αυτουνους όλους, θα καραφλιάσουμε οριστικως – ου μην και θ’ αποτριχωθώμεν ριζικως και πατοκόρφως, ωσαν γκόμενες. Δεν μας γλυτώνει ούτε αυτο το πώς το λένε… μεταμόσχευση τριχων με μικρολέηζερ! 🙂

Πήγε διακοπές;

8 Σχόλια

ναμένοντας μήλα και μαρμελάδες, να σας φιλέψω με κάποιες φωτογραφίες απο γκράφφιττι, τα οποία …αλίευσε η Ζουζού με το κινητό της στην όμορφη Ερμούπολη, και μου τά ‘στειλε. (Και την ευχαριστω θερμότατα.) Τί νομίζατε; Μόνο …χάνους αλιεύει; 🙂

Εκ πρώτης όψεως, μυρίζουν «Σωκράτϋ» – πράγμα που δείχνει ότι τού ‘κοψε, και πήγε διακοπες. Και μάλιστα σε πολυ όμορφο μέρος. Και με καλο φαγητο! Και με καλο κρασί! 🙂

(Τί θυμήθηκα, τώρα… Αλήθεια, βρε Ζουζού, υπάρχει ακόμη εκείνο το φανταρίστικο φαγάδικο προς το στρατόπεδο, με την ταμπέλλα «Αντίπεινα»; 🙂 Για τον «τεμπέλη», τά ‘παμε σε σχόλιο! Κάνε καμια ανάρτηση «φαγάδικα στη Σύρο», να μαθαίνουν και οι άσχετοι!)

Ιδου τα έργα της …συριανης περιόδου (πώς λέμε «η μπλέ περίοδος του Πικάσσο»; ά γειά σας!) του …Έλ Σωκράτϋ! (Κατα το «Έλ Γκρέκο»! 🙂 )

Το πρώτο:

Το δεύτερο:

Ένα τρίτο:

Και το τελευταίο αυτης της φουρνιάς:

Προσέξτε πχ αυτο το «αναρχικό» Α μέσα σε κύκλο! Ναι, θυμίζει πεντάλφα – και μην απορείτε. Επίτηδες τό ‘κανε! (Έχουμε να λέμε πολλα για το θέμα, προσεχως. Τέτοιες φωτιες μ’ άναψε και στον Βόλο!)
Προσέξτε ακόμη την «ουρά» στο δεύτερο, και το σύμβολο του Ήλιου μπροστα-μπροστα. (Ναι, δικα του είναι τελικα. Απ’ την «ουρά» το κατάλαβα.)

Η Ζουζού μου έγραψε ότι το ένα απο δαύτα το ζωγράφισε πίσω απ’ το Δημαρχείο. Εκει πίσω, βέβαια, και πολυ κοντα, βρίσκεται το περίφημο θέατρο «Απόλλων»! Εαν εκει ζωγράφισε αυτο με τον Ήλιο, τότε αποδιώχνουμε εντελως τον παράγοντα της τυχαιότητας. Δηλαδη, πάλι κάτι θέλει να μας πει! (Απλούστατα, δεν μπόρεσε να πλησιάσει το θέατρο, και προτίμησε πιο σκοτεινο μέρος – για να μην τον δούνε και του την πούνε.)
Καναδυο ακόμη τα ζωγράφισε κοντα στον ναο της Μεταμόρφωσης (καλα τα λέω, βρε Ζουζούκα; ), αλλα δεν μπόρεσα να εντοπίσω τον ναο στο Google Earth. (Γενικα, δεν αναγράφονται ονόματα ναων στο GE.)

Περιμένω τα σχόλιά σας!

Υγ: Ο Ήλιος στο πρώτο γκράφφιττι βγάζει μάτια, η δε Μεταμόρφωση πάλι έχει πολυ να κάνει με τον Ήλιο.
Υγ 2: Ερμούπολη ίσον η πόλη του Ερμή. Και κάπου στο τέταρτο γκράφφιττι κρύβεται η καρδια των ερωτευμένων, σύμβολο της Αφροδίτης. Δηλαδη, μας δείχνει το εσώτερο μέρος (το πιο μέσα απ’ τη Γη) του ηλιακου μας συστήματος. Σας βοηθάνε αυτα;

Νέα ετικέττα

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νέα ετικέττα

πο σήμερα εγκαινιάζω την ετικέττα «Προσεχώς». Όπως στους κινηματογράφους!
Για να ξέρετε με ποιο θέμα παλεύω τις μέρες πριν την εμφάνισή του.

(Έ, σας ανεβάζω και τη συγκίνηση της προσδοκίας λιγάκι! Έτσι είναι, μη μου κρύβεστε! 🙂 )

Το επόμενο μεγάλο θέμα, λοιπόν, έχει τίτλο: «Μηλόπιττα!».

Πάρτε μιά …πρόγευση εδω παραπάνω! 🙂

Older Entries