«έφοδος» του Μίνωα εναντίον του λαου του δεν κράτησε πολυ. Ήδη είχε αντιδράσεις ακόμη και μέσα στην ίδια του την οικογένεια (πχ Αριάδνη). Μάλιστα, βλέπουμε στην Ιλιάδα ότι για τον θάνατο του -αδελφου του Μίνωα- Σαρπηδόνα λυπάται κι οργίζεται ο ίδιος ο Απόλλων. Ποιος; ο θεος που τόσο καθυβρίστηκε απο τον αδελφο του Σαρπηδόνα!

(Παρένθεση: θεωρητικα, άλλο πρόσωπο είναι ο αδελφος του Μίνωα και βασιλιας της Λυκίας, κι άλλο ο πολεμιστης του Τρωϊκου Πολέμου. Επειδη διαφέρουν οι μητέρες τους, ως φυσικα πρόσωπα. Της Ευρώπης γυιος ο πρώτος, της Λαοδάμειας ο δεύτερος. Για μένα, όμως, ταυτίζονται – οι Λύκιοι, άλλως τε, ήταν σύμμαχοι των Τρώων και πολέμησαν τους Αχαιους στο πλευρο τους.)

Απο κάποια στιγμη και μετα, τον Μίνωα κατέβαλαν τα γεράματα και η απροθυμία του λαου να συνεχίσει τον (θρησκευτικο κι όχι μόνον) αλληλοσκοτωμο. Κι έτσι, στο τέλος απέμεινε μονάχα μια κακη ανάμνηση απ’ όλ’ αυτα – ενω η παλια θρησκεία και η ήσυχη καθημερινη ζωη επανήλθαν οριστικα.
Τελευταίοι οπαδοι του Μίνωα παρέμειναν μια ομάδα Κρητων, που ζήτησαν απο τον Κώκκαλο το πτώμα του βασιλια τους. Με τα χρόνια, ανακατεύτηκαν κι αυτοι με τον υπόλοιπο πληθυσμο -που τους συγχώρησε και τους ξέχασε, σαν τους ημετέρους κουκκουλοφόρους της Κατοχης-, και τέλος.

Ο Ορκάλ έζησε και μετα απ’ αυτη τη θύελλα, στο χωριο που μέχρι σήμερα φέρει τ’ όνομά του, το Αρκαλοχώρι. Δεν ξαναγύρισε στην Κνωσσο.
Βέβαια, μία πρόσφατη ανάρτηση της Φωτεινης αναφέρει την παραδοσιακη εξήγηση, που δίδεται για τ’ όνομα του χωριου, πλην όμως κανενος «αρχοντόπουλου» η ανάμνηση δεν διασώζεται μονάχα με τ’ όνομα. Διασώζεται και με τα έργα που έκανε! Έτσι, το να προκύψει τελείως ξαφνικα κάποιος άρχων «Αρκολέων», και τελείως ξαφνικα να δώσει τ’ όνομά του σε τοποθεσία, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Πού βρίσκονται οι λοιπες πληροφορίες, για το ποιος ήταν αυτος; Γιατί δεν τις διέσωσε κι αυτες η λαϊκη παράδοση;

Διότι, απλούστατα, το όνομα του χωριου δεν ανήκει στον 13ο αιώνα μΧ!

Κάνοντας, λοιπον, κάποιους συλλογισμους, το ετυμολογω απο τη ρίζα «Ορκάλ» (+ «χωριο»), δηλαδη απο το «ουρανος» συν «κέλλω»Ο ναυαγος τ’ Ουρανου! (Θυμηθείτε τον μύθο του Φαέθονα, θυμηθείτε τίνος αρχιερέας ήταν ο Ορκάλ!)
Βέβαια, παραμένει το ερώτημα, το πώς οι μηχανισμοι της γλώσσας αλλάζουν τα φωνήεντα με τον τρόπο που θα ήθελα, αλλ’ ας το αφήσουμε αυτο για την ώρα. Μας πάει πάρα πολυ μακρια. Παραμένει, ακόμη και το ότι το «Ορκάλ» δεν είναι ακριβως κύριο όνομα, αλλα μάλλον ιερατικος τίτλος. Κι έτσι, το πραγματικο όνομα του Ορκάλ ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ… Μόνο αν βρεθουν πολλες επιγραφες στην περιοχη, με κάποιο κύριο αντρικο όνομα επαναλαμβανόμενο διαρκως.

(Παρένθεση: Ακόμη και το «Αρκολέων» είναι αρκετα δηλωτικο! Αρκολέων, δηλαδη άρχων συν λέων… Ακόμη και «άρκα σύν λέων» να το ετυμολογήσεις, πάλι στα ίδια πέφτουμε: το όχημα του Λέοντα, δηλ. του Ήλιου! Το ηλιακο άρμα… Ξανα ο Φαέθων στη μέση…)

Στα τελευταία χρόνια της ζωης του Ορκάλ, οι πιστοι του Απόλλωνα και του Φαέθονα του έφερναν ως αφιερώματα διπλά τσεκούρια, και μάλιστα διακοσμημένα με σύμβολα σαν γράμματα… απο τα οποία είναι γεμάτος ο τόπος εκει. Μάλιστα, μέχρι ν’ αρχίσουν οι συστηματικες ανασκαφες (κάπου το 1880), οι χωρικοι εύρισκαν εύκολα τέτοια τσεκούρια με το όργωμα. Και, μη γνωρίζοντας τη σημασία τους, τα έλιωναν για να επαναχρησιμοποιήσουν το μέταλλο. (Ευτυχως, αυτα που βρισκόταν στο αναθηματικο σπήλαιο -μερικα ήταν χρυσα!-, γλύτωσαν απο τέτοιες …αισθητικες παρεμβάσεις!)

Ποια η σημασία τους; το αναφέραμε ήδη: απεικόνιζαν τα δύο φεγγάρια του Φαέθονα… την πρότερη μυθικη, αγνη, κατα Φύσιν κατάσταση του πλανήτη εκείνου… ενω, αντίθετα, ο Μίνως έχει όνομα που παραπέμπει σ’ ένα φεγγάρι. Η παλια αντίθεση!… «- Τα πράγματα θα μείνουν, όπως τα κάναμε εμεις!», λένε οι Άτλαντες, «- Όχι, θα μείνουν όπως τά ‘κανε ο Θεος!», απαντουν οι Έλληνες.
Το μένος, όμως, των πρώτων, όταν βρίσκουν έργα Ελλήνων που υλοποιουν το κατα Φύσιν, δεν περιγράφεται. Ξεφεύγει απο κάθε εξήγηση, ακόμη και ψυχιατρικη. Βρίσκεται πέρα απ’ το μίσος και την τρέλλα. Πέρα κι απ’ τον φανατισμο. Θυμήσου, αναγνώστη μου, τί έκανε ο Έλγιν στην Καρυάτιδα του Φαέθονα: της πριόνισε το πρόσωπο…

Γι’ αυτο, λοιπον, οι πιστοι του Φαέθονα έδειξαν με τον τρόπο τους στον Ορκάλ ότι δεν θα περάσει των Ατλάντων.

Γι’ αυτο, λοιπον, κι εσεις μην απορήσετε ποτέ, εαν στον σημερινο κόσμο δείτε τέτοιες άκρως φανατικες, καννιβαλικες πράξεις, που ξεφεύγουν απο κάθε εξήγηση. Τώρα ξέρετε και το ποιος τις κάνει, και το γιατί.

Γιατί, τώρα, κάναμε όλη την προηγούμενη μακροσκελη συζήτηση; Μα, για να καταλήξουμε σ’ ένα συμπέρασμα, ως προς το τί περιέχει ο δίσκος.

Για μένα, είναι πια φανερο ότι περιέχει μια σύνοψη με τις θρησκευτικες πεποιθήσεις του Ορκάλ, κάπως σαν το «Πιστεύω».

Προετοιμάζοντας αυτα τα τελευταία άρθρα, έριξα πάλι μια ματια στο βιβλίο του Γκοτάρτ. Ο συγγραφέας, καθως κι άλλοι, ισχυρίζεται ότι τα σφραγιδάκια ήτανε φτιαγμένα απο χρυσο! (Εγω είχα πει ξύλο πεύκου.) Εντάξει, ο χρυσος θα μπορούσε εύκολα να χαράξει αυτα τα λεπτομερη μικρογραφικα σχέδια στον δίσκο, και μάλιστα χωρις να κολλάει στον πηλο… Αυτο, όμως, εαν είναι πραγματικότητα, έχει αρκετες συνέπειες, που παραλλάσσουν λίγο την ιστορία μας.

Αφου δείξαμε ότι για 241 (+ 1 σβησμένο) εικονίδια χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα σφραγιδάκια, ας κάνουμε κάποιους υπολογισμους: εαν χρησιμοποιήθηκαν (όπως το εκτιμω) κάπου το ένα τρίτο παραπάνω απ’ τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμο σφραγιδάκια, τότε αμέσως πάμε σε 80 ακόμη σφραγιδάκια, δηλαδη σύνολο 320 περίπου. Εαν το καθένα απ’ αυτα έγινε με χρήση 3 (τριων) γραμμαρίων χρυσου, τότε χρειάστηκαν 3 x 320 γραμμάρια, δηλαδη 960 γραμμάρια χρυσου. Ένα κιλο χρυσάφι!…
…Το οποίο και τότε, όπως και σήμερα, ήταν σημαντικη ποσότητα και δεν δινόταν σ’ όποιον-όποιον! Μόνο όποιος ήταν πρόσωπο, που έχαιρε μεγάλου σεβασμου, μπορούσε να ζητήσει τέτοιες χάρες! (Δεν το συζητω, εαν επρόκειτο για τον αρχιερέα!)

Το ένα κιλο χρυσάφι σε όγκο, είναι αυτο που περικλείεται ανάμεσα στις κίτρινες γραμμες:

(σύγκριση με όγκο κινητου τηλεφώνου)

Δεν γνωρίζω απο χρυσοχοΐα, αλλα ίσως χρησιμοποιήθηκαν πέντε (5) γραμμάρια ανα σφραγιδάκι, οπότε πάμε στο ενάμισυ κιλο χρυσου!

Η ιστορία του Ορκάλ, λοιπον, διαμορφώνεται ως εξης:

Φτάνει στην Κνωσσο, όπου και φιλοξενείται τιμητικα απ’ τον Μίνωα, πριν ο τελευταίος αρχίσει τα εγκλήματα. Εκει (ο-πωσ-δή-πο-τε!!!) γνωρίζεται με τον Δαίδαλο, και ανταλλάσσουν …απόψεις… (Θρησκευτικες και άλλες.) Ο Ορκάλ βεβαιώνεται απόλυτα πως ο Δαίδαλος είναι φίλος, κι όταν κάποια στιγμη αποφασίζει να καταγράψει αυτα που ήθελε, τον συμβουλεύεται.
Είναι πλέον φανερο ότι τα περισσότερα σφραγιδάκια, αν όχι όλα, τα έφτιαξε ο Δαίδαλος στο κρατικο εργαστήριο, στο μόνο μέρος, όπου μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, και μετα επανέχυσε τον χρυσο για επανάχρηση. (Δεν νομίζω να έχει διασωθει και κανένα!… Τυχερος ο Αρχαιολόγος που θα το βρει! Άν.) Άρα, μπορει να κατασκεύασε και ολόκληρον τον δίσκο – υπο την εποπτεία και καθοδήγηση, βέβαια, του Ορκάλ.

Είναι πολυ συγκινητικο, να ξέρεις ότι αυτο το πήλινο δισκάκι είναι μια απτη ανάμνηση, φτιαγμένη απ’ τα χέρια του διάσημου τεχνίτη!… οπότε, και η Μυθολογία δεν είναι …παραμυθολογία, αλλα καθαρη πραγματικότητα, αν και χωρις χρονολογικες αναφορες.

Γιατί λέω ότι ο Δαίδαλος έφτιαξε ίσως κι ολόκληρον τον δίσκο καθ’ υπόδειξη των περιεχομένων, και όχι τελείως μόνος του; Διότι:

  • Η διάταξη των εικονιδίων δείχνει ένα χαρακτηριστικο, που χρησιμοποιούσαν και στα Αιγυπτιακα ιερογλυφικα, δηλ. το «βόλεμα» στον χώρο, ακόμη και εις βάρος της ορθογραφίας. (Σύμφωνα πχ με τον μελετητη του δίσκου Αρχαιολόγο Della Seta.) Άρα, δείχνει άτομο γνώστη των ιερογλυφικων, ενω ο Δαίδαλος δεν είχε πάει μέχρι τότε στην Αίγυπτο.
  • Και οι γνώσεις, που περιέχονται στον δίσκο, είναι καθαρα ιερατικες, άρα αποκλείεται να τις είχε ο Δαίδαλος απο μόνος του.

Γιατί, τώρα, ο Ορκάλ θα ήθελε να φτιάξει ένα τέτοιο δημιούργημα;

Υποθέτω ότι (α) είχε ψυχολογήσει καλα τον Μίνωα και (β) είχε την ικανότητα (προφητικη – ή αναλυτικη λογικη) να δει το επερχόμενο μέλλον. Και στις δύο περιπτώσεις, καταλάβαινε καλα ότι έρχεται βαρομετρικο χαμηλο – και θέλησε να προετοιμαστει.
Ίσως ήταν κι ένας τρόπος να συνοψίσει τη διδασκαλία του, για να την έχει έτοιμη για μελλοντικες μυήσεις νέων ιερέων κι ιερειων.

Τα παραπάνω ανατρέπουν τελείως τους ισχυρισμους (πχ των Andi Kaulins, Massey Twins, και άλλων), ότι ο δίσκος είναι καθρέφτισμα γλωσσων και προφορων του ευρύτερου Αιγαιακου και Μεσογειακου χώρου της εποχης – άρα, μπορούμε να βρούμε το τί λέει και πώς διαβάζεται, κατόπιν συγκρίσεων. Ο Μίνως δεν ήταν τόσο μαλάκας, ώστε να μη ρωτήσει τους γείτονές του τί γράφει ο δίσκος, εαν αυτος έπεφτε στα χέρια του – αφου ο Ορκάλ έπεφτε σε δυσμένεια. Εαν ο δίσκος περιείχε γνωστη γλώσσα ή διάλεκτο Ελλήνων ή άλλων λαων της περιοχης, το να έρθει επιστολη στον Μίνωα με την απάντηση, ήταν θέμα εβδομάδων!

(Καλα, για τα ζαρζαβατικα, τα ραπανάκια, και τα λοιπα αγγούρια Καλυβιώτικα της συμπαθους κυρίας εκ Χανίων, δεν το συζητάω! LOL!!! 🙂 )

Advertisements