Αρχική

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIIβ

68 Σχόλια

ετα τον θάνατο του Ορκάλ, πέρασαν κοντα 600 χρόνια (το ανάκτορο της Φαιστου χρονολογήθηκε τον 17ο αιώνα πΧ). Ο δίσκος άλλαξε κάμποσα χέρια. Πλην όμως, όσοι-ες τον κράτησαν στην κατοχη τους (υποθέτω ιερεις κι ιέρειες), γνώριζαν ότι πρόκειται για αντικείμενο υψηλης αξίας… σαφως όχι υλικης. Και τον σεβάστηκαν.
Κι έτσι, ο δίσκος βρέθηκε σ’ ένα απο τα μικρα, ομοιόμορφα, στη σειρα δώματα των ανακτόρων της Φαιστου (ακόμη νοτιώτερα απ’ το Αρκαλοχώρι), των οποίων μικρων δωμάτων οι Αρχαιολόγοι ακόμη δεν γνωρίζουν πλήρως τη χρησιμότητα. (Ήταν πολυ μικρα για κελλάρια.)

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται η σύγκριση, πάντως εμένα μου θυμίζουν τα ομοιόμορφα παρεκκλήσια στη σειρα, που βρίσκονται στο εσωτερικο των αριστερων και δεξιων τοίχων των καθολικων εκκλησιων!

Συγκρίσεις

Κάναμε όλη αυτη την τεράστια παράκαμψη, για να λύσουμε το πρόβλημα του τί μπορει να γράφει το κείμενο του δίσκου. Καταλήξαμε στο ότι είναι ένα κείμενο κυρίως με θρησκευτικες διδασκαλίες, που γράφηκε ως «διαθήκη», για να γλυτώσουν αυτες απο την πιθανη δολοφονία των ιερέων που τις πρέσβευαν.
Επανερχόμαστε, λοιπον, στην επανανάγνωση.

Αφου, τώρα, ο ρόδακας είναι ο Θεος Ζευς, και η μορφη με το «οχτάρι» στο μάγουλο ο αρχιερέας Ορκάλ, τότε το τρίτο σύμβολο που συναντάμε, τί μπορει να είναι; Φυσιολογικα, το αρχιερατικο σκήπτρο.

Άρα, η πρώτη ενότητα του κειμένου (κατοπτρισμένη, για να διαβάζεται όπως εμεις σήμερα) διαβάζεται ως εξης:

  • Ο Ζευς σ’ εμένα τον αρχιερέα έδωσε το σκήπτρο (δηλ. την εξουσία).
  • Ή: Ο Ζευς, δια μέσου εμου, του ισχυρου αρχιερέα.
  • Ή: (Άγιος ο) Θεός άγιος ισχυρός.

Το τελευταίο έχει εκπληκτικη αντιστοιχία με τα εικονίδια!… και μη σας κάνει καθόλου εντύπωση. Τελικα, ελάχιστα πράγματα είναι εντελως καινούργια!
Στο ίδιο μοτίβο, να σας θυμίσω τις φήμες (; ) ότι πολλοι ύμνοι της Εκκλησίας μας είναι ξεκάθαρη αντιγραφη απο μουσικη χορικων και στασίμων κτλ του Αιχύλου (και άλλων). Με χριστιανικα -πλέον- λόγια, φυσικα. Βλέπετε, δεν υπήρχε κοπυράϊτ τότε!

Να επεκτείνουμε λιγάκι αυτην την ιδέα:

Εαν το κείμενο του δίσκου το άκουσαν πολλοι και τους άρεσε (μην ξεχνάτε, στην αρχαιότητα το κάθε κείμενο είχε ευθεία αντιστοιχία και με μουσικη εκτέλεσή του), τότε σίγουρα το επανέλαβαν και το παράλλαξαν κατα τόπους. Όπως ακριβως τα δημοτικα τραγούδια.
Εαν, λοιπον, βρεθει κάπου κανένα αρχαίο ποίημα, που ν’ αρχίζει πχ με τον στίχο:

Ζεύς βασιλείην δεδόαται

(προσπάθησα να το κάνω ομηρίζον – σε δάκτυλους)

…Να ξέρετε ότι είναι απόδοση του κειμένου του δίσκου, οπότε το έργο της επανανάγνωσης γίνεται ακόμη ευκολώτερο! Διότι, θα ξέρουμε και το περιεχόμενο (θρησκευτικο) και τις λέξεις!

Με την ευκαιρία… Αυτο το «λαμπρέ Φαέθονα» x 13 φορες, δεν θυμίζει το:

Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον
Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον
Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον
Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον Κύρι’ ελέησον
Κύριεεεεε ελέεεηηησοοοοννν (δεκατριάκις)

Έ; 🙂

Είπαμε, λίγα τα όντως καινούργια στον κόσμο αυτον!…

Να σας πω μονάχα ότι το «σκήπτρο» είναι το μοναδικο εικονίδιο που «μετέφρασα», για το οποίο …δεν είμαι σίγουρος! Όχι πως το μυαλο δεν πάει σε σκήπτρο, αλλα παρακάτω υπάρχει κι άλλο τέτοιο, του οποίου η εικόνα ίσως αποδίδει την έννοια του σκήπτρου ακριβέστερα.

Αυτο το συγκεκριμένο το μεταφράζουν ως «πάπυρο» – και μάλλον εννοουν το φυτο, όχι την επιφάνεια γραφης απο πάπυρο.

Τί να κάνουμε, όμως; Καμμία επανανάγνωση δεν είναι εύκολη!

Το υλικο μας

Ας δούμε, όμως, και το υλικο που έχουμε!… Αυτο έπρεπε να το κάνουμε ευθυς εξ αρχης, αλλα εδω γράφω άτσαλα. Μη με παρεξηγείτε! Καταθέτω τις σκέψεις μου, όπως μου έρχονται – προσπαθώντας απλως να κρατήσω μία σχετικα λογικη σειρα. Δεν συγγράφω διατριβη επι καθηγεσίαι.

Κατ’ αρχην, για να δουλέψουμε, χρειάζονται καλες φωτογραφίες (δηλ. με καλη ανάλυση, να φαίνονται λεπτομέρειες) των δύο πλευρων του δίσκου. Εγω τις έχω σκανάρει απο το βιβλίο του Γκοτάρτ. Εσεις μάλλον πρέπει επίσης ν’ αγοράσετε το βιβλίο (εκτος αν βρείτε φωτογραφίες της προκοπης στο Διαδίκτυο με ψάξιμο), διότι συμβαίνουν τα εξης τρελλα:

  • Το ελληνικο άρθρο της Γουϊκιπήντια δεν είχε και δεν έχει καλες φωτογραφίες. Αυτες που παρουσιάζει σαν φωτογραφίες, είναι απο (όχι τόσο καλο) αντίγραφο του δίσκου, μάλλον απ’ αυτα που πουλάνε στους τουρίστες!!!

Δεν ξέρω αν παρεμβαίνουν πιθανες αντιδικίες σε θέματα κοπυράϊτ με το Μουσείο Ηρακλείου, αλλα το να μην υπάρχουν φωτογραφίες της προκοπης στην on-line εγκυκλοπαίδεια αναφορας, είναι απαράδεκτο! Κόντεψα κι εγω να γίνω ρεζίλι, διότι δεν πρόσεξα την πηγη μου – και για τα πρώτα συμπεράσματα στηρίχτηκα επάνω στη «μαϊμου». (Πάντως, αυτα που είπα για περισσότερα του ενος ομόθεμα σφραγιδάκια, κτλ, ισχύουν. Σας βεβαιώνω – διότι κάθησα και τα ξανάψαξα όλα.)

  • Το αγγλικο άρθρο της Γουϊκιπήντια μέχρι πρότινος είχε καλες φωτογραφίες, αλλα σήμερα, 16/07/2011 δεν τις έχει!
  • Τρίτον, οι φωτογραφίες του δίσκου που παρουσιάζει η Γουϊκιπήντια, είναι ανάποδες (= κατοπτρικες)!… σα να προέρχονται απο αρνητικα (ή slides), που τα σκάναραν απο τη λάθος πλευρα.

Εκτος κι αν ο εκδότης του βιβλίου του Γκοτάρτ είναι τόσο στόκος, που σκάναρε αυτος αρνητικα (ή slides) ανάποδα. (Είπαμε: εγω προσωπικα δεν τον έχω δει τον δίσκο απο κοντα, διότι ποτέ δεν πήγα στο μουσείο Ηρακλείου.) Πάντως, για να προσανατολιστείτε: οι φωτογραφίες του βιβλίου απεικονίζουν τον Φαέθονα να κοιτάζει προς τ’ αριστερα.

Εγω ακολουθω το υλικο του βιβλίου. Οπότε, η (ακριβέστατη, σας βεβαιώνω ακόμη μία φορα) «μεταγραφη» του κειμένου που έκανα, έδωσε τους εξης δύο πίνακες:

Η Α’ πλευρα:

Και η Β’ πλευρα:

Ανοίξτε τις εικόνες σε ξεχωριστο tab, για να φανουν στο πλήρες μέγεθός τους. Ή, απλα σώστε τις στον δίσκο σας – κι έτσι, έχετε αρκετο υλικο για να δουλέψετε και μόνοι-ες σας! (Ορίστε! Σας βρήκα ασχολία για το καλοκαίρι! Τί προτιμάτε, δηλαδη; να βλέπετε ειδήσεις στην τηλεόραση; )
Πιστεύω ότι η ευχαρίστηση που προσφέρει η πνευματικη εργασία (παρέα μ’ έναν καλο καφε! 🙂 ), είναι το κάτι άλλο!

Ρίξτε, λοιπον, εκτυπώσεις, πιάστε μπλοκ και στυλο, και καλη επιτυχία!

Πριν τελειώσουμε, να σας πω ακόμη μερικα πραγματάκια:

  • Πρώτον, δεν ξέρω ποιος έκανε την «επίσημη» αρίθμηση των εικονιδίων (αυτη που έχει και η Γουϊκιπήντια). Δεν βρήκα πουθενα μέσα στο βιβλίο του Γκοτάρτ καμμία αναφορα! (Ο Γκοτάρτ, πάντως, την ακολουθει.)

Ξέρετε τί σημαίνει αυτο; Ότι κάποιος, κάποτε, αρκετα ευϋπόληπτος «επιστήμων» (ώστε ν’ ακολουθουν τα χνάρια του οι υπόλοιποι μέχρι σήμερα), ξεκίνησε να κάνει επανανάγνωση με κάποιο πολυ συγκεκριμένο σκεπτικο… άρα, αρίθμησε τα εικονίδια όπως τα «μετέφραζε». Έτσι, ο ρόδακας «του Θεου» δεν είναι το εικονίδιο υπ’ αριθμον 1, αλλα το υπ’ αριθμον 38.

(Μην ξεχνάτε, ακόμη κι εγω ξεκίνησα απ’ ανάμεσα στο κείμενο, απ’ το «μέρκαμπα» – όχι απ’ την αρχη, απο τη ροζέττα που απεικονίζει τον Θεο.)

Μετα, οι ενδιαφερόμενοι Αρχαιολόγοι έμαθαν για την προσπάθεια αυτουνου, τη βρήκαν αρκετα λογικη, κι ακολούθησαν τη συγκεκριμένη αρίθμηση… που έφτασε μέχρι σήμερα ως «επίσημη».

Αλλα η αρχικη έκθεση «ερμηνείας» …χάθηκε!!!

Ξέρετε πότε «χάνεται» ένα («)επιστημονικο(«) κείμενο; όταν οι επιστήμονες έχουν λόγο να ντρέπονται γι’ αυτο! Όπως πχ για εκείνες τις επιστημονικοφανεις μαλακίες, που λένε ότι οι Πυθίες των Δελφων μαστούρωναν με αιθίνιο. Αλλα δεν μας λένε ποιος έκανε πειράματα μαστουρώματος με αιθίνιο, ώστε να έχουμε βιβλιογραφικα αποτελέσματα. Διότι, αυτος ο «ποιος», μονάχα οι «υπερεσίες» μπορει να είναι!

(Οπότε, ή αχυράνθρωποι των «υπερεσιώνε» είναι αυτοι οι «επιστήμονες», γι’ αυτο δεν αναφέρουν την πηγη των πειραμάτων μαστουρώματος – ή σκέτοι απατεώνες, διότι βιβλιογραφία αναφορας απλούστατα δεν διαθέτουν. Κι ό,τι λένε, το βγάζουν καθαρα απ’ το κεφάλι τους. Τρίτη επιλογη δεν υφίσταται!
Όταν δεν υπάρχει βιβλιογραφικη αναφορα, με κάτι τέτοιες «επιστημονικες» εργασίες απλα σκουπίζεις τον κώλο σου, όταν ξεμένεις απο κωλόχαρτο.

Τ’ ακούτε αυτα, «έγκυροι» δημοσιοκάφροι των Αθηνων; Που μου κάνετε και παρουσιάσεις σε «σαλόνια» αυτων των συκοφαντικων ηλιθιοτήτων; )

Οπότε… εαν «χάθηκε» η αρχικη αναφορα, αυτη μονάχα για έναν λόγο «χάθηκε»: επειδη τη συνέταξε ο Ήβανς, γνωστος άνθρωπος των «υπερεσιώνε» της αγγλίτσας.

Κι έτσι, οι μελετητες μας ακολούθησαν μεν αυτη την εντελως αδικαιολόγητη αρίθμηση (απο σεβασμο στην αυθεντία του Ήβανς), αλλα δεν έχουν στα χέρια τους αντίγραφο της αρχικης αναφορας. (Η οποία, στο κάτω-κάτω, δεν προοριζόταν για τα δικα τους μάτια.)

  • Δεύτερον, βρήκα τη σημασία ενος ακόμη εικονιδίου, το οποίο είναι επίθετο.

Σημαίνει «περήφανος», ή «υψιπετής», και είναι αυτο εδω (το «κέρατο») :

Θα σας πω και το πώς το βρήκα: επειδη στη συντριπτικη πλειοψηφία των εμφανίσεών του, εμφανίζεται να προηγείται αμέσως πριν τον αετο (που κρατάει φίδι). Πώς θα χαρακτηρίζαμε έναν αετο, λοιπον;
Αυτος ακριβως είναι ο τρόπος, ν’ ανιχνεύουμε τα επίθετα: εαν δούμε ότι στις περισσότερες εμφανίσεις τους «κολλάνε» ακριβως μπροστα απο κάποια ουσιαστικα. Πχ το «μέρκαμπα» βρίσκεται ακριβως μπροστα απο τον Φαέθονα σε 13 εμφανίσεις (αν θυμάμαι καλα) απο σύνολο 17!

Τρίτον… Όλα τα παραπάνω, καταλήγουν στον πίνακα επανανάγνωσης υπ’ αριθμον 1, που συνέταξα. Πάρτε τον κι αυτον για υλικο! Όταν θα υπάρξει καμια βελτίωση, θα βγάλω τον αριθμο 2, και ούτω καθ’ εξης.


Ξέρετε το κόλπο: δεξι κλικ, άνοιγμα σε νέα καρτέλλα, ή σώσιμο κι εκτύπωση.

Το εικονίδιο 39 αναγράφεται «lily», ή «lilium», πράγμα το οποίο αντιστοιχει σε μία ευρεία οικογένεια λουλουδιων. Το μετέφρασα «άνθος νούφαρου», αν και άλλες πηγες το ξεκαθαρίζουν ως άνθος κρόκου. Τέλος πάντων, μικρο το κακο. Το μεγάλο κακο είναι πως πάρα πολλα εικονίδια μπορουν να ερμηνευτουν ως τουλάχιστον πεντέξη έννοιες…

Εδω τελειώσαμε …προς το παρον! Επαναλαμβάνω τις ευχες για επιτυχημένες -δικες σας- απόπειρες επανανάγνωσης!

Κι εδω είμαστε, αν πετύχετε τίποτε – να το βγάλουμε παρευθυς στη βιτρίνα!

(Λέω για εσας, επειδη εγω θ’ αργήσω πολυ να ξεκινήσω το Β’ μέρος. Ίσως μου πάρει και χρόνια. Στο μεταξυ, προηγούνται άλλα – κι επείγουν αγρίως.)

Τέλος Α’ μέρους

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIIα

9 Σχόλια

«έφοδος» του Μίνωα εναντίον του λαου του δεν κράτησε πολυ. Ήδη είχε αντιδράσεις ακόμη και μέσα στην ίδια του την οικογένεια (πχ Αριάδνη). Μάλιστα, βλέπουμε στην Ιλιάδα ότι για τον θάνατο του -αδελφου του Μίνωα- Σαρπηδόνα λυπάται κι οργίζεται ο ίδιος ο Απόλλων. Ποιος; ο θεος που τόσο καθυβρίστηκε απο τον αδελφο του Σαρπηδόνα!

(Παρένθεση: θεωρητικα, άλλο πρόσωπο είναι ο αδελφος του Μίνωα και βασιλιας της Λυκίας, κι άλλο ο πολεμιστης του Τρωϊκου Πολέμου. Επειδη διαφέρουν οι μητέρες τους, ως φυσικα πρόσωπα. Της Ευρώπης γυιος ο πρώτος, της Λαοδάμειας ο δεύτερος. Για μένα, όμως, ταυτίζονται – οι Λύκιοι, άλλως τε, ήταν σύμμαχοι των Τρώων και πολέμησαν τους Αχαιους στο πλευρο τους.)

Απο κάποια στιγμη και μετα, τον Μίνωα κατέβαλαν τα γεράματα και η απροθυμία του λαου να συνεχίσει τον (θρησκευτικο κι όχι μόνον) αλληλοσκοτωμο. Κι έτσι, στο τέλος απέμεινε μονάχα μια κακη ανάμνηση απ’ όλ’ αυτα – ενω η παλια θρησκεία και η ήσυχη καθημερινη ζωη επανήλθαν οριστικα.
Τελευταίοι οπαδοι του Μίνωα παρέμειναν μια ομάδα Κρητων, που ζήτησαν απο τον Κώκκαλο το πτώμα του βασιλια τους. Με τα χρόνια, ανακατεύτηκαν κι αυτοι με τον υπόλοιπο πληθυσμο -που τους συγχώρησε και τους ξέχασε, σαν τους ημετέρους κουκκουλοφόρους της Κατοχης-, και τέλος.

Ο Ορκάλ έζησε και μετα απ’ αυτη τη θύελλα, στο χωριο που μέχρι σήμερα φέρει τ’ όνομά του, το Αρκαλοχώρι. Δεν ξαναγύρισε στην Κνωσσο.
Βέβαια, μία πρόσφατη ανάρτηση της Φωτεινης αναφέρει την παραδοσιακη εξήγηση, που δίδεται για τ’ όνομα του χωριου, πλην όμως κανενος «αρχοντόπουλου» η ανάμνηση δεν διασώζεται μονάχα με τ’ όνομα. Διασώζεται και με τα έργα που έκανε! Έτσι, το να προκύψει τελείως ξαφνικα κάποιος άρχων «Αρκολέων», και τελείως ξαφνικα να δώσει τ’ όνομά του σε τοποθεσία, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Πού βρίσκονται οι λοιπες πληροφορίες, για το ποιος ήταν αυτος; Γιατί δεν τις διέσωσε κι αυτες η λαϊκη παράδοση;

Διότι, απλούστατα, το όνομα του χωριου δεν ανήκει στον 13ο αιώνα μΧ!

Κάνοντας, λοιπον, κάποιους συλλογισμους, το ετυμολογω απο τη ρίζα «Ορκάλ» (+ «χωριο»), δηλαδη απο το «ουρανος» συν «κέλλω»Ο ναυαγος τ’ Ουρανου! (Θυμηθείτε τον μύθο του Φαέθονα, θυμηθείτε τίνος αρχιερέας ήταν ο Ορκάλ!)
Βέβαια, παραμένει το ερώτημα, το πώς οι μηχανισμοι της γλώσσας αλλάζουν τα φωνήεντα με τον τρόπο που θα ήθελα, αλλ’ ας το αφήσουμε αυτο για την ώρα. Μας πάει πάρα πολυ μακρια. Παραμένει, ακόμη και το ότι το «Ορκάλ» δεν είναι ακριβως κύριο όνομα, αλλα μάλλον ιερατικος τίτλος. Κι έτσι, το πραγματικο όνομα του Ορκάλ ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ… Μόνο αν βρεθουν πολλες επιγραφες στην περιοχη, με κάποιο κύριο αντρικο όνομα επαναλαμβανόμενο διαρκως.

(Παρένθεση: Ακόμη και το «Αρκολέων» είναι αρκετα δηλωτικο! Αρκολέων, δηλαδη άρχων συν λέων… Ακόμη και «άρκα σύν λέων» να το ετυμολογήσεις, πάλι στα ίδια πέφτουμε: το όχημα του Λέοντα, δηλ. του Ήλιου! Το ηλιακο άρμα… Ξανα ο Φαέθων στη μέση…)

Στα τελευταία χρόνια της ζωης του Ορκάλ, οι πιστοι του Απόλλωνα και του Φαέθονα του έφερναν ως αφιερώματα διπλά τσεκούρια, και μάλιστα διακοσμημένα με σύμβολα σαν γράμματα… απο τα οποία είναι γεμάτος ο τόπος εκει. Μάλιστα, μέχρι ν’ αρχίσουν οι συστηματικες ανασκαφες (κάπου το 1880), οι χωρικοι εύρισκαν εύκολα τέτοια τσεκούρια με το όργωμα. Και, μη γνωρίζοντας τη σημασία τους, τα έλιωναν για να επαναχρησιμοποιήσουν το μέταλλο. (Ευτυχως, αυτα που βρισκόταν στο αναθηματικο σπήλαιο -μερικα ήταν χρυσα!-, γλύτωσαν απο τέτοιες …αισθητικες παρεμβάσεις!)

Ποια η σημασία τους; το αναφέραμε ήδη: απεικόνιζαν τα δύο φεγγάρια του Φαέθονα… την πρότερη μυθικη, αγνη, κατα Φύσιν κατάσταση του πλανήτη εκείνου… ενω, αντίθετα, ο Μίνως έχει όνομα που παραπέμπει σ’ ένα φεγγάρι. Η παλια αντίθεση!… «- Τα πράγματα θα μείνουν, όπως τα κάναμε εμεις!», λένε οι Άτλαντες, «- Όχι, θα μείνουν όπως τά ‘κανε ο Θεος!», απαντουν οι Έλληνες.
Το μένος, όμως, των πρώτων, όταν βρίσκουν έργα Ελλήνων που υλοποιουν το κατα Φύσιν, δεν περιγράφεται. Ξεφεύγει απο κάθε εξήγηση, ακόμη και ψυχιατρικη. Βρίσκεται πέρα απ’ το μίσος και την τρέλλα. Πέρα κι απ’ τον φανατισμο. Θυμήσου, αναγνώστη μου, τί έκανε ο Έλγιν στην Καρυάτιδα του Φαέθονα: της πριόνισε το πρόσωπο…

Γι’ αυτο, λοιπον, οι πιστοι του Φαέθονα έδειξαν με τον τρόπο τους στον Ορκάλ ότι δεν θα περάσει των Ατλάντων.

Γι’ αυτο, λοιπον, κι εσεις μην απορήσετε ποτέ, εαν στον σημερινο κόσμο δείτε τέτοιες άκρως φανατικες, καννιβαλικες πράξεις, που ξεφεύγουν απο κάθε εξήγηση. Τώρα ξέρετε και το ποιος τις κάνει, και το γιατί.

Γιατί, τώρα, κάναμε όλη την προηγούμενη μακροσκελη συζήτηση; Μα, για να καταλήξουμε σ’ ένα συμπέρασμα, ως προς το τί περιέχει ο δίσκος.

Για μένα, είναι πια φανερο ότι περιέχει μια σύνοψη με τις θρησκευτικες πεποιθήσεις του Ορκάλ, κάπως σαν το «Πιστεύω».

Προετοιμάζοντας αυτα τα τελευταία άρθρα, έριξα πάλι μια ματια στο βιβλίο του Γκοτάρτ. Ο συγγραφέας, καθως κι άλλοι, ισχυρίζεται ότι τα σφραγιδάκια ήτανε φτιαγμένα απο χρυσο! (Εγω είχα πει ξύλο πεύκου.) Εντάξει, ο χρυσος θα μπορούσε εύκολα να χαράξει αυτα τα λεπτομερη μικρογραφικα σχέδια στον δίσκο, και μάλιστα χωρις να κολλάει στον πηλο… Αυτο, όμως, εαν είναι πραγματικότητα, έχει αρκετες συνέπειες, που παραλλάσσουν λίγο την ιστορία μας.

Αφου δείξαμε ότι για 241 (+ 1 σβησμένο) εικονίδια χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα σφραγιδάκια, ας κάνουμε κάποιους υπολογισμους: εαν χρησιμοποιήθηκαν (όπως το εκτιμω) κάπου το ένα τρίτο παραπάνω απ’ τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμο σφραγιδάκια, τότε αμέσως πάμε σε 80 ακόμη σφραγιδάκια, δηλαδη σύνολο 320 περίπου. Εαν το καθένα απ’ αυτα έγινε με χρήση 3 (τριων) γραμμαρίων χρυσου, τότε χρειάστηκαν 3 x 320 γραμμάρια, δηλαδη 960 γραμμάρια χρυσου. Ένα κιλο χρυσάφι!…
…Το οποίο και τότε, όπως και σήμερα, ήταν σημαντικη ποσότητα και δεν δινόταν σ’ όποιον-όποιον! Μόνο όποιος ήταν πρόσωπο, που έχαιρε μεγάλου σεβασμου, μπορούσε να ζητήσει τέτοιες χάρες! (Δεν το συζητω, εαν επρόκειτο για τον αρχιερέα!)

Το ένα κιλο χρυσάφι σε όγκο, είναι αυτο που περικλείεται ανάμεσα στις κίτρινες γραμμες:

(σύγκριση με όγκο κινητου τηλεφώνου)

Δεν γνωρίζω απο χρυσοχοΐα, αλλα ίσως χρησιμοποιήθηκαν πέντε (5) γραμμάρια ανα σφραγιδάκι, οπότε πάμε στο ενάμισυ κιλο χρυσου!

Η ιστορία του Ορκάλ, λοιπον, διαμορφώνεται ως εξης:

Φτάνει στην Κνωσσο, όπου και φιλοξενείται τιμητικα απ’ τον Μίνωα, πριν ο τελευταίος αρχίσει τα εγκλήματα. Εκει (ο-πωσ-δή-πο-τε!!!) γνωρίζεται με τον Δαίδαλο, και ανταλλάσσουν …απόψεις… (Θρησκευτικες και άλλες.) Ο Ορκάλ βεβαιώνεται απόλυτα πως ο Δαίδαλος είναι φίλος, κι όταν κάποια στιγμη αποφασίζει να καταγράψει αυτα που ήθελε, τον συμβουλεύεται.
Είναι πλέον φανερο ότι τα περισσότερα σφραγιδάκια, αν όχι όλα, τα έφτιαξε ο Δαίδαλος στο κρατικο εργαστήριο, στο μόνο μέρος, όπου μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, και μετα επανέχυσε τον χρυσο για επανάχρηση. (Δεν νομίζω να έχει διασωθει και κανένα!… Τυχερος ο Αρχαιολόγος που θα το βρει! Άν.) Άρα, μπορει να κατασκεύασε και ολόκληρον τον δίσκο – υπο την εποπτεία και καθοδήγηση, βέβαια, του Ορκάλ.

Είναι πολυ συγκινητικο, να ξέρεις ότι αυτο το πήλινο δισκάκι είναι μια απτη ανάμνηση, φτιαγμένη απ’ τα χέρια του διάσημου τεχνίτη!… οπότε, και η Μυθολογία δεν είναι …παραμυθολογία, αλλα καθαρη πραγματικότητα, αν και χωρις χρονολογικες αναφορες.

Γιατί λέω ότι ο Δαίδαλος έφτιαξε ίσως κι ολόκληρον τον δίσκο καθ’ υπόδειξη των περιεχομένων, και όχι τελείως μόνος του; Διότι:

  • Η διάταξη των εικονιδίων δείχνει ένα χαρακτηριστικο, που χρησιμοποιούσαν και στα Αιγυπτιακα ιερογλυφικα, δηλ. το «βόλεμα» στον χώρο, ακόμη και εις βάρος της ορθογραφίας. (Σύμφωνα πχ με τον μελετητη του δίσκου Αρχαιολόγο Della Seta.) Άρα, δείχνει άτομο γνώστη των ιερογλυφικων, ενω ο Δαίδαλος δεν είχε πάει μέχρι τότε στην Αίγυπτο.
  • Και οι γνώσεις, που περιέχονται στον δίσκο, είναι καθαρα ιερατικες, άρα αποκλείεται να τις είχε ο Δαίδαλος απο μόνος του.

Γιατί, τώρα, ο Ορκάλ θα ήθελε να φτιάξει ένα τέτοιο δημιούργημα;

Υποθέτω ότι (α) είχε ψυχολογήσει καλα τον Μίνωα και (β) είχε την ικανότητα (προφητικη – ή αναλυτικη λογικη) να δει το επερχόμενο μέλλον. Και στις δύο περιπτώσεις, καταλάβαινε καλα ότι έρχεται βαρομετρικο χαμηλο – και θέλησε να προετοιμαστει.
Ίσως ήταν κι ένας τρόπος να συνοψίσει τη διδασκαλία του, για να την έχει έτοιμη για μελλοντικες μυήσεις νέων ιερέων κι ιερειων.

Τα παραπάνω ανατρέπουν τελείως τους ισχυρισμους (πχ των Andi Kaulins, Massey Twins, και άλλων), ότι ο δίσκος είναι καθρέφτισμα γλωσσων και προφορων του ευρύτερου Αιγαιακου και Μεσογειακου χώρου της εποχης – άρα, μπορούμε να βρούμε το τί λέει και πώς διαβάζεται, κατόπιν συγκρίσεων. Ο Μίνως δεν ήταν τόσο μαλάκας, ώστε να μη ρωτήσει τους γείτονές του τί γράφει ο δίσκος, εαν αυτος έπεφτε στα χέρια του – αφου ο Ορκάλ έπεφτε σε δυσμένεια. Εαν ο δίσκος περιείχε γνωστη γλώσσα ή διάλεκτο Ελλήνων ή άλλων λαων της περιοχης, το να έρθει επιστολη στον Μίνωα με την απάντηση, ήταν θέμα εβδομάδων!

(Καλα, για τα ζαρζαβατικα, τα ραπανάκια, και τα λοιπα αγγούρια Καλυβιώτικα της συμπαθους κυρίας εκ Χανίων, δεν το συζητάω! LOL!!! 🙂 )

Τα μη-πνεύματα, που δεν αστειεύονται

7 Σχόλια

επικαιρότητα των ημερων έχει και μία αρκούντως σοβαρη – και ίσως ανησυχητικη πλευρα.

Η πρώτη σχετικη είδηση είναι το τέλος των αποστολων των «διαστημικων λεωφορείων», με την αποστολη υπ’ αριθμον 135 και το διαστημόπλοιο «Ατλαντίς».

Πολυ ντουμάνι! (Αποφεύγω τους συνειρμους,
με το τί μοιάζει το σύννεφο καπνου! 🙂 )

Και σας ερωτω, καλοι μου συνομωσιολόγοι αναγνώστες: Γιατί η καταντίπ τελευταία πτήση να είναι με το «Ατλαντίς», και όχι πχ με το «Εντήβορ»;

Προφανως επειδη κλείνει κάποιο κεφάλαιο… Το ίδιο, που άρχισε να κλείνει με την ανατίναξη των διδ… έεε… των μπετονένιων μαϊμού-στηλων του Ηρακλέους πριν κοντα δέκα χρόνια.

Το ίδιο, προφανως, μ’ αυτο, του οποίου το τέλος σηματοδοτει και η είδηση, η σχετικη με τον Χάρη τον Προμηθέα… έεεε… τον Αγγειοπλάστη.
Με δάκρυα αποχαιρέτησαν, λέει, τον Χάρη στο Λονδίνο, η συγγραφέψ των σχετικων μυθιστορημάτων και πλήθος οπαδων – με την ευκαιρία της πρεμιέρας της τελευταίας του ταινίας.

Κι εγω δάκρυσα… απ’ τα γέλια… που υπάρχουν βλάκες συνάνθρωποί μας, που ακόμη πιστεύουν ότι μία άνεργη -κι αδέκαρη- ανύπαντρη μητέρα, που «είχε έμπνευση» περιμένοντας (με το μωρο στην αγκαλια) το τραίνο για το Μάντσεστερ, είδε να της ανοίγονται διάπλατα οι πόρτες του Χόλλυγουντ… επειδη το τελευταίο εκτίμησε τη συγγραφικη ταλεντάρα της δεόντως!
Ελπίζω να είναι αρκετα ευγνώμων και προς το υψηλα ιστάμενο (καλως κρυμμένο απ’ τα φώτα της δημοσιότητας) «μυημένο» κοπρόσκυλο, το οποίο της έδωσε τα μυθιστορήματα …έτοιμα, και να του δώσει τα ποσοστα του. Διότι, κάτι ξέρουμε κι εμεις εδω στο Ελλάντα απο αγράμματους και πρώην μπατίρηδες αχυρανθρώπους, που ξαφνικα επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου κι άρχισαν να παράγουν σωρηδον βιβλία για την …αρχαία Ελλάδα.
(Θού, Κύριε! Βλέπω πρκλ και Σβεννεγκρέκον να κρατιένται με το ζόρι, να μη στολίσουν πληκτρολογιακως ευτούνους τους «συγγραφεις».)

(Καλα… όχι και «ξαφνικα»… να μην είμαι κι άδικος! Μερικες φορες πρώτα έβλεπαν περίεργα φώτα στον ουρανο! 🙂 )

Στις 8 Ιουλίου (Παρασκευη) η εκτόξευση, στις 7 (Πέμπτη) η πρεμιέρα του Χάρη. Φυσικα και σχετίζονται οι δύο ειδήσεις, μην αμφιβάλλετε καθόλου! Δεν κάθομαι να κάνω ανάλυση πού βρισκόντουσαν ο Σείριος, ο Αλ Νιτάκ, κτλ, την ακριβη στιγμη των γεγονότων, διότι μας περιμένουν σοβαρώτερα.

Το ερώτημα, λοιπον, είναι… Ή, μάλλον, τα ερωτήματα. Πολλαπλα!

Καλα, αφου έχουμε «τέλος εποχης», …γιατί το έχουμε; Εφ’ όσον ο σκοπος ήταν να περάσει στο ασυνείδητο του κόσμου η οπτικη (περι Ιστορίας, Προϊστορίας, θρησκείας, κτλ) κάποιων «κύκλων», εφ’ όσον για τον σκοπο αυτο ξοδεύτηκαν ποσα αμύθητα… σε ταινίες (κυρίως), βιβλία, σέρβερς που φιλοξενουν μπλόγκια και φόρα «ψαγμένων», κτλ κτλ κτλ, πώς τώρα μας προέκυψε ξαφνικα ένα «τέλος κι άντε γεια» σ’ όλ’ αυτα;

Φτάσαμε στο σημείο να έχει εκπληρωθει ο αρχικος σκοπος όλης αυτης της μασκαράτας, ή «ερρέτωσαν» (απέδωσαν-δεν απέδωσαν τ’ αναμενόμενα), επειδη ακολουθει κάτι απείρως σημαντικώτερο;

Και τί;

Το πνεύμα που αστειεύεται

7 Σχόλια

αίνεται πως μας διαβάζουν και άϋλες οντότητες (πνεύματα, δηλαδης), και μετα αποφασίζουν να μας κάνουν πλάκα! Δεν εξηγείται αλλοιως!

Αρκετοι αναγνώστες σχολίασαν την πρόσφατη είδηση (αναγράφηκε την Κυριακη, 10 Ιουλίου 2011), πως μία ηλικιωμένη κυρία εκ Χανίων κατάφερε, λέει, και διάβασε τον δίσκο της Φαιστου! (Κρίμα που δεν ζει ο συντοπίτης της ο «μυημένος» εψιλονιακος, να του τα πει κι αυτουνου.)

Και τί διάβασε στο κείμενο, ώ ‘γαθοι, η συνομήλικη με τον δίσκο κυρία; Το πρόγραμμα της έκθεσης «Κνωσσός Αγκρότικα» του 2,200 πΧ! 🙂 Παναπει, οι Κρήτες, να ‘ούμ’, έφτιαξαν έναν κατάλογο με τα αγροτικα τους προϊόντα, τα οποία πουλούσαν κι αλλου, ή τα έκαναν τράμπα με άλλα (χουρμάδες, φερ’ ειπειν), βαρβαρόθεν προερχόμενα. Το δε εικονίδιο (υπ’ αριθμον 04), που απεικονίζει τον «αιχμάλωτο», λέει πως οι Κρήτες απο τότε χρησιμοποιούσαν …λαθρομετανάστες στα χωράφια!

…’Ντάξ’!… Καρδιες δεν χαλάμε!… Εδω άλλος κάθησε και διάβασε τόνους τόμων (ωραίο λογοπαίγνιο, έ; ποιος είμαι, τέλος πάντων! 🙂 ), με Ουγγαριτικά, Λουβικά, αρχαία Ελληνικα, αρχαία …Λιθουανικα, δεν-ξέρω-τι-ικά, για να καταλήξει ότι ο δίσκος αναπαριστα ένα μαθηματικο θεώρημα.
Το γιατί, όμως, θα έμπαινε κάποιος στον κόπο να φτιάξει έναν δίσκο μ’ ένα και μοναδικο μαθηματικο θεώρημα, και γιατί ειδικα αυτο, δεν μας το εξηγει κανεις. (Εκτος αν τους τρελλους στην αρχαία Κνωσσο τους αφήναν αμολητους.) Οπότε, ουδόλως θα μας χαλάσει τη διάθεση και το πρόγραμμα της εμποροπανηγύρεως! Καλωσήρθατε στο κλάμπ της επανανάγνωσης του δίσκου, κυρία μου!

Και καλα αυτο. Αμ το άλλο; Σάββατο 9 Ιουλίου 2011 αναγράφεται η άλλη είδηση, ότι έγινε μικρος σεισμος στο Αρκαλοχώρι!!!!! Και οι επιστήμονοι, λέει, προβληματίζονται, διότι το επίκεντρο βρίσκεται στο υπέδαφος, και όχι πέρα μακρια στη γαλάζια θάλασσα! Και «παρακολουθουν το φαινόμενο», ξαναλέει!
Πού ‘σαστε, συνάδελφοι! Άμα δε λέει να σταματήσει το φαινόμενο, παρα την πολλη παρακολούθηση, κάντε και καμια ανθρωποθυσία – μπας και σταματήσει! LOL!!! (Προτείνω να θυσιάσετε μέλη της παρούσας κυβέρνησης! Ξανα-καρα-LOL!!!)

Και σας ερωτω, καλοι μου αναγνώσται: τί να υποθέσω, τώρα, εγω ο έρμος, για όλ’ αυτα, πέρα απ’ το ότι κάποιο πνεύμα διάβασε τις αναρτήσεις μου και με κάνει πλλάκα;

Μεγαλύτερη πλλάκα θά ‘χει, η επόμενη (αμέσως ή εμμέσως) σχετικη είδηση με τον δίσκο να είναι καμια …σεισμικη αρχαιολογικη ανακάλυψη… Πχ να βρεθει δεύτερος τέτοιος…

"Προσεχως", 6 Ιουλίου 2011

17 Σχόλια

ίμαι καλα αυτες τις μέρες… πέρασε η απαισιοδοξία. Χωρις, όμως, ν’ αντικατασταθει απο αισιοδοξία. Όσο είν’ η τσέπη άδεια… κι όσο διαβάζω στο εγχώριο Ιντερνέτι χοντρομαλακίες, πχ ότι πρέπει να γίνουν άμεσα …εκλογες (για ποιο λόγο; για να φύγουν αυτοι εδω οι λεπροι και νά ‘ρθουν ξανα πχ ο Μαγγίνας κι ο Πάκης; άντε ρε!), αισιοδοξία δεν μού ‘ρχεται.

(– Και πώς θα σού ‘ρθει;
– Μ’ ένα καλο Τζόκερ, και με κρεμασμένους -απ’ τ’ άντερά τους- πολιτικους και δημοσιογράφους ως …αισθητικη παρέμβαση γύρω απ’ την πλατεία Συντάγματος. Ζητάω πολλα; 🙂 )

Είμαι καλα, αλλα πολυάσχολος. Θείο είν’ το καλοκαίρι, αλλα κάθε θέρος με τρώνε τα κουβαλήματα, και το μαστοριλίκι! Οπότε, οι αναρτήσεις πάνε πίσω.

Η επόμενη ανάρτηση περι του δίσκου της Φαιστου θα είναι η τελευταία του Α’ μέρους. Σ’ αυτην θα σας έχω πίνακες (α) με το διαθέσιμο υλικο, και (β) με την ως τώρα πορεία της επανανάγνωσης, ώστε να έχετε κι εσεις να «παίζετε»! Οι πίνακες είναι αυτη τη στιγμη έτοιμοι κατα 70%, οπότε αναμείνατε ελάχιστες μέρες.
Το διαθέσιμο υλικο του δίσκου είναι ξεκαθαρισμένο …διεθνως κατα 40% το μέγιστο. Η δικη μου επανανάγνωση είναι ξεκαθαρισμένη κατα 5% το μέγιστο. Άρα, καταλαβαίνετε ότι θα σταματήσουμε εδω, και το Β’ μέρος (οι αλλεπάλληλες προσπάθειες για την κυρίως επανανάγνωση) θ’ αργήσει.

Η όλη πορεία μέχρι τώρα, και μάλιστα κόβοντας τον μύθο του «Δημητράκη», δεν ήταν άχρηστη… επειδη απέδωσε μονάχα ένα 5%. Χρειαζόταν, για να σας δείξω πώς προσεγγίζουμε ένα αίνιγμα αυτου του είδους. Τί σκέψεις πρέπει (και μπορούμε) να κάνουμε, και σε ποιες πηγες πρέπει ν’ ανατρέξουμε.

Λοιπον, φυσιολογικα μετα ακολουθουν:

  • Η συνέχεια και το τέλος του «Δημητράκη», με τον φοβερο και τρομερο επίλογο.
  • Η συνέχεια και το τέλος του «Αθήναζε».

(Καλοκαίρι είναι, θα το ρίξουμε λίγο στη λογοτεχνία.)

  • Και μετα, καλα να είμαστε, καναδυο θέματα απ’ τη σειρα (Φ-2), όπως πχ «Οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης» – για τις οποίες το υλικο είναι σχεδον έτοιμο.

Αυτα, και καλα μπάνια (του λαου)!