ρώτη ενέργεια του Μίνωα, λοιπον, να ρωτήσει τους γνωρίζοντες – πριν στείλει αποστολη προς τα δυτικα. Εκει που έστειλε επιστολες και δώρα στον σύγχρονό του φαραώ (είναι ασαφες ποιος ήταν, διότι όλοι οι φαραω της εποχης που λέμε, δηλ. περίπου του 2160 πΧ –8η κι 9η δυναστείες-, είχαν βραχύβια βασιλεία), βρήκε μια καλη ευκαιρία να ρωτήσει και το ιερατείο.

Θα με ρωτήσετε… Γιατί δεν ρώτησε το μαντείο των Δελφων;

Η ερώτηση αυτη έχει την ίδια απάντηση, με την ψαρωτικη ερώτηση που βάζουν οι Φιλόλογοι στα διαγωνίσματα: Γιατί η Α’ Οικουμενικη Σύνοδος δεν έγινε στην Κωνσταντινούπολη;

Μα… επειδη, απλούστατα, η Κωνσταντινούπολη δεν υπήρχε ακόμη τότε!

Το μαντείο των Δελφων δεν υπήρχε ακόμη τότε! Ή, μάλλον, υπήρχε (με τελείως άλλη μορφη), αλλα όχι για να δίνει τέτοιες απαντήσεις στον οποιονδήποτε. Το μαντείο έγινε -εκτος απο μέρος για χρησμοδοτήσεις- όντως ένα είδος «βάσης δεδομένων» γεωγραφικων γνώσεων, πλην όμως αρκετα αργότερα.

Οπότε, ο Μίνως ρώτησε το Αιγυπτιακο ιερατείο, και πήρε απάντηση του τύπου: «- Ναι, υπάρχουν άνθρωποι (διασωθέντες της Ατλαντίδας) προς τα δυτικα, αλλα άμα τους βρεις, θέλουμε να τους γνωρίσουμε κι εμεις!» Ο Μίνως υποσχέθηκε να το πράξει, κι έστειλε πλοία προς την Κούβα.

  • Ερώτηση: αφου τα πλοία των Ετεοκρητων είναι αβαθη και ακάρινα, όπως φαίνεται στις τοιχογραφίες, μπορούσαν να διασχίσουν ωκεανο;

Απάντηση: σαφως ναι! Και η απάντηση δεν είναι καθόλου θεωρητικη.

Ο πεισματάρης Θώρ Χάϋερνταλ διέσχισε τον Ατλαντικο με πλοίο απο πάπυρο (ακάρινο κι αβαθες), σαν αυτα που απεικονίζονται στις Αιγυπτιακες τοιχογραφίες. Κι όχι μία, αλλα δύο φορες!
Ο λόγος για το διπλο εγχείρημα, ήταν ότι ο κατασκευαστης του παπυρένιου σκάφους «Ρά», ένας μαύρος -εντελως αφάσιος- καλαθοπλέκτης, θεώρησε περιττο το σχοινι, που δένει μαζι πλώρη και πρύμνη, περνώντας απο το μεσαίο κατάρτι. Οι τοιχογραφίες το απεικόνιζαν, αλλα ο εξ Αφρικης «μάγκας» το θεώρησε περιττο!… και η άποψή του πέρασε, και δεν το έβαλαν.
Αποτέλεσμα: ο πάπυρος εμποτίστηκε με θαλασσινο νερο, βάρυνε, και το πλοίο τσακίστηκε κάπου στα 3/4 της διαδρομης. (Σαφως πριν φτάσει στον προορισμο του.) Τον Χάϋερνταλ και το πλήρωμά του (μέσα στο οποίο -τιμης ένεκεν!- και ο καλαθοπλέκτης!) τους περισυνέλεξαν αμέσως άλλα πλοία, διότι είχαν τακτικη επικοινωνία με ασύρματο.

Το «Ρά 1» σε κατάσταση ημιδιάλυσης.
Η (καλλιτεχνικων απαιτήσεων) φωτογραφία
απ’ το πλοίο διάσωσης – και απο τη σελίδα 300 του βιβλίου.
Φαίνεται καθαρα η απουσία συνδετικου σχοινιου.

Τον επόμενο χρόνο, η δεύτερη απόπειρα με το «Ra II» περιλάμβανε και το σχοινι, και το πλοίο διέσχισε επιτυχως τον Ατλαντικο κι έφτασε στην Αμερικη! Άρα, οι αρχαίοι κατασκευαστες ήξεραν το πρόβλημα και το επέλυσαν – και κατα 99.9% είχαν διασχίσει και τον ωκεανο!

Ένα απο τα ερωτήματα, στα οποία απάντησε αυτο το ταξίδι, ήταν αν έχουν σχέση οι αμερικάνικες πυραμίδες με τις αιγυπτιακες… τη στιγμη που και οι Αιγύπτιοι είχαν φτιάξει βαθμιδωτη πυραμίδα (του Djoser, ή «Ζώσσερ» – όπως είναι γνωστος στην ελληνικη βιβλιογραφία), οπότε το επιχείρημα ότι οι μεν ήταν σκαλωτες και οι δε λείες, άρα διαφορετικες μεταξυ τους, δεν ευσταθούσε.
Στα καθ’ ημας, απέδειξε ότι πράγματι γίνεται τέτοιο ταξίδι στον ωκεανο με τέτοια πλοία. (Τα πλοία των Ετεοκρητων ήταν αβαθη, προφανως για να μπορουν ν’ αναπλέουν τον Νείλο, ή άλλα πλωτα ποτάμια.)

Ιδου κι ένα πλοίο της εποχης εκείνης, απ’ τη Στρογγύλη (Θήρα). Βέβαια, εδω υπάρχουν πολλα ερωτηματικα, όπως πχ το γιατί οι Ετεόκρητες άφησαν τελείως στα χέρια των (επίσης Ετεοκρητων) Στρογγυλαίων την εμπορικη ναυτιλία (τουλάχιστον). Και το πού εύρισκαν την ξυλεία για τα πλοία οι τελευταίοι. Αλλα δεν θα δοκιμάσουμε να τ’ απαντήσουμε, θα ξεστρατίσουμε άσχημα.

Το σχοινί, που συνδέει πλώρη και πρύμνη μέσω του κεντρικου καταρτιου, μπορει να είναι διακοσμητικο, το πλοίο μπορει να είναι ξύλινο (κι όχι απο πάπυρο), αλλα και η στατικη είναι στατικη!

Η όμορφη λεπτομέρεια απ’ την «μικρογραφικη ζωφόρο» του Ακρωτηρίου της Θήρας. Κι ένα καλο βιβλίο (απ’ όπου και η εικόνα του πλοίου), για να δείτε τις τοιχογραφίες:

Τέλος πάντων, κάποια στιγμη (ως μέλος αντιπροσωπείας, μπορει και μόνος του) ήρθε ο Ορκάλ στην Κρήτη… νέος, ψηλος, όμορφος, ηλιοκαμμένος, με σκούρα γαλαζοπράσινα μάτια και μακρια μαλλια. Και φορώντας το χαρακτηριστικο «βρακάκι» των τότε κατοίκων της Καραϊβικης. (Ο Godart, εξετάζοντας τον δίσκο της Φαιστου, γράφει πως το «βρακάκι» αυτο είναι διαφορετικο απο το -ομοειδες- περίζωμα των Κρητικων της εποχης.)
Ο Μίνως τήρησε την υπόσχεσή του, και σε λίγο καιρο τον έστειλε στην Αίγυπτο… θεωρώντας το γεγονος αυτο χρυση ευκαιρία, να μάθει απο πρώτο χέρι τις βλέψεις των Αιγυπτίων.
Στην Αίγυπτο, ο Ορκάλ μπήκε στις τάξεις του εκει ιερατείου. Κάμποσα χρόνια μετα γύρισε πίσω, όντας αρχιερέας του Απόλλωνα και του Φαέθονα, με το ταττουάζ στο μάγουλο και με ξυρισμένο κεφάλι, πιο ηλιοκαμμένος και με λευκο χιτώνα. Και με αρχιερατικη ράβδο.

Και με την παγιωμένη ιδέα ότι μία εικονίτσα -των ιερογλυφικων- ίσον μία έννοια. (Ή και περισσότερες.)

Καλα, δεν είχαν οι Έλληνες, στους οποίους σαφως περιλαμβάνονται και οι Ετεόκρητες της Κούβας, γραφη; Είχαν, αλλα την χρησιμοποιούσαν σπάνια! Μην ξεχνάμε, μιλάμε για εποχες, όπου δούλευε πολυ η απομνημόνευση, ο προφορικος λόγος, η μουσικη μελωδία, η προσωδιακη προφορα… και η φαντασία – με το μυαλο να παίρνει άπειρες στροφες. Περισσότερες απο του σημερινου ανθρώπου.
Όπως με τα πιτσιρίκια άλλων εποχων (μέχρι και τη δεκαετία του 1960), που τους έλεγες: «- Νάααα ένας γίγαντας!», και το μικρο προσπαθούσε να φανταστει πώς ήταν αυτος ο γίγαντας. Ενω σήμερα, το αντίστοιχο μικρο παιδι κάθεται και βλέπει με τις ώρες τηλεόραση… μασημένη τροφη και κακης ποιότητας – και η φαντασία του πάει περίπατο. (Και τελικα παύει να δουλεύει. Όπως και η λογικη του.)

Ο καθεις κουβαλάει τους συμβολισμους του!

Κάποια στιγμη, κατα τη διάρκεια της βασιλείας του Μίνωα, οι μαγείες της Πασιφάης παίρνουν το επάνω χέρι. Δεν γνωρίζω εαν ο Μίνως με τη σύζυγό του έκαναν τίποτε φριχτα βιολογικα πειράματα, δεν γνωρίζω πώς ενώθηκε η Πασιφάη με τον ταύρο του Ποσειδώνα, ή αν αυτος ο ταύρος ήταν συμβολισμος για κάτι άλλο, όμως γνωρίζω το εξης: πως μία «αποκρυφιστικη» οργάνωση, που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα σήμερα, είναι υπεύθυνη για τη γέννηση παραμορφωμένων και προβληματικων βρεφων.
Όταν ο «μεγάλος αρχηγος» της οργάνωσης αυτης εκτελει «τυπικα» μαζι με τη σύζυγό του, καλώντας κατώτερες και κακοποιες οντότητες, και μετα συνουσιάζεται με τις διάφορες ανόητες «πιστες» και τις αφήνει έγκυες, τί περιμένετε να συμβει;

Να μην τα πολυλογούμε, στους γνωστους αρχαίους πολιτισμους χοντρικα υπήρχαν τρία ιερατεία:

  • Του Ηλίου, κυρίως με άντρες ιερεις.
  • Της Γαίας, κυρίως με γυναίκες ιέρειες.
  • Της Σελήνης, επίσης κυρίως με γυναίκες ιέρειες.

Το τελευταίο πάντα ήταν σαφως κατώτερο (και μεταφορικα, και κυριολεκτικα), και πάντα είχε την τάση ν’ ανακατεύεται με σιχαμερες δραστηριότητες… νεκρομαντείες, κατάρες, και τα ρέστα. Υπήρχε πάντα, όμως, ο κίνδυνος να παρασύρει και γυναίκες της Γαίας.

Έτσι, όταν η ιέρεια της Σελήνης Πασιφάη άρχισε τα δικα της, ακολούθησε κι ο ιερέας της Σελήνης, ο σύζυγός της. Σημειώστε ακόμη ότι η σύζυγος του κουνιάδου του, του Αιήτη, ήταν η Εκάτη! (Εδω κι εδω.)
Πού το ξέρουμε, ότι ο Μίνως είχε σχέση με τη Σελήνη, ως ιερέας της; Πρώτον, απ’ τ’ όνομά του. Δεύτερον, απο τα «φίδια», που έβγαιναν απ’ το σώμα του, και δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, μέχρι που τον θεράπευσε η κόρη του Ερεχθέα Πρόκρις. (Πάλι οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες κλήθηκαν να καθαρίσουν! 🙂 )

Αυτο είναι μεγάλη ιστορία… Για μένα, τα «φίδια» ήταν αυτο εδω:

Στην εικόνα βλέπουμε μία λάμπα ηλεκτροστατικων εκφορτίσεων. Συνδυαζόμενο αυτο με το γεγονος του ότι το «Μίνως» σημαίνει ένα φεγγάρι, καταλαβαίνουμε ότι κάποιοι, κάποτε, στον πλανήτη Φαέθονα, δηλαδη η μαύρη αδελφότητα που κυβερνούσε τον πλανήτη στα τελευταία του, πειραματιζόντουσαν με έκλυση αιθερικης ενέργειας – με τη βοήθεια της μίας σελήνης, που άφησαν εκει. (Κάτι σας έχω πει σχετικα.)
Κι ενω η πρώτη σελήνη ανατινάχτηκε μαζι με τον πλανήτη, τη δεύτερη πρόλαβαν και την κουβάλησαν σε τροχια γύρω απ’ τη Γη… προφανως για τον ίδιο λόγο. (Να εκλύουν υπερδιαστατικη ενέργεια.)

Σημειώστε πως η επίκληση (απο πλευρας Μίνωα) του Δία κάθε εννέα χρόνια, εμένα μου λέει σαφως ότι η μαύρη αδελφότητα του Φαέθονα ήθελε να τραβήξει υπερδιαστατικη ενέργεια και απο τον Δία… διότι η παλια τροχια – η «πυθαγόρεια» – του αντίστοιχου πλανήτη ήταν περίπου εννεαετης. (Κάτι σας έχω ήδη πει, σ’ αυτον εδω τον πίνακα – σ’ αυτη την υποσελίδα. 3,175 μέρες κάνουν 8.82 έτη – βάλε και το σφάλμα της διαφορας κυκλικης κι ελλειπτικης τροχιας, και πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο.) Προφανως απο τον Δία έφαγαν τη σφαλιάρα… κι ο κάθε Μίνως μετα έδειχνε τον δέοντα σεβασμο! 🙂

Άρα, ο Μίνως κουβαλάει μία σειρα συμβολισμων… της μαύρης αδελφότητας του Φαέθονα και της μαύρης, σκοτεινης πλευρας της Σελήνης.

Η γυναίκα του γνωρίζουμε πως είναι ιέρεια της Σελήνης: (α) απο το όνομά της, (β) απο τις σκοτεινες τελετουργίες που έκανε στον Λαβύρινθο.

Το βασιλικο ζεύγος ομου, τώρα (μαζι με τους οπαδους τους), είναι υπεύθυνο για τις ανθρωποθυσίες (πχ εδω – υπάρχει κι αυτο εδω, αλλα δεν οφείλεται σε ξεπεσμένους Άτλαντες -έτσι νομίζω, τουλάχιστον- και δεν είναι του παρόντος), κατάλοιπα των οποίων βρίσκουν σήμερα οι Αρχαιολόγοι στην Κρήτη, και τους προξενουν απορία και αμηχανία… αν και η -σαφέστατη- Μυθολογία μας έχει προειδοποιήσει! (Με τους επτα νέους και τις επτα νέες απο Αθήνα, τα ετήσια θύματα του Μινώταυρου.) Μπρος γκρεμος, λοιπον, και πίσω ρέμα για τους Αρχαιολόγους!!!

  • Εαν δεν μιλήσουν, δεν είναι σωστοι επιστήμονες (θάβουν την αλήθεια).
  • Εαν μιλήσουν, τότε δυσφημούνται όλοι οι Κρήτες, όλη η Κρήτη, κι όλη η Ελλάδα… ως έθνος δολοφόνων, απολιτίστων, κι ανθρωποφάγων.

Αυτα παθαίνει κανεις, όμως, όταν θεωρει τα προς μελέτη αντικείμενα (τα έθνη εν προκειμένωι) ως ομοούσια και αδιαίρετα – και δεν βλέπει υποδιαιρέσεις κι ομάδες. Εαν οι Αρχαιολόγοι έχουν λίγο μυαλο στο κεφάλι τους, ας βγουν κι ας καταγγείλουν ανοιχτα πως οι ανθρωποθυσίες είναι καμώματα μονάχα του Μίνωα, της συζύγου του, και των σκοτεινων οπαδων του σκοτεινου ιερατείου τους. Όπως ακριβως κάνω εγω εδω.

Τώρα, αν αυτο συνεπάγεται ότι πρέπει να δικαιολογήσουν και την καταγωγη του Μίνωα και της Πασιφάης ως μη Ελληνικη, έ, πρόβλημά τους! Γι’ αυτο πληρώνονται! Εγω ο ερασιτέχνης ήδη βρήκα μία άκρη, ας βρουν κι αυτοι.

Οι Αρχαιολόγοι έχουν κι ένα δίκιο, διότι αυτα τα θέματα υπερβαίνουν την καθημερινη πραγματικότητα – και μάλιστα την επιστημονικη. Οπότε, περπατάνε σε άγνωστα εδάφη, και μάλιστα εξωεπιστημονικα. Όχι και το δυνατώτερο σημείο τους, ομολογουμένως!
Έτσι, οι Αρχαιολόγοι δικαιολογουν πχ την ανθρωποθυσία στις Αρχάνες ως προσπάθεια αποτροπης του σεισμου που επακολούθησε. Κατ’ εμε, όμως, ο σεισμος ήρθε …ακριβως επειδη προηγήθηκε η ανθρωποθυσία! (Πολυ δύσκολο, όμως, αυτο να το εξηγήσεις σ’ επιστήμονα… δε λέω.)

Η δε ανθρωποθυσία ήταν μία προσπάθεια να «μαγαριστει» κάποιος βωμος του Απόλλωνα, απο πιστους-ες του σεληνιακου ιερατείου.

Ως γνωστον, Ήλιος και Απόλλων πάντοτε λατρευόντουσαν πάνω σε ψηλα βουνα… και το θύμα στη συγκεκριμένη ανθρωποθυσία ήταν νεαρος άντρας… προφανως ο ιερέας του Απόλλωνα στον βωμο (ή μικρον ναο) εκείνον. Καταλαβαίνετε, λοιπον, πόσο κυνήγησε ο Μίνως τους πιστους των παλιων θρησκειων. Μέχρι πού έφτασε!

Ά! Επίσης… καταλαβαίνετε, πιστεύω, και το γιατί «κάποιοι», που λέγεται πως πίνουν αίμα μικρων παιδιων, θυσιάζουν ειδικα τα μικρα αγόρια. (Διότι, για κορίτσια χριστιανικων οικογενειων δεν έχει ακουστει ποτέ πως βίωσαν τέτοιον μαρτυρικο θάνατο.)
Πάντα… πάντα, λέω, μαίνεται η μάχη του Φωτός με το σκότος και τα σκατα.

Αντίθετα, ο Δαίδαλος με τον Ίκαρο κουβαλάνε καθαρα τον συμβολισμο του Απόλλωνα και του Φαέθονα – και δεν είναι μονάχα δικη μου παρατήρηση αυτο. Με τη διαφορα πως ο Ίκαρος ούτε ζημια έκανε, ούτε του επεβλήθη έξωθεν τιμωρία… ο πυρήνας του μύθου, όμως, είναι ισχυρώτατος και παραμένων.

Κι έτσι, Μίνως και Πασιφάη «πάλλονται» επάνω στη σκοτεινη πλευρα της Σεληνης, ενω Δαίδαλος και Ορκάλ «πάλλονται» επάνω σε Ήλιο, Απόλλωνα, Φαέθονα.

Μπροστα σ’ αυτα τα αισχρα καμώματα του βασιλικου ζεύγους, ο Ορκάλ, μαζι με το υπόλοιπο ηλιακο ιερατείο και τις ιέρειες της Γαίας, τους τη λένε των Μίνωα και Πασιφάης. Ως αποτέλεσμα, ο Μίνως οργίζεται και κυνηγάει άγρια και τα δύο ιερατεία. Οι μεν γυναίκες -ιέρειες ή μη- την εποχη εκείνη γινόντουσαν εύκολα παλλακίδες των ισχυρων, και έσκυβαν το κεφάλι… και δεν ξαναμιλούσαν.
Με τους άντρες, όμως, τα πράγματα ήταν σαφως δυσκολώτερα, διότι εξεγειρόντουσαν κι έπιαναν τα όπλα! Ο Μίνως, λοιπον, είχε το πρόσθετο πρόβλημα πως έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει πιθανη λαϊκη εξέγερση. Ο Ορκάλ θα ήταν το ιδανικο θύμα (ως ξένος και μη έχων συγγενεις στο νησι), να τον σκοτώσει ο Μίνως και να πουλήσει τσαμπουκα στον υπόλοιπο λαο. Πλην όμως, ο αρχιερέας μας είχε προλάβει να γίνει αρκετα δημοφιλης. Έτσι, και οι δύο πλευρες «συμφώνησαν» σε κατ’ οίκον περιορισμο του Ορκάλ. Κι όχι μέσα στην Κνωσσο, όπου ζούσε μέχρι τότε, αλλα στο Αρκαλοχώρι – το χωριο που μέχρι σήμερα φέρει τ’ όνομά του.

Παλιο το κόλπο! Αρκετα μακρια, ώστε να μην τον έχει μέσα στα πόδια του, κι αρκετα κοντα, ώστε να τον ελέγχει. Βλέπετε, και οι Βερσαλλίες απέχουν 40 χιλιόμετρα απ’ το Παρίσι, και το Εσκοριάλ (το ανάκτορο του Φράνκο) 50 χιλιόμετρα απ’ τη Μαδρίτη, και οι δικοι μας πολιτικοι ζουν στην Εκάλη και την Πολιτεία! Καταλαβαίνετε τώρα το γιατί, πιστεύω.

Τα άλλα μέλη, όμως, των παλιων ιερατείων, ο Μίνως τα κυνήγησε πολυ άγρια… με αποτέλεσμα αρκετοι ιερεις (και ίσως αρκετες ιέρειες) να σηκωθουν και να φύγουν, για να γλυτώσουν τη ζωη τους. Αυτοι ακριβως είναι οι «Κρήτες οργιόνες», που έγιναν οι πρώτοι ιερεις του Απόλλωνα στους Δελφους! Δραπέτες ιερεις του Απόλλωνα, και όχι τίποτε τυχαίοι Κρήτες ναυτικοι!
Το δε «οργιόνες» κατ’ εμένα είναι απλως απόδοση του «ορχιόνες», δηλαδη χορευτες (τελετουργικου χορου). Ο χορευτης κανονικα λέγεται «ορχούμενος» (ρήμα: «ορχούμαι», δηλ. χορεύω), και ίσως το «ορχίων» να είναι ιδιωματικη απόδοση της λέξης. Αλλα το έκαναν «οργίων», προφανως για να μη θυμίζει τους… όρχεις!

Ενδιαφέρον, όμως, έχει να δούμε και το γιατί πήγαν στους Δελφους! Εκει υπήρχε απο χιλιετίες μεγάλο κέντρο λατρείας της Γαίας με πολυάριθμο γυναικείο ιερατείο, και προφανως οι ιερεις του Απόλλωνα φοβήθηκαν μην τυχον η «μόλυνση» του Μίνωα φτάσει μέχρις εκει. Κι έτσι, πρόλαβαν και καθιέρωσαν τη λατρεία του Απόλλωνα, βάζοντας τα θεμέλια της κλασικης Ελλάδας – της Ελλάδας όπως την ξέρουμε.

Όλ’ αυτα έγιναν περίπου το 2,140 πΧ. Τότε, που η «μεγάλη εποχη» του Ταύρου τελείωνε, κι άρχιζε η αντίστοιχη του Κριου.

Advertisements