ίδαμε απάνω-κάτω ποιος ήταν ο Ορκάλ, είδαμε και τί ρόλο έπαιζε ο Μίνως. Μας μένει ένα τρίτο πρόσωπο-κλειδι στην ιστορία μας, κι αυτο είναι ο…

Δαίδαλος

Πολυ εύκολα μπορούμε να βρούμε και για τον Δαίδαλο τις πληροφορίες της Μυθολογίας μας. Συνοψίζω:

Ήταν Αθηναίος ευγενης (διότι καταγόταν απο το βασιλικο σόϊ των Ερεχθειδων), και πολυ καλος τεχνίτης. Μία μέρα, που με τον ανηψιο του Τάλω είχαν ανεβει στην Ακρόπολη, ο Τάλως έπεσε κάτω απ’ τον ιερο βράχο και σκοτώθηκε. Ο Δαίδαλος κατηγορήθηκε ότι έσπρωξε το παιδι απο ζήλεια (διότι και ο Τάλως ήταν πολυ καλος τεχνίτης), και εξορίστηκε.
Κατέφυγε στην αυλη του Μίνωα, όπου κατασκεύαζε διάφορα: απο το ρομπότ «Τάλως», μέχρι τον Λαβύρινθο.

Ο Μίνως στην αρχη τα πήγαινε καλα μ’ αυτον, αλλα όταν κατάλαβε πως βοήθησε τον Θησέα να δραπετεύσει με τους αιχμαλώτους νέους και τις αιχμάλωτες νέες απ’ την Αθήνα, μαζι με την κόρη του Αριάδνη, τον έκλεισε στον Λαβύρινθο, μαζι με τον γυιο του Ίκαρο.
Ο Δαίδαλος δραπέτευσε με τον γυιο του, πετώντας με φτερα-ιδιοκατασκευη του, αλλα ο Ίκαρος έπεσε στην θάλασσα και σκοτώθηκε. Τελικα, ο Δαίδαλος κατέφυγε στη Σικελία, και αργότερα βοήθησε τον Θησέα να εκστρατεύσει εναντίον της Κρήτης.

Δεν γνωρίζουμε πού πέθανε και πότε, αλλα κατα μία εκδοχη πέθανε (και ετάφη) κοντα στη σημερινη Αλεξάνδρεια, στην Αίγυπτο.

Μίνως, Δαίδαλος, Ορκάλ… και οι χρυσομάτες γυναίκες!

Αφου είδαμε όσα λέει η Μυθολογία, ας δούμε και τη δικη μας εκδοχη των γεγονότων.

Ο ξένος προς την Κρήτη (και τους Ετεόκρητες) Μίνως υφήρπασε τον θρόνο της Κρήτης με τον τρόπο που είδαμε, και παντρεύτηκε την Πασιφάη. Αυτη, τώρα, ήταν αδερφη του Αιήτη της Κολχίδας, του ισχυρου βασιλια, απο τον οποίο ο Ιάσονας έκλεψε το χρυσόμαλλο δέρας… και την κόρη του τη Μήδεια!

Προσέξτε τώρα… Αιήτης, Πασιφάη, Κίρκη (η γνωστη …γουρουνοποιος μάγισσα), αδέρφια. Η Μήδεια, κόρη του Αιήτη κι ανηψια της Πασιφάης και της Κίρκης. Όλο, λοιπον, αυτο το σόϊ είχε ένα χαρακτηριστικο: είχε χρυσα μάτια!
Όταν οι Αργοναύτες (με τη Μήδεια μαζι) έφτασαν στο νησι της Κίρκης, κάπου στον Ατλαντικο ωκεανο (και όχι στη …Γαύδο, που έλεγε κι ένας πασίγνωστος -μακαρίτης σήμερα- «ερευνητης»), η Κίρκη αναγνώρισε πως η Μήδεια ήταν όντως η Μήδεια η ανηψια της, επειδη είδε τα χρυσα της μάτια. (Οι Αργοναύτες πήγαν εκει, για να τους εξαγνίσει η Κίρκη απο τον φόνο του Άψυρτου.)

Προσέξτε ακόμη:

Ο Αιήτης είναι αυτος, που είχε βάλει έναν δράκο να φυλάει το χρυσόμαλλο δέρας… σαν τον Δία, που έβαλε τον δράκο Λάδωνα (γυιο του …Τυφώνα… όϊ μάναμ’!) να φυλάει τα μήλα των Εσπερίδων. Ο Αιήτης ελέγετο πως είναι γυιος του Ήλιου, και συμβαίνει το περίεργο: όταν κυνήγησε τους Αργοναύτες, ο στόλος του κατέβηκε στην Ελλάδα …απ’ την Κέρκυρα!
Είτε, λοιπον, ο στόλος του Αιήτη ανέπλευσε τον Δούναβη – και μετα, με διαφόρους τρόπους (παραπόταμοι, κτλ – ή ναυπήγηση νέου στόλου) κατέβηκε απο την Αδριατικη, είτε η Κολχίδα ήταν απλως αποικία (προκεχωρημένος εμπορικος σταθμος) του Αιήτη… και το κυρίως βασίλειο βρισκόταν δυτικα.

Όλα, δηλαδη, δείχνουν πως «γυιοι του Ήλιου», δράκοι, άνθρωποι με χρυσα μάτια, ονοματολογία («Τυφώνας»), κτλ κτλ κτλ, έχουν σχέση με Δύση, όχι με Ανατολη. Μ’ άλλα λόγια…

…Ατλαντίδα!

Στους καιρους μας, γνωστο ως «γυιοι του Ήλιου» είναι κι ένα άλλο έθνος, που στη γλώσσα του λέγεται Ίνκα. Δεν γνωρίζω αν η καταγωγη των Ατλάντων είναι, τελικα, απο ακόμη δυτικώτερα, και δεν είναι του παρόντος. Απλως το αναφέρω.

Πάντως, η Μυθολογία δεν λέει ψέμματα. Πριν λίγα χρόνια, λοιπον, βρέθηκε και τέταρτη χρυσομάτα (η οποία, δυστυχως, δεν κέρδισε θέση στη Μυθολογία μας), η οποία έζησε κάπου το 2,900 πΧ, δηλ. περίπου επτακόσια χρόνια πριν την εποχη που λέμε. Η είδηση εδω – και, δεν αντέχω, θ’ αντιγράψω το σκίτσο της να την καμαρώσετε:



(Όμορφο το σκίτσο, αλλα χαζομάρα των δημοσιογράφων! Διότι, για τέτοιες περιπτώσεις, δεν στηριζόμαστε στη φαντασία του σκιτσογράφου. Εφ’ όσον βρέθηκε το κρανίο της γυναίκας, την ανάπλαση του προσώπου αναλαμβάνει μετα η εγκληματολογικη μέθοδος.)

Το ωραίο είναι πως όλες οι χρυσομάτες έχουν -με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο- σχέση με Περσία! Οι γονεις τους έχουν ονόματα όπως «Πέρσης» και «Περσηΐς», η δε μονόφθαλμη μάγισσα του σκίτσου μας ζούσε στην Περσία! Ο δε δικος μας προϊστορικος ήρωας Περσευς πήγε …κατα Ατλαντίδα μερια…

Και κάτι τελευταίο, που δεν αναφέρεται στο άρθρο: Είναι προφανες πως το χρυσο μάτι της το έβαλαν οι γιατροι της εποχης, για ν’ αναπληρώσουν το φυσικο της μάτι, που το έχασε σε κάποιο ατύχημα. Πάντως, αν και το άλλο το φυσικο της μάτι δεν είχε χρυση ίριδα, δεν θα το έφτιαχναν χρυσο! Θα το έφτιαχναν απο κάποιο ευτελέστερο υλικο, και όχι με τέτοια απόχρωση. Ή, απλα, δεν θα επιχειρούσαν καθόλου αισθητικη προσθήκη. Ένα απλο κομμάτι δέρμα πάνω απ’ το χαμένο μάτι, όπως στους πειρατες, θα ήταν αρκετο…

Ο Μίνως, λοιπον, με το που ανεβαίνει στον θρόνο, ισχυροποιει τη θέση του με γάμο με αδελφη ισχυρου αυτοκράτορα. Διότι εξαπανέκαθεν στους γάμους των βασιλιάδων δεν είναι ο έρωτας, αυτος που παίζει τον πρώτο ρόλο…

Όλα δείχνουν πως γαμπρος και πεθερος είναι Άτλαντες – και πως ο γαμπρος Μίνως βάζει μπρος διάφορα σχέδια, προφανως καθόλου ευχάριστα για τους Έλληνες.

Αυτα τα μαθαίνουν οι Αθηναίοι,… εντάξει, όχι τόσο γρήγορα τότε, όσο με το Διαδίκτυο σήμερα!… και θορυβούνται. Ξέρουν καλα (απ’ τις απόκρυφες παραδόσεις τους) τί παναπει «Άτλαντες»! Πρέπει, λοιπον, πάσηι θυσίαι να έχουν πληροφορίες απο πρώτο χέρι για τα τεκταινόμενα, και, αν μπορουν, να ελέγξουν την κατάσταση.
Την αποστολη αυτοκτονίας, δηλαδη το να γίνει το μασούρι της δυναμίτιδας κάτω απ’ τον θρόνο του Μίνωα, αναλαμβάνει ο ευγενης Ερεχθείδης Δαίδαλος (το όνομα σημαίνει: «ο δαυλος που κατακαίει», δηλαδη ο πολυ ικανος, που δεν γνωρίζει εμπόδια), ως προϊστορικος «πράκτωρ 007». (Η παρομοίωση δεν είναι αστείο, επειδη ο πραγματικος «007» ήταν ο Τζών Ντήη… άρχοντας, πανέξυπνος, μορφωμένος, πράκτορας, διπλωμάτης, μαθηματικος, αποκρυφιστης – και πολλα άλλα, στην αυλη και την υπηρεσία της βασίλισσας Ελισσάβετ Α’ της Αγγλίας. «Ατ Χέρ Μάτζεστυ’ς σήκρετ σέρβις!» Στην κυριολεξία!…)

Άρχοντας εν ολίγοις ο Δαίδαλος, πολυτεχνίτης, πολυ ικανος, πανέξυπνος. Οι Αθηναίοι, βέβαια, είναι και τυχεροι, διότι τους δόθηκε σπάνια αφορμη να «σπρώξουν» τον Δαίδαλο εκτος Αθήνας: ο αμφιλεγόμενος θάνατος του Τάλω.

Είναι σίγουρο πως το παιδι έπεσε μόνο του κάτω απ’ τον βράχο, διότι έπαθε σκοτοδίνη. Δεν το έσπρωξε ο Δαίδαλος. (Προφανως, στον ιερο βράχο ανέβηκαν θείος κι ανηψιος, για να εποπτεύσουν την Αθήνα για μελλοντικα δημόσια έργα, πχ τείχη ή γέφυρες, κτλ. Όντως, απο εκει έχουμε πολυ καλη περιμετρικη θέα, που κόβεται μόνον απ’ τον λόφο του Φιλοπάππου.) Αυτο το λέω, επειδη και σήμερα συμβαίνει αυτο, με πάμπολλους τουρίστες… (Αν δεν κάνω λάθος, έχουν ήδη σημειωθει καναδυο τέτοιοι θάνατοι απο τότε, που το μνημείο έγινε επισκέψιμο στη νεώτερη Ελλάδα – δηλαδη κάπου το 1850.)
Το δε υποτυπώδες πέτρινο διάζωμα στη νότια πλευρα της Ακρόπολης, δεν είναι κι ό,τι το καλύτερο. Αρκετοι κάνουν πίσω-πίσω-πίσω, να βάλουν τον Παρθενώνα ολόκληρον μέσα στον φακο της μηχανης τους, αλλα με κίνδυνο να γίνουν ένα με τα πλακάκια στο ωδείο του Ηρώδου του Αττικου! Βάλε και τον δυνατο ήλιο απο πάνω τριακόσιες μέρες το χρόνο, και η επικίνδυνη ζαλάδα δεν είναι κάτι το μακρινο…

Έτσι, οι Αθηναίοι στήνουν ένα κατηγορητήριο-μαϊμου, και ο (όντως στεναχωρημένος) Δαίδαλος δήθεν μισει την πατρίδα του για την αδικία που του έκανε, και πάει στην Κρήτη – ενω θα μπορούσε να πάει σε τόσα άλλα μέρη.

Ο (παμπόνηρος, αλλα και αρκετα έξυπνος) Μίνως δεν υποψιάζεται τίποτε. Πέφτει στην παγίδα και τον καλοδέχεται. Βέβαια, είναι προφανες πως ο Δαίδαλος έπαιξε αρκετο θέατρο, αλλα τελικα το ψάρι τσίμπησε το δόλωμα.

Κι ενω ο Δαίδαλος θέτει την τέχνη του και τις ικανότητές του στην υπηρεσία του Μίνωα, ο τελευταίος δεν αργει να δείξει τα δόντια του: απαιτει να συμμετάσχει ο γυιος του Ανδρόγεως (σημαίνει κάτι σαν: «ο αντρειωμένος της Γης») στα Παναθήναια!… και το αίτημά του γίνεται αμέσως δεκτο!
Εαν εδω πείτε κάτι σαν: «- Δεν τρέχει τίποτε, και τί έγινε, δηλαδη;», θα σας θυμίσω ότι, αιώνες αργότερα, για την ίδια δουλεια σκοτώθηκε ο Πεισίστρατος… ο οποίος απαγόρευσε στην αδελφη των Αρμοδίου και Αριστογείτονος να συμμετάσχει στα Παναθήναια, διότι αυτη δεν ήταν Ελληνίδα!

Ούτε ο Ανδρόγεως ήταν Έλληνας!… Άρα, έτρεχε και παράτρεχε.

Εδω να κάνουμε μία παρένθεση: έχει γραφει (στο πολύτομο συλλογικο έργο «Ελληνικη Μυθολογία» της Εκδοτικης Αθηνων) πως η μυθολογία του «Κρητικου κύκλου» (Μίνως, κτλ) μας έχει παραδοθει μέσα απο τα μάτια των Αθηναίων, κι όχι απο πηγες της Κρήτης της εποχης εκείνης – πχ απο τίποτε αρχεία του ίδιου του Μίνωα. Αυτο είναι απόλυτα σωστο, μάλιστα τα ονόματα των Κρητικων (Μίνως, Ανδρόγεως) είναι αττικόκλιτα – δηλαδη, πιο αθηναϊκα δεν γίνεται!
Έτσι, μη σας ξεγελάει που ο Ανδρόγεως λεγόταν …»Ανδρόγεως». Αυτο είναι η αττικη απόδοση του πραγματικου ονόματός του, το οποίο ίσως και να μη μάθουμε ποτέ.

Έλληνας καθαρος, δηλαδη, δεν ήταν.

Μ’ άλλα λόγια, η συμμετοχη του Ανδρόγεω στα Παναθήναια ήταν ένας τσαμπουκας του Μίνωα, στον οποίο οι Αθηναίοι του Αιγέα υποχώρησαν – καταπίνοντας την προσβολη. Διότι, τότε δεν διέθεταν την στρατιωτικη ισχυ, να στείλουν τον Μίνωα να …κάνει παθητικο έρωτα! 🙂

Ο Ανδρόγεως κέρδισε όλα τα αγωνίσματα των Παναθηναίων, στο μεταξυ έγινε και κολλητος με τους Παλλαντίδες, κι ο βασιλιας της Αθήνας Αιγέας τά ‘δε αυτα και σάλταρε. Αλλα ο μπαμπας του Ανδρόγεω δεν ήταν ο μόνος πονηρος ηγεμόνας της περιοχης! Μεγάλη κουφάλα κι ο Αιγέας (εδω στα νιάτα του κατάφερε κι έστριψε …δια του αρραβώνος, ο Ανδρόγεως θα τον πτοούσε; 🙂 ), έβαλε τον Ανδρόγεω (με κολακείες, υποσχέσεις, δώρα) να κυνηγήσει τον ταύρο του Μαραθώνα.

Πού να την μυριστει το παλληκάρι, δέχθηκε! Τί είχε, όμως, κατα νουν, ο πονηρος βασιλιας;

  • Εαν ο Ανδρόγεως κατάφερνε κι έκανε τον ταύρο σπαλομπριζόλες, τότε αγκαλιες και φιλιά με τον Μίνωα, κι όλα μέλι-γάλα. («- Εμεις το είδαμε το παιδι, Μινωάκο, τί διαμάντι είναι!», και λοιπα παρεμφερη σάλια.) Ο Μίνως, δηλαδη, ποτέ δεν θα εξεστράτευε εναντίον της Αθήνας. Άσε που θα έβαζαν τον νεαρο να παντρευτει και καμια τσαχπίνα Αθηναία αρχοντοπούλα, και να ζήσουν αυτοι καλα κι εμεις καλύτερα! Άσε που γλύτωνε δια παντος η Αττικη απ’ τον καταστροφικο ταύρο του Ποσειδώνα.
  • Εαν, όμως, ο ταύρος αποδεικνυόταν περισσότερο πεισματάρης απ’ το αναμενόμενο (κι ο Ανδρόγεως πήγαινε να συναντήσει τους προγόνους του), τότε θα σέρβιραν στον Μίνωα ένα ξεγυρισμένο (και πολύκλαυστο) παραμύθι περι Μοίρας – με το νόημα του ποιήματος να είναι πως δεν πρέπει να ξαναπατήσει μινωϊκο ποδάρι στην Αττικη, και μάλιστα με ιταμες απαιτήσεις… διότι συμβαίνουν «ατυχήματα»!

Τελικα, κέρδισε ο ταύρος – που, ως φαίνεται, δεν χαμπάριαζε απο νικητες των Παναθηναίων, και τέτοια. Ο Μίνως, όμως, δεν έχαψε τα κροκοδείλια κλάμματα των Αθηναίων, εξεστράτευσε εναντίον της Αττικης, και κατέστρεψε τα πάντα. Εκτος, λοιπον, απ’ τις πολεμικες αποζημιώσεις που ζήτησε και πήρε, ζήτησε και το εξης φοβερο:

Κάθε χρόνο, να του δίνουν απο την Αθήνα επτα νέους κι επτα νέες, νά ‘χει φρέσκο κρέας να τρώει ο Μινώταυρος!

Και οι Αθηναίοι, εκόντες-άκοντες, δέχθηκαν…

Καταλαβαίνετε, βεβαίως, ότι αυτα δεν ήταν απλα παιδια. Ήταν αρχοντόπουλα! Για μεγαλύτερο εξευτελισμο των Αθηναίων, φυσικα. Καταλαβαίνετε, επίσης, ότι ο Δαίδαλος κλήθηκε για δεύτερη φορα να παίξει θέατρο, δηλαδη να εκφράσει περιφρόνηση για τους μελλοθάνατους συμπατριώτες του, ώστε να δείξει πως όντως ήταν αφοσιωμένος στον Μίνωα. (Και μάλλον ο Μίνως δεν περιορίστηκε στα λόγια… θα τον έβαλε να τους βρίσει και να τους φτύσει, ή να τους καταραστει – τουλάχιστον. Ή και να τους μαστιγώσει. Θα τον έβαζε, ίσως, και να σκοτώσει κανένα νιάτο, ώστε να τον κάνει συνένοχό του δια παντός, αλλ’ αυτο το έργο ήταν καβαντζωμένο για τον Μινώταυρο – κι έτσι, ο Δαίδαλος δεν λέρωσε τα χέρια του με αίμα.)

Εμεις, εδω, καταλαβαίνουμε και κάτι άλλο: πως ο αριθμος επτα είναι δηλωτικότατος! Σας έχω ήδη εξηγήσει τί σημαίνει, αντιπροσωπεύει τον Ήλιο με τους έξι εσώτερους πλανήτες του Ηλιακου μας Συστήματος, που φιλοξένησαν και φιλοξενουν ζωη ανώτερης μορφης (έλλογη).
Στο σημείο αυτο, εμένα δεν μου μένει καμμία αμφιβολία πως ο Μίνως συνέχιζε κάποια πανάρχαια ατλάντεια έθιμα, δείχνοντας την καταγωγη του. (Θυμηθείτε, πως και η πρωτεύουσα της Ατλαντίδας είχε έξι κυκλικες ομόκεντρες διαμορφώσεις απο γύρω της. Ξηρα-λιμάνι, επι τρεις φορες.)

Πριν απ’ αυτα, όμως, πριν, δηλαδη, ο Μίνως αρχίσει τους τσαμπουκάδες, ήθελε να μάθει ειδήσεις απ’ τον υπόλοιπο κόσμο. Ήτοι, να διαπιστώσει αν σηκώνει να κάνει τον ζόρικο – και σε τέτοια περίπτωση, ποιους θα είχε ως πιθανους συμμάχους, και ποιους ως πιθανους εχθρους.

Ανάμεσα στις άλλες πληροφορίες που αναζήτησε, ήταν και το να μάθει τί γινόταν στην παλια πατρίδα… ή, τουλάχιστον, σε όσο κομμάτι απέμεινε απ’ αυτην.

(συνεχίζεται)

Advertisements