υο λόγια ακόμη, πριν …πυγμαχήσω με τη Μυθολογία!

Περι «σημιτισμου»

Η παροιμία «Απορία ψάλτου, βήξ!» ισχύει στο ακέραιο, ακόμη κι αν πρόκειται για συγγράμματα «διεθνως καταξιωμένων» («)επιστημόνων(«) κι («)ερευνητων(«).
Επειδη, λοιπον, ο δίσκος της Φαιστου όντως αποτελει ένα παράδοξο της Αρχαιολογίας, έχουν προταθει ένα σωρο θεωρίες, προκειμένου αυτος να («)ερμηνευτει(«) (είτε σε επίπεδο κειμένου, είτε απλως σε επίπεδο ευρήματος).
Μία απ’ αυτες, είναι η θεωρία της -δήθεν- «σημιτικης προέλευσης» του ευρήματος. Εφ’ όσον, για παράδειγμα, οι μορφες που εμεις ερμηνεύσαμε ως «Φαέθονα» και ως «αρχιερέα», δεν μοιάζουν με κάτι γνωστο απο την κλασικη αρχαία Ελλάδα (πάλι για πράδειγμα, σημειώστε ότι δεν φέρουν γένεια), η εξήγηση που προτείνεται, είναι πως απεικονίζουν «σημίτες». Ήτοι, άτομα φυλων της Μέσης Ανατολης.

Τώρα, το πώς βρέθηκε ο «σημιτικος» δίσκος στη Φαιστο; Έ, τον αγόρασαν Κρήτες ναυτικοι απο τη Μέση Ανατολη, εκει που πήγαν για εμπόριο κι ανταλλαγες προϊόντων.

Τί να τον κάνουν στη Φαιστο, τέτοιον δίσκο; Έ… για διακοσμητικο… (Εφ’ όσον οι Κρήτες δεν ήταν τόσο πολιτισμένοι, όσο οι «σημίτες», και δεν ξέραν -τα τούβλα!- ότι ο δίσκος είναι …ιερον ευαγγέλιον «σημιτικων» προσευχων.)

Ή, ίσως, υπήρχε μία παροικία «σημιτων» στην Κρήτη…

(Αυτο το τελευταίο δεν το λένε στα ίσα, αλλα εκει πάει η δουλεια – αν με πιάνετε. Κι ακόμη περισσότερο, εφ’ όσον υπήρχε «αποικία σημιτων», κάποια στιγμη έπαψε να υπάρχει… διότι ο δίσκος βρέθηκε παρατημένος σε μία αποθήκη… άρα οι Κρήτες …«γενοκτόνησαν την παροικία»! Παναπει, «σφαγεις», «απολίτιστοι», και τα ρέστα. Παναπει -εις διπλουν- «μας χρωστάτε», κτλ κτλ κτλ.
Ούτ’ αυτα τα λένε στα ίσα, αλλα εκει ξαναπάει η δουλεια, εαν χαρακτηρίσουμε τον δίσκο «σημιτικης προέλευσης» – αν με ξαναπιάνετε.)

Τί συμβαίνει, τότε, και -για παράδειγμα- η μορφη του «αρχιερέα» έχει ξυρισμένο κεφάλι, όπως οι (σαφέστατα μη …»σημίτες»!!!) Αιγύπτιοι ιερεις της εποχης εκείνης; Τα εξης δύο απλα:

  • Μπορει όντως ο Ορκάλ να ξύριζε το κεφάλι του, είτε επειδη είχε μαθητεύσει/θητεύσει -ως ιερέας- στην Αίγυπτο, είτε για διαφοροποίηση (δηλ. ένδειξη ιερατικου αξιώματος) απο τους καρηκομόοντες λαϊκους άντρες της εποχης. Όπως εδω:

(Γνωρίζω ότι, με τη συγκεκριμένη τοιχογραφία, μιλάμε για την αρχαία Στρογγύλη, Θήρα, Σαντορίνη και όχι για την Κρήτη, αλλα οι κάτοικοί της ήταν ένας και ο αυτος λαος με τους Ετεόκρητες. Η εξήγηση του γεγονότος – πέρα απ’ τις προφανεις ομοιότητες σε σπίτια, επιγραφες σε Γραμμικη Α’, κτλ- δεν θα μας απασχολήσει εδω. Τουλάχιστον, όχι ακόμη.)

  • Ή, απλούστα, μπορει οι αναπαραστάσεις στον δίσκο να ήταν κάπως «βιαστικες», με την έννοια ότι δεν βόλευαν τα διαθέσιμα εργαλεία ακριβέστερες αναπαραστάσεις. Άρα, ο σκοπος ήταν απλως ν’ αποδοθει το νόημα μιας σειρας σκέψεων, χωρις μεγάλη ζωγραφικη ακρίβεια.

Γι’ αυτο το τελευταίο, σκεφθείτε ότι κάθε εικονίτσα καταλαμβάνει μία επιφάνεια περίπου 1.50 (έως 2.00) cm x 1.50 (έως 2.00) cm. Σκεφθείτε ακόμη ότι έπρεπε να σκαλιστει σε κάποιο σφραγιδάκι, με τα εργαλεία της εποχης. (Συμπέρασμα: δεν χρειάστηκαν οπτικα βοηθήματα, για να κατασκευαστουν τα σφραγιδάκια. Μονάχα καλο μάτι και καλο χέρι χρειάστηκαν.)

Με τη σειρα τους, τα σφραγιδάκια μπορει να ήταν:

  • Είτε μεταλλικα (μπρούντζινα).
  • Είτε απο πηλο.
  • Είτε ξύλινα.

Κλίνω προς την τελευταία εκδοχη, διότι:

  • Τα μεταλλικα σφραγιδάκια απαιτούσαν ένα εργαστήριο απο μόνα τους. Υπο τις συνθήκες, όμως, υπο τις οποίες δημιουργήθηκε ο δίσκος, αυτο ήταν ανέφικτο. Ή, αν ήταν εφικτο, (α) θα τραβούσε την προσοχη προσώπων ανεπιθυμήτων, (β) θα κατανάλωνε πολυ χρόνο, και χρόνος δεν υπήρχε.
  • Τα πήλινα σφραγιδάκια θα φτιαχνόντουσαν μεν εύκολα, αλλα δεν θα κάνανε καλη δουλεια «σφραγίσματος». Δηλαδη, ο νωπος πηλος του δίσκου δεν θα εισχωρούσε όσο έπρεπε στις κοιλότητες των μικρων σφραγίδων, λόγω συνάφειας του υλικου.

Άρα, ξύλινα.

Τυχον σφραγιδάκια απο κομμάτια ξύλου κατασκευάζονται εύκολα, και σκαλίζονται επίσης εύκολα. Σήμερα, θα τα σκαλίζαμε πρόχειρα μ’ ένα ατσάλινο μυτερο μαχαίρι – όπως αυτο εδω:

Αν και δεν είναι ικανο να μας παράσχει τόση ακρίβεια στα σκαλίσματα.

Θυμηθείτε, όμως, ότι την εποχη εκείνη (περίπου το 2,200 πΧ – θα σας εξηγήσω αργότερα γιατί τότε) λέγεται πως ο σίδηρος είτε (α) δεν είχε βρεθει ακόμη, είτε (β) δεν γνώριζαν να τον επεξεργαστουν προς κατασκευη χρηστικων αντικειμένων, είτε (γ) δεν ήταν σε ευρεία χρήση. (Ακριβος; δύσκολη επεξεργασία; άρα ασύμφορος;… )

Άρα, τα μόνα εργαλεία ήταν τα μπρούντζινα.

Εαν θέλετε να πειραματιστείτε κι εσεις, δηλαδη να φτιάξετε ένα απο τα απλούστερα σχήματα του δίσκου σ’ ένα κομμάτι ξύλο, θα βρείτε μπρούντζινο μαχαίρι σε οποιοδήποτε κατάστημα με είδη δώρων. Αγοράστε έναν φτηνο χαρτοκόπτη, τροχίστε τον (να γίνει μυτερος και κοφτερος), και δοκιμάστε.
Επειδη, όμως, ο μπρούντζος δεν έχει τη σκληρότητα του σιδήρου, θα διαπιστώσετε ότι αναγκαστικα θα μεταχειριστούμε ξύλο (α) μαλακο, (β) εύκολο να βρεθει (άρα, και φτηνο). Εαν γνωρίζετε κάποια πράγματα απο έπιπλα, θα γνωρίζετε ότι τα καλα έπιπλα γίνονται απο καρυδια και απο δρυ, διότι αυτα τα ξύλα κρατάνε στον χρόνο – η δε δρυς είναι το σκληρότερο ξύλο. Άρα, για τα σφραγιδάκια δεν μας μένουν πολλες επιλογες. Μόνο η εξης μία, να βρίσκεται και στην Κρήτη: το πεύκο. (Γι’ αυτο και δεν αναφέρω άλλα ξύλα όχι πρώτης ποιότητας, όπως πχ το έλατο.)

Μας απομένει να δούμε τη λεπτομέρεια, του πώς φτιάχτηκαν οι …λεπτομέρειες στα σφραγιδάκια. Δηλαδη, πώς κατασκευάστηκαν λεπτα βαθουλώματα, εαν ακόμη κι η μύτη ενος μαχαιριου αποδειχθει χοντροκομμένη για τέτοια δουλεια.
Πιστεύω ότι χρησιμοποιήθηκαν μεταλλικες (μπρούντζινες) καρφίτσες, και μάλιστα πυρακτωμένες. Εαν, βέβαια, ο δίσκος είχε περάσει εργαστήριο, θα βλέπαμε καθαρα τυχον μικροΐχνη καμμένου ξύλου κολλημένα επάνω στον πηλο του δίσκου. Τώρα, πρέπει ν’ αρκεστούμε στην υπόθεση που κάναμε. (Δεν υπάρχει κι άλλος τρόπος, όμως.)

Γενικο συμπέρασμα: Επειδη ούτε το υλικο των σφραγίδων (ξύλο πεύκου), ούτε τα διαθέσιμα εργαλεία μας βοηθάνε επαρκως, αναγκαστικα οι μορφες στα σφραγιδάκια μας θα είναι σχηματοποιημένες. «Καρικατούρες»! Δηλαδη μην περιμένετε και καμια αυστηρα νατουραλιστικη ζωγραφικη.
Αυτο το φαινόμενο είναι πασίγνωστο, σε όσους έχουν μια ιδέα απο επιγραφολογία και παπυρολογία: η μορφη των γραμμάτων καθορίζεται κατα 60% απ’ το υλικο, και κατα 40% απ’ αυτο που θες να πεις.

Παράδειγμα, σε ρωμαϊκες επιγραφες σε μάρμαρο το U συχνότατα αποδίδεται ως V, διότι το σκαρπέλο δεν βολεύει τον τεχνίτη στην καμπύλωση του κάτω μέρους του U. Πχ θα δεις: «IVLIVS», αντι του ορθου: «IULIUS». Αντίθετα, στα χειρόγραφα, το χηνόφτερο σε βοηθάει τα μέγιστα να γράψεις το U ως …U.

Ακριβως το ίδιο και στα σφραγιδάκια, που τύπωσαν τον δίσκο της Φαιστου: τα εργαλεία σκαλίσματος καθόρισαν τις μορφες σε ποσοστο πάνω απο 60%.

Οπότε, οι περι «σημιτικων μορφων στον δίσκο» αηδίες πάνε κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια.

Ο δίσκος είναι καθαρα προϊον Έλληνα τεχνίτη, και απεικονίζει πρόσωπα και πράγματα Ελληνικα. Τελεία και παύλα.

Μίνως

Όταν κάνεις έρευνα,… δημοσιογραφικη, αστυνομικη, αρχαιολογικη,… οποιαδήποτε, ρωτας τις έξι ερωτήσεις («τα πέντε w και το ένα h», που λένε οι αγγλόφωνοι) :

Τί, πώς, ποιός, πού, πότε, γιατί.

Έ, λοιπον, καλη και άγια η Μυθολογία μας, αλλα κρύβει λόγια!

  • Το «τί» (έγινε) και το «ποιος» (το έκανε), μας το λέει.
  • Το ίδιο και το «πώς». Και το «πού».
  • Το «πότε», τις περισσότερες φορες το τρώει για πρωϊνο – κι όταν μιλάει, το κάνει έμμεσα. Πχ: «…Τον καιρο που βασιλιας στην Αθήνα ήταν ο Ερεχθέας!».


Αλλα το «γιατί», σ’ αφήνει να το ανακαλύψεις εσυ.

Πιστεύω ότι οι αρχαίοι ημων των κλασικων χρόνων, γνωρίζοντας άριστα τις αιτίες, που δημιούργησαν θλιβερα φαινόμενα στο παρελθον (δολοφονίες, καταστροφικους πολέμους, λιμους, την «πτώση» του Φαέθονα, κτλ), συνειδητα έκοψαν αυτο το μέρος απ’ την αφήγηση, για να μην επιτρέψουν στα ίδια ζιζάνια να ξαναφυτρώσουν. Κι όχι μόνο… συνειδητα έκοψαν και τη συστηματικη επιστημονικη προσπάθεια!

Παρένθεση:

Αυτο, ως απάντηση σε διαφόρους φελλους, που γράφουν ότι ναι μεν, οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν πανέξυπνοι, μπλα μπλα μπλα, αλλα δεν προώθησαν τη συστηματικη επιστήμη, μπλα μπλα μπλα, ενω στην Ευρώπη (δηλαδη: «- Εμεις οι Ευρωπαίοι, μεγάλ’ η χάρη μας!», για ν’ ακριβολογούμε) μετα την Αναγέννηση η επιστήμη ήπιε Ρέντ Μπούλλ και μας έφτασε στο φεγγάρι, άφεριμ.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν προώθησαν τη συστηματικη επιστήμη, ακριβως για να …ΜΗΝ φτάσουμε στο φεγγάρι, κόπανοι. Έ κόπανοι! Ώ, κόπανοι!

Θαυμάστε, ζωντόβολα Δυτικοι, τα καμώματα της «επιστήμης» σας, σήμερα, που ο κάθε μαλάκας έχει στη διάθεσή του πυρηνικα όπλα ή θανατηφόρους ιους βιολογικου πολέμου, ικανα να σβήσουν τον πλανήτη μας! Προφανως σας αρέσει αυτη η κατάσταση, γι’ αυτο βρίσκετε τους αρχαίους Έλληνες κομμάτι χαζούληδες, μπροστα στη δικη σας την υπερ-νοημοσύνη.
Σύμφωνοι, αλλα να μη χέζεστε απάνω σας, κάθε φορα που μαθαίνετε ότι πυρηνικα ή βιολογικα όπλα διαθέτουν και οι τυχόντες «ισλαμιστες τρομοκράτες». Μέχρις εδω φτάνει η σκατίλα, και μας ενοχλει.

Τέλος παρένθεσης.

Για να επανέλθουμε: επίσης πιστεύω, ότι ο αρχαίος ακροατης είχε αρκετα στοιχεία (απο παραδόσεις, τραγούδια, κτλ) ως «χρονικη αφετηρία», ώστε να βρει εύκολα το πότε έγιναν τα μυθολογούμενα. (Πχ «πέντε χιλιάδες χρόνια πριν την πρώτη Ολυμπιάδα».) Απλα, σήμερα αυτη τη «βάση δεδομένων» την έχουμε ξεχάσει – και ποιος κάθεται να διαβάσει την «Ελλάδος περιήγησιν», ή να δει τί γράφει το Πάριο χρονικο.

Στα πλαίσια αυτα, ουδεις θα μας διαφωτίσει γιατί -και ως παράδειγμα- ο Μίνως πέταγε ζωντανους ανθρώπους ως τροφη στον Μινώταυρο. Όπως και το γιατί ο Μινώταυρος έτρωγε σάρκες. (Έχετε δει πολλους ταύρους, έστω και …μισους, σαρκοφάγους; )
Η Μυθολογία περιορίζεται στο να μας πει ότι, κάπως ξαφνικα, προέκυψε ένας ηγεμόνας της Κρήτης ονόματι «Μίνως», ο οποίος (μαζι με τη σύζυγό του) έκανε πολλα και διάφορα – καθόλου ωραία. Χωρις να μας πει γιατί αυτος ο κύριος εγκαινίασε ανθρωποφαγικη δίαιτα. Τό ‘χαν κι απο πριν οι Κρήτες αυτο το έθιμο, να χλαπακιάζουν ανθρώπινα κοψίδια, και το βρήκε έτοιμο ο Μίνως;

Όχι! Σαφως όχι.

Αλλα…

…Τις ελλείπουσες ψηφίδες της εικόνας είμαστε αναγκασμένοι να τις βρούμε και να τις συμπληρώσουμε εμεις.

Advertisements