ς αφήσουμε προσωρινα το άμεσο διάβασμα το δίσκου, για να προχωρήσουμε στα…

7γ. II. Πραγματικα στοιχεία

Δεν θα μπορέσουμε να πάμε μακρια, αν δεν δούμε κάποια «πραγματικα στοιχεία», δηλαδη τον ιστορικο -τον μυθολογικο, αν θέλετε- περίγυρο του δίσκου. Επίσης, το πώς κατασκευάστηκε, ποιος ήταν ο πιθανος κατασκευαστης του, κτλ.

Ποιος ο κατασκευαστης του δίσκου;

Απο τη μελέτη του δίσκου, συνεπέρανα πως αυτος ο άνθρωπος είχε δύο κύριες ιδιότητες: η πρώτη, πως ήταν αγγειοπλάστης – ή, τουλάχιστον, γνώριζε καλα απο αγγειοπλαστικη. Πώς το καταλαβαίνουμε αυτο;

Όλοι παραδέχονται πως οι εικόνες στον δίσκο έγιναν με έτοιμα σφραγιδάκια, που πιέστηκαν επάνω στον νωπο πηλο, και μετα ο δίσκος μπήκε στον φούρνο για ψήσιμο. Τόση λεπτομέρεια ήταν αδύνατον να γίνει με το χέρι, διότι, ώσπου να τελειώσει η διακόσμηση, ο πηλος θα στέγνωνε.
Όμως, ο άνθρωπός μας ήξερε πολυ καλύτερα απ’ τον καθένα τις ιδιότητες του πηλου, διότι χρησιμοποίησε περισσότερα του ενος σφραγιδάκια, για την ίδια εικόνα. Και μάλιστα, σε περισσότερες της μίας περιπτώσεις.

Παράδειγμα πρώτο, οι ρόδακες:

Οι δύο πρώτοι βρίσκονται στο κέντρο της Α’ πλευρας, κι ο τρίτος (με τα σκαλίσματα επάνω στα φύλλα!) βρίσκεται στην περιφέρεια – πολυ κοντα στο σημείο, όπου υπάρχει το σημαδάκι ότι η αφήγηση συνεχίζεται στη Β’ πλευρα.

Παράδειγμα δεύτερο, οι λεγόμενες «κυψέλες»:

Στη Β’ πλευρα, και μάλιστα δίπλα-δίπλα! Και δεν είναι τα μόνα σφραγιδάκια τύπου «κυψέλης» αυτα: υπάρχουν ακόμη καναδυο.

Καταλαβαίνουμε, λοιπον, ότι ο κατασκευστης του δίσκου ήξερε πολυ καλα πως δεν υπάρχει πολυς διαθέσιμος χρόνος για διακόσμηση, ούτε με σφραγιδάκια! Γι’ αυτο προνόησε, κι έφτιαξε περισσότερα απο ένα για κάθε εικόνα. (Πράγμα που αμέσως πετάει στα σκουπίδια οποιαδήποτε υπόνοια για φάρσα του Περνιέ. Ακόμη κι έμπειρος αγγειοπλάστης, δεν θα πετύχαινε τον δίσκο με την πρώτη προσπάθεια, αν δεν προσχεδίαζε τις κινήσεις του πολυ προσεκτικα.)

Για να μη χάσει χρόνο, είναι σίγουρο πως παρέταξε τα σφραγιδάκια γύρω απ’ τον δίσκο (πχ σ’ ένα τραπέζι), όπως ακριβως θα τα τύπωνε. (Και, παρ’ όλ’ αυτα, έκανε και λάθη, διότι στον δίσκο υπάρχουν φανερα σβησίματα κι επανασφραγίσματα της τελευταίας στιγμης.)
Μετα, κι αφου τέλειωσε πρώτα την Α’ πλευρα, έβαλε την πλευρα αυτη επάνω σε πυρωμένη πλάκα ν’ «αρπάξει» λίγο, ώστε να σταθεροποιηθει ο πηλος, για ν’ αντέξει την πίεση των σφραγίδων της Β’ πλευρας. Και, τέλος, έβαλε όλον τον δίσκο στον φούρνο, να ψηθει οριστικα.

Πώς γνωρίζουμε ότι η Α’ πλευρα τελείωσε πρώτη; διότι είναι πιο επιμελημένη. Φαίνεται με το μάτι. Η Β’ είναι πιο «χωριάτικη», να το πούμε έτσι. Πιο γκροτέσκα, πιο βιαστικη.
Πάντως, ακόμη και η βιασύνη δημιουργίας της Β’ πλευρας, δείχνει προσχεδιασμο. Ο άνθρωπός μας ήξερε πολυ καλα πως ο πηλος στέγνωνε, κι έπρεπε να βιαστει!

Δεν ξέρω αν πιάνει το χέρι σας, αλλα προσωπικα έχω συναντήσει την ίδια περίπτωση με τσιμέντο ταχείας πήξεως, όταν κάνω στον τοίχο ανοίγματα για πρίζες, και μετα πρέπει να επαναφέρω την επιφάνεια «καλλιτεχνικως». Βέβαια, άλλο το τσιμέντο κι άλλο ο άργιλλος, πλην όμως δεν έτυχε ποτέ να παρακολουθήσω μαθήματα αγγειοπλαστικης σε κάποιο ΙΕΚ. Αν κανεις-καμμία απο σας έχει τέτοια εμπειρία, πιστεύω θα μας διαφωτίσει περισσότερο.

Στα παραπάνω, αν έχετε εξασκημένο μάτι, ήδη θα διακρίνατε ακόμη μία λεπτομέρεια: ο τρίτος ρόδακας (της περιφέρειας του δίσκου) έχει περισσότερες λεπτομέρειες. Γιατί, λοιπον, δεν είναι τόσο όμορφοι και οι άλλοι δύο;

Η πιθανη απάντηση είναι πως, ο άνθρωπός μας βιαζότανε – και όχι για να στεγνώσει ο πηλος, αυτη τη φορα. Ξεκίνησε, λοιπον, να φτιάχνει πολυ όμορφα τα σφραγιδάκια, με υψηλη καλλιτεχνικη αίσθηση, αλλα στην πορεία τα απλοποίησε.
Πιστεύω, λοιπον, ότι έβλεπε κάποια γεγονότα να έρχονται, έκανε τα σχέδιά του… δηλαδη ξεκίνησε τη σχεδίαση του δίσκου, ώστε ν’ αποτυπώσει την -κατα κάποιο τρόπο- «διαθήκη» του, αλλα στον δρόμο διαπίστωσε πως δεν είχε αρκετο χρόνο. Τα νέα, που μάθαινε, ήταν δυσοίωνα. Κι έτσι, μπροστα στον κινδυνο να μην ολοκληρώσει αυτο που είχε στο μυαλο του, προτίμησε να «κόψει δρόμο».

Η δεύτερη ιδιότητα αυτου του ανθρώπου, είναι πως ήταν αρχιερέας, και μάλιστα γνώριζε αρκετα γράμματα. Γνώριζε ικανα γράμματα, βεβαίως, για να φτιάξει το κείμενο του δίσκου – το οποίο δείχνει τέχνη φτασμένου ποιητη, σας βεβαιώνω! Αλλα, αρχιερέας;

Ο ρόδακας, λοιπον…

…αυτος, ακριβως, που βρίσκεται στο κέντρο της Α’ πλευρας του δίσκου, είναι ένα πασίγνωστο σύμβολο στον αποκρυφισμο, που συνήθως αποκαλείται «οκταπέταλος λωτος». Τον ξαναβρίσκουμε και μ’ άλλες μορφες, πχ αυτην εδω – πάλι απ’ την Κρήτη (Καμάρες) :

Πάρτε και μια χαριτωμένη σημερινη αντιγραφη του συμβόλου σε γκράφφιτι, και μάλιστα με «μινωϊκα» χρώματα!

Είναι το σύμβολο αρκετων πραγμάτων, αλλα εδω είναι καθαρα το σύμβολο του Θεου. Δηλαδη, ρόδακας = Θεος, εν προκειμένωι Ζευς. Μ’ άλλα λόγια, ο κατασκευαστης του δίσκου ξεκινάει επικαλούμενος τον Θεο. Παράβαλε: «Απο Θεου άρξασθαι», ή: «Μήνιν άειδε Θεα…»

(Παρένθεση: Γνωρίζω άριστα πως το οκτάγωνο συμβολίζει και τον Σείριο. Βλέπε πχ τη δεύτερη ταινία της σειρας του Χάρρυ Πόττερ, με την οκτάγωνη «κρήνη» στη μέση ενος εσωτερικου διαδρόμου του κτιρίου της «σχολης των μάγων»… η οποία «κρήνη» ανοίγει, για να οδηγήσει κάτι περίεργους πιτσιρικάδες στον Κάτω Κόσμο, αν θυμάμαι καλα.
Έ, λοιπον, «ορθόδοξοι» κι «ανορθόδοξοι» «ερευνητες» πιάστηκαν απ’ αυτη την ερμηνεία, σαν τον πνιγμένο που πιάνεται απ’ τα μαλλια του, και της έβγαλαν τα μάτια. Χωρις κανέναν λόγο, φανερο ή κρυφο, πραγματικον ή φανταστικον.

Ο οκταπέταλος λωτος εδω συμβολίζει τον Θεο Δία – και κανέναν, ή τίποτε άλλο.)

Ωραια, αλλα η προσευχη δεν τον κάνει αναγκαστικα αρχιερέα! Συμφωνω, πως όχι.

Τον κάνει, όμως, η φορά ανάγνωσης του δίσκου, η οποία είναι αυτη ακριβως, που σημειώνεται με τη σκούρα μπλε γραμμη:

Δηλαδη, ξεκινάμε απο το κέντρο της Α’ πλευρας, πάμε αριστερόστροφα προς την περιφέρεια, μπαίνουμε στη Β’ πλευρα απο το σημείο, που σημειώνεται και στις δύο πλευρες έτσι:

με τις τέσσερις χάντρες, δηλαδη, και μετα προχωράμε δεξιόστροφα προς το κέντρο της Β’ πλευρας.

Το σχήμα, όμως, της σκούρας μπλε γραμμης, κάπου τό ‘χετε ξαναδει! Ας πούμε, εδω:

ή εδω:

Στα Μαθηματικα, το ξέρετε ως το πλαγιασμένο οχτάρι, που συμβολίζει το άπειρο. Λοιπον, εκτος απ’ το άπειρο, στην αρχαία Ελλάδα συμβόλιζε τον ιεροφάντη (αρχιερέα)… πράγμα που η φυλετικη μνήμη διέσωσε επάνω στις παραδοσιακες φορεσιες.
(Σ’ αυτο το σημείο, μη ρωτάτε «πώς» και «γιατί». Άλλη φορα αυτα, όταν θα σας μιλήσω για τ’ αρχαία Ελληνικα Μυστήρια. Τώρα, δεχθείτε τα σύμβολα ως έχουν, χωρις εξήγηση.)

Αρχιερέας, λοιπον… και ιδου, πώς απεικόνισε ο ίδιος τον εαυτο του:

Φαίνεται καθαρα το «οχτάρι», το σύμβολό του, δίκην «ταττουάζ» στο μάγουλο.

Δεν αποκλείεται, να ‘χε όντως κάνει δερματοστιξία. Αλλα, αν κυκλοφορούσε φανερα με τέτοιο σημάδι, θά ‘ταν πολυ επικίνδυνο… με την τροπη που είχαν πάρει τα πράγματα. Μόνο φυλακισμένος θα μπορούσε να είναι απο ένα σημείο και μετα, και μάλιστα μελλοθάνατος. Άρα γε, να ‘ταν στ’ αλήθεια φυλακισμένος, κι ο δίσκος νά ‘ταν το τελευταίο (κρυπτογραφημένο) μήνυμα, που ήθελε ν’ αφήσει; Είναι μία σοβαρη πιθανότητα.
Μία ακόμη σοβαρώτερη πιθανότητα, είναι να ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμο… μπαγλαρωμένος μεν, αλλα όχι και τελείως, δε. Για το φόβο μην εξεγερθουν οι πιστοι του. Οπότε, είχε και μία σχετικη άνεση ν’ ασχολείται με την αγγειοπλαστικη, ας πούμε. Στο κάτω-κάτω, οι έγκλειστοι σε φυλακες …»αυθεντικοι» μελλοθάνατοι -και μάλιστα, οι πολιτικοι κρατούμενοι- δεν πολυ-επιτρέπεται ν’ ασχολούνται με μέσα γραφης (χαρτια, μολύβια, γραφομηχανες, …πήλινους δίσκους, κτλ κτλ).

Πριν, όμως, λύσουμε το αστυνομικο μέρος του μυστηρίου, πρέπει ν’ απαντήσουμε άλλο ερώτημα: Αρχιερέας, λοιπον, χωρις αμφιβολία!

Αλλα, αρχιερέας τίνος;

Advertisements