Αρχική

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIη2

20 Σχόλια

ρώτη ενέργεια του Μίνωα, λοιπον, να ρωτήσει τους γνωρίζοντες – πριν στείλει αποστολη προς τα δυτικα. Εκει που έστειλε επιστολες και δώρα στον σύγχρονό του φαραώ (είναι ασαφες ποιος ήταν, διότι όλοι οι φαραω της εποχης που λέμε, δηλ. περίπου του 2160 πΧ –8η κι 9η δυναστείες-, είχαν βραχύβια βασιλεία), βρήκε μια καλη ευκαιρία να ρωτήσει και το ιερατείο.

Θα με ρωτήσετε… Γιατί δεν ρώτησε το μαντείο των Δελφων;

Η ερώτηση αυτη έχει την ίδια απάντηση, με την ψαρωτικη ερώτηση που βάζουν οι Φιλόλογοι στα διαγωνίσματα: Γιατί η Α’ Οικουμενικη Σύνοδος δεν έγινε στην Κωνσταντινούπολη;

Μα… επειδη, απλούστατα, η Κωνσταντινούπολη δεν υπήρχε ακόμη τότε!

Το μαντείο των Δελφων δεν υπήρχε ακόμη τότε! Ή, μάλλον, υπήρχε (με τελείως άλλη μορφη), αλλα όχι για να δίνει τέτοιες απαντήσεις στον οποιονδήποτε. Το μαντείο έγινε -εκτος απο μέρος για χρησμοδοτήσεις- όντως ένα είδος «βάσης δεδομένων» γεωγραφικων γνώσεων, πλην όμως αρκετα αργότερα.

Οπότε, ο Μίνως ρώτησε το Αιγυπτιακο ιερατείο, και πήρε απάντηση του τύπου: «- Ναι, υπάρχουν άνθρωποι (διασωθέντες της Ατλαντίδας) προς τα δυτικα, αλλα άμα τους βρεις, θέλουμε να τους γνωρίσουμε κι εμεις!» Ο Μίνως υποσχέθηκε να το πράξει, κι έστειλε πλοία προς την Κούβα.

  • Ερώτηση: αφου τα πλοία των Ετεοκρητων είναι αβαθη και ακάρινα, όπως φαίνεται στις τοιχογραφίες, μπορούσαν να διασχίσουν ωκεανο;

Απάντηση: σαφως ναι! Και η απάντηση δεν είναι καθόλου θεωρητικη.

Ο πεισματάρης Θώρ Χάϋερνταλ διέσχισε τον Ατλαντικο με πλοίο απο πάπυρο (ακάρινο κι αβαθες), σαν αυτα που απεικονίζονται στις Αιγυπτιακες τοιχογραφίες. Κι όχι μία, αλλα δύο φορες!
Ο λόγος για το διπλο εγχείρημα, ήταν ότι ο κατασκευαστης του παπυρένιου σκάφους «Ρά», ένας μαύρος -εντελως αφάσιος- καλαθοπλέκτης, θεώρησε περιττο το σχοινι, που δένει μαζι πλώρη και πρύμνη, περνώντας απο το μεσαίο κατάρτι. Οι τοιχογραφίες το απεικόνιζαν, αλλα ο εξ Αφρικης «μάγκας» το θεώρησε περιττο!… και η άποψή του πέρασε, και δεν το έβαλαν.
Αποτέλεσμα: ο πάπυρος εμποτίστηκε με θαλασσινο νερο, βάρυνε, και το πλοίο τσακίστηκε κάπου στα 3/4 της διαδρομης. (Σαφως πριν φτάσει στον προορισμο του.) Τον Χάϋερνταλ και το πλήρωμά του (μέσα στο οποίο -τιμης ένεκεν!- και ο καλαθοπλέκτης!) τους περισυνέλεξαν αμέσως άλλα πλοία, διότι είχαν τακτικη επικοινωνία με ασύρματο.

Το «Ρά 1» σε κατάσταση ημιδιάλυσης.
Η (καλλιτεχνικων απαιτήσεων) φωτογραφία
απ’ το πλοίο διάσωσης – και απο τη σελίδα 300 του βιβλίου.
Φαίνεται καθαρα η απουσία συνδετικου σχοινιου.

Τον επόμενο χρόνο, η δεύτερη απόπειρα με το «Ra II» περιλάμβανε και το σχοινι, και το πλοίο διέσχισε επιτυχως τον Ατλαντικο κι έφτασε στην Αμερικη! Άρα, οι αρχαίοι κατασκευαστες ήξεραν το πρόβλημα και το επέλυσαν – και κατα 99.9% είχαν διασχίσει και τον ωκεανο!

Ένα απο τα ερωτήματα, στα οποία απάντησε αυτο το ταξίδι, ήταν αν έχουν σχέση οι αμερικάνικες πυραμίδες με τις αιγυπτιακες… τη στιγμη που και οι Αιγύπτιοι είχαν φτιάξει βαθμιδωτη πυραμίδα (του Djoser, ή «Ζώσσερ» – όπως είναι γνωστος στην ελληνικη βιβλιογραφία), οπότε το επιχείρημα ότι οι μεν ήταν σκαλωτες και οι δε λείες, άρα διαφορετικες μεταξυ τους, δεν ευσταθούσε.
Στα καθ’ ημας, απέδειξε ότι πράγματι γίνεται τέτοιο ταξίδι στον ωκεανο με τέτοια πλοία. (Τα πλοία των Ετεοκρητων ήταν αβαθη, προφανως για να μπορουν ν’ αναπλέουν τον Νείλο, ή άλλα πλωτα ποτάμια.)

Ιδου κι ένα πλοίο της εποχης εκείνης, απ’ τη Στρογγύλη (Θήρα). Βέβαια, εδω υπάρχουν πολλα ερωτηματικα, όπως πχ το γιατί οι Ετεόκρητες άφησαν τελείως στα χέρια των (επίσης Ετεοκρητων) Στρογγυλαίων την εμπορικη ναυτιλία (τουλάχιστον). Και το πού εύρισκαν την ξυλεία για τα πλοία οι τελευταίοι. Αλλα δεν θα δοκιμάσουμε να τ’ απαντήσουμε, θα ξεστρατίσουμε άσχημα.

Το σχοινί, που συνδέει πλώρη και πρύμνη μέσω του κεντρικου καταρτιου, μπορει να είναι διακοσμητικο, το πλοίο μπορει να είναι ξύλινο (κι όχι απο πάπυρο), αλλα και η στατικη είναι στατικη!

Η όμορφη λεπτομέρεια απ’ την «μικρογραφικη ζωφόρο» του Ακρωτηρίου της Θήρας. Κι ένα καλο βιβλίο (απ’ όπου και η εικόνα του πλοίου), για να δείτε τις τοιχογραφίες:

Τέλος πάντων, κάποια στιγμη (ως μέλος αντιπροσωπείας, μπορει και μόνος του) ήρθε ο Ορκάλ στην Κρήτη… νέος, ψηλος, όμορφος, ηλιοκαμμένος, με σκούρα γαλαζοπράσινα μάτια και μακρια μαλλια. Και φορώντας το χαρακτηριστικο «βρακάκι» των τότε κατοίκων της Καραϊβικης. (Ο Godart, εξετάζοντας τον δίσκο της Φαιστου, γράφει πως το «βρακάκι» αυτο είναι διαφορετικο απο το -ομοειδες- περίζωμα των Κρητικων της εποχης.)
Ο Μίνως τήρησε την υπόσχεσή του, και σε λίγο καιρο τον έστειλε στην Αίγυπτο… θεωρώντας το γεγονος αυτο χρυση ευκαιρία, να μάθει απο πρώτο χέρι τις βλέψεις των Αιγυπτίων.
Στην Αίγυπτο, ο Ορκάλ μπήκε στις τάξεις του εκει ιερατείου. Κάμποσα χρόνια μετα γύρισε πίσω, όντας αρχιερέας του Απόλλωνα και του Φαέθονα, με το ταττουάζ στο μάγουλο και με ξυρισμένο κεφάλι, πιο ηλιοκαμμένος και με λευκο χιτώνα. Και με αρχιερατικη ράβδο.

Και με την παγιωμένη ιδέα ότι μία εικονίτσα -των ιερογλυφικων- ίσον μία έννοια. (Ή και περισσότερες.)

Καλα, δεν είχαν οι Έλληνες, στους οποίους σαφως περιλαμβάνονται και οι Ετεόκρητες της Κούβας, γραφη; Είχαν, αλλα την χρησιμοποιούσαν σπάνια! Μην ξεχνάμε, μιλάμε για εποχες, όπου δούλευε πολυ η απομνημόνευση, ο προφορικος λόγος, η μουσικη μελωδία, η προσωδιακη προφορα… και η φαντασία – με το μυαλο να παίρνει άπειρες στροφες. Περισσότερες απο του σημερινου ανθρώπου.
Όπως με τα πιτσιρίκια άλλων εποχων (μέχρι και τη δεκαετία του 1960), που τους έλεγες: «- Νάααα ένας γίγαντας!», και το μικρο προσπαθούσε να φανταστει πώς ήταν αυτος ο γίγαντας. Ενω σήμερα, το αντίστοιχο μικρο παιδι κάθεται και βλέπει με τις ώρες τηλεόραση… μασημένη τροφη και κακης ποιότητας – και η φαντασία του πάει περίπατο. (Και τελικα παύει να δουλεύει. Όπως και η λογικη του.)

Ο καθεις κουβαλάει τους συμβολισμους του!

Κάποια στιγμη, κατα τη διάρκεια της βασιλείας του Μίνωα, οι μαγείες της Πασιφάης παίρνουν το επάνω χέρι. Δεν γνωρίζω εαν ο Μίνως με τη σύζυγό του έκαναν τίποτε φριχτα βιολογικα πειράματα, δεν γνωρίζω πώς ενώθηκε η Πασιφάη με τον ταύρο του Ποσειδώνα, ή αν αυτος ο ταύρος ήταν συμβολισμος για κάτι άλλο, όμως γνωρίζω το εξης: πως μία «αποκρυφιστικη» οργάνωση, που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα σήμερα, είναι υπεύθυνη για τη γέννηση παραμορφωμένων και προβληματικων βρεφων.
Όταν ο «μεγάλος αρχηγος» της οργάνωσης αυτης εκτελει «τυπικα» μαζι με τη σύζυγό του, καλώντας κατώτερες και κακοποιες οντότητες, και μετα συνουσιάζεται με τις διάφορες ανόητες «πιστες» και τις αφήνει έγκυες, τί περιμένετε να συμβει;

Να μην τα πολυλογούμε, στους γνωστους αρχαίους πολιτισμους χοντρικα υπήρχαν τρία ιερατεία:

  • Του Ηλίου, κυρίως με άντρες ιερεις.
  • Της Γαίας, κυρίως με γυναίκες ιέρειες.
  • Της Σελήνης, επίσης κυρίως με γυναίκες ιέρειες.

Το τελευταίο πάντα ήταν σαφως κατώτερο (και μεταφορικα, και κυριολεκτικα), και πάντα είχε την τάση ν’ ανακατεύεται με σιχαμερες δραστηριότητες… νεκρομαντείες, κατάρες, και τα ρέστα. Υπήρχε πάντα, όμως, ο κίνδυνος να παρασύρει και γυναίκες της Γαίας.

Έτσι, όταν η ιέρεια της Σελήνης Πασιφάη άρχισε τα δικα της, ακολούθησε κι ο ιερέας της Σελήνης, ο σύζυγός της. Σημειώστε ακόμη ότι η σύζυγος του κουνιάδου του, του Αιήτη, ήταν η Εκάτη! (Εδω κι εδω.)
Πού το ξέρουμε, ότι ο Μίνως είχε σχέση με τη Σελήνη, ως ιερέας της; Πρώτον, απ’ τ’ όνομά του. Δεύτερον, απο τα «φίδια», που έβγαιναν απ’ το σώμα του, και δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, μέχρι που τον θεράπευσε η κόρη του Ερεχθέα Πρόκρις. (Πάλι οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες κλήθηκαν να καθαρίσουν! 🙂 )

Αυτο είναι μεγάλη ιστορία… Για μένα, τα «φίδια» ήταν αυτο εδω:

Στην εικόνα βλέπουμε μία λάμπα ηλεκτροστατικων εκφορτίσεων. Συνδυαζόμενο αυτο με το γεγονος του ότι το «Μίνως» σημαίνει ένα φεγγάρι, καταλαβαίνουμε ότι κάποιοι, κάποτε, στον πλανήτη Φαέθονα, δηλαδη η μαύρη αδελφότητα που κυβερνούσε τον πλανήτη στα τελευταία του, πειραματιζόντουσαν με έκλυση αιθερικης ενέργειας – με τη βοήθεια της μίας σελήνης, που άφησαν εκει. (Κάτι σας έχω πει σχετικα.)
Κι ενω η πρώτη σελήνη ανατινάχτηκε μαζι με τον πλανήτη, τη δεύτερη πρόλαβαν και την κουβάλησαν σε τροχια γύρω απ’ τη Γη… προφανως για τον ίδιο λόγο. (Να εκλύουν υπερδιαστατικη ενέργεια.)

Σημειώστε πως η επίκληση (απο πλευρας Μίνωα) του Δία κάθε εννέα χρόνια, εμένα μου λέει σαφως ότι η μαύρη αδελφότητα του Φαέθονα ήθελε να τραβήξει υπερδιαστατικη ενέργεια και απο τον Δία… διότι η παλια τροχια – η «πυθαγόρεια» – του αντίστοιχου πλανήτη ήταν περίπου εννεαετης. (Κάτι σας έχω ήδη πει, σ’ αυτον εδω τον πίνακα – σ’ αυτη την υποσελίδα. 3,175 μέρες κάνουν 8.82 έτη – βάλε και το σφάλμα της διαφορας κυκλικης κι ελλειπτικης τροχιας, και πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο.) Προφανως απο τον Δία έφαγαν τη σφαλιάρα… κι ο κάθε Μίνως μετα έδειχνε τον δέοντα σεβασμο! 🙂

Άρα, ο Μίνως κουβαλάει μία σειρα συμβολισμων… της μαύρης αδελφότητας του Φαέθονα και της μαύρης, σκοτεινης πλευρας της Σελήνης.

Η γυναίκα του γνωρίζουμε πως είναι ιέρεια της Σελήνης: (α) απο το όνομά της, (β) απο τις σκοτεινες τελετουργίες που έκανε στον Λαβύρινθο.

Το βασιλικο ζεύγος ομου, τώρα (μαζι με τους οπαδους τους), είναι υπεύθυνο για τις ανθρωποθυσίες (πχ εδω – υπάρχει κι αυτο εδω, αλλα δεν οφείλεται σε ξεπεσμένους Άτλαντες -έτσι νομίζω, τουλάχιστον- και δεν είναι του παρόντος), κατάλοιπα των οποίων βρίσκουν σήμερα οι Αρχαιολόγοι στην Κρήτη, και τους προξενουν απορία και αμηχανία… αν και η -σαφέστατη- Μυθολογία μας έχει προειδοποιήσει! (Με τους επτα νέους και τις επτα νέες απο Αθήνα, τα ετήσια θύματα του Μινώταυρου.) Μπρος γκρεμος, λοιπον, και πίσω ρέμα για τους Αρχαιολόγους!!!

  • Εαν δεν μιλήσουν, δεν είναι σωστοι επιστήμονες (θάβουν την αλήθεια).
  • Εαν μιλήσουν, τότε δυσφημούνται όλοι οι Κρήτες, όλη η Κρήτη, κι όλη η Ελλάδα… ως έθνος δολοφόνων, απολιτίστων, κι ανθρωποφάγων.

Αυτα παθαίνει κανεις, όμως, όταν θεωρει τα προς μελέτη αντικείμενα (τα έθνη εν προκειμένωι) ως ομοούσια και αδιαίρετα – και δεν βλέπει υποδιαιρέσεις κι ομάδες. Εαν οι Αρχαιολόγοι έχουν λίγο μυαλο στο κεφάλι τους, ας βγουν κι ας καταγγείλουν ανοιχτα πως οι ανθρωποθυσίες είναι καμώματα μονάχα του Μίνωα, της συζύγου του, και των σκοτεινων οπαδων του σκοτεινου ιερατείου τους. Όπως ακριβως κάνω εγω εδω.

Τώρα, αν αυτο συνεπάγεται ότι πρέπει να δικαιολογήσουν και την καταγωγη του Μίνωα και της Πασιφάης ως μη Ελληνικη, έ, πρόβλημά τους! Γι’ αυτο πληρώνονται! Εγω ο ερασιτέχνης ήδη βρήκα μία άκρη, ας βρουν κι αυτοι.

Οι Αρχαιολόγοι έχουν κι ένα δίκιο, διότι αυτα τα θέματα υπερβαίνουν την καθημερινη πραγματικότητα – και μάλιστα την επιστημονικη. Οπότε, περπατάνε σε άγνωστα εδάφη, και μάλιστα εξωεπιστημονικα. Όχι και το δυνατώτερο σημείο τους, ομολογουμένως!
Έτσι, οι Αρχαιολόγοι δικαιολογουν πχ την ανθρωποθυσία στις Αρχάνες ως προσπάθεια αποτροπης του σεισμου που επακολούθησε. Κατ’ εμε, όμως, ο σεισμος ήρθε …ακριβως επειδη προηγήθηκε η ανθρωποθυσία! (Πολυ δύσκολο, όμως, αυτο να το εξηγήσεις σ’ επιστήμονα… δε λέω.)

Η δε ανθρωποθυσία ήταν μία προσπάθεια να «μαγαριστει» κάποιος βωμος του Απόλλωνα, απο πιστους-ες του σεληνιακου ιερατείου.

Ως γνωστον, Ήλιος και Απόλλων πάντοτε λατρευόντουσαν πάνω σε ψηλα βουνα… και το θύμα στη συγκεκριμένη ανθρωποθυσία ήταν νεαρος άντρας… προφανως ο ιερέας του Απόλλωνα στον βωμο (ή μικρον ναο) εκείνον. Καταλαβαίνετε, λοιπον, πόσο κυνήγησε ο Μίνως τους πιστους των παλιων θρησκειων. Μέχρι πού έφτασε!

Ά! Επίσης… καταλαβαίνετε, πιστεύω, και το γιατί «κάποιοι», που λέγεται πως πίνουν αίμα μικρων παιδιων, θυσιάζουν ειδικα τα μικρα αγόρια. (Διότι, για κορίτσια χριστιανικων οικογενειων δεν έχει ακουστει ποτέ πως βίωσαν τέτοιον μαρτυρικο θάνατο.)
Πάντα… πάντα, λέω, μαίνεται η μάχη του Φωτός με το σκότος και τα σκατα.

Αντίθετα, ο Δαίδαλος με τον Ίκαρο κουβαλάνε καθαρα τον συμβολισμο του Απόλλωνα και του Φαέθονα – και δεν είναι μονάχα δικη μου παρατήρηση αυτο. Με τη διαφορα πως ο Ίκαρος ούτε ζημια έκανε, ούτε του επεβλήθη έξωθεν τιμωρία… ο πυρήνας του μύθου, όμως, είναι ισχυρώτατος και παραμένων.

Κι έτσι, Μίνως και Πασιφάη «πάλλονται» επάνω στη σκοτεινη πλευρα της Σεληνης, ενω Δαίδαλος και Ορκάλ «πάλλονται» επάνω σε Ήλιο, Απόλλωνα, Φαέθονα.

Μπροστα σ’ αυτα τα αισχρα καμώματα του βασιλικου ζεύγους, ο Ορκάλ, μαζι με το υπόλοιπο ηλιακο ιερατείο και τις ιέρειες της Γαίας, τους τη λένε των Μίνωα και Πασιφάης. Ως αποτέλεσμα, ο Μίνως οργίζεται και κυνηγάει άγρια και τα δύο ιερατεία. Οι μεν γυναίκες -ιέρειες ή μη- την εποχη εκείνη γινόντουσαν εύκολα παλλακίδες των ισχυρων, και έσκυβαν το κεφάλι… και δεν ξαναμιλούσαν.
Με τους άντρες, όμως, τα πράγματα ήταν σαφως δυσκολώτερα, διότι εξεγειρόντουσαν κι έπιαναν τα όπλα! Ο Μίνως, λοιπον, είχε το πρόσθετο πρόβλημα πως έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει πιθανη λαϊκη εξέγερση. Ο Ορκάλ θα ήταν το ιδανικο θύμα (ως ξένος και μη έχων συγγενεις στο νησι), να τον σκοτώσει ο Μίνως και να πουλήσει τσαμπουκα στον υπόλοιπο λαο. Πλην όμως, ο αρχιερέας μας είχε προλάβει να γίνει αρκετα δημοφιλης. Έτσι, και οι δύο πλευρες «συμφώνησαν» σε κατ’ οίκον περιορισμο του Ορκάλ. Κι όχι μέσα στην Κνωσσο, όπου ζούσε μέχρι τότε, αλλα στο Αρκαλοχώρι – το χωριο που μέχρι σήμερα φέρει τ’ όνομά του.

Παλιο το κόλπο! Αρκετα μακρια, ώστε να μην τον έχει μέσα στα πόδια του, κι αρκετα κοντα, ώστε να τον ελέγχει. Βλέπετε, και οι Βερσαλλίες απέχουν 40 χιλιόμετρα απ’ το Παρίσι, και το Εσκοριάλ (το ανάκτορο του Φράνκο) 50 χιλιόμετρα απ’ τη Μαδρίτη, και οι δικοι μας πολιτικοι ζουν στην Εκάλη και την Πολιτεία! Καταλαβαίνετε τώρα το γιατί, πιστεύω.

Τα άλλα μέλη, όμως, των παλιων ιερατείων, ο Μίνως τα κυνήγησε πολυ άγρια… με αποτέλεσμα αρκετοι ιερεις (και ίσως αρκετες ιέρειες) να σηκωθουν και να φύγουν, για να γλυτώσουν τη ζωη τους. Αυτοι ακριβως είναι οι «Κρήτες οργιόνες», που έγιναν οι πρώτοι ιερεις του Απόλλωνα στους Δελφους! Δραπέτες ιερεις του Απόλλωνα, και όχι τίποτε τυχαίοι Κρήτες ναυτικοι!
Το δε «οργιόνες» κατ’ εμένα είναι απλως απόδοση του «ορχιόνες», δηλαδη χορευτες (τελετουργικου χορου). Ο χορευτης κανονικα λέγεται «ορχούμενος» (ρήμα: «ορχούμαι», δηλ. χορεύω), και ίσως το «ορχίων» να είναι ιδιωματικη απόδοση της λέξης. Αλλα το έκαναν «οργίων», προφανως για να μη θυμίζει τους… όρχεις!

Ενδιαφέρον, όμως, έχει να δούμε και το γιατί πήγαν στους Δελφους! Εκει υπήρχε απο χιλιετίες μεγάλο κέντρο λατρείας της Γαίας με πολυάριθμο γυναικείο ιερατείο, και προφανως οι ιερεις του Απόλλωνα φοβήθηκαν μην τυχον η «μόλυνση» του Μίνωα φτάσει μέχρις εκει. Κι έτσι, πρόλαβαν και καθιέρωσαν τη λατρεία του Απόλλωνα, βάζοντας τα θεμέλια της κλασικης Ελλάδας – της Ελλάδας όπως την ξέρουμε.

Όλ’ αυτα έγιναν περίπου το 2,140 πΧ. Τότε, που η «μεγάλη εποχη» του Ταύρου τελείωνε, κι άρχιζε η αντίστοιχη του Κριου.

"Σωκράτϋς" 20-21 Ιουνίου 2011

52 Σχόλια

Στη Μάγια τη Μέλισσα

φιλαράκος μας ο «Σωκράτϋς» πάλι με περίμενε – αλλ’ αυτο το ξέρατε ήδη!

Όπως είναι το πρόγραμμά μου τώρα, τα μεσημέρια μετα το φαγητο έχω κάμποσες ώρες ελεύθερο χρόνο, που προτιμω να τις περνάω με βόλτες στην πόλη (και απο σκιερα μέρη!), ή με ύπνο στο σπίτι.
Τις τελευταίες μέρες είχα όρεξη για βόλτες, και πήγα σε δύο διαφορετικα σημεία της πόλης. Είχα κι ένα προαίσθημα ότι ο «Σωκράτϋς» με περιμένει με νέες ζωγραφιες – και συγκεκριμένα, στο καλλυντικάδικο. Κοντα στο κατάστημα των καλλυντικων, έπεσα πενήντα μέτρα έξω!… και στο άλλο σημείο της πόλης, ένθα και κάποια παλια γκράφφιτι του φίλου μας (που πήγα να τα δω πιο προσεκτικα), έπεσα τελείως έξω. Είχε καινούργια!

Ας αρχίσουμε απο την περιοχη του σιδηροδρομικου σταθμου, η οποία λέγεται «Παλιά» (στο ουδέτερο: «Τα Παλιά»). Επάνω σε μία μεταλλικη πεζογέφυρα, που διασχίζει τις γραμμες, η υπογραφη του φίλου μας:

Η φωτογραφία έχει μία ρομαντικη χροια (κάπως έτσι θα την έπαιρνα και με την καλη μου φωτογραφικη μηχανη – σαφως με slide!), και όχι ουσιαστικο περιεχόμενο. Αλλα θυμήθηκα τις καλλιτεχνικες μου εποχες! 🙂

Λοιπον, προς τα δεξια της πεζογέφυρας υπάρχει ο λόφος των Αγίων Θεοδώρων (εκκλησία είναι), που κάποιοι Αρχαιολόγοι των αρχων του 20ου αιώνα τον ταύτιζαν με την αρχαία Ιωλκο. Αυτο, όμως, δεν είναι σωστο – δεν έχει βρεθει τίποτε απο εκείνη την εποχη. Απο Ελληνιστικη εποχη κτλ, εντάξει – αλλα τόσο αρχαία ευρήματα, όσο της μυθολογικης Ιωλκου, όχι.
Οι «υπογραφες» του «Σωκράτϋ» συνεχίζονται ακόμη λίγο προς τα δεξια, καθως κατεβαίνουμε τη γέφυρα και πατάμε πάλι πεζοδρόμιο, και σταματάνε. Όσο κι αν έψαξα παραπέρα (περίπου στα 200 μέτρα ευθεία υπάρχει μυκηναϊκος τάφος, στο προαύλειο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων), δεν βρήκα τίποτε άλλο δικο του. Μέχρι και στο Διμήνι πετάχτηκα με το αμάξι (είναι κοντα), στους εκει μυκηναϊκους τάφους, πάλι τίποτε. Για κάποιον περίεργο λόγο (αν και μου φαίνεται πως τον ξέρω), τα γκράφφιτι στραματάνε εδω, στο πίσω μέρος του σταθμου.

Καταλαβαίνετε, πως συνδύασα την Ιωλκο με τους μυκηναϊκους τάφους της περιοχης… άρα, αν ο «Σωκράτϋς» μιλάει για την Ιωλκο, τί το λογικώτερο να ρίξω μια ματια σ’ αυτους;

Η έκπληξη, όμως, βρισκόταν σ’ έναν στενο πεζόδρομο, που περνάει απο τις …πίσω πόρτες μαγαζιων, κοντα στο καλλυντικάδικο… με δύο νέα τεχνουργήματα – κι εντελως ασυνήθιστα για την μανιέρα του. Το πρώτο:

Και αμέσως αριστερα το δεύτερο:

Απο το στρογγυλεμένο περίγραμμα, καταλαβαίνω ότι μάλλον μιλάει για τον δίσκο της Φαιστου, που με απασχολει αυτον τον καιρο. Με τα «σήματα του κώδικα Μόρς» μέσα στα γράμματα, μάλλον θέλει να δείξει την προσπάθεια που κάνω για επανανάγνωση του δίσκου.

Αλλα η χαμογελαστη φάτσα με τα διάφορα σήματα απο πάνω της, συν το πορφυρο χρώμα, δεν καταλαβαίνω τί σημαίνουν. Όπως και το «προς τί» του μεγέθους του μεγάλου γκράφφιτι.

Μπορείτε εσεις να καταλάβετε τίποτε;

Υγ: Το πορφυρο παραπέμπει σε αυτοκράτορες, ή πατριάρχες. Ή …συνδυασμο και των δύο, όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος!
Αλήθεια, ο συγκεκριμένος αυτοκράτορας (που απασχόλησε αρκετα τον «Σωκράτϋ» στο παρελθον) μήπως έχει ένα απο τα κλειδια της λύσης;

Ίσως να μου λέει να πεταχτω μέχρι τη γνωστη εκκλησία, μπας και δω τίποτε άλλο – πρώτα, όμως, μου βάζει τέστ, να δει αν κατανοω. Έτσι κι αλλοιως, θα ρίξω μια βόλτα και θα σας ενημερώσω.

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIη1

14 Σχόλια

ίδαμε απάνω-κάτω ποιος ήταν ο Ορκάλ, είδαμε και τί ρόλο έπαιζε ο Μίνως. Μας μένει ένα τρίτο πρόσωπο-κλειδι στην ιστορία μας, κι αυτο είναι ο…

Δαίδαλος

Πολυ εύκολα μπορούμε να βρούμε και για τον Δαίδαλο τις πληροφορίες της Μυθολογίας μας. Συνοψίζω:

Ήταν Αθηναίος ευγενης (διότι καταγόταν απο το βασιλικο σόϊ των Ερεχθειδων), και πολυ καλος τεχνίτης. Μία μέρα, που με τον ανηψιο του Τάλω είχαν ανεβει στην Ακρόπολη, ο Τάλως έπεσε κάτω απ’ τον ιερο βράχο και σκοτώθηκε. Ο Δαίδαλος κατηγορήθηκε ότι έσπρωξε το παιδι απο ζήλεια (διότι και ο Τάλως ήταν πολυ καλος τεχνίτης), και εξορίστηκε.
Κατέφυγε στην αυλη του Μίνωα, όπου κατασκεύαζε διάφορα: απο το ρομπότ «Τάλως», μέχρι τον Λαβύρινθο.

Ο Μίνως στην αρχη τα πήγαινε καλα μ’ αυτον, αλλα όταν κατάλαβε πως βοήθησε τον Θησέα να δραπετεύσει με τους αιχμαλώτους νέους και τις αιχμάλωτες νέες απ’ την Αθήνα, μαζι με την κόρη του Αριάδνη, τον έκλεισε στον Λαβύρινθο, μαζι με τον γυιο του Ίκαρο.
Ο Δαίδαλος δραπέτευσε με τον γυιο του, πετώντας με φτερα-ιδιοκατασκευη του, αλλα ο Ίκαρος έπεσε στην θάλασσα και σκοτώθηκε. Τελικα, ο Δαίδαλος κατέφυγε στη Σικελία, και αργότερα βοήθησε τον Θησέα να εκστρατεύσει εναντίον της Κρήτης.

Δεν γνωρίζουμε πού πέθανε και πότε, αλλα κατα μία εκδοχη πέθανε (και ετάφη) κοντα στη σημερινη Αλεξάνδρεια, στην Αίγυπτο.

Μίνως, Δαίδαλος, Ορκάλ… και οι χρυσομάτες γυναίκες!

Αφου είδαμε όσα λέει η Μυθολογία, ας δούμε και τη δικη μας εκδοχη των γεγονότων.

Ο ξένος προς την Κρήτη (και τους Ετεόκρητες) Μίνως υφήρπασε τον θρόνο της Κρήτης με τον τρόπο που είδαμε, και παντρεύτηκε την Πασιφάη. Αυτη, τώρα, ήταν αδερφη του Αιήτη της Κολχίδας, του ισχυρου βασιλια, απο τον οποίο ο Ιάσονας έκλεψε το χρυσόμαλλο δέρας… και την κόρη του τη Μήδεια!

Προσέξτε τώρα… Αιήτης, Πασιφάη, Κίρκη (η γνωστη …γουρουνοποιος μάγισσα), αδέρφια. Η Μήδεια, κόρη του Αιήτη κι ανηψια της Πασιφάης και της Κίρκης. Όλο, λοιπον, αυτο το σόϊ είχε ένα χαρακτηριστικο: είχε χρυσα μάτια!
Όταν οι Αργοναύτες (με τη Μήδεια μαζι) έφτασαν στο νησι της Κίρκης, κάπου στον Ατλαντικο ωκεανο (και όχι στη …Γαύδο, που έλεγε κι ένας πασίγνωστος -μακαρίτης σήμερα- «ερευνητης»), η Κίρκη αναγνώρισε πως η Μήδεια ήταν όντως η Μήδεια η ανηψια της, επειδη είδε τα χρυσα της μάτια. (Οι Αργοναύτες πήγαν εκει, για να τους εξαγνίσει η Κίρκη απο τον φόνο του Άψυρτου.)

Προσέξτε ακόμη:

Ο Αιήτης είναι αυτος, που είχε βάλει έναν δράκο να φυλάει το χρυσόμαλλο δέρας… σαν τον Δία, που έβαλε τον δράκο Λάδωνα (γυιο του …Τυφώνα… όϊ μάναμ’!) να φυλάει τα μήλα των Εσπερίδων. Ο Αιήτης ελέγετο πως είναι γυιος του Ήλιου, και συμβαίνει το περίεργο: όταν κυνήγησε τους Αργοναύτες, ο στόλος του κατέβηκε στην Ελλάδα …απ’ την Κέρκυρα!
Είτε, λοιπον, ο στόλος του Αιήτη ανέπλευσε τον Δούναβη – και μετα, με διαφόρους τρόπους (παραπόταμοι, κτλ – ή ναυπήγηση νέου στόλου) κατέβηκε απο την Αδριατικη, είτε η Κολχίδα ήταν απλως αποικία (προκεχωρημένος εμπορικος σταθμος) του Αιήτη… και το κυρίως βασίλειο βρισκόταν δυτικα.

Όλα, δηλαδη, δείχνουν πως «γυιοι του Ήλιου», δράκοι, άνθρωποι με χρυσα μάτια, ονοματολογία («Τυφώνας»), κτλ κτλ κτλ, έχουν σχέση με Δύση, όχι με Ανατολη. Μ’ άλλα λόγια…

…Ατλαντίδα!

Στους καιρους μας, γνωστο ως «γυιοι του Ήλιου» είναι κι ένα άλλο έθνος, που στη γλώσσα του λέγεται Ίνκα. Δεν γνωρίζω αν η καταγωγη των Ατλάντων είναι, τελικα, απο ακόμη δυτικώτερα, και δεν είναι του παρόντος. Απλως το αναφέρω.

Πάντως, η Μυθολογία δεν λέει ψέμματα. Πριν λίγα χρόνια, λοιπον, βρέθηκε και τέταρτη χρυσομάτα (η οποία, δυστυχως, δεν κέρδισε θέση στη Μυθολογία μας), η οποία έζησε κάπου το 2,900 πΧ, δηλ. περίπου επτακόσια χρόνια πριν την εποχη που λέμε. Η είδηση εδω – και, δεν αντέχω, θ’ αντιγράψω το σκίτσο της να την καμαρώσετε:



(Όμορφο το σκίτσο, αλλα χαζομάρα των δημοσιογράφων! Διότι, για τέτοιες περιπτώσεις, δεν στηριζόμαστε στη φαντασία του σκιτσογράφου. Εφ’ όσον βρέθηκε το κρανίο της γυναίκας, την ανάπλαση του προσώπου αναλαμβάνει μετα η εγκληματολογικη μέθοδος.)

Το ωραίο είναι πως όλες οι χρυσομάτες έχουν -με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο- σχέση με Περσία! Οι γονεις τους έχουν ονόματα όπως «Πέρσης» και «Περσηΐς», η δε μονόφθαλμη μάγισσα του σκίτσου μας ζούσε στην Περσία! Ο δε δικος μας προϊστορικος ήρωας Περσευς πήγε …κατα Ατλαντίδα μερια…

Και κάτι τελευταίο, που δεν αναφέρεται στο άρθρο: Είναι προφανες πως το χρυσο μάτι της το έβαλαν οι γιατροι της εποχης, για ν’ αναπληρώσουν το φυσικο της μάτι, που το έχασε σε κάποιο ατύχημα. Πάντως, αν και το άλλο το φυσικο της μάτι δεν είχε χρυση ίριδα, δεν θα το έφτιαχναν χρυσο! Θα το έφτιαχναν απο κάποιο ευτελέστερο υλικο, και όχι με τέτοια απόχρωση. Ή, απλα, δεν θα επιχειρούσαν καθόλου αισθητικη προσθήκη. Ένα απλο κομμάτι δέρμα πάνω απ’ το χαμένο μάτι, όπως στους πειρατες, θα ήταν αρκετο…

Ο Μίνως, λοιπον, με το που ανεβαίνει στον θρόνο, ισχυροποιει τη θέση του με γάμο με αδελφη ισχυρου αυτοκράτορα. Διότι εξαπανέκαθεν στους γάμους των βασιλιάδων δεν είναι ο έρωτας, αυτος που παίζει τον πρώτο ρόλο…

Όλα δείχνουν πως γαμπρος και πεθερος είναι Άτλαντες – και πως ο γαμπρος Μίνως βάζει μπρος διάφορα σχέδια, προφανως καθόλου ευχάριστα για τους Έλληνες.

Αυτα τα μαθαίνουν οι Αθηναίοι,… εντάξει, όχι τόσο γρήγορα τότε, όσο με το Διαδίκτυο σήμερα!… και θορυβούνται. Ξέρουν καλα (απ’ τις απόκρυφες παραδόσεις τους) τί παναπει «Άτλαντες»! Πρέπει, λοιπον, πάσηι θυσίαι να έχουν πληροφορίες απο πρώτο χέρι για τα τεκταινόμενα, και, αν μπορουν, να ελέγξουν την κατάσταση.
Την αποστολη αυτοκτονίας, δηλαδη το να γίνει το μασούρι της δυναμίτιδας κάτω απ’ τον θρόνο του Μίνωα, αναλαμβάνει ο ευγενης Ερεχθείδης Δαίδαλος (το όνομα σημαίνει: «ο δαυλος που κατακαίει», δηλαδη ο πολυ ικανος, που δεν γνωρίζει εμπόδια), ως προϊστορικος «πράκτωρ 007». (Η παρομοίωση δεν είναι αστείο, επειδη ο πραγματικος «007» ήταν ο Τζών Ντήη… άρχοντας, πανέξυπνος, μορφωμένος, πράκτορας, διπλωμάτης, μαθηματικος, αποκρυφιστης – και πολλα άλλα, στην αυλη και την υπηρεσία της βασίλισσας Ελισσάβετ Α’ της Αγγλίας. «Ατ Χέρ Μάτζεστυ’ς σήκρετ σέρβις!» Στην κυριολεξία!…)

Άρχοντας εν ολίγοις ο Δαίδαλος, πολυτεχνίτης, πολυ ικανος, πανέξυπνος. Οι Αθηναίοι, βέβαια, είναι και τυχεροι, διότι τους δόθηκε σπάνια αφορμη να «σπρώξουν» τον Δαίδαλο εκτος Αθήνας: ο αμφιλεγόμενος θάνατος του Τάλω.

Είναι σίγουρο πως το παιδι έπεσε μόνο του κάτω απ’ τον βράχο, διότι έπαθε σκοτοδίνη. Δεν το έσπρωξε ο Δαίδαλος. (Προφανως, στον ιερο βράχο ανέβηκαν θείος κι ανηψιος, για να εποπτεύσουν την Αθήνα για μελλοντικα δημόσια έργα, πχ τείχη ή γέφυρες, κτλ. Όντως, απο εκει έχουμε πολυ καλη περιμετρικη θέα, που κόβεται μόνον απ’ τον λόφο του Φιλοπάππου.) Αυτο το λέω, επειδη και σήμερα συμβαίνει αυτο, με πάμπολλους τουρίστες… (Αν δεν κάνω λάθος, έχουν ήδη σημειωθει καναδυο τέτοιοι θάνατοι απο τότε, που το μνημείο έγινε επισκέψιμο στη νεώτερη Ελλάδα – δηλαδη κάπου το 1850.)
Το δε υποτυπώδες πέτρινο διάζωμα στη νότια πλευρα της Ακρόπολης, δεν είναι κι ό,τι το καλύτερο. Αρκετοι κάνουν πίσω-πίσω-πίσω, να βάλουν τον Παρθενώνα ολόκληρον μέσα στον φακο της μηχανης τους, αλλα με κίνδυνο να γίνουν ένα με τα πλακάκια στο ωδείο του Ηρώδου του Αττικου! Βάλε και τον δυνατο ήλιο απο πάνω τριακόσιες μέρες το χρόνο, και η επικίνδυνη ζαλάδα δεν είναι κάτι το μακρινο…

Έτσι, οι Αθηναίοι στήνουν ένα κατηγορητήριο-μαϊμου, και ο (όντως στεναχωρημένος) Δαίδαλος δήθεν μισει την πατρίδα του για την αδικία που του έκανε, και πάει στην Κρήτη – ενω θα μπορούσε να πάει σε τόσα άλλα μέρη.

Ο (παμπόνηρος, αλλα και αρκετα έξυπνος) Μίνως δεν υποψιάζεται τίποτε. Πέφτει στην παγίδα και τον καλοδέχεται. Βέβαια, είναι προφανες πως ο Δαίδαλος έπαιξε αρκετο θέατρο, αλλα τελικα το ψάρι τσίμπησε το δόλωμα.

Κι ενω ο Δαίδαλος θέτει την τέχνη του και τις ικανότητές του στην υπηρεσία του Μίνωα, ο τελευταίος δεν αργει να δείξει τα δόντια του: απαιτει να συμμετάσχει ο γυιος του Ανδρόγεως (σημαίνει κάτι σαν: «ο αντρειωμένος της Γης») στα Παναθήναια!… και το αίτημά του γίνεται αμέσως δεκτο!
Εαν εδω πείτε κάτι σαν: «- Δεν τρέχει τίποτε, και τί έγινε, δηλαδη;», θα σας θυμίσω ότι, αιώνες αργότερα, για την ίδια δουλεια σκοτώθηκε ο Πεισίστρατος… ο οποίος απαγόρευσε στην αδελφη των Αρμοδίου και Αριστογείτονος να συμμετάσχει στα Παναθήναια, διότι αυτη δεν ήταν Ελληνίδα!

Ούτε ο Ανδρόγεως ήταν Έλληνας!… Άρα, έτρεχε και παράτρεχε.

Εδω να κάνουμε μία παρένθεση: έχει γραφει (στο πολύτομο συλλογικο έργο «Ελληνικη Μυθολογία» της Εκδοτικης Αθηνων) πως η μυθολογία του «Κρητικου κύκλου» (Μίνως, κτλ) μας έχει παραδοθει μέσα απο τα μάτια των Αθηναίων, κι όχι απο πηγες της Κρήτης της εποχης εκείνης – πχ απο τίποτε αρχεία του ίδιου του Μίνωα. Αυτο είναι απόλυτα σωστο, μάλιστα τα ονόματα των Κρητικων (Μίνως, Ανδρόγεως) είναι αττικόκλιτα – δηλαδη, πιο αθηναϊκα δεν γίνεται!
Έτσι, μη σας ξεγελάει που ο Ανδρόγεως λεγόταν …»Ανδρόγεως». Αυτο είναι η αττικη απόδοση του πραγματικου ονόματός του, το οποίο ίσως και να μη μάθουμε ποτέ.

Έλληνας καθαρος, δηλαδη, δεν ήταν.

Μ’ άλλα λόγια, η συμμετοχη του Ανδρόγεω στα Παναθήναια ήταν ένας τσαμπουκας του Μίνωα, στον οποίο οι Αθηναίοι του Αιγέα υποχώρησαν – καταπίνοντας την προσβολη. Διότι, τότε δεν διέθεταν την στρατιωτικη ισχυ, να στείλουν τον Μίνωα να …κάνει παθητικο έρωτα! 🙂

Ο Ανδρόγεως κέρδισε όλα τα αγωνίσματα των Παναθηναίων, στο μεταξυ έγινε και κολλητος με τους Παλλαντίδες, κι ο βασιλιας της Αθήνας Αιγέας τά ‘δε αυτα και σάλταρε. Αλλα ο μπαμπας του Ανδρόγεω δεν ήταν ο μόνος πονηρος ηγεμόνας της περιοχης! Μεγάλη κουφάλα κι ο Αιγέας (εδω στα νιάτα του κατάφερε κι έστριψε …δια του αρραβώνος, ο Ανδρόγεως θα τον πτοούσε; 🙂 ), έβαλε τον Ανδρόγεω (με κολακείες, υποσχέσεις, δώρα) να κυνηγήσει τον ταύρο του Μαραθώνα.

Πού να την μυριστει το παλληκάρι, δέχθηκε! Τί είχε, όμως, κατα νουν, ο πονηρος βασιλιας;

  • Εαν ο Ανδρόγεως κατάφερνε κι έκανε τον ταύρο σπαλομπριζόλες, τότε αγκαλιες και φιλιά με τον Μίνωα, κι όλα μέλι-γάλα. («- Εμεις το είδαμε το παιδι, Μινωάκο, τί διαμάντι είναι!», και λοιπα παρεμφερη σάλια.) Ο Μίνως, δηλαδη, ποτέ δεν θα εξεστράτευε εναντίον της Αθήνας. Άσε που θα έβαζαν τον νεαρο να παντρευτει και καμια τσαχπίνα Αθηναία αρχοντοπούλα, και να ζήσουν αυτοι καλα κι εμεις καλύτερα! Άσε που γλύτωνε δια παντος η Αττικη απ’ τον καταστροφικο ταύρο του Ποσειδώνα.
  • Εαν, όμως, ο ταύρος αποδεικνυόταν περισσότερο πεισματάρης απ’ το αναμενόμενο (κι ο Ανδρόγεως πήγαινε να συναντήσει τους προγόνους του), τότε θα σέρβιραν στον Μίνωα ένα ξεγυρισμένο (και πολύκλαυστο) παραμύθι περι Μοίρας – με το νόημα του ποιήματος να είναι πως δεν πρέπει να ξαναπατήσει μινωϊκο ποδάρι στην Αττικη, και μάλιστα με ιταμες απαιτήσεις… διότι συμβαίνουν «ατυχήματα»!

Τελικα, κέρδισε ο ταύρος – που, ως φαίνεται, δεν χαμπάριαζε απο νικητες των Παναθηναίων, και τέτοια. Ο Μίνως, όμως, δεν έχαψε τα κροκοδείλια κλάμματα των Αθηναίων, εξεστράτευσε εναντίον της Αττικης, και κατέστρεψε τα πάντα. Εκτος, λοιπον, απ’ τις πολεμικες αποζημιώσεις που ζήτησε και πήρε, ζήτησε και το εξης φοβερο:

Κάθε χρόνο, να του δίνουν απο την Αθήνα επτα νέους κι επτα νέες, νά ‘χει φρέσκο κρέας να τρώει ο Μινώταυρος!

Και οι Αθηναίοι, εκόντες-άκοντες, δέχθηκαν…

Καταλαβαίνετε, βεβαίως, ότι αυτα δεν ήταν απλα παιδια. Ήταν αρχοντόπουλα! Για μεγαλύτερο εξευτελισμο των Αθηναίων, φυσικα. Καταλαβαίνετε, επίσης, ότι ο Δαίδαλος κλήθηκε για δεύτερη φορα να παίξει θέατρο, δηλαδη να εκφράσει περιφρόνηση για τους μελλοθάνατους συμπατριώτες του, ώστε να δείξει πως όντως ήταν αφοσιωμένος στον Μίνωα. (Και μάλλον ο Μίνως δεν περιορίστηκε στα λόγια… θα τον έβαλε να τους βρίσει και να τους φτύσει, ή να τους καταραστει – τουλάχιστον. Ή και να τους μαστιγώσει. Θα τον έβαζε, ίσως, και να σκοτώσει κανένα νιάτο, ώστε να τον κάνει συνένοχό του δια παντός, αλλ’ αυτο το έργο ήταν καβαντζωμένο για τον Μινώταυρο – κι έτσι, ο Δαίδαλος δεν λέρωσε τα χέρια του με αίμα.)

Εμεις, εδω, καταλαβαίνουμε και κάτι άλλο: πως ο αριθμος επτα είναι δηλωτικότατος! Σας έχω ήδη εξηγήσει τί σημαίνει, αντιπροσωπεύει τον Ήλιο με τους έξι εσώτερους πλανήτες του Ηλιακου μας Συστήματος, που φιλοξένησαν και φιλοξενουν ζωη ανώτερης μορφης (έλλογη).
Στο σημείο αυτο, εμένα δεν μου μένει καμμία αμφιβολία πως ο Μίνως συνέχιζε κάποια πανάρχαια ατλάντεια έθιμα, δείχνοντας την καταγωγη του. (Θυμηθείτε, πως και η πρωτεύουσα της Ατλαντίδας είχε έξι κυκλικες ομόκεντρες διαμορφώσεις απο γύρω της. Ξηρα-λιμάνι, επι τρεις φορες.)

Πριν απ’ αυτα, όμως, πριν, δηλαδη, ο Μίνως αρχίσει τους τσαμπουκάδες, ήθελε να μάθει ειδήσεις απ’ τον υπόλοιπο κόσμο. Ήτοι, να διαπιστώσει αν σηκώνει να κάνει τον ζόρικο – και σε τέτοια περίπτωση, ποιους θα είχε ως πιθανους συμμάχους, και ποιους ως πιθανους εχθρους.

Ανάμεσα στις άλλες πληροφορίες που αναζήτησε, ήταν και το να μάθει τί γινόταν στην παλια πατρίδα… ή, τουλάχιστον, σε όσο κομμάτι απέμεινε απ’ αυτην.

(συνεχίζεται)

Πέσαν οι ασφάλειές μας!

7 Σχόλια

ις τελευταίες μέρες δεν κάνω αναρτήσεις, διότι προέκυψαν ένα σωρο δουλειες. Δεν απαντάω κάν στα σχόλια, όπως ήδη θα διαπιστώσατε.

Τί να κάνουμε; προηγούνται «με χίλια» τα μικρα μου, διότι κάποιος πχ πρέπει να τα πάει στον παιδίατρο, και να περιμένει στην ουρα (με άλλα μικρα, που κλαίνε και χαλάνε τον κόσμο).
Κακο, επίσης (τουλάχιστον αρχικα), είναι όταν αναστατώνεται το ωράριο κάποιου. Δεν ζω μόνος μου σαν το θηρίο στα βουνα, άρα μία αλλαγη βιορυθμου σ’ ένα μέλος της οικογένειας, επηρεάζει τα πάντα – και τον υποτιθέμενο ελεύθερο χρόνο μου.

Κάνω υπομονη, ώσπου να στρώσουν τα πράγματα. Να σας ζητήσω να κάνετε κι εσεις; Περιττο… σάμπως έχετε κι άλλη επιλογη;

Υγ: Για να σας φτιάξω το κέφι, πάρτε βίδεον εδω. Πρόκειται γι’ αβυσσαλέο κιτσαριό, αλλα είναι κορυφαίο! 🙂 Ακόμη γελάω!

Υγ 2: Σήμερα είναι θερινο ηλιοστάσιο! Κάντε τίποτε ωραίες ευχες!…

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIζ

21 Σχόλια

ου Μίνωα τον μύθο μπορούμε να τον θυμηθούμε απο το σχετικο άρθρο της Γουϊκιπήντια. Τί μας λέει, λοιπον, η Μυθολογία;

Πως ο Μίνως θεωρείται γυιος του Δία και της Ευρώπης, υιοθετημένος απο τον βασιλια της Κρήτης Αστέριο (τί όνομα!). Όταν πέθανε ο θετος του πατέρας, ο Μίνως διεκδίκησε τον θρόνο – και για να πείσει τους Κρητικους πως τον αξίζει, τους είπε ότι οι θεοι θα του δώσουν ό,τι τους ζητήσει. Πράγματι, ζήτησε απο τον Ποσειδώνα έναν ταύρο, ο ταύρος ήρθε (με την προϋπόθεση να τον θυσιάσει ο Μίνως στον Ποσειδώνα), αλλα ο Μίνως αθέτησε την υπόσχεσή του προς τον θεο, και δεν θυσίασε το ζώο. Τον ταύρο τότε τον έπιασε μανία κι άρχισε τις καταστροφες – και δεν μπορούσε να τον δαμάσει κανένας.
Τελικα, ήρθε ο Ηρακλης στην Κρήτη, έπιασε τον ταύρο, και τον πήγε στον Ευρυσθέα, στις Μυκήνες. Ο οποίος Ευρυσθέας τον άφησε αμολητον, κι ο ταύρος συνέχισε τις καταστροφες στην πεδιάδα του Μαραθώνα.

Στην Αθήνα της εποχης, είχε πάει ο γυιος του Μίνωα Ανδρόγεως, για να συμμετάσχει στα Παναθήναια. Ο νεαρος κέρδισε όλους τους αγώνες, οπότε ο βασιλιας της Αθήνας Αιγέας τον έβαλε να πιάσει τον ταύρο, που είχε καταστει πληγη. Όμως ο Ανδρόγεως απέτυχε να πιάσει το ζώο, και μάλιστα σκοτώθηκε. Έτσι, ο Μίνως θύμωσε, πολιόρκησε την Αθήνα (λέγεται πως ο Δίας, πατέρας του Μίνωα, έριξε συμφορες στους Αθηναίους) και απαίτησε κάθε χρόνο φόρο αίματος απο επτα νέους κι επτα νέες (κατ’ άλλους 10 + 10, αλλα επτα είναι το σωστο), που τους πέταγε να τους φάει ο Μινώταυρος… ένα τέρας, αποτέλεσμα της συνουσίας της γυναίκας του Μίνωα Πασιφάης με τον ταύρο του Ποσειδώνα.

Τελικα, τον Μινώταυρο τον σκότωσε ο Θησέας, γυιος του Αιγέα.

Το τέλος του Μίνωα ήταν τραγικο. Κυνηγώντας ανα την Μεσόγειο τον Δαίδαλο, έφτασε στην αυλη του βασιλια της Σικελίας Κώκαλου, όπου τον σκότωσαν οι κόρες του βασιλια στο λουτρο του παλατιου.

Αυτα μας λέει η Μυθολογία, αλλα το επαναλαμβάνω: κρύβει λόγια! Όπως, για παράδειγμα, δεν εξηγει ικανοποιητικα το γιατί ο Μίνως δεν ήταν και πολυ δημοφιλης.
Εμεις, όμως, θα δώσουμε μία ανάγνωση των γεγονότων διαφορετικη απ’ την «επίσημη», προσπαθώντας να ρίξουμε φως στ’ ανεξήγητα.

Κατ’ αρχην, οι αιτιολογίες του τύπου «ο πατέρας του ο Δίας» είναι ο …αέρας του ο Δίας! Ο μύθος σαφως μας λέει ότι ο Μίνως δεν ήταν Κρητικος, ήταν ξένος. Μετα, βλέπουμε πως κάνει χρήση μαγείας, για να εντυπωσιάσει τον κόσμο… κι ακόμη πιο ύστερα πως αποδεικνύεται ασεβης στους θεους.
Δεν είναι τυχαίο, πάλι, που στο κάλεσμά του ακούει (; ) ο Ποσειδώνας, ο μέγιστος θεος των Ατλάντων. Ο δε ταύρος είναι σύμβολο πολλων πραγμάτων, ένα απο τα οποία είναι η Ατλαντίδα και οι Άτλαντες.

Ο Μίνως, πάλι, είναι ηγεμόνας και ταυτόχρονα κάτι σαν ιερέας της Σελήνης: το ίδιο του το όνομα σημαίνει «Φεγγάρης». Την οποία Σελήνη… παντρεύτηκε! (Ως πανσέληνο: Πασιφάη.) Λέγεται, μάλιστα, ότι έκανε βόλτες τις νύχτες, για να πάρει εμπνεύσεις… μερικες απο τις οποίες έπαιρνε «απο τον Δία», ανεβαίνοντας στην Ίδη κάθε εννέα χρόνια. (Αυτο το «εννέα χρόνια» θα σας το εξηγήσω αργότερα. Γιατί εννέα, κι όχι δεκαπέντε, ας πούμε; Αναρωτηθήκατε; )

Εαν αρχίσατε να υποψιάζεστε περι τίνος πρόκειται, τότε στις κόρες του Κώκαλου πρέπει να φτιάξουμε αγάλματα!

Συνοψίζοντας: ο Μίνως ήταν ένας σκοτεινος τύπος, καθόλου δημοφιλης, ο οποίος προσπάθησε να «καπελλώσει» την Κρήτη και τους Κρητικους – καθως και την υπόλοιπη Ελλάδα, αν μπορούσε. Η όλη πολιτεία του συγκρίνεται μονάχα με τον κατ’ αρκετους αιώνες αργότερα (έξι, ή εννέα, δεν είναι σαφες) μεταγενέστερό του (και ομόφυλό του) Ακχενάτεν (ή Εχνατών), ο οποίος έκανε τα ίδια… και χειρότερα.

Θα επανέλθουμε, όμως, στον Μίνωα.

Ακχενάτεν

Τίποτε δεν άλλαζε στην αρχαία Αίγυπτο, παρα μόνον οι χιλιετίες και οι φαραω. Κάποια στιγμη, όμως, ανέλαβε την εξουσία ο φαραω Αμενχοτέπ Δ’. Αυτος βασίλευσε επι πέντε περίπου χρόνια, χωρις να κάνει κάτι το ιδιαίτερο. Τότε, όμως, άλλαξε το όνομά του σε Ακχενάτεν (στην ελληνικη βιβλιογραφία αναφέρεται και ως «Εχνατών»), πράγμα που σημαίνει «υπηρέτης του Ατών».
Ο «Ατών» ήταν ο ηλιακος δίσκος, τη θρησκεία του οποίου ο Ακχενάτεν προσπάθησε να επιβάλει στον λαο με το στανιο. Εννοείται πως έγινε μεγάλη εξέγερση, την οποία ο Ακχενάτεν έπνιξε στο αίμα. Ο λαος διχάστηκε, ιερεις (της υπάρχουσας θρησκείας) βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, πολλοι θανατώθηκαν, ναοι κι αγάλματα καταστράφηκαν, θρησκευτικοι ύμνοι απαγορεύτηκαν, για το χατήρι του Ακχενάτεν ο στρατος επιτέθηκε κατα του λαου, επιβλήθηκε καθεστως στυγνης δικτατορίας, κτλ κτλ. Η ίδια δε η πρωτεύουσα του κράτους μεταφέρθηκε στη σημερινη τοποθεσία Τέλ-έλ-Αμάρνα (εδω κι εδω).

Ο Ακχενάτεν είναι ο χειρότερος ηγεμόνας στην παγκόσμια Ιστορία, διότι όχι μόνο δίχασε τον λαο του, αλλα κι επειδη με τους μισους υπηκόους του κυνήγησε μέχρι θανάτου τους άλλους μισους. (Δεύτεροι χειρότεροι ήταν κάτι βυζαντινοι αυτοκράτορες, που καθόντουσαν στο παράθυρο και χάζευαν τον λαο ν’ αλληλοσκοτώνεται για την Εικονομαχία. Αλλα τί να περιμένεις απο Χαζάρους;)

Λέγεται πως ο Ακχενάτεν είναι ο πρώτος ηγεμόνας, που προσπάθησε να επιβάλει τη μονοθεΐα, και μάλιστα -κατα μερικους ρομαντικους, ή πονηρους- την λατρεία «του ενος και αληθινου θεου». Αυτο δεν είναι 100% ακριβες, διότι στην θρησκεία του Ακχενάτεν σημαντικη θεότητα ήταν και η Σελήνη, συν δύο ακόμη κατώτερες θεότητες. (Για να μην εξεγερθει ο λαος, απο την ξαφνικη μετάβαση στον «ένα και μοναδικο» Ατών.)

Μετα τον θάνατο του Ακχενάτεν, φυσικα, ο λαος δεν κάθησε με σταυρωμένα τα χέρια. Ούτε κι οι ιερεις! Αυτοι οι τελευταίοι πήραν τον Ακχενάτεν και τον έθαψαν κατα τα πατροπαράδοτα, δείχνοντας έτσι ότι έχουν τον τελευταίο λόγο. Ο τάφος του, όμως, δεν ήταν μαζι με των υπολοίπων φαραω, διότι αυτος εδω ήταν μιαρος.
Ο λαος, μετα, πέταξε έξω απ’ την Αίγυπτο τους οπαδους του Ακχενάτεν… γεγονος, το οποίο είναι γνωστο ως «η έξοδος των εβραίων». (Βλέπε και το βιβλίο του Γιάννη Κορδάτου, «Η Παλαια Διαθήκη στο φως της κριτικης».)

Ο γυιος του Ακχενάτεν, ο καλων προθέσεων ανήλικος Τουτ-άγχ-Ατών, άλλαξε το όνομά του σε Τουταγχαμών (αν προσέξατε, πατέρας προ αλλαγης και γυιος μετα αλλαγην, έφεραν στο όνομά τους το προσωνύμιο του Άμμωνα Δία), και προσπάθησε να συμφιλιώσει τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Πλην όμως, δεν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν θα το επέτρεπαν -και δικαίως- οι «παλαιόθρησκοι».
Τελικα, ο Τουταγχαμων πέθανε σε ηλικία 18 ετων. Μέχρι τώρα, λέγανε ότι του τσάκισε το κεφάλι με μεταλλικο αντικείμενο ο πρωθυπουργος του, ο Έϊ, αλλα νεώτερες έρευνες λένε πως απλα έπεσε στα πλακάκια, χτύπησε το κεφάλι του, και σκοτώθηκε. Μια που δεν είχε αφήσει απογόνους (δύο παιδια νεκρα… επειδη παντρεύτηκε την αδερφη του – η Βιολογία δεν αστειεύεται), τελείωσε αυτη η καταραμένη δυναστεία, και η Αίγυπτος δεν ξαναγνώρισε άλλες τέτοιες συμφορες.

Ο Τουταγχαμων θάφτηκε βιαστικα και σχεδον κρυφα, ώστε να ξεχαστει η μιαρη φύτρα του και οι συμφορες που προκάλεσε.

Μερικα ακόμη για τον Ακχενάτεν:

Αυτος είχε αρκετες φυσικες δυσμορφίες (πχ είχε ελεφαντίαση στα πόδια), η κυριώτερη, όμως, δυσμορφία του ήταν η …πεπονοκεφαλία του! (Δες εδω για εικόνες και πολυ καλη εξιστόρηση της βασιλείας του.) Σε σημείο να μην μπορει να κοιμηθει, χωρις μεταλλικο υποστήριγμα του κεφαλιου του… διότι αυτο θα γύριζε, και με το βάρος του θα του έσπαζε τον αυχένα.
Ωστόσο, ο πρηξοπόδης πεπονοκέφαλος παντρεύτηκε την ομορφότερη γυναίκα της εποχης του, την Νεφερτίτη… και έκανε κόρες, οι οποίες κληρονόμησαν τη δυσμορφία του πατέρα τους! (Τα μεταλλικα υποστηρίγματα των κεφαλιων τους σώζονται μέχρι σήμερα στο μουσείο του Καΐρου.)

Σημειώστε ακόμη, πως πεπονοκέφαλα κρανία βρέθηκαν αρκετα, αλλα κάπως μακρια απ’ την Αίγυπτο: στο Περου!

Επίσης, επέμενε να απεικονίζεται όπως ακριβως είναι, χωρις εξωραϊσμο. Και μάλιστα, το βασιλικο ζεύγος απεικονίστηκε …γυμνο, να κάνει προσφορες στον Ατών! (Πράγμα το οποίο -η γυμνη απεικόνιση βασιλικου ζεύγους, δηλαδη- και για τότε, και για σήμερα, θα ήταν σκάνδαλο.)

Το αξιοπερίεργο είναι πως, με τον Ακχενάτεν και τον Τουταγχαμων λύσσαξαν στην κυριολεξία οι Άγγλοι, που έκαναν τα αδύνατα δυνατα να βρουν τους τάφους τους και τις μούμιες τους. Με τον Τουταγχαμων πιστεύω ξέρετε την όλη ιστορία, του πώς ανευρέθη ο τάφος του. Σήμερα, όλα τα ευρήματα φυλάσσονται στο μουσείο του Καΐρου.
Με τον Ακχενάτεν, η σαρκοφάγος του φυλάσσεται στο μουσείο του Βερολίνου (αν δεν κάνω λάθος), αλλα κανεις δεν ξέρει πού βρίσκεται η μούμια του (αν πάλι δεν κάνω λάθος).

Ο όλος βίος και η όλη πολιτεία του Ακχενάτεν (αλλα και των Άγγλων …Αρχαιολόγων) εμένα μου λένε πως ήταν Ατλάντειος – απο τα υπολείμματα των εισβολέων του 9,600 πΧ. Οι Άτλαντες, μετα την ήττα τους (η μειοψηφία τους που έμεινε στη βόρειο Αφρικη, δηλαδη – διότι η πλειοψηφία τους προωθήθηκε μέχρι τα ενδότερα της Ασίας), φάνηκαν φιλικοι στους λαους της περιοχης… με αποτέλεσμα, μετα απο πολλα χρόνια, να γίνουν (με μεικτους γάμους πχ) έως και μέλη πριγκηπικων οικογενειων.

Πώς, όμως, έφτασε ο Ακχενάτεν να καταλάβει τον θρόνο της Αιγύπτου; Δεν ήξεραν οι Αιγύπτιοι περι τίνος πρόκειται, ν’ αποκλείσουν δια παντος το πεπονοκέφαλο σόϊ απο τέτοιες βλέψεις;

Σίγουρα η αρχαία Αίγυπτος ήταν πολυεθνικη… Αν πάτε στο μουσείο του Καΐρου, στις σωζόμενες μούμιες, θα δείτε και μούμιες νέγρων. Νουβίων στην καταγωγη –«Νέ Μπού» στα ιερογλυφικα, ίσον άνθρωπος του χρυσου, διότι οι Νούβιοι ήταν συλλέκτες χρυσου απο τον Νείλο-, όπως είναι οι σημερινοι Νούβιοι της Αιγύπτου και αρκετοι Σουδανοι. Δηλαδη, δεν ήταν μονάχα λευκοι οι φαραώ.
Αλλα κι αυτο πάλι… το να χρίσεις πρίγκηπα έναν δύσμορφο, και να τον αφήσεις να διεκδικει τον θρόνο…

Πιστεύω ότι δεν ήταν όλοι οι πρόγονοι του Ακχενάτεν πεπονοκέφαλοι. Τότε πώς… ξαφνικα;…

Η απάντηση ξεφεύγει του παρόντος, όπως ξεφεύγει ακόμη κι απο την πλήρη εποπτεία του γράφοντος. Εαν επιμένετε, όμως, θα σας πω ότι -κατα τη γνώμη μου- σχετίζεται με το λεγόμενο «σκουπιδο-Ντή Έν Έη», του οποίου κανεις σήμερα δεν ξέρει (ακόμη) τη χρησιμότητα. (Είναι η μόνη πιθανη εξήγηση, όπως το βλέπω.)
Οι Άτλαντες, ως γατόνια στη Βιολογία, κάποτε έφτιαξαν μία (ας την πούμε) ωρολογιακη βόμβα με το Ντή Έν Έη κάποιων ατόμων της ράτσας τους, ώστε αυτο να εκδηλωθει σε όλη του την μεγαλόπρεπη ασχήμια, όταν αυτοι θα το επιθυμούσαν.
Τώρα, το πώς «πήρε μπρος» αυτος ο συγκεκριμένος γενετικος κώδικας, δεν το γνωρίζω. Απο μόνος του; Τον προκάλεσε κάποιος, δίνοντας κάποιο πχ ποτό στον πατέρα του Ακχενάτεν; Δεν γνωρίζω. Πάντως, τ’ αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…

Για τον προσεκτικο αναγνώστη, υπάρχει ακόμη μία παράμετρος εδω: γιατί οι Άτλαντες δεν ανασυντάχθηκαν μετα την ήττα τους, ώστε να κάνουν ακόμη ένα «ντού», και να τσακίσουν τους αντιπάλους τους; Αλλα προτίμησαν τις φιλικες σχέσεις και τα κολλητηλίκια; Στο κάτω-κάτω, η Αθήνα νίκησε μεν, αλλα με πύρρειο νίκη δε…

…Έ, λοιπον, για τον ίδιο λόγο που το γονίδιο του Ακχενάτεν εκδηλώθηκε χιλιετίες μετα. Για τον ίδιο λόγο, που ο Αγαμέμνων υποχρέωσε τους Αχαιους σε εκνευριστικη αναμονη στην Αυλίδα. Για τον ίδιο λόγο, που ο Μίνως κατέλαβε τον θρόνο… όταν τον κατέλαβε.

Περισσότερα στον επίλογο του «Δημητράκη».

Αφου, λοιπον, σας παρακαλέσω να συγκρατήσετε όλες αυτες τις λεπτομέρεις για τον Ακχενάτεν (όχι… καθόλου δεν είναι περιττες!), θα ξαναγυρίσουμε στον Μίνωα.

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIστ

24 Σχόλια

υο λόγια ακόμη, πριν …πυγμαχήσω με τη Μυθολογία!

Περι «σημιτισμου»

Η παροιμία «Απορία ψάλτου, βήξ!» ισχύει στο ακέραιο, ακόμη κι αν πρόκειται για συγγράμματα «διεθνως καταξιωμένων» («)επιστημόνων(«) κι («)ερευνητων(«).
Επειδη, λοιπον, ο δίσκος της Φαιστου όντως αποτελει ένα παράδοξο της Αρχαιολογίας, έχουν προταθει ένα σωρο θεωρίες, προκειμένου αυτος να («)ερμηνευτει(«) (είτε σε επίπεδο κειμένου, είτε απλως σε επίπεδο ευρήματος).
Μία απ’ αυτες, είναι η θεωρία της -δήθεν- «σημιτικης προέλευσης» του ευρήματος. Εφ’ όσον, για παράδειγμα, οι μορφες που εμεις ερμηνεύσαμε ως «Φαέθονα» και ως «αρχιερέα», δεν μοιάζουν με κάτι γνωστο απο την κλασικη αρχαία Ελλάδα (πάλι για πράδειγμα, σημειώστε ότι δεν φέρουν γένεια), η εξήγηση που προτείνεται, είναι πως απεικονίζουν «σημίτες». Ήτοι, άτομα φυλων της Μέσης Ανατολης.

Τώρα, το πώς βρέθηκε ο «σημιτικος» δίσκος στη Φαιστο; Έ, τον αγόρασαν Κρήτες ναυτικοι απο τη Μέση Ανατολη, εκει που πήγαν για εμπόριο κι ανταλλαγες προϊόντων.

Τί να τον κάνουν στη Φαιστο, τέτοιον δίσκο; Έ… για διακοσμητικο… (Εφ’ όσον οι Κρήτες δεν ήταν τόσο πολιτισμένοι, όσο οι «σημίτες», και δεν ξέραν -τα τούβλα!- ότι ο δίσκος είναι …ιερον ευαγγέλιον «σημιτικων» προσευχων.)

Ή, ίσως, υπήρχε μία παροικία «σημιτων» στην Κρήτη…

(Αυτο το τελευταίο δεν το λένε στα ίσα, αλλα εκει πάει η δουλεια – αν με πιάνετε. Κι ακόμη περισσότερο, εφ’ όσον υπήρχε «αποικία σημιτων», κάποια στιγμη έπαψε να υπάρχει… διότι ο δίσκος βρέθηκε παρατημένος σε μία αποθήκη… άρα οι Κρήτες …«γενοκτόνησαν την παροικία»! Παναπει, «σφαγεις», «απολίτιστοι», και τα ρέστα. Παναπει -εις διπλουν- «μας χρωστάτε», κτλ κτλ κτλ.
Ούτ’ αυτα τα λένε στα ίσα, αλλα εκει ξαναπάει η δουλεια, εαν χαρακτηρίσουμε τον δίσκο «σημιτικης προέλευσης» – αν με ξαναπιάνετε.)

Τί συμβαίνει, τότε, και -για παράδειγμα- η μορφη του «αρχιερέα» έχει ξυρισμένο κεφάλι, όπως οι (σαφέστατα μη …»σημίτες»!!!) Αιγύπτιοι ιερεις της εποχης εκείνης; Τα εξης δύο απλα:

  • Μπορει όντως ο Ορκάλ να ξύριζε το κεφάλι του, είτε επειδη είχε μαθητεύσει/θητεύσει -ως ιερέας- στην Αίγυπτο, είτε για διαφοροποίηση (δηλ. ένδειξη ιερατικου αξιώματος) απο τους καρηκομόοντες λαϊκους άντρες της εποχης. Όπως εδω:

(Γνωρίζω ότι, με τη συγκεκριμένη τοιχογραφία, μιλάμε για την αρχαία Στρογγύλη, Θήρα, Σαντορίνη και όχι για την Κρήτη, αλλα οι κάτοικοί της ήταν ένας και ο αυτος λαος με τους Ετεόκρητες. Η εξήγηση του γεγονότος – πέρα απ’ τις προφανεις ομοιότητες σε σπίτια, επιγραφες σε Γραμμικη Α’, κτλ- δεν θα μας απασχολήσει εδω. Τουλάχιστον, όχι ακόμη.)

  • Ή, απλούστα, μπορει οι αναπαραστάσεις στον δίσκο να ήταν κάπως «βιαστικες», με την έννοια ότι δεν βόλευαν τα διαθέσιμα εργαλεία ακριβέστερες αναπαραστάσεις. Άρα, ο σκοπος ήταν απλως ν’ αποδοθει το νόημα μιας σειρας σκέψεων, χωρις μεγάλη ζωγραφικη ακρίβεια.

Γι’ αυτο το τελευταίο, σκεφθείτε ότι κάθε εικονίτσα καταλαμβάνει μία επιφάνεια περίπου 1.50 (έως 2.00) cm x 1.50 (έως 2.00) cm. Σκεφθείτε ακόμη ότι έπρεπε να σκαλιστει σε κάποιο σφραγιδάκι, με τα εργαλεία της εποχης. (Συμπέρασμα: δεν χρειάστηκαν οπτικα βοηθήματα, για να κατασκευαστουν τα σφραγιδάκια. Μονάχα καλο μάτι και καλο χέρι χρειάστηκαν.)

Με τη σειρα τους, τα σφραγιδάκια μπορει να ήταν:

  • Είτε μεταλλικα (μπρούντζινα).
  • Είτε απο πηλο.
  • Είτε ξύλινα.

Κλίνω προς την τελευταία εκδοχη, διότι:

  • Τα μεταλλικα σφραγιδάκια απαιτούσαν ένα εργαστήριο απο μόνα τους. Υπο τις συνθήκες, όμως, υπο τις οποίες δημιουργήθηκε ο δίσκος, αυτο ήταν ανέφικτο. Ή, αν ήταν εφικτο, (α) θα τραβούσε την προσοχη προσώπων ανεπιθυμήτων, (β) θα κατανάλωνε πολυ χρόνο, και χρόνος δεν υπήρχε.
  • Τα πήλινα σφραγιδάκια θα φτιαχνόντουσαν μεν εύκολα, αλλα δεν θα κάνανε καλη δουλεια «σφραγίσματος». Δηλαδη, ο νωπος πηλος του δίσκου δεν θα εισχωρούσε όσο έπρεπε στις κοιλότητες των μικρων σφραγίδων, λόγω συνάφειας του υλικου.

Άρα, ξύλινα.

Τυχον σφραγιδάκια απο κομμάτια ξύλου κατασκευάζονται εύκολα, και σκαλίζονται επίσης εύκολα. Σήμερα, θα τα σκαλίζαμε πρόχειρα μ’ ένα ατσάλινο μυτερο μαχαίρι – όπως αυτο εδω:

Αν και δεν είναι ικανο να μας παράσχει τόση ακρίβεια στα σκαλίσματα.

Θυμηθείτε, όμως, ότι την εποχη εκείνη (περίπου το 2,200 πΧ – θα σας εξηγήσω αργότερα γιατί τότε) λέγεται πως ο σίδηρος είτε (α) δεν είχε βρεθει ακόμη, είτε (β) δεν γνώριζαν να τον επεξεργαστουν προς κατασκευη χρηστικων αντικειμένων, είτε (γ) δεν ήταν σε ευρεία χρήση. (Ακριβος; δύσκολη επεξεργασία; άρα ασύμφορος;… )

Άρα, τα μόνα εργαλεία ήταν τα μπρούντζινα.

Εαν θέλετε να πειραματιστείτε κι εσεις, δηλαδη να φτιάξετε ένα απο τα απλούστερα σχήματα του δίσκου σ’ ένα κομμάτι ξύλο, θα βρείτε μπρούντζινο μαχαίρι σε οποιοδήποτε κατάστημα με είδη δώρων. Αγοράστε έναν φτηνο χαρτοκόπτη, τροχίστε τον (να γίνει μυτερος και κοφτερος), και δοκιμάστε.
Επειδη, όμως, ο μπρούντζος δεν έχει τη σκληρότητα του σιδήρου, θα διαπιστώσετε ότι αναγκαστικα θα μεταχειριστούμε ξύλο (α) μαλακο, (β) εύκολο να βρεθει (άρα, και φτηνο). Εαν γνωρίζετε κάποια πράγματα απο έπιπλα, θα γνωρίζετε ότι τα καλα έπιπλα γίνονται απο καρυδια και απο δρυ, διότι αυτα τα ξύλα κρατάνε στον χρόνο – η δε δρυς είναι το σκληρότερο ξύλο. Άρα, για τα σφραγιδάκια δεν μας μένουν πολλες επιλογες. Μόνο η εξης μία, να βρίσκεται και στην Κρήτη: το πεύκο. (Γι’ αυτο και δεν αναφέρω άλλα ξύλα όχι πρώτης ποιότητας, όπως πχ το έλατο.)

Μας απομένει να δούμε τη λεπτομέρεια, του πώς φτιάχτηκαν οι …λεπτομέρειες στα σφραγιδάκια. Δηλαδη, πώς κατασκευάστηκαν λεπτα βαθουλώματα, εαν ακόμη κι η μύτη ενος μαχαιριου αποδειχθει χοντροκομμένη για τέτοια δουλεια.
Πιστεύω ότι χρησιμοποιήθηκαν μεταλλικες (μπρούντζινες) καρφίτσες, και μάλιστα πυρακτωμένες. Εαν, βέβαια, ο δίσκος είχε περάσει εργαστήριο, θα βλέπαμε καθαρα τυχον μικροΐχνη καμμένου ξύλου κολλημένα επάνω στον πηλο του δίσκου. Τώρα, πρέπει ν’ αρκεστούμε στην υπόθεση που κάναμε. (Δεν υπάρχει κι άλλος τρόπος, όμως.)

Γενικο συμπέρασμα: Επειδη ούτε το υλικο των σφραγίδων (ξύλο πεύκου), ούτε τα διαθέσιμα εργαλεία μας βοηθάνε επαρκως, αναγκαστικα οι μορφες στα σφραγιδάκια μας θα είναι σχηματοποιημένες. «Καρικατούρες»! Δηλαδη μην περιμένετε και καμια αυστηρα νατουραλιστικη ζωγραφικη.
Αυτο το φαινόμενο είναι πασίγνωστο, σε όσους έχουν μια ιδέα απο επιγραφολογία και παπυρολογία: η μορφη των γραμμάτων καθορίζεται κατα 60% απ’ το υλικο, και κατα 40% απ’ αυτο που θες να πεις.

Παράδειγμα, σε ρωμαϊκες επιγραφες σε μάρμαρο το U συχνότατα αποδίδεται ως V, διότι το σκαρπέλο δεν βολεύει τον τεχνίτη στην καμπύλωση του κάτω μέρους του U. Πχ θα δεις: «IVLIVS», αντι του ορθου: «IULIUS». Αντίθετα, στα χειρόγραφα, το χηνόφτερο σε βοηθάει τα μέγιστα να γράψεις το U ως …U.

Ακριβως το ίδιο και στα σφραγιδάκια, που τύπωσαν τον δίσκο της Φαιστου: τα εργαλεία σκαλίσματος καθόρισαν τις μορφες σε ποσοστο πάνω απο 60%.

Οπότε, οι περι «σημιτικων μορφων στον δίσκο» αηδίες πάνε κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια.

Ο δίσκος είναι καθαρα προϊον Έλληνα τεχνίτη, και απεικονίζει πρόσωπα και πράγματα Ελληνικα. Τελεία και παύλα.

Μίνως

Όταν κάνεις έρευνα,… δημοσιογραφικη, αστυνομικη, αρχαιολογικη,… οποιαδήποτε, ρωτας τις έξι ερωτήσεις («τα πέντε w και το ένα h», που λένε οι αγγλόφωνοι) :

Τί, πώς, ποιός, πού, πότε, γιατί.

Έ, λοιπον, καλη και άγια η Μυθολογία μας, αλλα κρύβει λόγια!

  • Το «τί» (έγινε) και το «ποιος» (το έκανε), μας το λέει.
  • Το ίδιο και το «πώς». Και το «πού».
  • Το «πότε», τις περισσότερες φορες το τρώει για πρωϊνο – κι όταν μιλάει, το κάνει έμμεσα. Πχ: «…Τον καιρο που βασιλιας στην Αθήνα ήταν ο Ερεχθέας!».


Αλλα το «γιατί», σ’ αφήνει να το ανακαλύψεις εσυ.

Πιστεύω ότι οι αρχαίοι ημων των κλασικων χρόνων, γνωρίζοντας άριστα τις αιτίες, που δημιούργησαν θλιβερα φαινόμενα στο παρελθον (δολοφονίες, καταστροφικους πολέμους, λιμους, την «πτώση» του Φαέθονα, κτλ), συνειδητα έκοψαν αυτο το μέρος απ’ την αφήγηση, για να μην επιτρέψουν στα ίδια ζιζάνια να ξαναφυτρώσουν. Κι όχι μόνο… συνειδητα έκοψαν και τη συστηματικη επιστημονικη προσπάθεια!

Παρένθεση:

Αυτο, ως απάντηση σε διαφόρους φελλους, που γράφουν ότι ναι μεν, οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν πανέξυπνοι, μπλα μπλα μπλα, αλλα δεν προώθησαν τη συστηματικη επιστήμη, μπλα μπλα μπλα, ενω στην Ευρώπη (δηλαδη: «- Εμεις οι Ευρωπαίοι, μεγάλ’ η χάρη μας!», για ν’ ακριβολογούμε) μετα την Αναγέννηση η επιστήμη ήπιε Ρέντ Μπούλλ και μας έφτασε στο φεγγάρι, άφεριμ.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν προώθησαν τη συστηματικη επιστήμη, ακριβως για να …ΜΗΝ φτάσουμε στο φεγγάρι, κόπανοι. Έ κόπανοι! Ώ, κόπανοι!

Θαυμάστε, ζωντόβολα Δυτικοι, τα καμώματα της «επιστήμης» σας, σήμερα, που ο κάθε μαλάκας έχει στη διάθεσή του πυρηνικα όπλα ή θανατηφόρους ιους βιολογικου πολέμου, ικανα να σβήσουν τον πλανήτη μας! Προφανως σας αρέσει αυτη η κατάσταση, γι’ αυτο βρίσκετε τους αρχαίους Έλληνες κομμάτι χαζούληδες, μπροστα στη δικη σας την υπερ-νοημοσύνη.
Σύμφωνοι, αλλα να μη χέζεστε απάνω σας, κάθε φορα που μαθαίνετε ότι πυρηνικα ή βιολογικα όπλα διαθέτουν και οι τυχόντες «ισλαμιστες τρομοκράτες». Μέχρις εδω φτάνει η σκατίλα, και μας ενοχλει.

Τέλος παρένθεσης.

Για να επανέλθουμε: επίσης πιστεύω, ότι ο αρχαίος ακροατης είχε αρκετα στοιχεία (απο παραδόσεις, τραγούδια, κτλ) ως «χρονικη αφετηρία», ώστε να βρει εύκολα το πότε έγιναν τα μυθολογούμενα. (Πχ «πέντε χιλιάδες χρόνια πριν την πρώτη Ολυμπιάδα».) Απλα, σήμερα αυτη τη «βάση δεδομένων» την έχουμε ξεχάσει – και ποιος κάθεται να διαβάσει την «Ελλάδος περιήγησιν», ή να δει τί γράφει το Πάριο χρονικο.

Στα πλαίσια αυτα, ουδεις θα μας διαφωτίσει γιατί -και ως παράδειγμα- ο Μίνως πέταγε ζωντανους ανθρώπους ως τροφη στον Μινώταυρο. Όπως και το γιατί ο Μινώταυρος έτρωγε σάρκες. (Έχετε δει πολλους ταύρους, έστω και …μισους, σαρκοφάγους; )
Η Μυθολογία περιορίζεται στο να μας πει ότι, κάπως ξαφνικα, προέκυψε ένας ηγεμόνας της Κρήτης ονόματι «Μίνως», ο οποίος (μαζι με τη σύζυγό του) έκανε πολλα και διάφορα – καθόλου ωραία. Χωρις να μας πει γιατί αυτος ο κύριος εγκαινίασε ανθρωποφαγικη δίαιτα. Τό ‘χαν κι απο πριν οι Κρήτες αυτο το έθιμο, να χλαπακιάζουν ανθρώπινα κοψίδια, και το βρήκε έτοιμο ο Μίνως;

Όχι! Σαφως όχι.

Αλλα…

…Τις ελλείπουσες ψηφίδες της εικόνας είμαστε αναγκασμένοι να τις βρούμε και να τις συμπληρώσουμε εμεις.

Ξεκίνησε…

49 Σχόλια

Στην τωρινη μορφη της άτυπης «ομάδας» μου

υμάστε που, κατα καιρους, έχουμε κάνει κουβέντα για το μέλλον της Ελλάδας (και το δικο μας μαζι), και το πώς θ’ αντιμετωπίσουμε την κατάσταση;
Θυμάστε που ο γράφων πάντα ήταν απαισιόδοξος, διότι δεν έβλεπε λογικη λύση πουθενα;

  • Πώς, δηλαδη, ν’ αντιμετωπίσεις το κύμα των εγκληματιων λαθρο»μεταναστων», που μπαίνει καθημερινα στην Ελλάδα σε μεγάλους, ανεξέλεγκτους αριθμους;

Θα τους σταματήσουμε στα σύνορα; θα τους πετάξουμε έξω απ’ αυτα; θα τους σκοτώσουμε; Και ποιος έχει το θάρρος ν’ αγνοήσει τα πάντα (Αστυνομία, Δικαιοσύνη), να πάρει την καραμπίνα, και να ξεκινήσει ν’ αφαιρει ζωες;

  • Πώς ν’ αντιμετωπίσεις την οικονομικη κατάρρευση;

Θ’ αρνηθούμε το χρέος μας τελείως; θα γυρίσουμε στη δραχμη, με ό,τι αυτο συνεπάγεται; θα ζητήσουμε τα χρεωστούμενα; Και ποιος έχει τον τσαμπουκα να κλείσει οριστικα το καρκίνωμα, που ονομάζεται «Χρηματιστήριο»;
(Για όσους γνωρίζουν Ιστορία, η Γερμανία χρωστάει και αποζημιώσεις -χοντρες- απο το …1916, όταν μπουκάρησε στην Ελλάδα με το «έτσι γουστάρω»! Η δε Βουλγαρία, και απο το 1916-1920, και απο το 1941-1944… και δεν τις έχει θέσει κανεις επι τραπέζης διαπραγματεύσεων μέχρι σήμερα.)
Ή, νομίζετε, πως οι θλιβεροι, υπάνθρωποι «εταίροι» μας («σύμμαχοι» και διάφορες άλλες παρεμφερεις ιδιότητες, σκατα στα μούτρα τους) θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια, και θα πουν: «- Συγνώμη Έλληνες για την καθυστέρηση, πάρτε τα λεφτα που σας χρωστάμε!»;

  • Πώς ν’ αντιμετωπίσεις την έλλειψη όπλων, την εξάρτηση των οπλικων προμηθειων κατα 100% απο χώρες αδιάφορες έως εχθρικες, και την ουσιαστικη επι των ημερων μας διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων;

Θα οπλιστει ο καθένας μας με κυνηγετικο τυφέκιο; Αν νομίζετε ότι είναι εύκολο να το παίξετε στρατιώτες (μην κάνοντας καμια …δίαιτα πρώτα!), ή ν’ αυτοσχεδιάσετε σε θέματα στρατηγικης, τακτικης, ένοπλης δράσης, καλα κρασα!…

  • Πώς ν’ αντιμετωπίσεις τους εγχώριους προδότες;

Ελπίζοντας στη Δικαιοσύνη; Πλάκα έχετε, ρε! Δε βλέπετε που, όταν συλλαμβάνεται κάποιο κουκκουλοφόρο σκατόπαιδο, τρέχουν λυτοι και δεμένοι για να ΜΗΝ πάει σε δίκη και να ΜΗΝ καταδικαστει; (Και οι του ιδίου φυράματος γονεις, να τραγουδάνε την καραμέλλα: «- Το παιδι παρασύρθηκε!» Ρε, άει στο διάολο, κι εσεις και τα μπάσταρδά σας, που θεωρείτε την αφαίρεση ανθρώπινης ζωης «αστείο», ισοδύναμο με το να σπάσει ο μπέμπης το παιχνίδι του! Ανεύθυνες κι αντικοινωνικες συμπλεγματικες μικροαστικες κοπριες!)

  • Και πώς να στείλεις οριστικα στο διάολο τους «πολιτικους» (διάβαζε: κομματόσκυλα) και ν’ αλλάξεις πολίτευμα και θεσμους;

Μ’ εκλογες; Με «Πάμε πλατεία!»; Με …επανάσταση; (Άντε, ρε!) Με λαϊκα κινήματα, υπο γέροντες, καρα-κατεστημένους «ηγέτες»; Μ’ «ελληνοπρεπή» ή/και «αρχαιολατρικα» κόμματα των πενήντα ατόμων, που φυλλορροουν στην πρώτη δυσκολία; Ή ελπίζοντας ότι θα ξυπνήσουν συνειδήσεις αμαρτωλων (και περιμένοντας «μπας και») ;

Να με συμπαθάτε, αλλα εγω δεν θα πάρω. Να με συμπαθάτε, επίσης, αλλα θεωρω ότι η λύση θα προέλθει «άνωθεν» – και με τη μεταφυσικη σημασία, και στην κυριολεξία!

Βουνο τ’ άλυτα προβλήματα, πλην όμως, έχω να σας ανακοινώσω κάτι ελπιδοφόρο: η εποχη, κατα την οποία θα πάρουμε το αίμα μας πίσω, άρχισε ήδη. (Πότε; απ’ τα περασμένα Χριστούγεννα, χοντρικα.) Κι αν νομίζει ο κάθε εχθρος κι ο κάθε προδότης ότι θα γλυτώσει, τον πληροφορω ότι αυτα που του ετοιμάζει η Μαύρη Φατρία είναι χάδια σε νήπιο, μπροστα σ’ αυτα που θα του συμβουν.

Το θέμα, λοιπον, είναι το ύψος της ποινης, όχι η μη εκτέλεσή της!

Γι’ αυτο, καλο είναι απο τώρα όλοι όσοι έχουν κάνει αδικαιολόγητο κακο στην Ελλάδα και στους Έλληνες, να ετοιμάζουν την έμπρακτη συγνώμη τους. Αλλοιως…

Μην πει κανεις ότι δεν τον ειδοποίησα!

Για να σβήσουν τα τυχον ειρωνικα χαμόγελα (καλοπροαίρετων αναγνωστων-τριων, αλλα που με θεωρουν για τα πανηγύρια)…

…Πληροφορία πρώτη: το δεκανίκι κάθε κοπριας επι Γης, δηλαδη οι ηπαπάρα, θα εξαφανιστει οριστικα το 2019.
Πώς; Με πτώση μετεωρίτη ακριβως επάνω στη λεπτη γεωλογικη «κρούστα» του Γιέλλοουστόουν. Και δεν είναι ο «Άποφις» αυτος! Ούτε θα βρεθει κανένας ηρωϊκος Μπρούς Γουΐλλις, να τον ανατινάξει με πυρηνικα. Και όχι, δεν θα τον ανιχνεύσουν. Θα τον δουν την τελευταία στιγμη, πάνω απ’ τα κεφάλια τους. (Τα παράπονά τους στον Άγιο Πέτρο… ή στον Βεελζεβούλ.)

Πληροφορία δεύτερη: με το που τελειώνουν οι ηπαπάρα, αυτομάτως πέφτει μία σειρα «ντόμινο» εχθρικων προς την Ελλάδα χωρων. Με πρώτο και κύριο το Οξαποδουήλ, το 2020.

Πληροφορία τρίτη: Όχι, δεν μπορουν να καταφύγουν έγκαιρα στην Ευρώπη οι πονηροι των ηπαπάρα (και να συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια), που ν’ αντιγράψουν χιλιάδες ιστολόγια όσα γράφω εδω, και να τους «προειδοποιήσουν». Γιατί; Διότι, η «Ενωμένη Ευρώπη» πάει για διάλυση και παλιοσίδερα, και η διαδικασία δεν μπορει ν’ αντιστραφει μέσα σε οχτω χρόνια. Άσχετο αν πάει κατα καιρους να περάσει «ευρωσύνταγμα», ή λοιπες τρίχες.
Τους πονηρους θα τους συνέφερε να υπάρχει ΕΕ με «ίσια» επιφάνεια, σα γιαούρτι. Δηλ. παντου ίδιες -εκσυγχρονισμένες- υποδομες, δίκτυα υπολογιστων, κτλ κτλ. Τώρα, όμως, τη μία συνιστώσα της «Τριμερους» (Ιαπωνία) τη βρήκε τρομερη, ανεπανόρθωτη καταστροφη, την δε ΕΕ (τη δεύτερη συνιστώσα της «Τριμερους Επιτροπης») θέλουν «με χίλια» να τη διαλύσουν ηπαπάρα, εβραίοι, και …Γερμανοι. Αφου πρώτα όλοι αυτοι ομου και χωριστα λεηλατήσουν αγρίως τους Ευρωπαϊκους Λαούς. (Νομίζετε ότι μόνο εμεις θα τραβάμε όσα τραβάμε; ότι θα τη γλυτώσουν πχ οι Γάλλοι; ή οι κάτοικοι του Λουξεμβούργου; Χα χα χάαα!!!)

Και όχι, αυτο δεν αλλάζει. Ούτε έγκαιρα, ούτε άκαιρα.

Πληροφορία τέταρτη: Σε ατομικο επίπεδο, οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες παύουν να είναι …άτομα. Πώς αυτο;

Εδω κι έξι μήνες περίπου, έχει ξεκινήσει το φαινόμενο, διάφορα άτομα να ενωνόμαστε σε εγκεφαλικο επίπεδο. Σαν σ’ ένα είδος δικτύου ανθρωπίνων εγκεφάλων. Χωρις προσπάθεια, ή προεργασία απο μέρους μας.
Όσοι κι όσες το βιώνουμε αυτο, ήδη έχουμε σχηματίσει μικρες ομάδες… όχι ότι αυτες αργότερα δεν θα μεγαλώσουν. Και θα μεγαλώσουν, και το φαινόμενο θα ενταθει. Για μένα, ας πούμε, σας λέω ότι υπάρχουν μέχρι στιγμης δύο άτομα, που γνωρίζουν δέκα μέρες πιο πριν τί ανάρτηση θα κάνω! Και δεν τους λέω τίποτε απο πριν! Εγω, απ’ την πλευρα μου, χωρις να το γνωρίζω, τους δίνω απαντήσεις σε ερωτήματα που έχουν – πχ τους δίνω βιβλιογραφία.

Ταυτόχρονα, πολλα άτομα που γνωρίζω, βλέπουν οράματα ή όνειρα έντονα, απο άλλους χρόνους κι άλλους κόσμους.

Το φαινόμενο αρχίζει ν’ αγκαλιάζει πολυ κόσμο στην Ελλάδα, και σας το λέω να μην τρομάξετε, αν σας τύχει κι εσας. Να το καλοδεχθείτε! Τώρα περνάμε αυτη τη φάση του, διότι αυτην αντέχουμε. Αργότερα (όχι πολυ αργότερα, όμως), όταν θα «εξασκηθούμε», θα έρθουν και τα πιο «άγρια»!

Και τότε θα τα πούμε, αν θα μπορουν να μας την πέσουν δολοφόνοι (Αφγανοι και μη) στις πέντε το πρωΐ, κι αν μπορούμε να βρούμε βοήθεια απο κανέναν!… ή τί μπορούμε να κάνουμε, εκτος του να φωνάζουμε εκκλήσεις βοήθειας προς τους ανύπαρκτους και φοβισμένους περαστικους…

Πληροφορία πέμπτη: Τη συντριπτικη πλειοψηφία απ’ αυτες τις κοπριες, που έχουμε στην Ελλάδα, θα την τσακίσει το «χωροχρονικο συνεχες» (δεν μπορω να βρω καλύτερη έκφραση), το οποίο αλλάζει – και δεν θα το αντέξουν. Ώστε να μη λερώσουμε κι εμεις τα χέρια μας με αίμα. Πχ θα δείτε λαθρο»μετανάστες» ή (Β)ρωμά ν’ αυταναφλέγονται ζωντανοι.

Πληροφορία έκτη: Όλ’ αυτα τα φαινόμενα θα ενταθουν και θ’ αγριέψουν μετα την ημερομηνία κλειδι, την 21η 12ου 2012. Ως τότε, όμως, δεν θα …κάτσουν στ’ αυγα τους! Μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, θα εξελίσσονται.

Πληροφορία έβδομη: Μέχρι το 2019 θα έχουν ήδη ανακαλυφθει κάποια …αρχαιολογικα …ευρήματα απο το απώτατο παρελθον της Ελλάδας, τα οποία είναι φαρμάκι σκέτο για τους εχθρους μας. Προκαταβολικα σας λέω, ότι είναι ακριβως αυτα, στα οποία ήθελαν «να βάλουν χέρι» οι Άτλαντες, όταν επέδραμαν κατα της ηπειρωτικης Ελλάδας, αμέσως μετα την καταβύθιση της χώρας τους το 9,600 πΧ. (Ναι, γνώριζαν την ύπαρξή τους, διότι τα είχαν δει …σε δράση, και είχαν …ενοχληθει… Τέτοια είχαν κι αυτοι, αλλα πολυ κατώτερα.)
Ίσως (λέω, ΙΣΩΣ) η πτώση του μετεωρίτη που θ’ αφανίσει τις ηπαπάρα, να προέλθει απο τη …χρήση ενος τέτοιου …ευρήματος!
Και μη νομίζετε ότι οι ανακαλύψεις θα είναι φανερες! Αυτοι που θα βρουν αυτα τα …ευρήματα, ήδη είναι ειδοποιημένοι να μη μιλήσουν πουθενα!

Πληροφορία όγδοη: Οι εχθροι της Ελλάδας ήδη ξέρουν (έστω και στο πολυ περίπου) το τί αλλαγες θα επέλθουν. Γνωρίζουν ακόμη το πόσο προνομιακο μέρος είναι η Ελλάδα – απο («)μεταφυσικη(«) άποψη (ηλεκτρομαγνητικα πεδία, κτλ). Γι’ αυτο, ο στόχος τους δεν είναι ούτε η οικονομία μας, ούτε ο ορυκτος μας πλούτος, ούτε τα διάφορα τέτοια των ΜΜΕ. Εμεις είμαστε! Οι άνθρωποι! Οι Ελλ’νίδες και οι Έλλ’νες, κατα τον γέροντα του Κιούπκιοϊ!
Ο στόχος τους, των εχθρων μας, είναι, είτε να μας εξοντώσουν με τους εγκληματίες λαθρο»μετανάστες», ή να μας τρομάξουν τόσο πολυ, ώστε να την κοπανήσουμε γι’ αλλου. Και να έρθουν αυτοι να κατσικωθουν εδω, στα σπίτια μας και τα χωράφια μας.

Όχι όλοι τους… μία συγκεκριμένη, «εκλεκτη» μειοψηφία. Όσοι άλλοι θα έρθουν, θα είναι απλα υπηρετικο προσωπικο.

Τούτων ειπωθέντων, επαναλαμβάνω προς τους εχθρους μας: Ζητήστε έμπρακτη συγνώμη απ’ την Ελλάδα και τους Έλληνες, όσο είναι καιρος.

Αν εξακολουθείτε να γελάτε, ελπίζω πως ο διάολος, δηλαδη ο πατέρας σας που θα σας πάρει και θα σας σηκώσει, εκτιμάει το χιούμορ σας. Διότι εγω δεν το εκτιμω.

Older Entries