ο υπόσχομαι! Φιλω σταυρο και …πρόμις! Θα είναι η τελευταία σχετικη ανάρτηση περι του θέματος.

Στο προηγούμενο κατεβατο, έκανα το σύνηθες λάθος, που κάνω στον γραπτο μου λόγο: Είτε παρέλειψα σημαντικα πράγματα, είτε τα μισοείπα, και θάφτηκαν μέσα στα υπόλοιπα. Εξηγώντας σας, λοιπον, το γιατί η αποχη είναι ολέθριο λάθος, θα προσπαθήσω να είμαι τηλεγραφικος. Σπαρτιάτης στην κουβέντα!

Έχεις ένα σπίτι, και θες να σ’ το φυλάνε. Παίρνεις λοιπον έναν -κατα Μάρκον ντε Σάντ- «κοπρίταρο Γούφ», ήτοι έναν σκύλο μεγαλόσωμο, καλοταϊσμένο κι εκπαιδευμένο. Πληρώνεις έναν σκασμο λεφτα, και για την αγορα του σκύλου, και για τη …μισθοδοσία του, τον βάζεις αμολητον στην αυλη του σπιτιου, και περιμένεις αποτέλεσμα.

  • Πλησιάζει, λοιπον, ένας κακοποιος.
  • Το σκυλι τον αντιλαμβάνεται.
  • Αλλα, αντι να γρυλλίσει απειλητικα (παναπει: «- Στο επόμενο βήμα που θα κάνεις, θα σε κοψιδιάσω!») και να πάρει επιθετικη στάση, όπως κάθε φυσιολογικος σκύλος-φύλακας, τον …κοιτάει με περιφρόνηση, του γυρίζει τον κώλο του, και πάει και χώνεται στο σκυλόσπιτο!

Δεν πιστεύω πως έχω διανοητικα καθυστερημένο αναγνωστικο κοινο, άρα δεν χρειάζεται κι ερμηνεία της παραβολης – ποιος είναι ο σκύλος, ποιο το σπίτι, και ποιος ο κακοποιος. (Ο κακοποιος, επι πλέον, είναι …πραγματικος κακοποιος! 🙂 Δεν υποδύεται ρόλο!)

Έτσι ακριβως!

  • Ακριβαίνει η βενζίνη τρεις φορες μέσα σε μια νύχτα, «δεν τρέχει τίποτε» ο Έλληνας.
  • Ακριβαίνουν τα πάντα, αραχτος ο Έλληνας.
  • Βάζουν κάποιοι αλήτες το χέρι στην τσέπη του, για να ξεχρεώσουν και να προστατεύσουν άλλους αλήτες της συνομοταξίας των κλεπτων, μακρόθυμος ο Έλληνας.
  • Τον αποκαλουν «ζώον» και «κλέφτη», συγχωρει χριστιανικως ο Έλληνας.
  • Συνεχίζουν να υφαρπάζουν τις θέσεις εξουσίας… 5,000 (πέντε χιλιάδες) κομματόσκυλα καθ’ άπασα την επικράτεια επι τριανταέξη χρόνια, δηλαδη δικαίωμα του εκλέγεσθαι μονάχα για …λίγους, πάει εκδρομη ο Έλληνας.

Θέλετε κι άλλα;

Αυτο το απειλητικο γρύλλισμα του σκύλου ήταν που δεν άκουσα, γι’ αυτο τα πήρα στο κρανίο. Καταλάβατε τώρα τη διαφορα αποχης και ακύρων με βρισίδια; Καταλάβατε τί διαπράξατε, οι απέξαντες;

Υγ 1: Αμ, τον ψυχολογικο πράγοντα, πού τον πας; Απέχω ίσον φεύγω, ίσον εγκαταλείπω το πεδίο της μάχης, ίσον φυγομαχω. Ίσον, έχασα «απο χέρι».

Εαν καθήσω και το σκεφτω πολλες φορες, θ’ αναχωρήσουν απ’ το άθλιο κρανίο μου και οι τελευταίες τρίχες του. Φυγομαχία ακόμη και στον χαρτοπόλεμο!… Δεν αντέχεται, ρε πούστη μου. Δεν αντέχεται τέτοια παθητικότητα. Τέτοια νιρβάνα απο όπιο. Τέτοιο …κισμέτ! Τέτοια ψυχικη …λέπρα!

Πού κατάντησες, ρε Έλληνα! Πού κατάντησες…

Υγ 2: Ναι! Φυγομαχία!

Διότι, γνωρίζω άριστα πως η εξουσία είναι εκδικητικη. Εν γνώσει μου, λοιπον, ότι μπορουν να βρουν ποιος είμαι, αν θελήσουν να το ψάξουν (απ’ τα δακτυλικα αποτυπώματα), …μείωσα -στο ψηφοδέλτιο- την απόσταση απ’ το έδαφος μερικων φωτιστικων παλαιου τύπου (κοινως: «κατέβασα καντήλια»), και …εξεφράσθην απρεπως για τα θήλεα μέλη κάποιων πολιτικων οικογενειων.

Υγ 3: Εκτος αν είμαι ντιπ χαζος, και δεν έχω καταλάβει αυτο που προφανως κατάλαβε το πανέξυπνο 50% και πλέον, του «κόμματος της αποχης». Δηλαδη, το ότι έρχονται: (α) οι Έψιλον, (β) ο κεχρισμένος στον Μυστρα βασιλευς των Ελλήνων, (γ) τα παιδια του ’83… να μας σώσουν. Οπότε, τί κάθομαι και σκάω;

Μάλλον «έχασα επεισόδια»! Άρα, καλα θα κάνω να ενημερώνομαι καλύτερα! 🙂

Advertisements