Στον πρκλ

ε αφορμη δύο πρόσφατες ειδήσεις για τα χάλια των πανεπιστημίων μας (είδηση 1ηείδηση 2η), τις οποίες αλίευσα στον Κρασοπατέρα, μπήκα στον μέγιστο πειρασμο να γράψω ένα απο τα ελάχιστα πολιτικα μου κείμενα. Και ..ενέδωσα (στον πειρασμο)! 🙂

Έ, λοιπον, για το θέμα πρέπει να λεχθουν δύο αλήθειες:

  • Πρώτη, πως οι σπουδες, δηλαδη το να πας να σπουδάσεις, είναι εξ ορισμου βαθύτατα (και βαρύτατα) πολιτικο θέμα.
  • Και δεύτερη, πως το όποιο κατεστημένο δεν είναι ανόητο. Ξέρει τί κάνει στο θέμα αυτο!

Υπο το φως, λοιπον, των δύο ως άνω θέσεων του γράφοντος, το ξεχαρβάλωμα των εγχωρίων πανεπιστημίων (τρομάρα τους!) μόνο τυχαίο δεν είναι.

Η πρώτη θέση μου δεν είναι καθόλου αυτονόητη, όπως θα ‘λεγε κάποιος απερίσκεπτος. Του τύπου: «- Έ, καλα, για νέο μας το λες; οι φοιτητες πάντα είναι πολιτικοποιημένοι!», κτλ.
Εννοω, λοιπον, ότι η πολιτικη, η κάθε είδους πολιτικη, απευθύνεται σε συγκεκριμένα άτομα. Όπως ακριβως οι πωλήσεις απευθύνονται σε συγκεκριμένα «τάργκετ γκρούπς», έτσι ακριβως (και πολυ προ της εφευρέσεως του «μάρκετινγκ») και συγκεκριμένες πολιτικες θέσεις απευθύνονται σε συγκεκριμένα άτομα, με συγκεκριμένη νοοτροπία.
Μην περιμένετε, ας πούμε, ν’ αγοράσουν «άη-πόντζ» και διάφορα τέτοια τίποτε γεροντάκια! Και -πάλι ως παράδειγμα- μην περιμένετε πλούσιους να κάνουν …επανάσταση, ή …διδακτορικο!

Οι σπουδες, ειδικα στη χώρα μας, απευθύνονται σχεδον αποκλειστικα σε μικροαστους!

Ο μικροαστος, λοιπον, είναι άτομο συγκεκριμένης κοινωνικης προέλευσης και νοοτροπίας. Μία, το πολυ δύο γενιες πίσω χωριάτης, ζει «ανώνυμος» και με μικρο εισόδημα στην πόλη. Η ελπίδα του να καλυτερεύσει την κοινωνικη του θέση είναι ένα στο εκατομμύριο να πλουτίσει ξαφνικα, πχ απο λαχεία, και όχι μέσωι παραγωγικης δουλειας – πράγμα που το καταλαβαίνει και το αισθάνεται ενδομύχως αρκετα καλα.
Ο μικροαστος γνωρίζει επίσης (ενστικτωδως…) ότι η «κάθετη (προς τα άνω) κοινωνικη κινητικότητα» ήταν υπόθεση περασμένων δεκαετιων, άντε το πολυ μέχρι τη δεκαετία του 1950. Απο τα χρόνια εκείνα και μετα, είτε παγιώθηκε το καθεστως (και σιγα μην άφηναν οι τότε πλούσιοι να γίνουν πλούσιοι κι άλλοι!), είτε είχαμε την ανώμαλη κοινωνικη εξέλιξη, να γίνονται πλούσιοι οι μαυραγορίτες.

(Και το ρωμαίϊκο απέκτησε το 1945 «αστικη τάξη»-μαϊμου, θαυμάστρια όχι των ευρωπαϊκων προτύπων, Αναγέννησης, παιδείας, βιβλίων, κτλ, αλλα των αμερικάνικων! Δηλ. καρακίτς «αισθητικης», του δόγματος: «το μεγάλο είναι όμορφο»! Γι’ αυτο και ξεπάτωσαν με χαιρεκακία τα νεοκλασικα των παλαιοτέρων αστων, για να χτίσουν πολυκατοικίες-κιτσαριά τύπου …πλατείας Ομονοίας.)

Άρα, τί του μένει; Ο -θεωρητικα- ελεύθερος χώρος του πνεύματος. Κι επειδη με τα ποιήματα και τα συγγραφιλίκια σπάνια βγάζει κανεις χρήματα (εκτος κι αν γλείφει την εξουσία), παρα το ότι οι προοπτικες πριν γράψεις είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρες (άλλη πονεμένη ιστορία αυτη…), το «πνεύμα» που κυνηγάει ο μικροαστος περιορίζεται μονάχα στις σπουδες!
Δηλαδη, ο καλος μικροαστος μας θα σπουδάσει, θα πάρει πτυχίο, και μετα θα το εξαργυρώσει αγρίως – πχ ως γιατρος. Τουλάχιστον έτσι σκέπτεται. («Σκέπτεται»; Έ, καλα, δεν γράφω πάντα σοφίες! 🙂 )

Επειδη, όμως, οι μικροαστοι απο πολιτικο και κοινωνικο αισθητήριο είναι ντιπ τούβλα, επιμένουν σε καταστάσεις ήδη αδιέξοδες απο δεκαετίες. Το πτυχίο έπαψε εδω και πολλα χρόνια να έχει ουσιαστικο οικονομικο αντίκρυσμα στην εγχώρια αγορα εργασίας, μονάχα το Δημόσιο εξακολουθει να πληρώνει σχετικα καλα τους περίσσιους υπαλλήλους που προσλαμβάνει – όταν προσλαμβάνει. (Πληρώνει καλα; Ναι, μη γελάτε! Ο ιδιωτικος τομέας των χουβαρντάδων κυρίων βιομηχάνων και μεγαλεμπόρων ισχυρίζεται πως το Δημόσιο με τις αμοιβες του …χαλάει την πιάτσα!)
Το δε χρήμα σε πτυχιούχους εξακολουθει να παραμένει υπόθεση των λίγων. Πχ γιατροι υπάρχουν πολλοι (καμια εκατοστη χιλιάδες, ζωη νά ‘χουν – σε χώρα με ανάγκες για λιγώτερους απ’ τους μισους), αλλα οι κονομημένοι γιατροι -τους οποίους μακαρίζεις για τα έσοδά τους- είναι ποσοστο περίπου ένας στους εκατο. (Δεν εξετάζουμε εδω το γιατί συμβαίνει αυτο.)

Έτσι, ο σημερινος μικροαστος εξ ορισμου χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, αλλα μυαλο δεν βάζει! Κι όχι μόνον αυτο… χαλάει και τα παιδια του: Πόσοι και πόσοι σπούδασαν, επειδη τους ανάγκασαν οι γονεις τους!

Όταν, λοιπον, οι μικροαστοι μπαίνουν τελικα στο πανεπιστήμιο (μετα απο οικογενειακες γιορτες και τραπεζώματα με θειάδες, κτλ), κουβαλάνε μαζι τους όλα τα σύμφυτα ελαττώματα της νοοτροπίας τους.

  • Σιχαίνονται το να κάνουν κόπο, επειδη αυτο τους θυμίζει χειρωνακτικη εργασία, η οποία με τη σειρα της θυμίζει χωριάτικη καταγωγη – τις οποίες (εργασία και καταγωγη) ο μικροαστος βλέπει σαν τον διάβολο. Βλέπεις, άλλαξε το ντί-έν-έη του, και δεν είναι πλέον χωριάτικο.

Γι’ αυτο και θεωρουν πως έχουν το -κατ’ αυτους αυτονόητο- δικαίωμα να περνάνε τις εξετάσεις με κάθε αθέμιτο τρόπο: αντιγραφες, γλειψίματα, κτλ.

  • Σιχαίνονται τα βιβλία, τα μισουν, θεωρώντας τα υπόθεση για «φλούφληδες» – και τα καίνε τελετουργικώς πως κάθε Ιούνιο. (Ενω αυτοι είναι Αδώνιδες, αθληταράδες, αντίγραφα του Ερμη του Πραξιτέλους, πανέξυπνοι απο κούνια, μεγαλογ.μιάδες, και δε συμμαζεύεται.)

Πράγμα, βεβαίως, που συνιστα καραμπινάτη περίπτωση ψυχασθένειας: Πώς γίνεται να ζεις καθημερινα με κάτι, το οποίο σιχαίνεσαι και μισεις; Ποιος σ’ «αναγκάζει»; Ποιες υποχωρήσεις πρέπει να κάνεις γι’ αυτο – και ποιοι θα πληρώσουν τις «υποχωρήσεις» σου στο τέλος; (Η κοινωνία, φυσικα…)

  • Ως φυσικη συνέπεια του προηγουμένου, θεωρουν πως η κοινωνία τους αδικει. Άρα, όταν βρουν ευκαιρία, θα την πατήσουν την άτιμη την κενωνία απο κάτω!

Αυτο είναι η ερμηνεία της εννοίας «επανάσταση», στο μυαλο του μικροαστου. Κι απ’ αυτο προκύπτουν άμεσα (και άνευ τύψεων) οι διάφορες καταστροφες δημόσιας περιουσίας, εμπρησμοι, «καταλήψεις», βανδαλισμοι σε αγάλματα, κτλ κτλ.

Τα ελαττώματα, η εμπάθεια, η βλακεία, η κακία της μικροαστικης νοοτροπίας, δεν έχουν τέλος. Όμως, δεν έχουμε δει τα χειρότερα!

Το πολιτικο κατεστημένο όλα τα παραπάνω (κι άλλα πολλα) τα γνωρίζει άριστα. Δεν περίμενε απο μένα να κάτσω να τα γράψω εδω! Και, φυσικα, τα εκμεταλλεύεται!
Το πολιτικο κατεστημένο σαφως κολακεύει την πολιτικη του πελατεία, με το να επιτρέπει στον κάθε άχρηστο ν’ αποκτα πτυχίο.
Εσχάτως δε, και …διδακτορικα! Πασοκικο κατόρθωμα αυτο! (Προς μεγίστην χαραν του κάθε χουβαρντα βιομηχάνου… που θα πληρώνει δεκάρες, για ειδικευμένο προσωπικο που του προσφέρεται πλέον σε υπεραφθονία.)

Κι όχι μόνο το Πασοκ, του οποίου η πελατεία είναι συντριπτικα μικροαστικη. Όλες, μα όλες οι κυβερνήσεις απ’ το 1964 και δώθε (ναι, και η χούντα!), …αύξησαν τον αριθμο των εισακτέων στα πανεπιστήμια!!! Τα οποία πανεπιστήμια, εδω και πολλες δεκαετίες, δεν έχουν τις υποδομες να δεχθουν και να σπουδάσουν τόσο …κρέας, αλλα το επίσημο κράτος δεν δίνει δεκάρα – και δεν πτοείται! Κάθε χρόνο τα ίδια! Όχι μόνο αυξάνονται οι εισακτέοι, αλλα έχουμε και ειδικες κατηγορίες ευνοημένων εισακτέων: αθλητες, μουσικους, κτλ.

Άσε που αυτη η κατάσταση εξυπηρετει τα μάλα: καλύτερα το κατεστημένο να πληρώνει κάποια ψευτοχρήματα γι’ αποκατάσταση δημοσίων κτιρίων κάθε …δεκαοχτω Νοέμβρη, παρα ν’ αφήσει τη νεολαία να ξεσπάσει στα κεφάλια του! Διότι, αν όλα αυτα τα παιδάκια έβγαιναν στο μεροκάματο απ’ τα δεκαπέντε τους, αλλοιως θα σκεφτόντουσαν κι αλλοιως θα δρούσαν.

Πριν προχωρήσουμε, ας ρίξουμε και μια ματια στο πώς σκέπτεται η εγχώρια …δεξια! Έ, αυτη δεν ενδιαφέρεται για σπουδες, παρα μόνο για να τη σπάσει στους κανονικους φοιτητες, όταν πρόκειται να στελεχώσει με δικα της άτομα το Δημόσιο: κάτι μεταπτυχιακα του κώλου, τύπου μάρκετινγκ και μάνατζμεντ (τα λέει άριστα ο Τραϊανου αυτα – εδω, κι αλλου), αλλα …μεταπτυχιακα! Κάνε, εσυ, διδακτορικο στα Μαθηματικα… τα ίδια «μόρια» θά ‘χεις με τον «μάνατζερ»!
Κάπου εδω σταματάνε οι πνευματικες ανησυχίες της εγχώριας «δεξιας» των μαυραγοριτων, διότι ετούτοι οι άνθρωπες είναι πιο ουσιαστικοι απ’ τους μικροαστους: κυνηγάνε στα ίσα και χωρις προσχήματα το χρήμα, και δη το δημόσιο.

Τί κάνουμε λοιπον; Μονάχα ακόμη ένα κείμενο γκρίνιας; Όχι. Όχι απο τον γράφοντα.
Το να διορθώσεις όλ’ αυτα τα δεινα δεν είναι δύσκολο. Πανεύκολο είναι, αλλα δεν το θέλει κανεις («άρχων»)! Μα, θα μου πεις, τί θα κάνεις; ηλεκτροσόκ στους μικροαστους, για να τους αλλάξεις μυαλα; Σαφως όχι!

Εαν ήμουνα πρωθυπουργος, θα περιόριζα τα πανεπιστήμια της χώρας σε ένα, και τους φοιτητες στο ελάχιστο – κάπου πέντε χιλιάδες, όχι παραπάνω. Κι αυτους, δεν θα τους άφηνα να μπαίνουν και να βγαίνουν όποτε γουστάρουν. Τα πανεπιστημιακα κτίρια θα είχαν μαντρωμένη είσοδο με σεκιούριτυ, κι ο κάθε φοιτητης κάρτα. (Οι μηχανισμοι ανάγνωσης καρτων εργασίας δεν είναι καινούργιοι…) Οπότε, ούτε «εξωπανεπιστημιακα στοιχεία», ούτε επεισόδια, ούτε τίποτε – ο δε φοιτητης που πονηρα θα έδινε την κάρτα του σε άλλον (τραμπούκο, κουμπουροφόρο, κτλ), θα διαγραφόταν και δεν θα ξανάβλεπε ελληνικο πανεπιστήμιο εφ’ όρου ζωης, που να χτυπιόταν.

Εαν νομίζετε πως αυτα δεν γίνονται πουθενα, κάνετε μέγιστο λάθος. Εαν η λέξη «Κέημπριτζ» σας λέει τίποτε, θα καταλάβετε πόσο λάθος κάνετε. Εαν, επίσης, η λέξη «Αστυνομία» σας λέει κάτι, τότε σκεφθείτε αστυνομικους με πολιτικα να κυκλοφορουν «διακριτικα» στο παραπάνω πανεπιστήμιο και να κάνουν «διακριτικες» συλλήψεις, όποτε χρειαστει.
Όχι, θ’ άφηναν τέτοια κράτη τον κάθε αλήτη να κάνει ό,τι γουστάρει!

(Παρένθεση: γιατί θα χρειαστουν συλλήψεις στο Κέημπριτζ; για ποια έκτροπα; Άαααα, ξέρετε, οι φοιτητες ενίοτε δοκιμάζουν και τίποτε «πονηρα» χαπάκια! Είτε για να ξενυχτάνε για διάβασμα, είτε απο σκέτη περιέργεια. Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπον, η συμπεριφορα τους γίνεται σαφως ανεξέλεγκτη.)

Και το κυριώτερο: σπουδες, βιβλία, κτλ, θα κόστιζαν πανάκριβα.

Εαν με ρωτήσετε γιατι, θα σας πω ότι σ’ αυτη την κοινωνία όλα κοστίζουν – αλλα, στη συντριπτικη πλειοψηφία των περιπτώσεων, κανεις δεν διαμαρτύρεται! Πχ θέλει αυτοκίνητο ο νέος; Δεν νομίζω ότι του το δίνει τζάμπα ο αντιπρόσωπος… Ο νέος (και οι γονεις του…) κάνει το σκατο του παξιμάδι, μέχρι να το αποπληρώσει, αλλα δεν είδα κανέναν να διαμαρτύρεται. Το ότι θα πληρώσουν για να πάρουν αμάξι, το θεωρουν αυτονόητο.
Άρα, γιατί πρέπει ένας «νέος» να πάρει πτυχίο τζάμπα; Και μάλιστα μετα να το εξαργυρώσει αγρίως στην αγορα εργασίας; Και μάλιστα, να λουστει η κοινωνία όλα τα μικροαστικα του συμπλέγματα (μίσος προς τα βιβλία, κτλ) ;

Ως αντιπαράδειγμα αυτων που λέω… θυμάστε κάτι ειδήσεις κατα καιρους, για χειρούργους που ξεχνάνε τη λαβίδα στο στομάχι του εγχειρισμένου, και ο «ασθενης απέθανεν»; Έ, μην ψάχνετε τις αιτίες! Ψάξτε τον μικροαστο πατέρα του χειρούργου!

Εαν, όμως υπήρχε το εμπόδιο των χρημάτων, το κάθε κούτσουρο δεν θα σπούδαζε. Ούτε θα το λουζόταν ο καθένας μας. Άσε που τώρα θα είχαμε τελειωμένη την …εθνικη οδο ΠΑΘΕ! 🙂
Θα μου πεις, και τί γίνεται σ’ αυτη την περίπτωση με τους όντως μυαλωμένους φτωχους; Θ’ απαντήσω κυνικα, όπως απαντάνε τ’ αμερικάνικα πανεπιστήμια: υπάρχουν και οι υποτροφίες!

Επίσης κυνικα, θα πω ότι προσωπικα δεν λυπάμαι πλέον κανέναν! Κάτι ιστορίες με «άπορες οικογένειες», «πολλα αδελφάκια», και τα ρέστα, όχι μόνον δεν μου προξενουν αισθήματα συμπάθειας, αλλα έχουν ως αποτέλεσμα ν’ ανοίξει το στόμα μου πολυ άσχημα!
Εαν έχεις πρόβλημα επιβίωσης, εαν έχεις τέτοια παλούκια στον κώλο (είπα… ανοίγει άσχημα το στόμα μου), τότε η πρώτη σου προτεραιότητα δεν είναι το πτυχίο, τεμπελχανα και ψευταρα μικροαστε! Είναι να βρεις χρήματα και φαγητο για να επιβιώσεις – κι όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια, που πετας στα μούτρα της κοινωνίας (άρα, και τα δικα μου) για να τη δουλέψεις!
Εαν εγω πήγαινα πχ στον κινηματογράφο και στο δρόμο με χτυπούσε αυτοκίνητο, θα έψαχνα κατεπειγόντως ασθενοφόρο – όχι το νόημα της ταινίας! (Κατάλαβες αναίσχυντε μικροαστε, γιατί σε βρίζω κι εσένα και την «άπορη» οικογένειά σου; Άντε, λοιπον, στο διάολο, πιάσε κανένα σκαπτικο εργαλείο, κι άσε τις κλάψες.)

Εγω, όμως, δούλεμα δεν σηκώνω. Πρέπει να σπουδάζει μόνον όποιος θέλει «με χίλια» να σπουδάσει – και θα βρει τον τρόπο με τα χρήματα. Όπως τελικα βρίσκει χρήματα όποιος θέλει ν’ αγοράσει αυτοκίνητο, ή να πάει διακοπες, ή…

Κι έτσι, μ’ αυτα και μ’ αυτα, με μικροαστους, «απόρους», «εξωπανεπιστημιακους ταραξίες», πολιτικάντηδες, και λοιπα λαμόγια, πορευόμαστε στον εικοστον πρώτον αιώνα…
Κι επειδη τα επεισόδια, οι βανδαλισμοι, κτλ επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, θά ‘λεγα πως δεν θά ‘πρεπε πλέον ν’ αποτελουν είδηση κάτι τέτοια και ν’ απασχολουν τα ΜΜΕ και τα ιστολόγια.

  • Ως πότε, όμως;
  • Πότε θα σοβαρευτει ο νεοέλληνας, ώστε να βάζει το πρώτο πρώτο, και το έσχατο έσχατο;
  • Ως πότε θα πληρώνω φόρους, για να σπουδάζουν οι μικροαστοι και να σπάνε τα πάντα παρέα με τα φιλαράκια τους, τους «εξωπανεπιστημιακους ταραξίες»;

Βρε, ούστ!

Υγ: Τελικα, φαίνεται πως όντως χρειάζονται αυτοι οι τύποι με τα χημικα, που κάνουν απολυμάνσεις, μυοκτονίες, κτλ. Επειδη τα βιβλία αποτελουν άριστη τροφη για …νηστικα …ποντίκια…

Advertisements