αντάσου…

Όχι, δε μιλάω για το πασίγνωστο «Ιμάτζιν» του Λέννον – αν και θα ήταν κι αυτο ένα καλο θέμα για συζήτηση. (Έχω κάτι ιδέες επ’ αυτου… φερ’ ειπειν, απόδοση των στίχων στην αρχαία Ελληνικη, ά λά Αισχύλος, και απαγγελία στην Επίδαυρο…) Άλλο «- Φαντάσου!» μας απασχολει!

Φαντάσου, λοιπον, ότι είσαι ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος, που αγωνια για το μέλλον, αλλα δεν βλέπει φως πουθενα.

Φαντάσου πως θες ν’ αλλάξεις. Προς το καλύτερο. Ν’ αποκτήσεις τη δύναμη ν’ αλλάξεις και τον εαυτο σου, και τον κόσμο! Να κάνεις ωραία πράγματα, χωρις να βρίσκεις εμπόδια. Ή, αν βρεις, να τα υπερνικας εύκολα, επειδη δεν θες να καθυστερεις. Επειδη οι Έλληνες καθυστερήσαμε ήδη αρκετα.

Φαντάσου πως ψάχνεις τον δρόμο προς αυτον τον σκοπο.

Φαντάσου πως τελικα καταλαβαίνεις, ότι για να γίνει η αντίδραση που θα σε «ημιθεώσει», χρειάζεσαι …καταλύτη.

Φαντάσου πως δεν βρίσκεις τον καταλύτη, αλλα …σε βρίσκει αυτος!

Φαντάσου, λέει, εκει που περπατας μέσα στη νύχτα κι αναπνέεις τον νυχτερινο αέρα, η νύχτα να γίνεται μέρα. Επειδη ένα άστρο έγινε ένας μικρος ήλιος!

Φαντάσου πως, αφου τρίψεις τα μάτια σου να συνηθίσουν το φως το ξαφνικο, αισθάνεσαι «κάτι» ν’ αλλάζει μέσα σου… αισθάνεσαι στο κεφάλι σου κάτι σα ζαλάδα και μέθη μαζι… Προς στιγμην σου φεύγουν οι δυνάμεις σου, θες να πέσεις κάτω σα μεθυσμένος, αλλα κρατιέσαι απ’ το πλησιέστερο στήριγμα… Συνέρχεσαι… Απ’ το μυαλο σου παρελαύνουν με ταχύτητα τρελλη προβλήματα με τις λύσεις τους, σα να κάνουν πασαρέλλα… για την ακρίβεια, οι λύσεις πριν απ’ τα προβλήματα!

Φαντάσου πως βλέπεις άλλους νυχτερινους περαστικους να πιάνονται -σαν εσένα- απ’ όπου βρουν, για να μην πέσουν κάτω, κι άλλους να σε βλέπουν και να φεύγουν τρέχοντας.

Φαντάσου πως, μέχρι να φτάσεις σπίτι σου, η ζαλάδα έχει περάσει τελείως… αλλα δεν σε πιάνει ύπνος.

Φαντάσου πως την επόμενη μέρα βλέπεις ανθρώπους (ανθρώπους; ) πεσμένους κάτω, στον δρόμο και τα πεζοδρόμια, νεκρους – ή μ’ ελάχιστα σημεία ζωης. Ακόμη. Σε λίγο ξεψυχάνε κι αυτοι, σαν τους κηφήνες των μελισσων το προχωρημένο φθινόπωρο.

Φαντάσου πως δεν στεναχωριέσαι για τους νεκρους… κάτι μέσα σου σου ψιθυρίζει πως δεν είχαν ψυχη… Δεν ήταν κάν άνθρωποι…

Φαντάσου πως στις ειδήσεις οι γιατροι των νοσοκομείων λένε πως δεν μπορουν να βρουν τί φταίει για τους μαζικους θανάτους. Αλλα δεν ασχολούνται πλέον, καθως η κατάσταση δεν ελέγχεται. Μόνο για την απομάκρυνση των πτωμάτων πρέπει να λάβουν μέριμνα οι Αρχες, καθως εγκυμονει κίνδυνος σοβαρων μολύνσεων.

Φαντάσου ότι εσυ γελας, όταν ακους για «μολύνσεις»! Κάτι μέσα σου σου λέει πως δεν πρόκειται να σ’ αγγίξει καμμία μόλυνση… Στο μυαλο σου τριγυρνάει η έκφραση «καθαρτήριον πύρ»

Φαντάσου πως ο πληθυσμος έχει γίνει ελάχιστος… ελάχιστα είναι τ’ αυτοκίνητα που κινούνται…

Φαντάσου, ωστόσο, πως, όποιον συναντας, σου χαμογελάει – κι αμέσως γνωρίζεις τα πάντα γι’ αυτον, κι αυτος για σένα! Όποιον συναντας – ή σχεδον.

Φαντάσου, όμως, πως την επόμενη μέρα ακόμη υπάρχουν και κάποιοι ζωντανοι άνθρωποι (άνθρωποι; ), που, όταν συναντιέστε, αισθάνεσαι ότι προσπαθουν να σου «κάψουν» το μυαλο…

Φαντάσου, επίσης, ότι «απαντας» με τον ίδιο τρόπο – και προσθέτεις ακόμη έναν νεκρο στο πεζοδρόμιο.

Φαντάσου πως μαθαίνεις απ’ τις ειδήσεις ότι σ’ άλλα κράτη συμβαίνουν παρόμοια φαινόμενα, πλην όμως σε πολυ μικρη κλίμακα. Μεμονωμένα περιστατικα ανθρώπων που ξαφνικα προφητεύουν, ή αιωρούνται πάνω απ’ το έδαφος, ή…

Φαντάσου πως η χώρα σου παύει ξαφνικα να έχει κυβέρνηση και Βουλη, επειδη τα περισσότερα μέλη τους πέθαναν τη χθεσινη νύχτα.

Φαντάσου ότι εχθρικα κράτη το μαθαίνουν αυτο, και εξορμουν εναντίον της χώρας σου με στρατεύματα.

Φαντάσου πως κανεις ξένος στρατιώτης δεν περνάει τα σύνορα… ζωντανος… ή, κι αν τα περάσει, θα τα περάσει αφου έχει πετάξει τα όπλα του! Εχθρικοι πιλότοι πεθαίνουν ξαφνικα εν πτήσει, και τ’ αεροπλάνα τους πετάνε ακυβέρνητα, μέχρι να πέσουν στο έδαφος, πολυ μακρια απ’ τους αρχικους τους στόχους.

Φαντάσου πως τα εχθρικα κράτη (προβληματισμένα) ψάχνουν αντιπροσώπους της χώρας σου, για να συνάψουν ειρήνη.

Φαντάσου πως οι συμπατριώτες σου διαλέγουν (κι) εσένα!

Φαντάσου πως, όταν περνας μπροστα απ’ τους αντιπροσώπους του εχθρου, τυγχάνεις τιμων παλιου Κινέζου αυτοκράτορα. Όλοι υποκλίνονται βαθεια μπροστα σου, με σεβασμο… Ή, ίσως, φόβο;

Φαντάσου πως, αφου υπαγορεύσεις τους όρους σου, αρχίζεις να ζητας πράγματα …πέραν των συμφωνηθέντων!

Φαντάσου πως όλοι υπακούνε στη θέλησή σου! Όλοι όσοι σε ξέρουνε, δηλαδη.

Φαντάσου πως, αυτοι που (δεν σε ξέρουν και) δεν υπακούνε και πάνε να προβάλουν αντίσταση, πέφτουν κάτω στο έδαφος και πεθαίνουν… Πεθαίνουν πολλα «σκληρα καρύδια», μέχρις ότου διαδοθει το μήνυμα πως έχουν να κάνουν με θεους επι Γης – και πάψει κάθε αντίσταση.

Φαντάσου, ακόμη, πως στιγμες-στιγμες βλέπεις πράγματα περίεργα… Σα να παρακολουθεις ταινία επιστημονικης φαντασίας! Κάποιες οντότητες, αόρατες υπο …κανονικες ανθρώπινες συνθήκες, χτυπιούνται με κάποιες άλλες, επίσης αόρατες. Πλην όμως, οι μεν είναι εχθρικες και οι δε φιλικες. Τελικα, οι φιλικες επικρατουν κατα κράτος.

Φαντάσου πως μετα είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος του πλανήτη! Εσυ και τα ημίθεα αδέρφια σου

Φαντάσου πως αρχίζεις να θεωρεις τον πλανήτη μας κάτι σαν μεγάλο σπίτι σου… και το σπίτι χρειάζεται νοικοκύρεμα

Φαντάσου πως όλοι οι ζωντανοι άνθρωποι, σα μια μεγάλη παρέα, σε βοηθάνε να νοικοκυρέψεις τη Γη.

Φαντάσου πως, μετα, έχεις όλον τον χρόνο… ήσυχος πλέον, ήρεμος, χωρις οποιαδήποτε προβλήματα… ν’ ασχοληθεις με την πνευματικη σου καλλιέργεια. Να βρεις τις λύσεις σε προβλήματα προαιώνια… Ποιοι είμαστε; Απο πού ερχόμαστε; Πού πάμε;… Αλλα, για στάσου! Οι λύσεις έρχονται προτου καλα-καλα διατυπώσεις τις ερωτήσεις!

Φαντάσου πως θες να μοιραστεις τη χαρα της (νέας) ζωης με ατέλειωτα πλήθη φίλων… Με καλο κρασι, βιβλία, ταινίες, παιχνίδια, κουβέντα… Χωρις έγνοιες… Χωρις ανησυχία, χωρις φόβο…

Φαντάσου πως ανταποκρίνονται στη σιωπηλη σου πρόσκληση άπειροι άνθρωποι!

Φαντάσου, πως όλ’ αυτα είναι η γέννηση μιας νέας ανθρωπότητας!

Φαντάσου, τέλος, πως όλ’ αυτα είναι πολυ, μα πολυ κοντα μας…

Advertisements