πρώτος παράγων, που συνετέλεσε στην έκρηξη και διάλυση του Φαέθονα, είναι η δύναμη του ηλεκτρομαγνητισμου. Συγκεκριμένα, η φόρτιση της μάζας του πλανήτη με μία τρομερη ποσότητα ίδιου φορτίου, τον οδήγησε στο να σπάσει σε κομμάτια… κάπως έτσι:

Στην εικόνα φαίνεται μεγεθυσμένο το φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, ο πλανήτης έγινε αμέτρητα μικρα κομμάτια. Τα κόκκινα βέλη δείχνουν την φορα της αρχικης ταχύτητας.

Πόσο μεγάλη, όμως, είναι η ηλεκτρομαγνητικη δύναμη; Ας το δούμε. Στην παρακάτω εικόνα…

…φαίνεται ένα μεταλλικο στυλο (περασμένο απ’ τα φίλτρα του Gimp, βεβαίως, για να ομορφήνει!). Ατσάλινο, δηλαδη ουσιαστικα σιδερένιο. Αυτο είναι 56 γραμμάρια, εξακριβωμένα – ζυγισμένο σε ζυγαρια για …δίαιτα! 🙂 (Καλα,… μείον τη μελάνη, τα πλαστικα μέρη, και μείον την πρόσμιξη άνθρακα στον χάλυβα.)
Τί σημασία έχουν, τώρα, τα 56 γραμμάρια; Αν θυμηθούμε τη Χημεία του Λυκείου, αυτα είναι ακριβως ένα γραμμομόριο σιδήρου. Το γραμμομόριο, με τη σειρα του, αποτελείται απο 6.02214 επί 10^23 μόρια (δηλ. τον αριθμο του Avogadro).

Δύο τέτοια «στυλά» σε απόσταση ενος μέτρου, όπως στο παρακάτω σχήμα…

…έλκονται απο βαρυτικη δύναμη ίση με 0.00000000000020909054 Nt. (Το Newton ισούται με ένα κιλο βάρους δια 9.81 .) Εαν θέλετε να επιβεβαιώσετε τον υπολογισμο, η βαρυτικη έλξη είναι Fβ = k * m1 * m2 /(απόσταση ^ 2), με m1, m2 ίσες με 56 gr και k = 6.66743 * 10^(-11) Nt * m^2 / kgrs^2 . (Εδω ο σύνδεσμος για τη θεωρία: http://en.wikipedia.org/wiki/Gravity_constant )

Εαν, τώρα, κάθε μόριο απ’ αυτα έχει ενεργοποιημένο ένα και μοναδικο ηλεκτρόνιο (δηλ. απο γραμμομόριο γίνει γραμμοϊόν – αλλα δεν αλλάζει ουσιαστικα η μάζα), τότε τα δύο …στυλά απωθούνται με δύναμη 0.00013893545583693100 Nt. Η θεωρία λέει πως ισχύει πάλι ένας νόμος «αντιστρόφου τετραγώνου» (inverse square), της μορφης Fηλ = kηλ * q1 * q2 / (απόσταση ^ 2). q1, q2 είναι τα (ίσα) φορτία στα δύο στυλό, δηλαδη το φορτίο του ηλεκτρονίου επι τον αριθμο του Avogadro.
Φορτίο ηλεκτρονίου = -1.60218 * 10^(-19) Cb, και σταθερα Coulomb kηλ = 8.98755 * 10^9 Nt*m^2*Cb^(-2) . (Τον νόμο του Coulomb και την τιμη της ομώνυμης σταθερας θα τα βρείτε εδω: http://en.wikipedia.org/wiki/Coulomb%27s_law )

Έ, λοιπον, αν δεν το προσέξατε ήδη, η ηλεκτρομαγνητικη δύναμη είναι μεγαλύτερη της βαρυτικης κατα (κρατηθείτε) 664,475,085.55 φορες. 664 εκατομμύρια 475 χιλιάδες 085 φορες! (Και κάτι ψιλά! 🙂 ) Πράγμα που σημαίνει πως, αν στο σχήμα απεικονίζουμε την βαρυτικη έλξη των στυλό με βέλος μισου εκατοστου του μέτρου, τότε το αντίστοιχο βέλος για την ηλεκτρομαγνητικη δύναμη πρέπει να είναι κάπου 332 εκατομμύρια 250 χιλιάδες εκατοστα, δηλαδη 332,250,000 /100 = 3,322,500 μέτρα, δηλαδη 3,322.5 χιλιόμετρα, δηλαδη απο ‘δω ως την …Πηρούνα! (Δηλαδης, εκει που κατοικοεδρεύει ο Πολσεμάννος!)

Και μάλιστα, όλ’ αυτα, με ενεργοποιημένο ένα και μοναδικο φορτίο ανα μόριο! Πού να ιονίσουμε και παραπάνω!…

Ποια η σημασία, τώρα, αυτης της τεράστιας διαφορας; Αυτη ακριβως η δύναμη είναι υπεύθυνη για μερικα …θαύματα της προϊστορίας – αλλα και πρόσφατα! Πώς, νομίζετε, σηκωνόντουσαν οι πέτρες στον αέρα και τις πήγαιναν ο Ζήθος και ο Αμφίων στη θέση τους χωρις προσπάθεια; Η Μυθολογία λέει πως έπαιζαν μουσικη και σηκωνόντουσαν οι πέτρες. Αν είναι έτσι, τότε αυτη η μουσικη (άρα γε στις ακουστες συχνότητες; ) ιόνιζε την επιφάνεια της πέτρας και του εδάφους… κι έτσι, η άπωση των φορτίων σήκωνε την πέτρα! (Φυσικα, ο ιονισμος -άρα και το …πετροσήκωμα- κρατούσε όσο κρατούσε και η μουσικη.)
Ενδιαφέρον! Άκρως ενδιαφέρον! Οι τότε πρόγονοι είχαν βρει τρόπο διέγερσης των επιφανειακων φορτίων, κι έκαναν τη δουλεια τους μια χαρα… (Αν διαβάσετε Φυσικη Στερεας Καταστάσεως, θα διαπιστώσετε πως ένας απ’ τους πιθανους τρόπους διέγερσης ονομάζεται …φωνόνιο!!!)

Το πιο πρόσφατο …θαύμα του είδους ακούει (μάλλον «άκουγε») στο όνομα Leedskalnin. Ένας μοναχικος τύπος λιθουανικης καταγωγης, ο οποίος έφτιαξε ένα πάρκο απο γρανίτες στη Φλώριντα, το «Κοραλλένιο Κάστρο». Τους γρανίτες τους έκοβε και τους έβγαζε ο ίδιος απ’ τη θάλασσα μ’ ένα φορτηγάκι, τους μετέφερε και τους έστηνε στο πάρκο… και όλοι μα όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν πως δεν τον είδαν ποτέ να χρησιμοποιει «εξωτικα» εργαλεία! Ό,τι εργαλείο είχε, ήταν αγορασμένο απο μαγαζια, μάντρες και παλιατζήδικα.
Ο ίδιος έβγαλε ένα παραμύθι, ότι δήθεν τάχαμ στα 50 του ήταν ερωτευμένος με μία 16χρονη, για χάρη της οποίας έφτιαξε το πάρκο – αν κι αυτη ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά του. (Αυτη την ιστορία -υποτίθεται πως- την διαιωνίζει το τραγούδι «Happy birthday sweet sixteen!».)

Αλλα η πραγματικότητα τα διαψεύδει αυτα. Το πάρκο είναι -εκτος των άλλων- μία αναπαράσταση του ηλιακου μας συστήματος… (Καλα, εντάξει… χωρις Ήφαιστο και Πάνα.) Οι δε Λιθουανοι (άγνωστο αυτο στους πολλους) είναι απο τους λίγους λαους που έχουν αδιάσπαστη συνέχεια (απο την αρχαιότητα – εκτος απο ένα διάστημα επι Χίτλερ και Στάλιν) της αρχαίας τους θρησκείας, με «ειδωλολατρικους» ναους!

O Leedskalnin, πάντως, πέθανε χωρις ν’ αποκαλύψει σε κανέναν τα μυστικα του.

Ο δε Feynman, στο περίφημο σύγγραμμά του «The Feynman Lectures on Physics», λέει πως, αν ενεργοποιούσαμε μόλις το ένα δέκατο (1/10) των φορτίων του δέρματος ενος ανθρώπου, θα κουνούσαμε βάρος ίσο με το βάρος …όλης της Γης! (Εννοείται… αν η Γη βρισκόταν μέσα σε βαρυτικο πεδίο άλλου πλανήτη, ίσο με το δικο της.)

Η διαφορα μεγέθους στις δυνάμεις βαρύτητας και ηλεκτρομαγνητισμου είναι όντως τεράστια. Μόνο που τα ηλεκτρομαγνητικα φορτία υπο «κανονικες συνθήκες» αλληλοεξουδετερώνονται, κι έτσι δεν φαίνεται η ισχυς τους.

Η πρακτικη σημασία όλων αυτων για την έκρηξη του Φαέθονα, είναι η εξης: οι κάτοικοι του μακαρίτη πλανήτη κάπως ενεργοποίησαν (με ίδιο φορτίο) τα ηλεκτρικα φορτία των υλικων του πλανήτη, και αυτα με τη σειρα τους υπερνίκησαν τους δεσμους (ετεροπολικους, κτλ) μεταξυ των υλικων. Στο φαινόμενο συνέβαλε τα μέγιστα ο μέγιστος ιονισμος, που έχουν οι πυρήνες των πλανητων.
Μπούμ!… Έκρηξη για μερικες στιγμες, η ύλη σπάει σε κομμάτια, αυτα εκτοξεύονται στο διάτημα, και …δεν σπάνε σε ακόμη μικρότερα κομμάτια, επειδη η ηλεκτρομαγνητικη ισορροπία των φορτίων επανέρχεται τάχιστα.

Στην παρακάτω εικόνα προσπάθησα να δείξω την επίδραση των φορτίων στην τρομερη έκρηξη:

Σχεδίασα τις μαγνητικες γραμμες γύρω απ’ τον κάθετο άξονα του πλανήτη… και, όσο πιο κάθετη είναι η γραμμη, τόσο μεγαλύτερη η αρχικη ταχύτητα. Ανάλογα, τώρα, με την αρχικη ταχύτητα, επακολούθησε και η τροχια του αποσπασμένου κομματιου. Οι καμπύλες είναι με τη σειρα (απο το κέντρο του σχήματος προς τα έξω – και όσο πέφτει η αρχικη ταχύτητα) υπερβολες, παραβολες, κύκλοι, ελλείψεις.

Οι τροχιες αυτες, με τη σειρα τους, επεκτάθηκαν σε όλο το ηλιακο μας σύστημα – και μερικες έξω απ’ αυτο. Κάπως έτσι – αν και στο ακόλουθο σχήμα δεν απεικονίζονται οι πραγματικες διαστάσεις:

(Επίσης, στο σχήμα οι θέσεις των εικονιζομένων πλανητων «τη στιγμη της έκρηξης του Φαέθονα» είναι τυχαίες. Μη νομίσετε πως αυτες ήταν οπωσδήποτε και οι πραγματικες.)

Οι μώβ γραμμες είναι οι τροχιες των θραυσμάτων του Φαέθονα, αν και στην πραγματικότητα καλύπτουν όλες τις διευθύνσεις στον χώρο. Θα έπρεπε να γεμίσει το σχήμα γραμμες! Εδω σχεδίασα την έλλειψη (με μία εστία τον Ήλιο) που διαγράφει ένας κομήτης, κάθετα στο επίπεδο περιστροφης του ηλιακου μας συστήματος.

Και με την ευκαιρία… Οι κομήτες σέρνουν πάγο στην ουρα τους, έτσι λένε οι φασματοσκοπικες ενδείξεις. Πού, νομίζετε, το βρήκαν το -αλμυρο, μάλιστα- νερο;

Απο τους ωκεανους του Φαέθονα!!!

Πώς;

Κοιτάξτε τις ακόλουθες εικόνες:

Είναι γνωστο πως το νερο τείνει να διασκορπίζεται, όπως στο μπουγέλωμα:

Για να μείνει συγκεντρωμένο (έστω, για κάμποσο) προς μία κατεύθυνση, χρειάζεται -ας πούμε- πίεση, όπως σ’ ένα λάστιχο ποτίσματος:

«Πίεση» που, στην περίπτωση του ανατιναχθέντος πλανήτη, προέρχεται σίγουρα απο τον υψηλο βαθμο ιονισμου των υλικων κατα την έκρηξη.

  • Το νερο εκτοξεύεται συγκεντρωμένο, διότι τα μόριά του τα «μαντρώνει» το ομοειδες -απωθητικο- φορτίο των γειτονικων περιοχων.
  • Κι εκει που το νερο πάει να διασκορπιστει τελείως σε ανεξάρτητα μόρια (πάλι λόγωι του ομοειδους φορτίου, που απωθει), το φαινόμενο κρατάει ελάχιστα…
  • …Διότι ο ιονισμος χάνεται πάρα πολυ σύντομα, και επανέρχεται η ηλεκτρομαγνητικη ισορροπία.

Το νερο, όμως, ταξιδεύει ήδη με τρομερη ταχύτητα – με τελικο αποτέλεσμα το νερο να παγώνει απότομα (λόγωι του διαστημικου ψύχους) μόλις μερικα χιλιόμετρα απ’ την …τέως επιφάνεια του …τέως πλανήτη, και να παραμένει έκτοτε ενωμένο σε μία μάζα, σε στερεα μορφη (πάγος).
Μετα, το νερο παρασέρνεται στην αέναη περιπλάνηση στο Σύμπαν λόγω της (ασθενους) βαρύτητας των στερεων κομματιων, στα οποία «κόλλησε» κατα την έκρηξη.

Πώς, όμως προκλήθηκε τόσο μεγάλος βαθμος ηλεκτροδιέγερσης; Πόθεν αυτο το καταστροφικο «δυναμό»;

Η απάντηση στο επόμενο.

Advertisements