ο πρώτο ερώτημα, που καλούμαστε ν’ απαντήσουμε, είναι το πού βρισκόταν ο Φαέθων. Εννοείται, μέσα στο ηλιακο μας σύστημα.
Αυτο είναι εύκολο να το απαντήσουμε: βρισκόταν στη ζώνη των αστεροειδων, ανάμεσα Άρη και Δία.

Η σημερινη Αστρονομία παύλα Αστροφυσικη δεν έχει καταλήξει σε οριστικο συμπέρασμα, ως προς το αν υπήρξε όντως πλανήτης εκει, ο οποίος κάποια στιγμη εξερράγη. Και τούτο, επειδη η μάζα όλων των αστεροειδων αθροιστικα δεν δίνει μάζα «ικανη ν’ αποτελέσει πλανήτη».
Ο γράφων, πάντως, είναι πεπεισμένος πως όντως υπήρξε ο Φαέθων κάποτε. Αλλα, μετα την -ισχυρότατη- έκρηξη, το συντριπτικα μεγαλύτερο ποσοστο της μάζας του διέφυγε οριστικα έξω απο το ηλιακο μας σύστημα, υπο μορφη κομματιων (βράχων και πλανητοειδων). Όσα έμειναν, απετέλεσαν τους σημερινους αστεροειδεις – εκτος απο ένα μικρο μέρος, που περιφέρεται σε ελλειψοειδεις τροχιες γύρω απ’ τον Ήλιο. Κι ένα ακόμη μικρο μέρος, που καρφώθηκε επάνω στους πλανήτες και τους δορυφόρους του ηλιακου μας συστήματος.

Το θέμα είναι πως, οι επιστήμονες της καριέρας γνωρίζουν πολυ καλα ότι η έκρηξη και η διαφυγη των κομματιων εξηγει πολυ καλα τα πάντα – όμως, άλλο είναι το ερώτημα, στο οποίο δεν μπορουν να βρουν απάντηση… Γι’ αυτο και παρακάμπτουν τα περι εκρήξεως, και ανατρέχουν σε απίθανες «δικαιολογίες», πχ τη βαρύτητα του Δία, για να μη δεχθουν αρχικη ύπαρξη πλανήτη στη συγκεκριμένη τροχια:

  • Αφου το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη κομματιάστηκε και διασκορπίστηκε με την έκρηξη, πώς έμειναν σχεδον στη θέση τους οι αστεροειδεις; Μ’ άλλα λόγια, τί είδους έκρηξη ήταν αυτη;

Αυτο το ερώτημα θα το απαντήσουμε εμεις σε μεταγενέστερη συνέχεια. Τώρα, θ’ απαντήσουμε ένα άλλο ερώτημα:

  • Μπορούμε να υπολογίσουμε την ακριβη τροχια του Φαέθωνα;

Η απάντηση είναι «ναι». Πρώτον, απο παρατηρήσεις της ζώνης των αστεροειδων. Η Γουϊκιπήντια έχει ένα εμπεριστατωμένο άρθρο, στο οποίο φαίνεται και η κατανομη των αστεροειδων, και η μέση απόστασή τους απ’ τον Ήλιο, καθως κι άλλες χρήσιμες πληροφορίες.
Ωστόσο, θα ρωτήσει κάποιος – και δίκαια: Γιατί πρέπει η τροχια που παρατηρούμε να είναι κατ’ ανάγκην ίδια με του πάλαι ποτέ Φαέθωνα;

Η απάντηση εδω έχει να κάνει με την αντίληψη του ηλιακου μας συστήματος:

  • Εαν το θεωρήσουμε ένα σύνολο τυχαίων πραγμάτων, πχ όπως βάζουμε τα ψώνια στο αυτοκίνητο, τότε κανένας πλανήτης δεν σχετίζεται με κανέναν άλλον – εκτος απ’ τη βαρυτικη έλξη που εξασκει ο Ήλιος στον καθένα, και εξασκείται και μεταξυ τους.
  • Εαν το θεωρήσουμε ως συνεκτικο σύνολο με ενιαία δομη, τότε μπορούμε να βρούμε τον «νόμο» -ή τους «νόμους»- που διέπουν τη συνοχη αυτη, επομένως και κάθε τροχια, ή όποιο άλλο στοιχείο θέλουμε.

Στην εποχη μας, αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε ότι ισχύει το δεύτερο, επομένως… ποιος να είναι αυτος ο «νόμος»; Για την ακρίβεια, αυτη η αντίληψη άρχισε περίπου τρεις αιώνες πριν, απο εμπειρικες υποθέσεις: είναι ο γνωστος «νόμος Titius-Bode». Οι δύο Γιάννηδες επαληθεύτηκαν στο ακέραιο με την ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανου, καθως και του μεγαλύτερου απο τους αστεροειδεις, της Δήμητρας (το 1801). Όμως, με την ακάλυψη του Ποσειδώνα οι Αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι δεν ισχύει εκει πέρα, και το όλο θέμα περιέπεσε στην αφάνεια.
Άρα, έχουμε μία πρώτη επαλήθευση ότι αναγκαστικα η τροχια του Φαέθωνα ταυτίζεται με την τροχια των αστεροειδων.

Πάντως, πρέπει ν’ αναφέρουμε και το εξης «περίεργο»: αιώνες πριν τους Titius και Bode, ο Κέπλερ είχε γράψει «…Μεταξυ Άρεως και Διος, νέον πλανήτην θέτω!».

Για την ιστορία, ο «νόμος T-B» έχει ως εξης: ξεκινάμε γεωμετρικη πρόοδο, θέτοντας τον πρώτο όρο ίσο με 4. Ο επόμενος όρος είναι 4+3, ο μεθεπόμενος 4+3^2 (εις το τετράγωνο), και ούτω καθ’ εξης. Στο τέλος, διαιρούμε όλους τους όρους δια 10.
Εαν, τώρα, αντιστοιχήσουμε τον πρώτο όρο με την μέση απόσταση του Ερμη απο τον Ήλιο σε «αστρονομικες μονάδες» (astronomic units, ή a.u.’s, που ισούνται με 149.5 x 10^6 χιλιόμετρα – η μέση απόσταση της Γης απ’ τον Ήλιο), βρίσκουμε τις μέσες αποστάσεις απο τον Ήλιο και των υπολοίπων πλανητων.

Στο σημείο αυτο, αξίζει ν’ αναφέρω μια ιστορία που διάβασα:

Κάποτε, λέει, προ «πολιτισμου», όταν σε μια συγκεκριμένη φυλη νέγρων της Αφρικης πάθαινε κάποιος καρδιακη αρρυθμία, τον έπαιρνε μαζι του ο μάγος της φυλης έξω απ’ το χωριο, καθόντουσαν αντικρυστα, κι ο μάγος άρχιζε να βαράει το τύμπανο στον ρυθμο μιας φυσιολογικης καρδιας. Ντούπ. Ντούπ. Ντούπ. Ντούπ. Για μέρες. Ακούραστα. Άγρυπνος και νηστικος. Μέχρις ότου η καρδια του ασθενους έπιανε πάλι τον φυσιολογικο ρυθμο, οπότε ο εξαντλημένος μάγος τον έπαιρνε μαζι του και γύριζαν πίσω, στο χωριο.

Έ, λοιπον, αυτο που ήξερε αυτη η φυλη (και ίσως κι άλλες) προ αιώνων, το μισοξέρει η Αστρολογία (Ήλιος ίσον καρδια) και το αγνοει πλήρως η σύγχρονη «πολιτισμένη» Αστρονομία. (Έχουμε αρκετο δρόμο ακόμη μέχρι την κβαντικη μακροσκοπικη θεώρηση της βαρύτητας…)
Κι όμως, είναι ακριβως το κοσμικο τύμπανο του Ήλιου που χτυπάει… και δημιουργει στάσιμα κύματα… και κύμα ίσον μάζα!… Δείτε πόσο όμορφες είναι οι εικόνες των κυματισμων κατα Chladni (συν σύνδεσμος πρώτος, σύνδεσμος δεύτερος) :

Σας θυμίζει κάτι; (Ναι! Θά ‘πρεπε! 🙂 )

Αν δεν σας θυμίζει κάτι, να πάτε σε μιά συναυλία (…«συντυμπανία» επι το ορθότερον! 🙂 ) των Kodo!

Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη πρόταση υπολογισμου των τροχιων, άγνωστη αυτη στους πολλους, την οποία αξίζει ν’ αναφέρω. Θυμάστε αυτο το βιβλίο, που είχα αναφέρει σε παλιότερο άρθρο;

Έ, λοιπον, εδω περιέχεται αυτη η υπόθεση, η οποία λέει τα εξης:

  • Οι πλανήτες πέραν της Γης έχουν μέσες αποστάσεις απο τον Ήλιο τέτοιες, που η καθεμία (προχωρώντας προς τα έξω) είναι πολλαπλάσια της προηγούμενής της επι τον «χρυσο αριθμο» «Φί» (ίσον 1.618…).
  • Οι πλανήτες πιο μέσα απο τη Γη έχουν μέσες αποστάσεις απο τον Ήλιο τέτοιες, που η καθεμία (προχωρώντας προς τα μέσα) είναι υπο-πολλαπλάσια της προηγούμενής της δια του «χρυσου αριθμου» «Φί».

Η υπόθεση αυτη, περιέργως, ισχύει θαυμάσια για τους πέντε πρώτους γνωστους μας πλανήτες (ξεκινώντας απο Ερμη – συμπεριλαμβάνει Φαέθωνα και αστεροειδεις), με την τρανταχτη εξαίρεση της Αφροδίτης, αλλα μας δίνει και πολυ ενδιαφέροντα συμπεράσματα για εκει …που δεν ισχύει! (Παρακάτω όλ’ αυτα!… Με τη σειρα τους!)

Η αλήθεια είναι, πως το βιβλίο αυτο πρέπει να ξαναγραφτει απ’ την αρχη. Δείχνει την ηλικία του, ενος τετάρτου του αιώνα – ίσως και περισσότερο. Είναι γραμμένο με την αρχη …στο τέλος (κανονικα, οι βάσεις οποιασδήποτε θεωρίας μπαίνουν στην αρχη), σε πολλα σημεία είναι ελλιπες και ασαφες, και τα γραφήματά του (μονόχρωμα) έγιναν με το χέρι (αν και όχι στο …πόδι!) απο τον συγγραφέα. (Τί να πρωτοπρολάβει κι αυτος!) Προ Διαδικτύου και ηλεκτρονικων υπολογιστων… πρέπει να ξαναγραφει οπωσδήποτε!
Τέλος πάντων, το νόημα βγαίνει εύκολα για όσα μας ενδιαφέρουν εδω.

Σας παραθέτω τον πίνακα με τις τιμες των μέσων αποστάσεων των πλανητων απ’ τον Ήλιο, όπου με μικρου μεγέθους χαρακτήρες έχω τις θεωρητικες τιμες που διαφωνουν πολυ με τις παρατηρημένες:

Το κόκκινο x σημαίνει πως ο «νόμος T-B» εξ ορισμου δεν προβλέπει τιμη για τον Ήφαιστο, ο δε Ήφαιστος με τον Πάνα δεν έχουν παρατηρηθει ακόμη. (Επειδη, όμως, κανένας απο τους δύο θεωρητικους «νόμους» δεν ισχύει απο Ποσειδώνα και πέρα, γι’ αυτο και προβλέπω ότι δεν θα ισχύουν ούτε για τον Πάνα – εξ ου και τα μικρότερου μεγέθους στοιχεία.)

Σας παραθέτω επίσης ένα συγκριτικο γράφημα των παρατηρημένων τροχιων, για να δείτε καλύτερα τα σχετικα τους μεγέθη:

Σε κάθε a.u. αντιστοιχουν 6 pixels… κι επειδη το σχήμα είναι τύπου .png, μπορείτε εύκολα να το μεγεθύνετε χωρις αλλοιώσεις, ώστε να δείτε πόσο μικρες είναι οι τροχιες του Ερμη και του Ηφαίστου. Η τροχια του Πάνα βγαίνει στις 48 a.u.’s απο υπολογισμο, εαν υποθέσουμε περίοδο περιφορας 333 χρόνια (την είχε υπολογίσει ο Σάρλ Μυζέ – θυμάστε που τα λέγαμε; ), η δε τροχια του Ηφαίστου αναπαριστάται εδω σύμφωνα με το «πυθαγορικο» πρότυπο (τροχια Ερμη δια 1.618).

Θα συνεχίσουμε.

Advertisements