ς υποθέσουμε ότι κάποια στιγμη της ζωης σας αναρωτηθήκατε – μ’ όση σημασία, τέλος πάντων, έχουν οι λέξεις σε μια τέτοια περίπτωση:

  • Τί είναι «Θεος»;
  • Αν υπάρχει.
  • Πώς φτάνουμε σ’ Αυτον.

Ας υποθέσουμε, τώρα, ότι ψάξατε – αλλα δεν βρήκατε απαντήσεις.
Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι συνεχίζετε το ψάξιμο. Έ, λοιπον, γι’ αυτο βρίσκεται ο Εργοδότης εδω, για να σας απαντήσει! 🙂

Την πρώτη ερώτηση δεν μπορω να την απαντήσω – τουλάχιστον, δεν μπορω να την απαντήσω καλα. Μπορω, όμως, να πω ότι Θεος είναι το άπειρο!
Τη δεύτερη ερώτηση μπορω να την απαντήσω σαφως: Η ερώτηση είναι λάθος! Γιατί; Διότι, όταν φτάσεις σ’ αυτο το σημείο, να αισθανθεις, να βιώσεις την ύπαρξη του Θεου, θα καταλάβεις πόσο δίκιο έχει το αρχαίο ταοϊστικο ρητο:

Ύπαρξη και ανυπαρξία είναι ένα και το αυτο.

Η τρίτη ερώτηση, τώρα, είναι μεγάλη ιστορία. Υπάρχουν σχολες και σχολες, δάσκαλοι και δάσκαλοι… Ωστόσο, ο Εργοδότης θα σας κάνει εισαγωγη στο θέμα, όπως γνωρίζει αυτος τα πράγματα.

Λοιπον, για να φτάσεις στο επίπεδο του Θεου απο το επίπεδο του ανθρώπου, όπου βρισκόμαστε, υπάρχουν άλλα τρία επίπεδα απ’ ανάμεσα. Πάρτε σχήμα, και ρίχνουμε ανάλυση μετα.

Ιδου τί λέει το σχηματάκιον!

Όταν ξεκινάει μία ψυχη, κάπως σαν σταγόνα ξεκομμένη απ’ τον μεγάλο ωκεανο, να κατεβει σε ανθρώπινο σώμα, «ενδύεται» κατα σειρα:

  • την ατομικότητα στο υπεραιτιατο επίπεδο,
  • το συναίσθημα στο αιτιατο επίπεδο – για την ακρίβεια, τη δυνατότητα αρνητικων συναισθημάτων (μίσους, κτλ), διότι η αγάπη ισχύει εξ ορισμου παντου (σε όλα τα επίπεδα) και δεν χρειάζεται να την «αποκτήσεις»,
  • τη μορφη (εικόνες, χρώματα, ήχους) στο αστρικο (ή αιθερικο) επίπεδο, και τέλος
  • την ύλη στο φυσικο (ανθρώπινο) επίπεδο.

Θα μπορούσα να φτιάξω το σχήμα σαν σειρα ομοκέντρων κύκλων, για να σας δείξω τη δεύτερη εκδοχη, που λέει ότι αυτα τα «ενδύματα» είναι κάπως σαν τα στρώματα του κρεμμυδιου… αλλα θεωρω αρκετα παραπλανητικη αυτη την εικόνα.
Τέλος πάντων, όταν ξεκινάμε να (ξανα)φτάσουμε στον Θεο, «απεκδυόμαστε» όλα τα προηγούμενα κατα σειρα.

Οι αποστάσεις μεταξυ των επιπέδων στο σχήμα προσπαθουν ν’ απεικονίσουν την πραγματικότητα, αν και όχι υπο κλίμακα. Ειδικα η απόσταση απο το υπεραιτιατο επίπεδο στο θείο είναι τεράστια – και φυσικα, η μεγαλύτερη απ’ όλες. Αυτη η συγκεκριμένη απόσταση αποκαλείται στα ινδικα «μάχα σούνα», δηλαδη…

…Δεν ξέρετε …Ελληνικα; 🙂

Μέγα κενο!!!

Εαν ρωτήσετε οποιονδήποτε Φιλόλογο, θα σας πει ότι οι «ινδοευρωπαϊκες» γλώσσες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τις γλώσσες «σέντουμ» και τις γλώσσες «κάταμ» – ανάλογα πώς προφέρουν το «εκατο». Η Ελληνικη είναι κάταμ, ενω η Σανσκριτικη σέντουμ.
Παρομοίως, έχουμε «μάχα ράτζα» (μαχαραγιας) ίσον «μέγας ρήξ», κτλ κτλ. (Η ελληνικη λέξη για τον βασιλια είναι η «ρήξ» και η «άναξ». «Βασιλευς» -«καζιρέου» στα γραπτα μυκηναϊκα- κατα κυριολεξίαν είναι ο αρχηγος της συντεχνίας των χαλκωματάδων!)

– Καλα, ρε Εργοδότη! Λέγαμε εμεις ποτε στα Ελληνικα «μάχα» το μέγα; – Έτσι φαίνεται! Τουλάχιστον στα γραπτα Μυκηναϊκα… Άλλως τε, στην Ιλιάδα υπάρχει ο γιατρος Μαχάων! Πιστεύω τώρα να καταλαβαίνετε την ετυμολογία του ονόματός του!

Ενδιαφέρον το μάθημα συγκριτικης γλωσσολογίας; 🙂 Πάμε, όμως, ξανα σ’ αυτα που συζητούσαμε.

Μερικες σχολες βάζουν ως επίπεδο (λίγο πάνω απ’ το αιτιατο) και την Akasha – τα περίφημα «ακασικα αρχεία», για τα οποία σίγουρα κάπου θα έχετε ήδη διαβάσει μερικα πράγματα. Δηλαδη, ένα είδος μιας παγκόσμιας συμπαντικης άϋλης βιβλιοθήκης, που έχει γραμμένα τα πάντα! Παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα. Ωστόσο, ο Εργοδότης δεν δέχεται αυτη την εκδοχη.

Ο τρόπος, τώρα, με τον οποίο αρχίζουμε ν’ «ανεβαίνουμε» προς τον Θεο, είναι κατ’ εξοχην ο διαλογισμος. Με κάθε μορφη: αυτοσυγκέντρωση, γιόγκα, κτλ κτλ. (Παρεμπιπτόντως, «γιόγκα» σημαίνει «ένωση» – με τον Θεο, βέβαια.) Υπάρχουν, όμως, και άλλες καναδυο οδοι: η έμπνευση και οι -χωρις αναμονη αντικρύσματος- καλες πράξεις. (Το σοφο του Ελληνικου Λαου: «- Κάνε το καλο και ρίχ’ το στο γυαλο!»)
Υπο το πρίσμα της τελευταίας οδου, ο γράφων έχει δει άπειρες φορες τον Θεο… στο βλέμμα ζώων και μικρων παιδιων!

Να πούμε ακόμη δυο λόγια για το τί «παίζει» στα διάφορα επίπεδα!

  • Το φυσικο το ξέρετε! 🙂
  • Το αστρικο είναι αυτο, που μας παρέχει την ικανότητα θεραπείας απο μακρια και την ικανότητα «όρασης» παντου στο Σύμπαν, χωρις περιορισμους χώρου και χρόνου (πχ προφητείες, κτλ). Έχει κι άλλες ιδιότητες, πχ υπάρχουν αστρικα αρώματα: μυρίζεις μια ωραία μυρωδια, και δεν ξέρεις απο πού προέρχεται (για παράδειγμα, στο Άγιο Όρος πολλοι επισκέπτες έχουν μυρίσει ξαφνικα …λεμόνι, χωρις να υπάρχουν λεμονιες εκει γύρω), αλλα δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες.
  • Το αιτιατο είναι αυτο, που δημιουργει τις αιτίες των γεγονότων – εκ ου και τ’ όνομα. Εκει, δηλαδη, παίζεται το κοσμικο σκάκι, ανάμεσα στο Καλο και το Κακο! (Τώρα ξέρετε ποια ακριβως συμπαντικη διαδικασία αναπαριστα ο Κασπάρωφ και οι συμπαίκτες του! Κάποτε θα μιλήσουμε και γι’ αυτα… Αλήθεια, Αρίστο, παίζεις …τάβλι; Μια που ξέρεις τα περι Τιτάνων και Διονύσου!… 🙂 )
  • Το υπεραιτιατο είναι ένα επίπεδο κάλμας. Εκει δεν συμβαίνουν πολλα πράγματα, παρεκτος του ότι (αν ανεβεις εκει) είσαι ένας μικρος θεος!
  • Τέλος, το θείο επίπεδο δεν νομίζω να χρειάζεται εξήγηση! «Έν το πάν!», που είπε και ο πρόγονος!

Επίσης, σε κάθε επίπεδο υπάρχουν και υποεπίπεδα. (Πιστεύω ότι τα πιο γνωστα απ΄αυτα θα σας είναι ήδη -απ’τη βιβλιογραφία- το κατώτερο αστρικο -εφιάλτες, βασκανία, κτλ- και το ανώτερο αστρικο.) Πάλι, όμως, δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες.
Τέλος, να σας εξηγήσω τους όρους «μικρη διάλυση» και «μεγάλη διάλυση», που αναγράφονται στο σχήμα:

Όταν, λέει, περάσουν κάτι τρισ- ή τετράκισ- εκατομμύρια χρόνια, αυτο, λέει, είναι μία «εισπνοη του Βράχμα» (η ινδικη «Αγία Τριάδα»: Βράχμα ίσον ο Θεος ως δημιουργος, Βισνου ο Θεος ως συντηρητης -του Σύμπαντος, όχι καυστήρων! 🙂 -, και Σίβα ο Θεος ως καταστροφέας), ή αλλοιως μία «συμπαντικη ημέρα». Άλλα τόσα χρόνια αποτελουν την «εκπνοη του Βράχμα», ή μία «συμπαντικη νύχτα». Όλο μαζι αποτελει ένα «συμπαντικο εικοσιτετράωρο», και δεν ξέρω σε πόσα τέτοια ο Θεος αποφασίζει να διαλύσει τα κατώτερα επίπεδα, μέχρι και το αιτιατο – και να τα ξαναφτιάξει απ’ την αρχη.
Σε κάποιο …πολλαπλάσιο του παραπάνω χρόνου λαμβάνει χώραν και η «μεγάλη διάλυση», κατα την οποία διαλύεται και το υπεραιτιατο.

Και ο Θεος, κάποια …στιγμη, τα ξαναφτιάχνει όλα απ’ την αρχη…

Advertisements