Αρχική

Προς τον Θεο – II

9 Σχόλια

πως καταλαβαίνετε, όπως μαντεύετε, η προσπάθεια ν’ ανεβεις στα παραπάνω επίπεδα κλιμακώνεται εκθετικα. Πώς είναι οι πρωταθλητες σε επίπεδο χωριου – και μετα σε επίπεδο χώρας, ηπείρου, παγκόσμιο; κάπως έτσι! Οπότε, μη σας παραμυθιάζουν διάφοροι πονηροι ότι δήθεν τάχαμ μπορείτε να το ρίξετε στον διαλογισμο «για χαλάρωση», και μετα να πάτε στις δουλειες σας, να βρίζεστε με τους άλλους για την προτεραιότητα στο δρόμο, να πάτε στην Εφορία, ν’ ασχοληθείτε με τα παιδάκια σας, κτλ κτλ κτλ, σα να μην τρέχει τίποτε – και την επόμενη μέρα φτου κι απ’ την αρχη! Ξύπνημα, διαλογισμος «χαλαρα», και μετα τα γνωστα – όπως βλέπουμε πχ κάτι «κούλ» τύπους σαν τον Ρίτσαρντ Γκήρ σε ταινίες. Θρίχες περμανάντ!

Για να ξεκαθαρίζουμε σιγα-σιγα κάποια πράγματα… Οι πνευματικες ενασχολήσεις τέτοιου επιπέδου απευθύνονται σε δύο κατηγορίες ατόμων:

  • Σ’ αυτους-ες που τά ‘χουν όλα. (» – Κροίσος με εννέα γράμματα… Ποιος νά ‘ναι;»)
  • Και σ’ αυτους-ες που δεν έχουν τίποτε! Ούτε το βρακι τους!

Η τελευταία παρατήρηση έχει να κάνει με κάτι τύπους, ινδουϊστες, οι οποίοι είναι στην κυριολεξία γυμνοσοφιστες! Δεν φοράνε ούτε κάν βρακι, κι έχουν καλυμμένο το σώμα τους με τατουαζ, φυτικες μπογιες, άειντε και κανα χαϊμαλι.
Επίσης, είδα σε ντοκυμανταιρ κάτι συναφεις τύπους που είναι, λέει, ιερεις μιας φράξιας των τζαϊνιστων. (Ο Τζαϊνισμος είναι μία απ’ τις ελάσσονες θρησκείες της Ινδίας, αλλα έχει ίσαμε τρεις …Ελλάδες πιστους!) Αυτοι, τώρα, τριγυρνάνε κανονικα με τη μαλαπέρδα όξω (άσε που όλοι οι πιστοι πέφτουν πρηνεις, όταν περνάνε), και ευλογουν τα πλήθη των πιστων μ’ ένα κλαδάκι ενος φυτου – αλλα ταυτόχρονα τους έχουν μαδήσει το κεφάλι! Οι πιστοι των ιερέων, να εξηγούμαστε! (Δεν τους το ξυρίσανε, για να μη σκοτωθουν οι ψείρες – ο Τζαϊνισμος έχει παθολογικο σεβασμο σε ο,τιδήποτε ζωντανο. Κι έτσι, όλοι οι ιερωμένοι του είδους περνάνε την επώδυνη δοκιμασία του μαδήματος!)

Όταν τους είδα για πρώτη φορα σε ντοκυμανταιρ, έπαθα! Λες κι απέκτησε κλώνους ο Γκουσγκούνης, και βγήκαν βόλτα όλοι μαζι!!! 🙂 Το κακο είναι πως οι αντίστοιχες ιέρειες (ναι, κι αυτες με μαδημένο κεφάλι είναι…), δεν κυκλοφορουν ντιπ γυμνες, αλλα ντυμένες! Τί να κάνουμε, δεν μπορούμε να τά ‘χουμε όλα! 🙂

Προσέξτε, λοιπον, μην εμφανιστει κανένας πονηρος, και σας τάξει λαγους με πετραχήλια μέσα στην καθημερινη ζωη! (Προφανως χαρακτηρίζοντας ηλίθιους όσους επιμένουν σε ασκητικη ζωη.) Αυτος απλα στοχεύει να σας μετατάξει στη δεύτερη κατηγορία, την των sans culotte – των αβράκωτων, παναπει. Και ταυτόχρονα, ενω θα σας απαλλάξει απ’ το περιττο βάρος των εγκοσμίων υπαρχόντων σας, θα τα …επιβαρυνθει αυτος!

Συμπερασματικα: διαλογισμος «για πλάκα» ΔΕΝ γίνεται! Όπως δεν γίνεσαι πρωταθλητης στον στίβο, αν δεν ξοδεύεις τουλάχιστον πενήντα ώρες στην προπόνηση εβδομαδιαίως, έτσι και δεν γίνεσαι πνευματικος πρωταθλητης χωρις τον αντίστοιχο χρόνο «προπόνησης». Απο λίγο κάθε μέρα και «για πλάκα», άντε να σ’ ανεβάσει μέχρι το αστρικο – και πλέον ου.
Φυσικα, υπάρχουν κι άλλες απαιτήσεις, πχ όχι πολλα-πολλα με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όχι μόνο επειδη «επηρεάζεται η αύρα σας», όπως θα σπεύσουν πολλοι δήθεν μπασμένοι στα πράγματα να πουν, αλλα επειδη οι άλλοι άνθρωποι εξ ορισμου είναι εμπόδια στον δρόμο σας. Η παρουσία τους και μόνο θ’ αποσπάσει την προσοχη σας!

Ας αφήσουμε τ’ άλλα ζητήματα, όπως τη διατροφη… Δεν μπορεις να διαλογιστεις, εαν πιο πριν έχεις φάει κι έχεις πιει τον αγλέουρα και νυστάζεις, ρεύεσαι, κλάνεις, σα βαρυστομαχιασμένος βόας!
Ή, το να πρέπει να ξυπνας «άγριες» ώρες (πχ τέσσερεις το πρωι) για διαλογισμο. (Αυτο το τελευταίο έχει ισχυρότατη βάση: εκμεταλλευόμαστε την αλλαγη του τοπικου μαγνητικου πεδίου της Γης, όταν ανατέλλει ο Ήλιος – ο οποίος στην κυριολεξία «σαρώνει» τις γήϊνες μαγνητικες γραμμες με το απείρως ισχυρότερο δικο του.)

Τί νομίζετε; χαζοι είναι οι δικοι μας οι καλόγεροι, που κλείνονται σε μοναστήρια και σπηλιες; δεν τά ‘ξεραν αυτα, απ’ την εποχη του Μεγάλου Αθανασίου, που έγραψε τον πρώτο μοναστικο κανόνα; Δεν τά ‘ξεραν οι Ησυχαστες; Ή δεν τά ‘ξεραν οι αρχαίοι πολιτισμοι αυτα;…

Τέλος πάντων, εδω δεν θα δώσουμε μαθήματα διαλογισμου. Ψάξτε βιβλιογραφία γι’ αυτα! Αν θέλετε, υπάρχει και η μέθοδος των …Μάγιας – και άλλων ινδιάνικων φυλων, για να είμαστε ακριβεις: τα κατάλληλα …φυτα σε πάνε «πάνω» ή «κάτω»! Υπάρχουν, λέει, εννέα επίπεδα της κόλασης και δεκατρία του παραδείσου. Οπότε, αν έχετε τίποτε φίλους πχ Μεσκαλέρος, μια που αυτοι το ντουμανιάζουν κανονικα, πείτε τους να σας πουν κι εσας την τέχνη! 🙂

Πάμε σ’ ένα άλλο μείζον θέμα… Οπωσδήποτε θα περνούσαμε απ’ αυτου!

– Καλα, ρε Εργοδότη! Είσαι μαθητης κάποιας σχολης; Διότι δεν μπορει να τά ‘βγαλες όλ’ αυτα απ’ το κεφάλι σου!
– Είμαι!… Ο …χειρότερος! 🙂
– Και μας κάνεις νεοεποχίτικη προπαγάνδα;
– Είδατε ν’ αναφέρω κανένα όνομα; κανένα link;
– Τότε;

Κοιτάξτε… Η πορεία της ζωης του καθενος συχνα περνάει απο σημεία απρόβλεπτα. Μ’ άλλα λόγια, μη ρωτάτε τα πώς και τα γιατί έφτασα σε σημείο να την ψάξω τη δουλεια μέσω αυτης της σχολης. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σοβαρότατα και αντικειμενικα κριτήρια, προκειμένου να δεχθεις κάποιον ως δάσκαλό σου σ’ ένα τόσο σοβαρο θέμα. Αυτα είναι:

  • Ο δάσκαλος αυτος να μπορει ανα πάσα στιγμη να πει την αλυσίδα των δικων του δασκάλων.
  • Να σε σέβεται, να ξέρει πως είσαι άνθρωπος με αδυναμίες, δηλαδη να μην το παίζει «αυστηρος» και τέτοιες θρίχες.
  • Και να μη ζητάει λεφτα. Ούτε πριν, ούτε μετα.

Εδω δεν ζητάνε λεφτα απ’ τους αθλητες οι προπονητες, μια που τους πληρώνει ο σύλλογος (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως είναι πχ οι προπονητες του τέννις), θα ζητήσουν λεφτα οι πνευματικοι δάσκαλοι; Όπου, λοιπον, ακούσετε τη λέξη «χρήματα», φύγετε τροχάδην!

Σίγουρα, τώρα, θα με ρωτήσετε και αν…:

– Η «σχολη» σου είναι θρησκεία; σέχτα;

Όχι, δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Πρώτον, μία θρησκεία έχει το βασικο χαρακτηριστικο ότι τελει μυστήρια. Και δεύτερον, μία (παραθρησκευτικη) σέχτα έχει το βασικο χαρακτηριστικο ότι κάνει στους «πιστους» κεφαλοκλείδωμα …οικονομικης φύσεως. (Τώρα, αν κάποιοι δικοι μας υπεύθυνοι του «αντιαιρετικου αγώνα» δεν τα καταλαβαίνουν αυτα, πρόβλημά τους. Όχι δικο μου.)

– Και ποια είναι, τελικα, η «σχολη» σου; γιατί δε μας λες;
– Διότι δεν μου επιτρέπει η συνείδησή μου! Δεν μπορω να καπελλώνω άλλα άτομα! Αν τό ‘κανα, σε τί θα διέφερα απο μαύρο μάγο; (Αυτος ακριβως είναι ο ορισμος της μαύρης μαγείας!… Δεν υπάρχει ακριβέστερος: Μαύρη μαγεία είναι το να επιβάλλεσαι σε άλλους ανθρώπους με το έτσι γουστάρω.)

Πάντως, αν επιμένετε, θα μιλήσω λιγάκι κρυπτικα – κι όποιος βρήκε, βρήκε.

  • Το 1330 περίπου εμφανίζονται οι Ησυχαστες…
  • Το 1453 πέφτει (για δεύτερη φορα) η Κωνσταντινούπολη στους Οθωμανους – κι όσοι μορφωμένοι και λόγιοι απέμειναν απ’ τη φυγη των προηγουμένων χρόνων, και δεν κάθονται να στελεχώσουν τις υπηρεσίες του Μεχμετ του Β’, την «κάνουν» κι αυτοι, έστω και την τελευταία στιγμη. Δυτικως και ανατολικως!
  • Το 1510, περίπου, εμφανίζεται ο χρονικα πρώτος δάσκαλος αυτης της «σχολης», κατα Ινδία μερια.

Αυτα! Τα συμπεράσματα δικα σας, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Υπάρχει, ωστόσο, και κάτι άλλο: Μία άλλη μέθοδος, αν θέλετε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας, και να μην υποχρεώνεστε σε κανέναν.

Πριν πολλα χρόνια, φοιτητης ακόμη ων, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο «Η Άμεση Ατραπος» και συγγραφέα τον κύριο …Mοuni Sadhu. (Και ναι, προφέρεται όπως διαβάζεται! 🙂 )
Αυτο, τώρα, αν γνωρίζεις στοιχειωδως κάποια πράγματα της ινδικης κουλτούρας, δεν είναι όνομα. Είναι τίτλος. Το …αιδοίον σημαίνει περίπου «ατημέλητος τριχωτος ασκητης, ερημίτης», και το sadhu είναι κάτι σαν όσιος, ή άγιος. Το όλον, περίπου «άγιος ασκητης» στα Ελληνικα.

Το βιβλίο αυτο δυστυχως τό ‘φαγε απ’ τη βιβλιοθήκη μου κάποιος «φίλος», και έκτοτε δεν το ξαναβρήκα πουθενα. Μάλλον ξεπούλησαν όλα τα αντίτυπα, και δεν υπήρχε ενδιαφέρον για επανατύπωση.

(Αταργάτις; Αν το βρεις και το σκανάρεις, σε θερμοπαρακαλω πάρε το Open Office, σώσε το σαν .pdf κι ανέβασέ το στο Scribd! Όχι στο Rapidshare και σ’ άλλους παραδόπιστους… Θα σου χρωστάω μια ζωη ευγνωμοσύνη!)

(Προσθήκη 2010-01-08: Έλα, τον βρήκαμε! Εδω το site γι’ αυτον, όπου μπορείτε να βρείτε μερικες πληροφορίες – και για τα βιβλία του. Πολωνος την εθνικότητα, ροδόσταυρος, αλλα το βιβλίο είναι καρπος της εκπαίδευσής του δίπλα στον Σρί Ραμάνα Μαχάρσι.
Το βιβλίο στα ελληνικα έχει τον τίτλο «Διαλογισμος», και όχι «Άμεση Ατραπος».
Ζητω συγνώμην! Τί να πρωτοθυμηθω, απο τόσα χαρτια που πέρασαν κατα καιρους απ’ τα χέρια μου!… Και αγγλιστι, το βιβλίο βρίσκεται εδω.)

Πάντως, πρόκειται όντως για δυναμίτη… μ’ αυτο ο γράφων είχε πάει στο θείο επίπεδο (ναι!) για …δύο δευτερόλεπτα!…

– Και πού το ξέρεις, ρε Εργοδότη, ότι είχες ανέβει εκει πάνω;

Διότι έδειξε όλα τα σημάδια!!! Δεν αισθανόμουνα τίποτε, έχασα τον εαυτο μου (την ατομικότητά μου), άρχισα να επεκτείνομαι στο άπειρο… και το απειροελάχιστο της προσωπικης συνείδησης που απέμεινε, τρόμαξε τόσο, που με τράβηξε πίσω.
Γι’ αυτο σας λέω… Αυτα τα πράγματα δεν γίνονται για πλάκα, και μην ακούτε παραμύθια! Πάντα θέλεις τις απαραίτητες προϋποθέσεις (ως φοιτητης είχα άπειρο ελεύθερο χρόνο, χρήματα όσα χρειαζόμουνα, και σχεδον καθόλου έγνοιες – κι ούτε έτρωγα σα βόδι, όπως τώρα), …και σίγουρα θες και έμπειρο οδηγο! Μην πολυεπιχειρείτε τέτοιες ιστορίες μόνοι-ες σας…
Επίσης, να σας πω ότι, παρα το ότι έβγαλα με μικρη προσπάθεια τις τελευταίες ασκήσεις της σειρας (απο πέμπτη και πάνω), στην πρώτη-πρώτη άσκηση τα είχα βρει μπαστούνια! Έπρεπε να κοιτάζω ένα ρολόϊ με δείκτες για δύο λεπτα, χωρις να κάνω σκέψεις! Κράτησα είκοσι …δεύτερα, και η πρώτη σκέψη μπούκαρε μέσα στο μυαλο μου, σα νερο που έσπασε υδροηλεκτρικο φράγμα… και η αφεντια μου μούσκεμα στον ιδρώτα!

Αργότερα έμαθα πως είχα «ανέβει» πολυ σε προηγούμενες ζωες μου, γι’ αυτο και κάποια πράγματα μου βγήκαν τόσο εύκολα…

Τώρα, όπως είμαι, ανεβαίνω πανεύκολα στο ανώτερο αστρικο, αλλα προτιμω να είμαι ένας καθημερινος άνθρωπος με μία καθημερινη ζωη. Το ψιλοπαλεύω, βέβαια, πότε-πότε (τις ελάχιστες φορες που θα με πιάσει ενθουσιασμος για κάτι τέτοιο – και θα μπορω) και με τη μέθοδο της «σχολης» για αιτιατο και παραπάνω, αλλα είναι σα να προσπαθω να μάθω …Κινέζικα! 🙂
Εσεις, ωστόσο, κρατήστε το γεγονος ότι δεν σας μιλάει κάποιος άσχετος.

Επειδη, όμως, έγραψα (σε σχόλιο στην προηγούμενη συνέχεια) πως αυτα δεν είναι απλως κάποιες θεωρητικες πομφόλυγες, για τις συνέπειες όλων αυτων θα μιλήσουμε στην επόμενη συνέχεια του παρόντος. Του …χρόνου! 🙂

Ως τότε, φιλάκια και τσιμπιες στα μαγουλάκια! Να μου είσαστε όλοι-ες καλα!

Προς τον Θεο – I

11 Σχόλια

ς υποθέσουμε ότι κάποια στιγμη της ζωης σας αναρωτηθήκατε – μ’ όση σημασία, τέλος πάντων, έχουν οι λέξεις σε μια τέτοια περίπτωση:

  • Τί είναι «Θεος»;
  • Αν υπάρχει.
  • Πώς φτάνουμε σ’ Αυτον.

Ας υποθέσουμε, τώρα, ότι ψάξατε – αλλα δεν βρήκατε απαντήσεις.
Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι συνεχίζετε το ψάξιμο. Έ, λοιπον, γι’ αυτο βρίσκεται ο Εργοδότης εδω, για να σας απαντήσει! 🙂

Την πρώτη ερώτηση δεν μπορω να την απαντήσω – τουλάχιστον, δεν μπορω να την απαντήσω καλα. Μπορω, όμως, να πω ότι Θεος είναι το άπειρο!
Τη δεύτερη ερώτηση μπορω να την απαντήσω σαφως: Η ερώτηση είναι λάθος! Γιατί; Διότι, όταν φτάσεις σ’ αυτο το σημείο, να αισθανθεις, να βιώσεις την ύπαρξη του Θεου, θα καταλάβεις πόσο δίκιο έχει το αρχαίο ταοϊστικο ρητο:

Ύπαρξη και ανυπαρξία είναι ένα και το αυτο.

Η τρίτη ερώτηση, τώρα, είναι μεγάλη ιστορία. Υπάρχουν σχολες και σχολες, δάσκαλοι και δάσκαλοι… Ωστόσο, ο Εργοδότης θα σας κάνει εισαγωγη στο θέμα, όπως γνωρίζει αυτος τα πράγματα.

Λοιπον, για να φτάσεις στο επίπεδο του Θεου απο το επίπεδο του ανθρώπου, όπου βρισκόμαστε, υπάρχουν άλλα τρία επίπεδα απ’ ανάμεσα. Πάρτε σχήμα, και ρίχνουμε ανάλυση μετα.

Ιδου τί λέει το σχηματάκιον!

Όταν ξεκινάει μία ψυχη, κάπως σαν σταγόνα ξεκομμένη απ’ τον μεγάλο ωκεανο, να κατεβει σε ανθρώπινο σώμα, «ενδύεται» κατα σειρα:

  • την ατομικότητα στο υπεραιτιατο επίπεδο,
  • το συναίσθημα στο αιτιατο επίπεδο – για την ακρίβεια, τη δυνατότητα αρνητικων συναισθημάτων (μίσους, κτλ), διότι η αγάπη ισχύει εξ ορισμου παντου (σε όλα τα επίπεδα) και δεν χρειάζεται να την «αποκτήσεις»,
  • τη μορφη (εικόνες, χρώματα, ήχους) στο αστρικο (ή αιθερικο) επίπεδο, και τέλος
  • την ύλη στο φυσικο (ανθρώπινο) επίπεδο.

Θα μπορούσα να φτιάξω το σχήμα σαν σειρα ομοκέντρων κύκλων, για να σας δείξω τη δεύτερη εκδοχη, που λέει ότι αυτα τα «ενδύματα» είναι κάπως σαν τα στρώματα του κρεμμυδιου… αλλα θεωρω αρκετα παραπλανητικη αυτη την εικόνα.
Τέλος πάντων, όταν ξεκινάμε να (ξανα)φτάσουμε στον Θεο, «απεκδυόμαστε» όλα τα προηγούμενα κατα σειρα.

Οι αποστάσεις μεταξυ των επιπέδων στο σχήμα προσπαθουν ν’ απεικονίσουν την πραγματικότητα, αν και όχι υπο κλίμακα. Ειδικα η απόσταση απο το υπεραιτιατο επίπεδο στο θείο είναι τεράστια – και φυσικα, η μεγαλύτερη απ’ όλες. Αυτη η συγκεκριμένη απόσταση αποκαλείται στα ινδικα «μάχα σούνα», δηλαδη…

…Δεν ξέρετε …Ελληνικα; 🙂

Μέγα κενο!!!

Εαν ρωτήσετε οποιονδήποτε Φιλόλογο, θα σας πει ότι οι «ινδοευρωπαϊκες» γλώσσες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τις γλώσσες «σέντουμ» και τις γλώσσες «κάταμ» – ανάλογα πώς προφέρουν το «εκατο». Η Ελληνικη είναι κάταμ, ενω η Σανσκριτικη σέντουμ.
Παρομοίως, έχουμε «μάχα ράτζα» (μαχαραγιας) ίσον «μέγας ρήξ», κτλ κτλ. (Η ελληνικη λέξη για τον βασιλια είναι η «ρήξ» και η «άναξ». «Βασιλευς» -«καζιρέου» στα γραπτα μυκηναϊκα- κατα κυριολεξίαν είναι ο αρχηγος της συντεχνίας των χαλκωματάδων!)

– Καλα, ρε Εργοδότη! Λέγαμε εμεις ποτε στα Ελληνικα «μάχα» το μέγα; – Έτσι φαίνεται! Τουλάχιστον στα γραπτα Μυκηναϊκα… Άλλως τε, στην Ιλιάδα υπάρχει ο γιατρος Μαχάων! Πιστεύω τώρα να καταλαβαίνετε την ετυμολογία του ονόματός του!

Ενδιαφέρον το μάθημα συγκριτικης γλωσσολογίας; 🙂 Πάμε, όμως, ξανα σ’ αυτα που συζητούσαμε.

Μερικες σχολες βάζουν ως επίπεδο (λίγο πάνω απ’ το αιτιατο) και την Akasha – τα περίφημα «ακασικα αρχεία», για τα οποία σίγουρα κάπου θα έχετε ήδη διαβάσει μερικα πράγματα. Δηλαδη, ένα είδος μιας παγκόσμιας συμπαντικης άϋλης βιβλιοθήκης, που έχει γραμμένα τα πάντα! Παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα. Ωστόσο, ο Εργοδότης δεν δέχεται αυτη την εκδοχη.

Ο τρόπος, τώρα, με τον οποίο αρχίζουμε ν’ «ανεβαίνουμε» προς τον Θεο, είναι κατ’ εξοχην ο διαλογισμος. Με κάθε μορφη: αυτοσυγκέντρωση, γιόγκα, κτλ κτλ. (Παρεμπιπτόντως, «γιόγκα» σημαίνει «ένωση» – με τον Θεο, βέβαια.) Υπάρχουν, όμως, και άλλες καναδυο οδοι: η έμπνευση και οι -χωρις αναμονη αντικρύσματος- καλες πράξεις. (Το σοφο του Ελληνικου Λαου: «- Κάνε το καλο και ρίχ’ το στο γυαλο!»)
Υπο το πρίσμα της τελευταίας οδου, ο γράφων έχει δει άπειρες φορες τον Θεο… στο βλέμμα ζώων και μικρων παιδιων!

Να πούμε ακόμη δυο λόγια για το τί «παίζει» στα διάφορα επίπεδα!

  • Το φυσικο το ξέρετε! 🙂
  • Το αστρικο είναι αυτο, που μας παρέχει την ικανότητα θεραπείας απο μακρια και την ικανότητα «όρασης» παντου στο Σύμπαν, χωρις περιορισμους χώρου και χρόνου (πχ προφητείες, κτλ). Έχει κι άλλες ιδιότητες, πχ υπάρχουν αστρικα αρώματα: μυρίζεις μια ωραία μυρωδια, και δεν ξέρεις απο πού προέρχεται (για παράδειγμα, στο Άγιο Όρος πολλοι επισκέπτες έχουν μυρίσει ξαφνικα …λεμόνι, χωρις να υπάρχουν λεμονιες εκει γύρω), αλλα δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες.
  • Το αιτιατο είναι αυτο, που δημιουργει τις αιτίες των γεγονότων – εκ ου και τ’ όνομα. Εκει, δηλαδη, παίζεται το κοσμικο σκάκι, ανάμεσα στο Καλο και το Κακο! (Τώρα ξέρετε ποια ακριβως συμπαντικη διαδικασία αναπαριστα ο Κασπάρωφ και οι συμπαίκτες του! Κάποτε θα μιλήσουμε και γι’ αυτα… Αλήθεια, Αρίστο, παίζεις …τάβλι; Μια που ξέρεις τα περι Τιτάνων και Διονύσου!… 🙂 )
  • Το υπεραιτιατο είναι ένα επίπεδο κάλμας. Εκει δεν συμβαίνουν πολλα πράγματα, παρεκτος του ότι (αν ανεβεις εκει) είσαι ένας μικρος θεος!
  • Τέλος, το θείο επίπεδο δεν νομίζω να χρειάζεται εξήγηση! «Έν το πάν!», που είπε και ο πρόγονος!

Επίσης, σε κάθε επίπεδο υπάρχουν και υποεπίπεδα. (Πιστεύω ότι τα πιο γνωστα απ΄αυτα θα σας είναι ήδη -απ’τη βιβλιογραφία- το κατώτερο αστρικο -εφιάλτες, βασκανία, κτλ- και το ανώτερο αστρικο.) Πάλι, όμως, δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες.
Τέλος, να σας εξηγήσω τους όρους «μικρη διάλυση» και «μεγάλη διάλυση», που αναγράφονται στο σχήμα:

Όταν, λέει, περάσουν κάτι τρισ- ή τετράκισ- εκατομμύρια χρόνια, αυτο, λέει, είναι μία «εισπνοη του Βράχμα» (η ινδικη «Αγία Τριάδα»: Βράχμα ίσον ο Θεος ως δημιουργος, Βισνου ο Θεος ως συντηρητης -του Σύμπαντος, όχι καυστήρων! 🙂 -, και Σίβα ο Θεος ως καταστροφέας), ή αλλοιως μία «συμπαντικη ημέρα». Άλλα τόσα χρόνια αποτελουν την «εκπνοη του Βράχμα», ή μία «συμπαντικη νύχτα». Όλο μαζι αποτελει ένα «συμπαντικο εικοσιτετράωρο», και δεν ξέρω σε πόσα τέτοια ο Θεος αποφασίζει να διαλύσει τα κατώτερα επίπεδα, μέχρι και το αιτιατο – και να τα ξαναφτιάξει απ’ την αρχη.
Σε κάποιο …πολλαπλάσιο του παραπάνω χρόνου λαμβάνει χώραν και η «μεγάλη διάλυση», κατα την οποία διαλύεται και το υπεραιτιατο.

Και ο Θεος, κάποια …στιγμη, τα ξαναφτιάχνει όλα απ’ την αρχη…

Τί κρύβει η Μήλος;

18 Σχόλια

πο σύμπτωση («απο σπόντα», που λένε), διαπράττοντας ένα απο τα ελάχιστα γραμματικα λάθη μου -σε σχόλιό μου στο μπλόγκι του δημοσιογράφου κ. Χατζάρα «Δελτίο των 11»-, γνώρισα το ιστολόγιο του «Αρχαίου»… ο οποίος «αρχαίος» με διόρθωσε (ορθογραφικως)!

Ο «αρχαίος» οικοδεσπότης έχει άκρως ενδιαφέροντα θέματα, ένα εκ των οποίων μου τράβηξε την προσοχη παρασάγγας περισσότερο απ’ τα υπόλοιπα: μπαμ έκανε! Συγκεκριμένα, τί κρύβει η Μήλος (ναι, το γνωστο νησι) – αν, βέβαια, κρύβει κάτι.

Προσωπικα, γνωρίζω – και θα γράψω και δυο λόγια:

  • Την άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία της Αφροδίτης της Μήλου, και το πώς αυτη τελικα έφτασε στο Λούβρο.

Δεν πήραν το άγαλμα οι Γάλλοι, έτσι απλα. Η Αφροδίτη βρέθηκε σε ειδικα διαμορφωμένη κρύπτη απο έναν αγρότη (τον Γεώργιο Μποτίνη), ο οποίος έσκαψε το χωράφι του …λίγο βαθύτερα απ’ το συνηθισμένο! (Μου φαίνεται ότι είχε προηγηθει καταιγίδα, η οποία παρέσυρε μεγάλο μέρος του χώματος.) Μετα, και ενω ο κόμης Μαρσελίς έκανε διαπραγματεύσεις (στο χρηματικο αντίτιμο) για την αγορα του αγάλματος, εμφανίστηκε ένας …καλόγερος, ο οποίος έκανε τα πάντα για να …μην φυγαδευτει το άγαλμα, και ο οποίος έφτασε μέχρι ένοπλης συμπλοκης με τους Γάλλους, κατα τη διάρκεια της οποίας τον σκότωσαν, και μετα φόρτωσαν το άγαλμα στο πλοίο τους με την ησυχία τους.
Και μάλλον τα δύο χέρια του αγάλματος έσπασαν και «χάθηκαν» κατα τη συμπλοκη αυτη… Λέγεται πως το ένα χέρι κρατούσε έναν καθρέφτη (στον οποίο κοιτούσε η θεα το πρόσωπό της) και το άλλο ένα …μήλο!

Να μην επεκταθούμε, αλλα καταλαβαίνετε πολυ καλα τί σημαίνουν όλ’ αυτα: οργανωμένες κρύπτες (διαφύλαξης του αρχαίου πολιτισμου μας) κατα τη διάρκεια των αιώνων καθως και ύπαρξη φυλάκων! Και, πιστεύω, όχι μονάχα στη Μήλο!

  • Την ύπαρξη στη Μήλο κατακομβων, απο τους πρωτοχριστιανικους αιώνες.

Ενδιαφέρον θέμα κι αυτο, διότι τα αρχαία θρησκευτικα κέντρα του Αιγαίου (Δήλος, κτλ) είναι τελείως διαφορετικα απο τα (πρωτο)χριστιανικα (Πάτμος, Μήλος, κτλ). Ίσως σκαλίσουμε άλλη φορα τα γιατί και πώς αυτης της μετατόπισης, αλλα δεν υπόσχομαι.

  • Την ύπαρξη της οχιας της Μήλου, η οποία έχει πολυ περισσότερο δηλητήριο απο τις οχιες της ηπειρωτικης Ελλάδας. Νά ‘τηνε!

Φυσικα και είναι θανατηφόρα! Θεωρείται (και είναι) προστατευόμενο είδος υπο εξαφάνισιν, και η κατοχη της και η εμπορία της (και η εξαγωγη της) τιμωρούνται.
Υπήρχε προ ετων μία ηλίθια μόδα, να έχουν διάφοροι παλαβοι ερπετα ως …»κατοικίδια» (ιγκουάνες, κτλ), οπότε διάφοροι γείτονες και «σύμμαχοι» Ιταλοι ερχόντουσαν για διακοπες στη Μήλο, και με την ευκαιρία πιάνανε και μερικες οχιες του νησιου προς εξαγωγη εις τας Ευρώπας… για να βγουν τα έξοδα! (Μετα, βέβαια, πιάνανε οι αστυνομικοι οι δικοι μας αυτους! 🙂 )

  • Την ύπαρξη ορυκτου πλούτου στη Μήλο, αλλα δεν θυμάμαι αυτη τη στιγμη ποια ορυκτα ακριβως. (Κούπ; Και με την ευκαιρία: επαναλειτούργησε το ορυχείο σμύριδας στη Νάξο, που είχε εγκαταλειφθει απο το 1955; Άλλη φάση και η Νάξος!… Στη μέση του πουθενα έχει ναο με διακόσμηση της εποχης της …εικονομαχίας!!!)


Ε
ντάξει όλ’ αυτα, αλλα η είδηση, που αναδημοσίευσε (και ψιλοσχολίασε) ο «αρχαίος», είναι πέρα για πέρα παλαβη:

  • Τουρκικο πλοίο, που κατέπλευσε στη Μήλο, κουβαλούσε 39 κιλα χασις (μάλλον Προύσσας, ένθα και η καλη ποιότητα 🙂 ), και φόρτωσε …χώμα Μήλου, για μεταφορα στην Ολλανδία!

Τί να το κάνουν το χώμα; Δεν έχουν δικο τους; Το τρώνε και τους αρέσει η γεύση;

Μία ακόμη αναδημοσιευμένη και σχολιασμένη (απ’ τον «αρχαίο») είδηση περι Μήλου είναι εξηγήσιμη, διότι έχει να κάνει με την χριστιανικη παράδοση στην Ελλάδα.

Αλλα το χώμα;!

Εαν κάποια αναγνώστρια/κάποιος αναγνώστης βγάζει (στην επιφάνεια τυχον κρυμμένο) νόημα απ’ όλα τα παραπάνω (Αφροδίτη, χώμα, οχια, κατακόμβες, Ολλανδία…), ή μπορει να τα συνδυάσει ως ψηφίδες σε μια μεγαλύτερη εικόνα, ευπρόσδεκτη/ος μετα …βαΐων και κλάδων!
Φυσικα, ενδιαφέρον θα είχε να δούμε πόσοι και τί είδους (διάβαζε: πιθανον πρακτόρια) Ολλανδοι επισκέπτονται τη Μήλο, αλλα είμαι αναρμόδιος.

Το μαγαζι – 2009-12-13

11 Σχόλια

ο αποψινο σημείωμα αναφέρεται κυρίως στα της ψηφοφορίας της 16ης Οκτωβρίου 2009. Το ερώτημα ήταν αν δέχεστε να διαβάζετε καθημερινα τρία μπλόγκια δικα μου «εκει», αντι για ένα «εδω», όπου:

  • «εκει» ίσον η WordPress,
  • κι «εδω» ίσον αυτο εδω το μπλόγκι.


Τ’ αποτελέσματα (και μάλιστα, χωρις να ψηφίσω εγω) ήταν 6 (έξι) ναι και 22 (εικοσιδύο) όχι, άρα τα πράγματα θα μείνουν ως έχουν. Ό,τι πει το σεβαστον κοινον!

Όμως, εξακολουθουν να υπάρχουν τα προβλήματα, που οδήγησαν στην ψηφοφορία. Αλλα, υπο το πρίσμα των αποτελεσμάτων, θα σας πω και πώς θα λυθουν.

Το πρώτο πρόβλημα ήταν το τί θα γίνει με τα όποια καθαρως πολιτικα άρθρα, τα οποία τυχον σκόπευα να γράψω. Διότι αυτα αφ’ ενος ήσαν και παραμένουν αταίριαστα με τον χαρακτήρα του μπλογκιου, και αφ’ ετέρου έχουν γκρίζο έως μαύρο χαρακτήρα! Σχεδον αναγκαστικα, μια που η σημερινη πολιτικη σκηνη είναι γεμάτη μαυρίλα κι απαισιοδοξία.
Η λύση είναι ν’ ανεβάζω το σχετικο υλικο στο μπλόγκι «Ιδιαζόντως», μια που η οικοδέσποινα μου έκανε την τιμη να με ορίσει συν-συγγραφέα. Έτσι κι αλλοιως, τα πολιτικα μου άρθρα θα βγαίνουν σε αναλογία με τούτα εδω περίπου ένα προς 70-80 (δεν με πιάνει συχνα το μικρόβιο!), άρα δεν πρόκειται να χάσετε και πολλα, αν δεν τα διαβάζετε εδω πέρα.

Το δεύτερο πρόβλημα ήταν το ότι η Blogspot δεν μου δίνει πολλες εναλλακτικες λύσεις, για να φτιάξω μία αξιοπρεπη σελίδα περιεχομένων, ώστε να διευκολύνεται ο αναγνώστης είτε (α) να πιάνει την αρχη των δημοσιευμένων άρθρων, είτε (β) να βλέπει τα «προσεχως». Στο κάτω-κάτω, ένας τέτοιος κατάλογος θα διευκόλυνε κι εμένα! (Αντι να τον έχω διαρκως στο μυαλο μου, ή να γράφω τις εμπνεύσεις μου στο μπλοκάκι, όπου γράφω και τις …τηλεφωνικες παραγγελίες της συζύγου για τα ψώνια! Τρομερο αίσχος: η προχωρημένη έρευνα, ομου και παρέα με τα ζαρζαβατικα της λαϊκης! Ώ, Θεοι!… 🙂 )
Το πρόβλημα αυτο θα το λύσω δια της πλαγίας οδου, και θα σας ανακοινώσω τη λύση, ώστε να μην τρέχετε σε άλλα δικα μου μπλόγκια μίας και μοναδικης σελίδας, που θα παίζουν τον ρόλο του ταξιθέτη.

Αυτα για σήμερα!

Υγ: Τα «προσεχως», που έπρεπε να γράψω εδω απόψε …αναβάλλονται. Πάντως, ένα -και πολυ σύντομα- είναι η σχέση αναρχισμου και Πανος.
Υγ 2: Αρίστο, είδες πως δεν κάνω επεμβάσεις στα κείμενά σου. (Ή τιμάμε πραγματικα τους φίλους μας, ή -με το συμπάθειο- κλάνουμε…) Ούτε κάν αισθητικες! Αλλα έχω μία επιθυμία, αν συμφωνεις κι εσυ: θα ήθελα να σου φτιάξω μία σειρα αρχιγράμματα, που να ταιριάζουν με τα άρθρα σου – και οπτικα να καταλαβαίνει αμέσως ο αναγνώστης ποιος γράφει.
Θα σου τα στείλω με το e-mail, αν θες, ή, αν βαρυέσαι τα πολλα-πολλα, θα τα βάζω εγω, κάθε φορα που θ’ ανεβάζεις κείμενο. Πες μου μόνο αν τελικα τα θες, κι αν θα είναι μονοτονικα ή πολυτονικα. (Για τα δεύτερα, δεν έχω πολλες επιλογες – μάλλον θα δουλέψω την Palatino. Αλλα θα ρίξω και μια ματια στο Ιντερνέτι για καμια άλλη δωρεαν πολυτονικη γραμματοσειρα.)

Τα πιο ωραία λαϊκα!

15 Σχόλια

υτο κι αν είναι «υπόγεια ρεύματα»!!!

Παρακολουθούσα το βράδυ της Κυριακης, 6 Δεκεμβρίου 2009, τις ειδήσεις στην τιβη. Τί άλλο; τα ρεπορταζ απ’ την επετειο του «Δεκέμβρη» (2008)… Ώσπου έφτασε η ειδησεογραφία στα γεγονότα στο Κερατσίνι, δηλ. την εκκαθάριση απ’ την Αστυνομία του «στεκιου αντιεξουσιαστων» και την -ως αντίμετρο!- κατάληψη του δημαρχείου Κερατσινίου απ’ τους προειρηθέντες «αντιεξουσιαστες».

Κι εκει έμεινα άφωνος.

Όπως πολυ καλα γνωρίζετε, βλέπω τα πράγματα κάπως διαφορετικα. Λοιπον, έψαξα και βρήκα (σχετικα εύκολα) το φιλμάκι των σχετικων ειδήσεων, απ’ το ψηφιακο αρχείο της ΕΡΤ, οπότε και θα σας παραθέσω τις εικόνες που μου έκαναν εντύπωση. (Καλα, μιλάμε για προχειροδουλεια. Λίγο υλικο και κακης ποιότητας. Ποιος ξέρει τί λεφτα τσεπώσανε πάλι τα σαΐνια απ’ τον Έλληνα φορολογούμενο και τας Ευρώπας…)

Το συγκεκριμένο φιλμάκι είναι κακης ποιότητας (κατα στιγμες είναι θολο, έχει «τραβήγματα», κτλ κτλ), καθόλου δημοσιογραφικο, και υποθέτω ότι το κατέγραψε κάποιος πονηρος με κινητο, για να το μοσχοπουλήσει μετα στα κανάλια. Τέλος πάντων, τη δουλεια του την κάνει.

Ιδου η πρώτη εικόνα:

Ιδου και η δεύτερη:

Εκτος απ’ το κατασχεμένο υλικο των «αντιεξουσιαστων», την προσοχη μας τραβάνε αμέσως τα πλακάκια! Αν θέλουμε ν’ αρχίσουμε την ανάλυσή μας απο το σημείο αυτο, (πιστεύω πως) μπορούμε εύκολα να βρούμε:

  • (α) τη χρονολογία κατασκευης του σπιτιου (σαφως μονοκατοικία που διατηρήθηκε, και δεν την έφαγε η μπουλντόζα), η οποία είναι κάπου ανάμεσα 1920 και 1960,
  • (β) το εργοστάσιο που έφτιαξε τα πλακάκια (δεν ήταν πολλα… κάπου 7-8 σ’ όλη την Ελλάδα δούλευαν αυτα τα μοτίβα – εκτος αν κάνω χοντρο λάθος, και με διορθώσει είτε η «Ομάδα Παυσανίας», είτε ο «Τρελλος του χωριου»),
  • και (γ) και κυριώτερον, τους πάλαι ποτε ιδιοκτήτες!

Πιστεύω πως κι αυτες οι πληροφορίες είναι πολυ ενδιαφέρουσες, αλλα δεν μπορω να κάνω κάτι σ’ αυτο το σημείο για να τις βρω.

Εν πάσει περιπτώσει, προχωράμε με όσα διαθέτουμε! Κι ενω σφυρίζουμε τα «πιο ωραία λαϊκα σε σπίτια με μωσαϊκα τα είχαμε χορέψει…», παρατηρούμε ότι τα συγκεκριμένα πλακάκια φέρουν ένα οκτάγωνο σχήμα, που στον αποκρυφισμο θεωρείται το σύμβολο του Σείριου. (Ναι, θυμόμαστε και την όλη νεομυθολογία περι καταγωγης των Ελλήνων, κτλ.)
Θα μου πεις ότι το οκτάγωνο «παίζει» πολυ και στους μωαμεθανους, αλλ’ ας το προσπεράσουμε αυτο, θα ξεστρατίσει πολυ η κουβέντα. (Ουσιαστικα, κάτι τέτοια σχήματα στον ισλαμικο κόσμο προέρχονται απο πυθαγορικες ιδέες, αλλα είπαμε: δεν επεκτεινόμαστε.)

Πάμε παρακάτω, με τις δύο επόμενες εικόνες – μοτίβο «μαίανδρος»:

και το δεύτερο πλάνο με τον μαίανδρο:

Μπορει κανεις να βρει σε ποια γλώσσα ανήκουν τα γράμματα της πρώτης φωτογραφίας με τον μαίανδρο; Είναι αυτη που υποψιάζομαι; (Θα δείτε παρακάτω τί εννοω.)

Και τέλος, έχουμε τον κεραυνο που με χτύπησε:

Με την ευκαιρία: μπορει κανεις να μου πει τ’ είν’ αυτο το φαντασματάκι πάνω απ’ το ταύ; Σα γρια μάγισσα, που πάει να βαρέσει κάποιον με την τσάντα με τα ψώνια της λαϊκης, μου φαίνεται εμένα! 🙂

Εσεις, τί βλέπετε στην επιγραφη; μία λέξη με μαύρα γράμματα, όπου το κεντρικο Α είναι κόκκινο και τονισμένο; «ερμητικα χρώματα», είπατε; Μπράβο σας, κάτι μάθατε απ’το μπλόγκι!
Εγω, όμως, βλέπω και κάτι άλλο! Αυτο:


Εντυπωσιαστήκατε; Θά ‘πρεπε! Τί διάολο, μπρίκια κολλάμ’ εδω πέρα; 🙂

Η επτάφωτος λυχνία (ή «μενόρα») σαφέστατα συμβολίζει τον Ήλιο και τους έξι εσώτερους πλανήτες του ηλιακου μας συστήματος (μαζι με τον Φαέθωνα), αν και το κηροπήγιο του Ήλιου θά ‘πρεπε να βρίσκεται στην άκρη, όχι στη μέση. Εσεις, τώρα, κάντε έναν συνδυασμο με το πώς ήταν χτισμένη η Ποσείδεια, πρωτεύουσα της Ατλαντίδας (κύκλοι μέσα σε κύκλους, επτα τον αριθμο), ώστε να μπαίνετε σιγα-σιγα στο νόημα… όταν θά ‘ρθει η ώρα να γράψω τα δικα μου για τον Φαέθωνα.

Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει κι ακόμη μία κρυμμένη συμμετρία… πολυ δυσκολότερη αυτη να τη δει το μάτι (αλλα κι εντυπωσιακότερη). Αν δεν την μυριστήκατε ακόμη, δεν σας κακίζω. Νά ‘την, όμως, να μη σας κρατάω σε αγωνία:

Θυμάστε τα ποστάκια μου (ένα, Α έως Κ – και δύο, Ξ έως σαμπί) με τη σχετικη θεωρία και τους πίνακες αντιστοιχίας; Θυμάστε ότι ο Ταύρος και η Παρθένος είναι -ακόμη- τα δύο «ορφανα» του ζωδιακου; (Εδω «απεικονίζονται» με τους νυν κυρίαρχους πλανήτες τους.) Θυμάστε ότι ο συνδυασμος Λέων (ή Ήλιος) και Υδροχόος (ή Ουρανος) δείχνει την κατεύθυνση του άξονα του κηρύκειου;

Θυμάστε, ακόμη, πού αλλου έχουμε βρει τα δύο «ορφανα» – συν την αναφορα στο κηρύκειο;

Εντυπωσιαστήκατε πάλι; Ευχαριστω! 🙂

Θα μου πεις… εντάξει, αλλα «περισσεύει» ένα ταυ, που δεν φαίνεται σ’ αυτο το σχήμα. Πολυ σωστα! Δεν φαίνεται στο αέτωμα (μπορει, βέβαια, νά ‘ναι «κρυπτογραφημένο» στον μαρμάρινο σταυρο απο πάνω), αλλα φαίνεται εδω:

Θυμάστε που (στο δεύτερο άρθρο της σειρας με τα καλλιτεχνικα κατορθώματα του «Σωκράτϋ») είχα ρωτήσει -τους τυχον επαΐοντες αναγνώστες-, και μάλιστα χωρις να εξηγήσω ο,τιδήποτε, αν επίκειται (επαν)ανακάλυψη (ή ανακοίνωση επαν-ανακάλυψης) πλανήτη του ηλιακου μας συστήματος τον προσεχη Απρίλιο;
Ο λόγος ήταν ότι (γνώριζα ήδη πως) το ταύ και το μύ είναι ο Άρης και ο Κριος, ενω το Σ η Αφροδίτη (ή ο Ήφαιστος, ως κόππα – S). Εν πάσει περιπτώσει, το έγραψα κάπως «λογοτεχνικα»: στον Κριο βρίσκεται ο Ήλιος κάθε Απρίλιο – αλλα ο Άρης μπορει να βρεθει οποτεδήποτε. Ο Άρης κάνει τρεις περιστροφες του Ήλιου κάθε τέσσερα γήινα χρόνια, και για το πότε θα περάσει απ’ τον Κριο, είναι εύκολο να το βρούμε: αρκει να κοιτάξουμε σχετικους πίνακες. (Στο www.astro.com γράφει πως σήμερα, 11 Δεκεμβρίου 2009, ο Άρης βρίσκεται στις 19 μοίρες του Λέοντα. Άρα, θα ξαναπεράσει απ’ τον Κριο σε περίπου 10 μήνες… χοντρικα, κάπου τον ερχόμενο Οκτώβριο.)

Τέλος, λέω να σας εντυπωσιάσω ακόμη μία φορα: το σύμβολο του «V for Vendetta», το οποίο πολυ γουσταρίζουν οι αναρχοαυτόνομοι, δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρα ένα ανεστραμμένο «άλφα» σε κύκλο, που παραπέμπει ευθέως στον Πάνα και το σαμπί.


Τονισμένο με κόκκινο επάνω σε μαύρο φόντο, ακριβως όπως το Α του «ΡΕΣΑΛΤΟ»…

Άρα, κι επειδη ο Άρης δεν έχει κυκλικη, γραμμικα εξελισσόμενη τροχια, αλλα ελλειπτικη,…
…λες να ξαναμπει ο Άρης στον Κριο στις…

«remember, remember, the 5th of November» – 2010;;;;;

Ή, τη συγκεκριμένη ημερομηνία να επαν-ανακαλυφθει ο Πάν;

Όπως και νά ‘χει, ρίξτε και μια ματια στα πρόσφατα του Γκόρο.

Τέλος πάντων, την υπόλοιπη σημειολογία των εικόνων απ’ το «στέκι αντιεξουσιαστων» δεν τη συζητάω, παραείναι εύκολη. Βαρεια ακουμπισμένη δίπλα σε σπασμένο πλακάκι, δίπλα στον μαίανδρο… Τί θέλουν να πουν;

  • Ότι θα «σπάσει» η Ελλάδα;
  • Ή ότι η Ελλάδα θα τα σπάσει όλα με το …σφυρι του Θώρ (Δία) ;

(Σημειώστε πως το ψυγείο -και για λόγους που δεν θ’ αναφερθουν εδω αναλυτικα, αλλα είναι εύκολο να τους βρείτε: λίγο Γκόρο, λίγο το μυαλο σας…- συμβολίζει τους πόλους του Άρη, όπου σχετικα πρόσφατα πιστοποιήθηκε στρώμα πάγου. Άντε, να σας το κάνω δώρο:

  • Γιατί ειδικα ο Άρης; Επειδη η βαρεια είναι πολεμικο εργαλείο.
  • Γιατί, τώρα, ο Άρης, και όχι πχ ο Ποσειδώνας; Επειδη ο Άρης είναι συμβολικα η «πύλη» προς τα επερχόμενα γεγονότα.)

Όπως είδατε, μπορω εύκολα να καταλάβω τους συμβολισμους, αλλα δεν μπορω εύκολα να καταλάβω ποιος θέλει να δείξει αυτα τα πράγματα σε ποιον – και κυρίως, γιατί. Και δη, μ’ ένα άθλιας ποιότητας, ψιλο-λαθραίο φιλμάκι. (Ψιλο-λαθραίο, διότι είμαι σίγουρος πως δεν πήρε την επίσημη έγκριση της Αστυνομίας, για να προβληθει. Τα δελτία των οκτω περίμεναν -κι η τσέπη του «ρεπόρτερ» το ζεστο παραδάκι-, και ποιος χ.ζει τώρα τους γραφειοκράτες!)

Κάθε συνεισφορα στην κουβέντα είναι τα μάλα ευπρόσδεκτη.

Προσθήκη 2009-12-11, ίδια μέρα το βράδυ: Έκανα ένα λάθος, πάλι λόγωι βιασύνης. Απέδωσα το Λ στον Υδροχόο, ενω είναι το γράμμα των Ιχθύων. Πάντως, η γενικη εικόνα δεν αλλάζει.

Δυό του κλέφτη – II

14 Σχόλια

α να σ’ ακούω, προσγειωμένε αναγνώστη μου, να μου λες: «- Και πού βρίσκεται το εκπληκτικο; Όλ’ αυτα ήταν μελετημένα και προσχεδιασμένα!»

Δε λέω… Μια σειρα απο ιστορικα καταγεγραμμένα γεγονότα αυτο ακριβως δείχνει.

  • Οι αμερικάνοι μπορούσαν να διαβάσουν τα κρυπτογραφημένα σήματα των Ιαπώνων…
  • …Ενω οι τελευταίοι δεν έκαναν τίποτε απολύτως για να διορθώσουν την κατάσταση, παρα το ότι τους είχε προειδοποιήσει σχετικα ο «Γερμανος σαμουράϊ», ο Χαουσχόφερ.
  • Κι έτσι, οι αμερικάνοι μπορούσαν άνετα να προετοιμαστουν…
  • …και να παριστάνουν απο πάνω τους έκπληκτους και τους θιγμένους!
  • Έστειλαν τα πλοία της προκοπης μακρια απ’ το Περλ Χάρμπορ, δήθεν για ασκήσεις (ο Γιαμαμότο δεν βρήκε εκει τα αεροπλανοφόρα – και το πλήρωσε ακριβα ένα εξάμηνο μετα, στο Μίντγουέη), ενω στο λιμάνι άφησαν τα σαπιοκάραβα… μαζι με μερικα καλούτσικα, για να μη φανει η φάκα.
  • Έβαλαν ως αρχηγο των ενόπλων δυνάμεων Ειρηνικου μία μετριότητα, τον Κίμμελ (απ’ τα άτομα που συνήθως ξεφορτώνονται τα ανώτερα κλιμάκια της διοίκησης με μεταθέσεις μακρια απ’ τα πόδια τους). [01]
  • Κι έκαναν τα πάντα, ώστε τυχον έγκαιρες προειδοποιήσεις (για την επικείμενη επίθεση) των σταθμων ρανταρ να μην φτάσουν στον προορισμο τους!

Όμως…

Κάποια άλλα μάτια απο ψηλα, που δεν χαμπαριάζουν ούτε απο ψευταράδες αλογομούρηδες κι αλογοδόντηδες πολιτικάντηδες, [02] ούτε απο πονηρους εβραιομασώνους ιδιοκτήτες δημοσίων πλυντηρίων, κάποια άλλα μάτια, λέγω, φρόντισαν ώστε τα πράγματα να εξελιχθουν έτσι επακριβως – κι όχι διαφορετικα.

Είχ’ έρθει η ώρα της πληρωμης!

Σας παρουσιάζω, λοιπον, μία εικόνα απο συλλογη επικαίρων της εποχης εκείνης, που κυκλοφόρησε σχετικα πρόσφατα σε ντιβιντια (προσφορα κυριακάτικης εφημερίδας).

Ιδου το εξώφυλλο της συσκευασίας των ντιβιντιων:

Δείχνει κάποιον …»σύζυγο», «μαχητη της ελευθερίας και της δημοκρατίας» να υποθέσω.

Η εικόνα που θέλω να σας δείξω, τώρα, είναι το βυθιζόμενο μέσα σε φλόγες «Αριζόνα»…


…και προσέξτε, παρακαλω, τον υποτιτλισμο λίγο παρακάτω:

Δεν «κολύμπησαν» απλα «ζαλισμένοι», πήραν φωτια και κάηκαν ζωντανοι! Να είμαστε ακριβεις! (Λέτε να είπαν: «- Πάαινε παραδίπλα, κακο φλεγόμενο πετρέλαιο, να κολυμπήσουμε εμεις!»; Δε νομίζω…)

Σα να σ’ ακούω, πάλι, προσγειωμένε αναγνώστη μου, να με ρωτας: «- Και τί σχέση έχουν με μας όλ’ αυτα;»

Οι Αθηναίοι, στον «Οιδίποδα επι Κολονωι» του Σοφοκλη, ρωτάνε:
«- Απο πού είσαι, ξένε;»
«- Απ’ τη Θήβα!», απαντάει ο Οιδίπους.
«- Ώχ!», λέει ο χορος.
«- Απ’ τη γενια του Λάϊου!», συμπληρώνει ο Οιδίπους.
«- Ώχ ώχ!!!», ξανακάνει ο χορος.
«- Με λένε Οιδίποδα!«, τους αποτελειώνει.

Κι εκει, ο χορος ξεσπάει: «- Ιώ! Ιού!, Παπαί! Ιαττατταί! Φύγ’ απο ‘δω, καταραμένε!», κτλ κτλ κτλ.

Θέλετε, λοιπον, να σας πω τί σχέση έχει το Πέρλ Χάρμπορ με μας; Να σας πω… Γιατί όχι;
Άλλως τε, όλη η φασαρία έγινε για να σας πω!

Η χρονολογία «Σεπτέμβρης 1922» σας λέει τίποτε; (Εννοω, εκτος απ’ τις δήθεν ιστορικες ανοησίες της γνωστης Γαλλικους, περι «συνωστισμου».)

– Ώχ!

Μήπως υποψιάζεστε, πουλάκια μου, πού βρισκόταν το «Αριζόνα» τότε, και τί έκανε;

– Ώχ! Ώχχχ!!!

Θ’ αφήσω, όμως, άλλον να σας αποτελειώσει – το δικαιούται!

Απόμαχος καπετάνιος ο Λευτέρης Μαρματσούρης, πού ‘γινε και λιγάκι ποιητης – κι ελπίζω να διαβάζετε τα γράμματα στη σμίκρυνση.

Να το γράψω και σε κείμενο…

Τα θωρηκτα

Είχανε παρακολουθήσει οι Θεοι το έγκλημα.
Είχανε δει
το ενεργητικο μέρος
της παθητικης σύμπραξης των «πολιτισμένων»
στη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα.

Το ατμόνερο να ζεματάηι τους ικέτες.
Τα σπαθια να τους κόβουν τα χέρια.
Τις σιδερένιες βέργες να τους απωθουν.
Τα τυμπανισμένα πτώματα στον κόλπο της Ιωνίας.

Είχανε καταγράψει τα ονόματα των θωρηκτων οι Θεοι
κι αποφάσισαν:
Démocratie, αυτοβύθισμα στ’ ανοιχτα της Μπιζέρτας.
Iron Duke και Renown, αύτανδρα στη θάλασσα της Μαλαισίας.
Duillio, τορπίλλισμα στον Τάραντα.
Arizona, καταποντισμος στο Perl Harbor.

«Ώ Νέμεσι,… εν σοι δ’ εισι δίκαι θνητων…»

Κατάλαβες τώρα, προσγειωμένε αναγνώστη μου, τί εστι Θεία Δίκη;

Το αν υπάρχει, ή όχι, εγω προσωπικα δεν το συζητάω. Ειδικα όταν έρχεται ακριβως επάνω στον μετωνικο κύκλο του κάρμα: βλέπεις, 19 χρόνια (και κάτι ψιλα) χωρίζουν την καταστροφη της Σμύρνης απο το Pearl Harbor.

Κι αν νομίζεις, προσγειωμένε αναγνώστη μου, ότι τελειώσαμε, πάρε και τη χαριστικη βολη! Ξέρεις πώς ερμηνεύεται το σύνθημα της επίθεσης, το «Tora! Tora! Tora!»; «Τίγρης!» επι τρία. Η βιβλιογραφία μας λέει πως είναι λογοπαίγνιο, απο τα ακρωνύμια των ιαπωνικων φράσεων «επίθεση» και «επίθεση με τορπίλλες».

Ξέρεις, τώρα, ποιος «τίγρης» είν’ αυτος; Ποιο αιλουροειδες είν’ αυτο; Διότι είναι πολυ, μα πάααααρα πολυ συγκεκριμένο! Έ, λοιπον, νά ‘το και νά ‘το!!!

Είδες, αναγνώστη μου, πώς εκδικούνται οι Θεοι και οι Θεες των Ελλήνων;

Κι ας κλείσουμε μ’ ένα ακόμη συγκλονιστικο κείμενο, που αλίευσα στο μπλόγκι του ΜακΜάνου (εδω ο σύνδεσμος): Ιαπωνικο πλοίο, με φορτίο ακριβες πορσελάνες, έμπαινε στο λιμάνι της Σμύρνης ακριβως τη στιγμη που οι τσέτες «συνώστιζαν» τον κόσμο στη θάλασσα. Έ, λοιπον, ο καπετάνιος του, αντίθετα με τους «πολιτισμένους» δυτικους συναδέλφους του, πέταξε τις πορσελάνες στη θάλασσα, για να κάνει χώρο, να σώσει όσο το δυνατον περισσότερο κόσμο!…

Πάλι Ιάπωνας!

Ήξερα όλα τ’ άλλα που έγραψα, είχα το κείμενο έτοιμο στο κεφάλι μου μέσα, όταν διάβασα το ποστάκι του ΜακΜάνου κι έπαθα! Όντως, το Σύμπαν είναι μεγάλος συνομώτης…

Η δεύτερη συνέχεια της τριλογίας αφιερώνεται απ’ την καρδια μου στον Ελληνισμο της Μικρασίας, τον ανατολικο πνεύμονα της Ελλάδας μας! Και μην ξαναπείτε «χαμένες πατρίδες»! Θα σας μαλώσω! Δεν είναι «χαμένες», αλλα δανεισμένες! Προσωρινα!

Είδατε, όμως, η Ιστορία τί τόκους ζητάει, όταν έρχεται η ώρα της εξόφλησης! 🙂

Υγ: Τελικα, είναι και θα παραμείνουν μεγάλα τούβλα. Πεισματάρηδες, αμετανόητοι, και πέρα για πέρα συμπλεγματικοι! Δεν ξέρουν τη λέξη «συγνώμη»… αλλα φυσικα, μ’ αυτα τα μυαλα, ας μην περιμένουν να την ξέρουν κι οι άλλοι!

Ο λόγος, για όσα εξοργιστικα γράφει το σάϊτ των βετεράνων του «Αριζόνα». (Και υπογράφονται απο κάποιον …Vlach. Βλάχ; Μάλλον ρουμανικης καταγωγης. Όχι Έλληνας, διότι, όσο αλλοτριωμένος και νά ‘ταν, τέτοιες ανιστόρητες μαλακίες δεν θά ‘γραφε.
Να το συνδυάσω, όμως, και με το ότι η Ρεπούση είναι -λόγω επιθέτου- βλάχα; Και με το ότι η Σαμαρίνα έβγαλε ένα σωρο προδότες επι Κατοχης, που ονειρευόντουσαν …»βλάχικο πριγκηπάτο»; Σα να ξύνονται στη γκλίτσα του τσοπάνη, όλοι αυτοι! Δε φταίω εγω…)

  • Πρώτον, γράφει επι λέξει ότι το «Αριζόνα» έφτασε στη Σμύρνη στις 11 Μαΐου 1919, για να προστατεύσει ζωες αμερικάνων, κατα τη διάρκεια (κρατηθείτε) της ελληνικης …κατοχης του λιμανιου!!!!!

Ρε παλιολεχρίτες, «κατοχη» κάνατε εσεις (κι εξακολουθείτε να κάνετε) στη γη των Ινδιάνων – τους οποίους και γενοκτονήσατε δεόντως! Ο Έλληνας ποια «κατοχη» να κάνει στις πατρογονικες εστίες του, στις οποίες κατοικει (στην καταγεγραμμένη Ιστορία) εδω και χιλιετίες;

  • Δεύτερον, σα να μην έφταναν αυτα, το «ιστορικο» αυτο κείμενο μας λέει ότι προσέφερε προσωρινο («προσωρινο» ίσον μέχρι να βεβαιωθουν ότι οι εύζωνοι δεν τρώνε ανθρώπους) καταφύγιο και σε κάποιους Έλληνες… Δεν μας λέει, όμως, σε ποιους και γιατί!

Αλλα μπορούμε κάλλιστα να το βρούμε, με μικρη προσπάθεια!

Το ξέρουμε ότι εσεις οι αμερικάνοι προστατεύετε καλα τους χαφιέδες σας και τους πράκτορές σας (κι όταν παύουν να σας είναι χρήσιμοι, τους σκοτώνετε για να μη μιλήσουν), αλλα κι εμεις δεν είμαστε χαζοι. Τί σόϊ «Έλληνες» ήταν αυτοι, και γιατί είχαν λόγους να φοβούνται τους υπόλοιπους Έλληνες; Μήπως τίποτε εξωνημένα ανθρωπάκια, που ζάλιζαν τον έρωτα των συμπατριωτων τους με θρησκευτικη προπαγάνδα; Μήπως τίποτε «ένθερμα» μέλη των προτεσταντικων ιεραποστολων σας, σαν τους γιαχωβάδες; Έ;

  • Και τρίτον και εξοργιστικότερον, το κείμενο του Βλάχ κάνει ένα άλμα 14 ετων στο …κενο, κατα τα οποία (και κατα τη γνωμούλα του) προφανως το σκατοκάραβο βρισκόταν σ’ άλλον πλανήτη. Είδες, όμως, ο καπετάνιος ο δικος μας, κυρ-Βλάχ! Δεν το είδες; Τίποτε δεν μένει κρυφο υπο τον Ήλιον, κυρ-Βλάκ…

(Ούτε το ότι πχ η οικογένεια του εφευρέτη του περίφημου Mini, οι Ισηγόνηδες, φυγαδεύτηκαν τον μαύρο εκείνον Σεπτέμβρη απο …αγγλικο υποβρύχιο, επειδη ήταν «βρεττανικα υποκείμενα»! Προφανως το ίδιο υποβρύχιο, το οποίο φυγάδευσε και τον Στεργιάδη…)

Επειδη, όμως, είσαστε και παραμένετε τέτοιοι, επειδη με την επίδειξη έμπρακτης συγνώμης έχετε πάρει διαζύγιο, θα δείτε το επόμενο χτύπημα της Θείας Δίκης επάνω σας πόσο μεγάλο θα είναι! Μην αλλάζετε εσεις, συνεχίστε να κοιμάστε απ’ το ίδιο πλευρο, κι η τύχη σας δουλεύει…

Υγ 2: Η επόμενη συνέχεια της τριλογίας (και η οποία είναι ολόκληρη νουβέλλα!) θ’ αρχίσει να δημοσιεύεται στις 19 Μαρτίου 2010.

Σημειώσεις

[01] Τί να περιμένεις απο άτομο, που το μικρο του όνομα είναι …Σύζυγος (Husband) ;!
Είχαν κυκλοφορήσει και μερικα σαχλα ανέκδοτα εις βάρος του, όπως πχ:
Ρωτάει ο παλιος φαντάρος τον ψάρακα:
«- Γιατί δε γ.μάμε τη γυναίκα του Κίμμελ, ρε;»
«- Επειδη είναι γρια και άσχημη!», απαντάει το νεούλι.
«- Όχι ρε βλάκα, επειδη θα μας τσακώσει ο …Husband!», ξαναλέει ο παλιος.

(πίσω στο κείμενο)

[02] Δεν είναι μόνο τα ψέμματα που εξεστόμισε ο Φραγκλίνος Ντηλέηνο (ότι δήθεν δεν θα βγάλει τη χώρα στον πόλεμο), για να κερδίσει το 1938 τον λαοφιλη αντίπαλό του, ήταν και το ότι ο Λίντμπεργκ ήταν γερμανικης καταγωγης… Κάποια πράγματα ήταν όντως προαποφασισμένα πολυ πριν!

(πίσω στο κείμενο)

Δυό του κλέφτη – I

4 Σχόλια

ίχαν ξεκινήσει στα κρυφα απ’ τις Αλεούτιες νήσους στις 26 Νοεμβρίου, και τόσες μέρες έπλεαν προς τ’ ανατολικα μέσα σε μια φοβερη τρικυμία. Σα να μην έφταναν αυτα, είχαν χάσει στο μεταξυ πολλους συντρόφους τους, που κάναν την αποκοτια να παρακούσουν τον «μεγάλο» και να μη δεθουν με ζώνες ασφαλείας απ’ τα παραπέτα, όσο κάνανε δουλειες στο κατάστρωμα. Τα καράβια δε σταμάτησαν να τους μαζέψουν – ο «μεγάλος» είχε δώσει αυστηρη διαταγη: πρόσω ολοταχως και δεν σταματάμε για κανένα λόγο… κι έτσι, τους μάζεψαν τα κύματα οριστικα.

Λίγοι απ’ τους υπόλοιπους βρήκαν το κουράγιο ν’ αστειευτουν, με το που διάβηκαν τη γραμμη ημερομηνίας: είπαν πως αυτος είναι ένας εύκολος τρόπος να ξανανιώσεις, έστω και για μία μέρα. Κι άμα χόρευε ταγκο το καράβι μπρος-πίσω, θα ξανάνιωναν για πολλες μέρες – ίσως και χρόνια. Όμως τώρα, με τόσους παντοτινα απόντες (κι ακόμα δεν ξεκίνησαν καλα-καλα), τα χωρατα δεν κράτησαν σε μάκρος.

Αλλα η ζωη -ή όποια ζωη- συνεχίζεται. Γύριζαν οι δείκτες των ρολογιων, γύριζαν οι προπέλλες, γύριζαν τα φύλλα των ημερολογίων, ώσπου ξεκίνησε η Κυριακη, 7 Δεκέμβρη, και η τρομερη θαλασσοταραχη σα να κόπασε.

  • Τοπικη ώρα 02:00′

Στη γέφυρα του «Χιρίγιου» (σημαίνει «Ιπτάμενος Δράκος»), της ναυαρχίδας του συγκεκριμένου σχηματισμου του Αυτοκρατορικου Στόλου, ήτανε μαζεμένοι κάμποσοι αξιωματικοι της βάρδιας. Μιλούσαν χαμηλόφωνα – κι αυτο μονάχα όποτε χρειαζότανε, για να μην ξυπνήσει ο αρχιναύαρχος Ισορόκου Γιαμαμότο, που -πραγματικος στρατιώτης στο καθήκον- λαγοκοιμόταν εν στοληι απάνω σε μια πολυθρόνα. (Ο άνθρωπος, για τον οποίο η Μοίρα όντως προόρισε τέλος αντάξιο στρατιώτη.)
Σιωπη που διακόπηκε, όταν μπούκαρε ο αξιωματικος ασυρματιστης μ’ ένα χαρτι στο χέρι, την (αποκρυπτογραφημένη) επιβεβαίωση του Αυτοκρατορικου Γενικου Επιτελείου για την επικείμενη επίθεση.

Ξυπνάνε τον αρχιναύαρχο με σεβασμο, και του ανακοινώνουν το τηλεγράφημα. Εκείνος υπομειδια κι απευθύνεται στους αξιωματικους του: «- Κύριοι, ξέρετε τί να κάνετε!», τους είπε.

Όντως ήξεραν. Έτοιμοι απο καιρο.

  • Τοπικη ώρα 04:15′

Στο κατάστρωμα του «Χιρίγιου» επικρατει αναβρασμος! Ναύτες πηγαινοέρχονται τρέχοντας κάτω απ’ τα παρκαρισμένα αεροπλάνα… άλλος κρατώντας γρασσαδόρο, άλλος με δεσμίδες σφαιρων για τα πολυβόλα, άλλος με γαλλικα κλειδια και λοιπα στερεωτικα εργαλεία. Άλλοι τραβάνε και σπρώχνουν μεταλλικα καρότσια, φορτωμένα με τορπίλλες και βόμβες, που με τη σειρα τους τις φορτώνουν κάτω απ’ τις ατράκτους και τα φτερα των βομβαρδιστικων. Στο τέλος, βιδώνουν τους επικρουστήρες.

  • Τοπικη ώρα 05:30′

Όχι μόνο το «Χιρίγιου» ξυπνάει για τα καλα, αλλα και τ’ αδέρφια του – όπως το σβησμένο ηφαίστειο. [01] Ένα πλήθος ανδρων τρέχει προς τ’ αεροπλάνα μ’ αλλαλαγμους χαρας! Είναι οι πρυμναίοι πολυβολητες και οι βομβαρδιστες. Καταλαμβάνουν τις θέσεις τους και δένονται με τις ζώνες τους.
Μπότες μογγολικες μ’ επένδυση εσωτερικη γούνινη, μογγολικος σκούφος, ζεστο τζάκετ μουτον για το κρύο… συν τα φορετα προστευτικα γυαλια ηλίου των αεροπόρων. Και πότε-πότε, κάποιο ενθύμημα απ’ τις γυναίκες της ζωης τους δεμένο απάνω τους: μαντήλια απο μανάδες, αρραβωνιαστικες, γκόμενες, συζύγους, αδελφες, κόρες! Άλλοι δείχνουν μ’ ενθουσιασμο τη φωτογραφία απ’ το πορτοφόλι τους, που τους δείχνει με τα παιδια τους σ’ εκείνη την εκδρομη στο Φούτζι, άλλοι τρίβουν και μυρίζουν ένα ξεραμένο κλαδάκι κερασιας, άλλοι χτυπάνε άσπρο πάτο ένα ποτηράκι σάκε.
Καμμία σκέψη θανάτου δε σκιάζει τα πρόσωπά τους. Όλο τραγούδι και χαμόγελο, μόνο τραγούδι και γέλιο. Σα να μην υπάρχει θάνατος. Όπως κάποτε οι υπερασπιστες των Θερμοπυλων. Όπως πιο παλια οι Μυκηναίοι στην Τροία… πρόγονοί τους; [02]

  • Τοπικη ώρα 05:45′

Ένα άλλο τσούρμο ανθρώπων ορμάει προς τ’ αεροπλάνα – οι πιλότοι! Αρχηγος τους -και αρχηγος του πρώτου κύματος επίθεσης- ο πλωτάρχης Μιτσούο Φουσίντα, πραγματικο Χέρι της Μοίρας. [03] (Ο αρχηγος του δεύτερου κύματος είναι ο -ιδιοφυης επιτελικος αξιωματικος- πλωτάρχης Μινόρου Γκέντα.) Μόλις ξέμπλεξε απο μία ακόμη φραστικη διαμάχη με τον ανακατωσούρα, απίθανο μπάρμπα της «παλιας σχολης», τον αρχηγο των αεροπορικων δυνάμεων του επιτιθέμενου στόλου, τον υποναύαρχο Τσούϊτσι Ναγκούμο, και πρέπει πάσηι θυσίαι να κρατήσει το μυαλο του καθαρο. Δεν έχει περιθώριο να θυμάται τις πρωινιάτικες μαλακίες του Ναγκούμο! (Αυτον ήταν φανερο πως τον έβαλε το Αυτοκρατορικο Γενικο Επιτελείο εν είδει «νταβατζη», να τους ελέγχει – αλλα και η βλακεία έχει όρια.)

Ο Φουσίντα σταματάει προς στιγμην, απευθύνεται στους άντρες του, και τους βγάζει τον καθιερωμένο σε τέτοιες περιπτώσεις δεκάρικο. Για την πατρίδα, την τιμη, τους προγόνους… Όλοι ανταποκρίνονται με πολεμικη κραυγη ταυτόχρονη. Είναι σύντομος. Σταματάει να μιλάει, κι ανεβαίνει στη θέση του. Οι ναύτες με τα εργαλεία αποτραβιούνται παράμερα σε απόσταση αφαλείας.

  • Τοπικη ώρα 05:55′

Ο Φουσίντα βάζει μπρος, και τον ακολουθουν όλα τα υπόλοιπα αεροπλάνα. Οι κινητήρες στο ρελαντι, μη και τραβήξει το ρεύμα της έλικας κανα ναύτη με συνέπειες μοιραίες… Γέμισ’ ο τόπος ντουμάνι, αλλα ευτυχως, το θαλασσινο αεράκι διαλύει την κάπνα απ’ τις εξατμίσεις.
Ο Φουσίντα κατεβάζει τα γυαλια του, τραβάει μπρος την καλύπτρα του, και περιμένει.
Ο σηματωρος σηκώνει το σημαιάκι του, δυο ναύτες τραβάνε τους τάκους απ’ τις ρόδες… Ο σηματωρος κατεβάζει το σημαιάκι, ο Φουσίντα το σανιδώνει, και τα χίλια άλογα του κινητήρα τινάζουν το «Κάτε» [04] μπροστα, στον κοντο αεροδιάδρομο του καταστρώματος.
Η έλικα σηκώνει στροφες, το ταχύμετρο σηκώνει κόμβους, στο τέλος σηκώνεται το ίδιο το αεροπλάνο στον αέρα. Όλοι ξεσπουν σε ζητωκραυγες!
Μόνος ψύχραιμος ο σηματωρος, σηκώνει το σημαιάκι για τον υπαρχηγο του σμήνους. Μετράει απο μέσα του…

…ίτς, νί, σαν, σί, γκό, ρόκ…

…κι όταν το βομβαρδιστικο του Φουσίντα έχει φύγει σε απόσταση αφαλείας, καμια πεντακοσαρια μέτρα, κατεβάζει τη σημαία και δίνει το «ελευθέρας» στον δεύτερο. Φεύγει κι αυτος!

Σιγα-σιγα φεύγουν όλοι, αδειάζει το κατάστρωμα, και οι ναύτες προετοιμάζουν πλέον το πεδίο για την επιστροφη των αεροσκαφων.

  • Τοπικη ώρα 07:53′

Ο στόχος θεάται. Ο Φουσίντα τραβάει πίσω την καλύπτρα του, βγάζει το ειδικο πιστόλι κι εκτοξεύει μία πράσινη φωτοβολίδα, το σήμα της επίθεσης.

  • Τοπικη ώρα 08:05′

Η Ιστορία αρχίζει να εισπράττει μία ακόμη ανεξόφλητη επιταγη. Με το στανιο!

(Συνεχίζεται.)

Σημειώσεις

[01] Πρόκειται για το αεροπλανοφόρο «Ακάγκι», του οποίου το όνομα αντιστοιχει σε ανενεργο ηφαίστειο της Ιαπωνίας. Τα ονόματα των βουνων τα κρατούσαν γι’ αντιτορπιλλικα, αλλα -χάρη σε μια σειρα συμπτώσεις- το Ακάγκι αντικατέστησε παλιότερο αντιτορπιλλικο επάνω σε φάση ανασχεδιασμου του στόλου, κι έτσι «κληρονόμησε» τ’ όνομα.

(πίσω στο κείμενο)

[02] Είναι μία σοβαρη πιθανότητα!… Στους ακόλουθους συνδέσμους μπορείτε να βρείτε πίνακες με τις τρεις γραφες των Ιαπώνων, δηλ. τις Κατακάνα, Χιραγκάνα και Κάντζι, καθως και τη γραφη των Μυκηναίων, τη Γραμμικη Β’ – ώστε να κάνετε συγκρίσεις.
Εντάξει, αρκετοι χαρακτήρες προέρχονται απο τα κινεζικα ιδεογράμματα, που τ’ απλοποίησαν οι Κινέζοι βουδδιστες ιεραπόστολοι, ώστε να γίνουν κατανοητα τα βουδδιστικα κείμενα στους Ιάπωνες. Εντάξει, αυτα όλα δεν αποτελουν βάση για ερευνητικα συμπεράσματα. Σκεφθείτε όμως:

  • Στα Ιαπωνικα δεν υπάρχει φθόγγος λ. Ούτε και στα γραπτα Μυκηναϊκα!
  • Μερικες συλλαβες, πχ η ka είναι σχεδον ταυτόσημες σε Ιάπωνες και Μυκηναίους.
  • Η αφοβία του θανάτου είναι κοινη και στους δύο λαους.

Δεν σε βάζει σε πειρασμο ν’ αρχίσεις έρευνα; Τουλάχιστον!…

(πίσω στο κείμενο)

[03] Αν διαβάσει κανεις το βιογραφικο αυτου του ανθρώπου, θα πάθει πλακάρα. (Αστροσυμμορίτες; ) Γλύτωσε άπειρες φορες απ’ του Χάρου τα δόντια, με χαρακτηριστικότερη εκείνη, κατα την οποία βρισκόταν στη Χιροσίμα στις …5 Αυγούστου 1945, όταν τηλεφώνημα απ’ το Γενικο Επιτελείο τον ανακάλεσε υπερεπειγόντως στο Τόκυο!!!
Μερικες μέρες μετα ξαναγύρισε στη Χιροσίμα, ως μέλος επιτροπης που θα εκτιμούσαν τις ζημιες απο τη ρίψη της ατομικης βόμβας. Όλα τα μέλη της επιτροπης έπαθαν καρκίνους, λευχαιμίες, κτλ κτλ (φυσικα… τριγύριζαν αμέριμνοι ανάμεσα σε ραδιενεργα ερείπεια…), αλλα ο Φουσίντα δεν έπαθε το παραμικρο!

Τη δεκαετία του 1960, ο Φουσίντα πήρε την …αμερικανικη υπηκοότητα, ασπάστηκε τον Χριστιανισμο, κι έγινε …ευαγγελιστης ιεροκήρυκας! Πέθανε σε ηλικία 74 ετων, το 1976.
Δυστυχως, ο άλλος πρωταγωνιστης των γεγονότων, ο Γκέντα, μεταπολεμικα λέρωσε τ’ όνομά του αναμειγνυόμενος στο «σκάνδαλο Λόκχηντ» (τη δεκαετία του 1950).

Στην ταινία «Tora! Tora! Tora!» του 1968, ο Φουσίντα παρουσιάζεται ως στρατόκαυλος και μαλάκας. Δεν ισχύει καθόλου κάτι τέτοιο, διότι ήταν πολυ συνετο άτομο. Διετέλεσε, μάλιστα και διευθυντης της σχολης εκπαίδευσης των πιλότων των βομβαρδιστικων!
Στο Πέρλ Χάρμπορ, μάλιστα, όταν τελείωσε τον βομβαρδισμο, έκοβε βόλτες ανάμεσα σε καπνους κι αντιαεροπορικα πυρά, ώστε να καθοδηγήσει το δεύτερο σμήνος που ερχόταν (και που είχε μειωμένη ορατότητα, λόγω καπνων)! Τέτοια πράγματα δεν τα κάνουν άτομα, που στερούνται ψυχραιμίας…

(πίσω στο κείμενο)

[04] «Κάτε» είναι κωδικη ονομασία για το ιαπωνικο τριθέσιο μέσο βομβαρδιστικο αεροσκάφος B5N της εποχης του Β’ ΠΠ.

(πίσω στο κείμενο)

Older Entries