ολυ τράβηξε η κουβέντα επάνω στο δεύτερο βιβλίο του Λ.Χ., αλλ’ άξιζε! Και πάλι… τί να πρωτοσχολιάσω απ’ όσα έμειναν! Το ότι όλ’ αυτα για τις «μαγικες» δυνάμεις των ήχων και της γλώσσας (πχ σχόλιο δικο μου εδω κι εδω) υπάγονται σ’ ένα νέο αντικείμενο μελέτης, υπεραγαπημένο των «υπερεσιώνε», το λεγόμενο «νευρογλωσσικος προγραμματισμος» (neurolanguage programming, ή NLP – βάλτε τα στα ψαχτήρια, αν έχετε την περιέργεια); Ή το ότι ο Λ.Χ. υπέπεσε σ’ ένα σοβαρούτσικο σφάλμα, διότι ως δικηγόρος θά ‘πρεπε να το ξέρει: Πως το 1956 δεν υπήρχαν αρχαιοκάπηλοι, διότι η πώληση αρχαιοτήτων ήταν ελεύθερη! (Όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτο. Χρειάστηκε να συνυπογράψει το 1972 η Ελλάδα τη σχετικη διακήρυξη της Ουνέσκο, για να καταστει παράνομη η εμπορία αρχαιοτήτων μέχρι σήμερα.)

Ή ότι -κατα το μυθιστόρημα- ο Βέντρις άφησε σημείωμα… στον εαυτο του (γραμμένο στα μυκηναϊκα), ποιους να προσέχει και ν’ αποφεύγει στη νέα του ενσάρκωση; Ή ότι υπάρχουν ενεργες ομάδες φυλάκων των αρχαίων μυστικων;…

Ακόμη και το βιβλιόσημο στην αρχη μας εντυπωσιάζει!… εκπέμπει ένα βιβλιοφιλικο άρωμα άλλων εποχων! (Έγραφε και τον αριθμο σειρας, αλλα τον έσβησα! Δεν θέλω να μάθουν οι «υπερεσίες» ποιος είμαι! LOL!!!)

(Για τους νέους αναγνώστες: Βιβλιόσημο εστι κάτι σαν γραμματόσημο, που κολλιέται σ’ ένα βιβλίο, για να ξέρει ο συγγραφέας ότι είναι πραγματικο αντίτυπο και όχι κλεψιμέϊκο, για το οποίο πληρώθηκε τα δικαιώματά του. Οφείλεται στην κακη συνήθεια κάποιων εκδοτων, που λένε στον συγγραφέα πως του τύπωσαν -και πούλησαν- πχ πέντε χιλιάδες βιβλία, για τα οποία θα του πληρώσουν το ποσοστο του, ενω στην πραγματικότητα τύπωσαν και πούλησαν πχ είκοσι χιλιάδες βιβλία και κρατάνε τα ποσοστα του συγγραφέα για πάρτη τους.)

Όλ’ αυτα και πολλα άλλα είναι λίαν ενδιαφέροντα, γι’ αυτο και ο «Ψίθυρος» είναι μο-να-δι-κος!

Βαθμολογία

  • Ιδέα: 10/10
  • Πλοκη-ανάπτυξη: 9/10
  • Συνολικη εντύπωση: 9.5/10
  • Προοπτικες για συνέχεια: 10/10

Να πούμε ακόμη πως ο «Ψίθυρος» σχεδον απαιτει και την ανάγνωση του «δίδυμου» βιβλίου του, αυτου εδω:

…και δη, στην ελληνικη έκδοση, αυτη που βλέπετε στην εικόνα. Η οποία περιέχει και παράρτημα (που δεν το έχει η πρωτότυπη αγγλικη), που μιλάει για την αλληλογραφία και γνωριμία του Βέντρις με τον Έλληνα Κωνσταντίνο Κτιστόπουλο, επίσης ευρυμαθη λόγιο (μου φαίνεται ήταν δικηγόρος), ο οποίος δοκίμαζε παράλληλα με τον Μ.Β. να διαβάσει τη Γραμμικη Β’ μέσω στατιστικης ανάλυσης.
Είναι, πάντως, κρίμα, να μη γράφει το βιβλίο ότι πχ στη φωτογραφία της σελίδας 203 τα -καθαρότατα, σαν απο στένσιλ- γράμματα και τα σχήματα είναι του Βέντρις, ενω οι σημειώσεις απ’ ανάμεσα με τον όμορφο γραφικο χαρακτήρα είναι του Κτιστόπουλου. Κρίμα! (Κανένας επιμελητης, ρε παιδια; )

Όπως είναι κρίμα το βιβλίο αυτο να μην έχει τριπλάσιο όγκο, και να συνοδεύεται και απο DVD… Πχ με συνέντευξη του τελευταίου της «παλιας φρουρας» των μυκηναϊστων, του -μπορει κι ελληνικης καταγωγης- Τόμας Παλαίϊμα, ή με κινηματογραφικο υλικο, ή ο,τιδήποτε σχετικο.

Τέλος πάντων, ευελπιστούμε σε κάποια μελλοντικη έκδοση.

Πάμε και στο τρίτο μυθιστόρημα του Λ.Χ., και μη φοβάστε, δεν πρόκειται να μακρυγορήσω!

(γ) Το ελιξήριο της αθανασίας (2004)

Εδω πάλι έχουμε να κάνουμε μ’ έναν μοναχικο νέο άνθρωπο, ελληνικης καταγωγης πάλι, αλλα καθολικο ιερωμένο! Οι αναφορες πως εμφανίστηκε κάπου στην Ισπανία ο …Ιούδας (ο Ισκαριώτης!) και …θεραπεύει ανθρώπους αναστατώνουν το Βατικανο, το οποίο παράλληλα ποτέ δεν ξέμπλεξε απο τις ίντριγκες της εξουσίας. Ταυτόχρονα, η εμφάνιση του Ιούδα μπλέκει και την μέχρι τότε ήσυχη ζωη του νεαρου ιερωμένου.

Ενδιαφέρον μυθιστόρημα κι αυτο, επίσης καλογραμμένο, αλλ’ όχι με τη λάμψη του «Ψιθύρου»,… αν και πάλι ο Λ.Χ. φαίνεται να γνωρίζει άριστα τα μυστικα κατατόπια του Βατικανου. Κρατάω ως ενδιαφέρον στοιχείο το ότι ο πάπας του βιλίου είναι τρομερα ραδιούργος, πλην όμως, η όλη ιστορία δεν μπορει παρα ν’ αναφέρεται στον νυν πάπα!…

…Ο οποίος είναι ο τελευταίος πάπας (δηλ. δεν πρόκειται να υπάρξει επόμενος), σύμφωνα με τις πολυσυζητημένες προφητείες του Ιρλανδου προφήτη καλόγερου Άγιου Μαλαχία. Να μυρίζεται, άρα γε, ο συγγραφέας άσχημα μυστικα χουνέρια που ετοιμάζει -εκών-άκων- για την ανθρωπότητα ο πραγματικος πάπας; (Αν και ο κύριος Ράτσινγκερ ουδόλως είναι τέτοιος τύπος.) Ποιος να ξέρει…

Πάντως, κι αυτο το μυθιστόρημα αξίζει, παρα τα ελαττωματάκια του – πχ τη βιαστικη συγγραφη. (Υπάρχει πχ ένα «σκόρπιο» όνομα ήρωα, απ’ την περίοδο των δοκιμων του συγγραφέα, που δεν το έψαξε να το εξαλείψει, ή να τ’ αλλάξει στην τελικη μορφη του. Επίσης, στα δρομολόγια των …αεροπορικων πτήσεων -που δεν ξέρουμε καλα-καλα αν γίνονται!- απο βόρεια Ισπανία για Τουλούζη, τα έκανε ελαφρως θάλασσα σε αποστάσεις και χρόνους!)

Κι έχει και ωραίο, απρόβλεπτο τέλος, αντίθετα απο το αρκετα πεσσιμιστικο και διφορούμενο του «Ψιθύρου».

Βαθμολογία

  • Ιδέα: 8/10
  • Πλοκη-ανάπτυξη: 8/10
  • Συνολικη εντύπωση: 8/10
  • Προοπτικες για συνέχεια: 3/10

Τελειώνοντας, μια έκκληση: Κύριε Χατζηνικολάου, έχετε ήδη πέντε χρόνια «σιωπης»! Ελπίζω να βγάλετε σύντομα (τελειώνει και το καλοκαίρι!… 🙂 ) το επόμενο μυθιστόρημά σας, και για ν’ ακριβολογω, τα επόμενα δύο… εκ των οποίων το ένα θα είναι η απαραίτητη συνέχεια του «Ψιθύρου»!!!

Το ξέρω πως οι «παραγγελιές» είναι για τα σκυλάδικα – στους συγγραφεις είναι εντελως άγαρμπες κι αγροίκες, αλλα τί να κάνουμε; Οι μεγάλες αγάπες δεν κρύβονται! 🙂


Advertisements