βαλα στον τίτλο (ως άρμοζε) και ψιλη με περισπωμένη! Η λέξη αυτη (δωρικου τύπου) είναι αναγραμμένη σε αρχαίο νόμισμα απο την Ήπειρο, και τη χρησιμοποιω σήμερα ως τίτλο του άρθρου ευτούνου εδω. Βέβαια, μια ωραία ιδέα είναι να γράφω εφεξης όλα μου τα κείμενα σε πολυτονικο – και να φτιάξω και τ’ αντίστοιχα αρχιγράμματα! Έτσι, για σπάσιμο βραδερφε!… που μου το παίζουν όλοι εγγράμματοι, επειδη διάβασαν τη Γραμματικη του Μανόλη (με όμικρον) Τριανταφυλλίδη και τον έκαναν θεο! (Για θεος ημιμαθων και τεμπελχανάδων, καλος είναι.) Τέλος πάντων… θα δούμε!

Το θέμα του άρθρου είναι το νέο βιβλίο του Ιωάννη Γιαννόπουλου, όστις τυγχάνει συγγραφέψ στον χώρο του Παράξενου κι απόστρατος λεγεωνάριος «των Ξένων» (ξέρετε, δεν παραδίδεται στον εχθρο, που να χτυπιέται και να τον παρακαλάει – ο εχθρος, εννοούμε: «- Παραδοθείτε, καλε κύριε, να χαρείτε τα παιδάκια σας!»-, κτλ κτλ). Ιδου το εξώφυλλον!

Τώρα, βέβαια, δεν ξέρω αν ο λύκος υπονοει ότι ο εκδότης τυγχάνει (ανάλογα με τα φεγγάρια) και λυκάνθρωπος, πάντως το βιβλίο έχει να κάνει και με βρυκόλακες – εν μέσω εικοστου αιώνα. Για να είμαι ακριβης, μία χοντρη βρυκολακίνα, που μεταμορφωνόταν κατα το δοκουν σε γάτα. (Προφανως σε χοντρόγατα Περσίας.) Κι όλ’ αυτα τα θαυμαστα λαμβάνουν χώραν στη λίμνη Τριχωνίδα. («Τριχωνίδα», απ’ τις «τρίχες»; ποιος να ξέρει… 🙂 )

Γενικώτερα, το βιβλιακο αυτο ανακάτεμα ιστορικων γεγονότων, μυθικων γεγονότων και φαντασίας του συγγραφέψ λαμβάνει χώραν στην Ήπειρο, εξ ου και ο τίτλος του άρθρου. Και στο ψητο: «- Να το πάρουμε, ωρε Εργοδότη, ή όχι;»
Ξέρω και ‘γω… Εικοσιπέντε ευρά έχει! Αν είσαστε απ’ την Ήπειρο και γουστάρετε μια νοσταλγικη ματια στην περιοχη (κάπως έξω απ’ τα τουριστικα, είν’ αλήθεια), δώστε τα. Αν είσαστε απ’ τους ανθρώπους που αδιαφορουν για χοντρες βρυκολακίνες και μεσαιωνικους ιππότες της καρπαζιας, -χμ- «δανειστείτε» το. Προσωπικη γνώμη πως μπορούσε να δώσει δυο-τρία άρθρα σε μέγεθος μπροσούρας (ή ένθετου) σε περιοδικα του «χώρου», και πλέον ου. Πώς γεμίζουν, όμως, μ’ αυτο το υλικο τριακόσιες πενήντα σελίδες μεγαλούτσικες, ούτε ο συγγραφέας δεν γνωρίζει! 🙂

Εγω το αγόρασα, διότι το καλοκαίρι χρειάζεται και κανένα «καλοκαιρινο» ανάγνωσμα. Ανάλαφρο! Πώς είναι τα καλοκαιρινα ρούχα; Έ, αυτο ακριβως!

Πάντως, καλο ήταν να τυπωθει σε μικρο σχήμα, να το παίρνει κανεις μαζι του και στην ακρογιαλια. Σε τρεις ώρες, όταν θά ‘χει τελειώσει το μαύρισμα (και θά ‘χει γίνει το δέρμα του αναγνώστη σαν τον κώλο της μαϊμους, με το συμπάθειο), θά ‘χει τελειώσει και το διάβασμα!

(Βαθμολογία: 5.5 στα 10 .)

Advertisements