αραμένουμε στο αντιπαράδειγμα II, να δούμε κάποιες άλλες φρικαλεότητες, που τις προκάλεσε ένας «ποντικος των σεμιναρίων». Ένθα «ποντικος των σεμιναρίων» (κατα το «βιβλιοσκώληξ», που λένε οι Γερμανοι για να χαρακτηρίσουν τον φορτικο θαμώνα των βιβλιοθηκων) είναι άτομο κατα κανόνα μέσης (και χαμηλότερης) νοημοσύνης, που συχνάζει σε σεμινάρια και διατυπώνει απορίες στον ομιλούντα – συνήθως καραμπινάτες μαλακίες κι άσχετες με το θέμα.

Άαααχχχ!!!… Θυμάμαι την εποχη που, αμέσως μετα το πτυχίο και τη φανταρικη μου θητεία, επανέπεσα (όχι στα ναρκωτικα, αλλα) στο πατρικο μου σπίτι και στις αγκάλες (και πρήχτικες συμβουλες) της μητρος μου! «- Πήγαινε, παιδάκι μου, σε κανα σεμινάριο, να σε μάθουνε!», έλεγε η μήτηρ με πονηρη αφέλεια. (Εννοούσε να με γνωρίσουν τίποτε άνθρωποι του «χώρου» – του «χώρου» που είχα σπουδάσει, βρε! όχι του Παράξενου! -, οι οποίοι θα μ’ έβλεπαν, θα μ’ εκτιμούσαν, και θα με κάνανε περίπου διευθυντη τους. Ο καθεις και τα όνειρά του!… Τί να κάνουμε, μάδερ είν’ αυτη!)
«- Ως τί θα με μάθουνε, ρε μάνα;», ρωτούσα εγω, για να της μπλοκάρω τις εγκεφαλικες λειτουργίες και να μην ξανατολμήσει να με ξαναπροτρέψει. «- Έεεε… καλα, πήγαιν’ εσυ, και βλέπουμε!»

Τί να πεις!… Εδω πήγα να κάνω αίτηση για μεταπτυχιακο, και οι κατ’ εξοχην υπεύθυνοι άνθρωποι του «χώρου» είχανε πάθει ξαφνικο Αλτσχάϊμερ επι τηι εμφανίσει μου! Οι τυχαίοι ομιλητες σεμιναρίων θα ενδιαφερόντουσαν; Σιγα!
«- Ποιος είστε, κύριε;»,
ρωτούσαν όλοι (οι της πρώτης κατηγορίας, όχι οι σεμιναριάκηδες), λες κι είχαν καταπιει το ίδιο ντέμο σιντί. Έλα μωϋνί στον τόπο σου!!! Άκου, «ποιος είστε»! Ποιος ήμουν εγω, που στα μαθήματα που μ’ ενδιέφεραν ήμουνα ανάμεσα στους δέκα παρακολουθούντες όλη τη χρονια, μπροστα-μπροστα στο άδειο αμφιθέατρο! (Αλλα καλύτερα που τελικως δεν με δεχτήκασι να με δώκωσι μεταπτυχιακον τίτλον, διότι και το να σε διδάσκουν αγράμματοι, που δεν ξέρουν αν το ιώδες φως έχει μεγαλύτερο ή μικρότερο μήκος κύματος απ’ το ερυθρο –κι όταν βλέπουν το φάουλ, δεν διαμαρτύρονται-, έχει και όρια. Να τους λούζεσαι τέσσερα χρόνια -κι αυτουνους και την χεσμένη κομματικη πολιτικη απονομης πτυχίων και μεταπτυχιακων στους πάντες, την οποία εκθύμως υπηρετουν-, είναι πάνω απο αρκετο!)

Τέλος πάντων, το αποτέλεσμα ήταν (για ν’ αποφύγω το πρήξιμο) να πραγματοποιήσω την επιθυμία της μάνας μου άπαξ, άντε δίπαξ… βαρεια τρίπαξ… και να μην ξαναπατήσω! Το τί μαλακίες ακους σε τέτοιες φάσεις, είναι άνευ προηγουμένου! Βιβλίο ολόκληρο γράφεται με δαύτες!… Αλλα τέλος πάντων, στο θέμα μας.

Αντιπαράδειγμα II : Κακομεταχείριση των Μαθηματικων απο («)σχετικους(«)

(β) Ηλεκτρόνια και α-πιθανότητες

Τωι καιρωι εκείνωι, κάπου στα 1926, ζούσε κι ήταν στα πολυ δημιουργικα ντουζένια του ένας τύπος εκ Βιέννης ορμώμενος (που γράφουν και τα ανελλήνιστα ημεδαπα πτυχία – «ορμώμενος», λες και πρόκειται για πειρατη! τ’ αρχαία Ελληνικα τους μάραναν, τρομάρα τους…), ονόματι Έρβιν Σραίντινγκερ. Ο Σραίντινγκερ φαίνεται πως ήταν όντως έξυπνο άτομο, διότι:

  • Πρώτον, δούλεψε άγρια τους ναζιστες, ενω ήταν γνωστος αντιναζιστης (τον πρόλαβε ο πόλεμος στην Αυστρία του Άνσλουςς), κι αυτοι δεν του έκαναν τίποτε.

(Του είπαν: «- Θα σε μπουζουριάσουμε, διότι ξέρουμε ποιος είσαι!», και διάφορα τέτοια, αυτος τους απάντησε: «- Παρεξήγηση! Κι εγω δικος σας είμαι, ρε παιδια!», αυτοι του ανταπάντησαν: «- Σραίντινγκερ, κόφ’ το δούλεμα, διότι δεν σε βλέπουμε καλα!», αλλα σε επιστήμονα τέτοιου επιπέδου τα Ές-Ές και η Γκεστάπο συλλήβδην απλως έκαναν αέρα. Ο Σραίντινγκερ, ο Καραθεοδωρη και μερικοι ακόμη, πέρασαν όλη τη διάρκεια του Β’ ΠΠ μπαινοβγαίνοντας στα αντιαεροπορικα καταφύγια και τρώγοντας την απαίσια λαχανόσουπα του συσσιτίου. Ούτε μάθημα -σε ποιον; αφου είχαν πάει όλοι φαντάροι στο μέτωπο…-, ούτε έρευνα. Ποια έρευνα και τρίχες κατσαρες, όταν απο πάνω σου πετάνε καθημερινα τα Λάνκαστερ και τα B-17; Άχαρα χρόνια…)

  • Και δεύτερον -εκτος των άλλων επιτευγμάτων του-, είχε σπιτώσει και τη σύζυγο και τη γκόμενα ταυτόχρονα… κι εννοω στο ίδιο σπίτι! LOL!!! 🙂

Τη γαργαλιστικη λεπτομέρεια μας τη δίνει στη σελίδα 313 το παρακάτωθεν βιβλιαράκι, που ασχολείται με την ιστορία της Φυσικης και των Μαθηματικων:

Ο συγγραφέας του, ο κύριος Ίαν Στούαρτ, μας λέει πολλα κι ενδιαφέροντα, πχ ότι ο αργυραμοιβος του 16ου αιώνα Τατάλια ήταν ο πρώτος που έλυσε την τριτοβάθμια εξίσωση – πράγμα που ήξερα, αλλα δεν ήξερα ότι την έλυσε με περιπτωσιολογία. (Πχ συντελεστης α=1 β=1, γ=0, δ όχι 0, κτλ κτλ κτλ.) Πλην όμως, ως Μαθηματικος, κινδυνεύει να πέσει σε σοβαρα λάθη, όταν κινείται έξω απ’ τα χωράφια του – και ήδη εντόπισα ένα: λέει ότι οδήγησαν στην Ειδικη Σχετικότητα κάποιες ασυμφωνίες στους μαθηματικους μετασχηματισμους των τύπων του Μάξγουελλ για κινούμενα φορτία. Οι ενστάσεις μου εμένα είναι πως:

  • Τον Μάξγουελλ δεν τον κατανόησαν και πολλοι. (Θα τα πούμε αυτα στη «Φυσικη II».) Και πάντως, ανάμεσα στους λίγους αυτους, δεν περιλαμβάνονται οι θεμελιωτες της ΕΘΣ.
  • Όσοι δεν τον κατανόησαν (οι περισσότεροι), φρόντισαν να του αλλάξουν τα φώτα, με σοβαρότατες συνέπειες στο corpus της Φυσικης… πχ ακόμη σήμερα, τα διδακτικα εγχειρίδια Ηλεκτρομαγνητισμου δεν έχουν ομοφωνία ως προς το απο πού ν’ αρχίσουν!
  • Τέλος, ο «μετασχηματισμος» είναι αγαπημένο μεταπολεμικο παιχνιδάκι των Φυσικων… τα μακρυνα 1890-κάτι δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα! Διότι, όπως θά ‘λεγε και ο Ροΐδης, «…Ουδέποτε προ των Σταυροφοριων είχον οι Φράγκοι την περιέργειαν να ίδωσι τί κρύπτεται υπο τας πολυπλόκους φράσεις του Πλάτωνος, ή τας πτυχας ανδρικου χιτώνος!» (Γι’ αυτο και το 850 μΧ ο Φρουμέντιος, γκόμενος της μετέπειτα Πάπισσας Ιωάννας, την έντυσε με αντρικα ρούχα για να μην εξάπτει την περιέργεια.) Ουδέποτε, λοιπον, προ του 1945 τραβούσαν τίποτις ζόρια οι Φυσικοι για «μετασχηματισμους» και τα ρέστα!

Προσθήκη 2009-06-23: Για να κατανοήσει και ο κοινος θνητος τί εστι «μετασχηματισμος», θα πω επιτροχάδην πως πρόκειται για την εξης ιδέα:

Σε πράγματα (πχ υποατομικα σωματίδια) που δεν μπορούμε να τα παρατηρήσουμε με την ησυχία μας, όπως τα καθημερινα αντικείμενα (δηλ. κάπως σα να πας να βγάλεις φωτογραφία στον μπέμπη: άμα κάτσει ακίνητος, εμένα να με χέσεις! 🙂 ), δεν κάνουμε πλέον υποθέσεις πχ αν είναι σφαιρικα, αν τσουλάνε σε ευθεία γραμμη ανάμεσα στα άτομα, κτλ κτλ κτλ, αλλα κοιτάζουμε:

  • πώς είναι η κατάστασή τους στην αρχη ενος φαινομένου, και
  • πώς είναι η κατάστασή τους στο τέλος του ίδιου φαινομένου.

Γι’ αυτη την ιστορία, λέμε ότι επιδρα επάνω στο σωματίδιο μια μαθηματικη οντότητα, πχ ένας τελεστης (τανυστης, ελκυστης, σπρώχτης – ‘ντάξ’, αυτο το τελευταίο δεν υπάρχει, θα το εφεύρω εγω άμα έχω κέφια! 🙂 ), και το μετασχηματίζει στην τελικη του κατάσταση.
Μας ξεφεύγει, βέβαια, η κλασικη «γεωμετρικη εποπτεία», αλλα τί να κάνουμε! Σωμάτια είν’ αυτα! 🙂

Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι ενδιαφέρον και το συνιστω, αν και για τον σχετικο είναι λιγάκι κουραστικο. (Είναι όντως κουραστικο να κάνεις «απο-εκλαΐκευση», να βλέπεις πού αναφέρεται κάθε φορα.) Και μας λέει ωραία πραγματάκια για τους επιστήμονοι εκείνοι! Επίσης, έχει το πλεονέκτημα να είναι ακριβέστερο και περιεκτικότερο σε πληροφορίες απο τις «ξερες» και μπαγιάτικες (και ίσως ανακριβεις – τί στην ευχη, με εθελοντες μαθητες τις φτιάξανε; ) βιογραφικες σελίδες του ιδρύματος Νομπέλ, όπου παραπέμπω με συνδέσμους.
Ο Σραίντινγκερ, λοιπον, ήταν πολυ ενδιαφέρουσα περίπτωση, κι ένας απ’ τους έξι καλύτερους Φυσικους όλων των εποχων. Μπερδεγουέη, ιδου η λίστα και με τους υπόλοιπους πέντε, να μην έχετε απορίες:

Μόνον έξι (συμπληρώνουμε ομάδα βόλλεϋ), αλλα ημίθεοι! 🙂

Με τους παραπάνω κυρίους μοιάζω στην εξυπνάδα – και ειδικα με τον Μάξγουελλ μοιάζω και στο ότι είμαστε οι μόνοι της παρέας που δεν πήραμε Νομπέλ. (Αυτος, διότι ούπω καιρος. Πρόλαβε και πέθανε πριν την εφεύρεση των βραβείων! Εγω, διότι ουκέτι καιρος! Είμαι μικρο ακόμη! 🙂 ) Και ειδικα με τον Φάϊνμαν, στο ότι είμαστε Ταύροι στο ζώδιο. (Και σεξομανεις! LOL!!! Ο Φάϊνμαν είχε τη φήμη ότι κυνηγούσε άγρια τον ποδόγυρο, και δεν σεβόταν ούτε τις συζύγους ή τις γκόμενες φίλων του και συνεργατων του. Έ, εντάξει, εγω δεν τό ‘φτασα μέχρι εκει!…) Διαφέρουμε στο ότι αυτοι άφησαν και συγγραφικο έργο, ενω εγω όχι. Επίσης, στο ότι όλοι οι προ εμου τυγχάνουν και μακαρίτες! 🙂

Για να επανέλθουμε στον Σραίντινγκερ… και δυστυχως, την παρακάτω ιστορία, αν κι εξακριβωμένη, δεν την αναφέρει το βιβλίο του Στούαρτ:

Πάμε λίγο πίσω στον χρόνο, κι ο Σραίντινγκερ ανακαλύπτει την περίφημη κυματοεξίσωση, η οποία περιγράφει το πώς (θα έπρεπε να) φέρεται ένα σωματίδιο στον μικρόκοσμο. Νά ‘την!

Πώς σας φαίνεται η απόκοσμη λάμψη; Έ, αφου έχει να κάνει με τα μυστηριώδη υποατομικα σωματίδια, είπαμε να ρίξουμε ένα σχετικο εφφεδάκι με το Gimp, να κάνουμε ατμόσφαιρα! 🙂

Λοιπον, όπως προείπαμε, κανένας εχέφρων Φυσικος δεν κάνει ερωτήσεις στο Άγιον Πνεύμα, ώστε να πάρει έτοιμες τις απαντήσεις και να πουλάει μούρη. Ο Σραίντινγκερ έφτασε στο συμπέρασμα αυτο μαζεύοντας (και αναλύοντας) πειραματικα δεδομένα, κυρίως απο παρατηρήσεις ηλεκτρονίων. Έ, λοιπον, θεώρησε καλο να κάνει μια ολόκληρη ομιλία, για να εξηγήσει στους υπόλοιπους πώς έφτασε στα συμπεράσματά του – αλλα δυστυχως είχε πτωχα αποτελέσματα… Φαίνεται πως η ομιλία ήταν πράγματι βαρεια και κουραστικη ν’ ακολουθήσεις τον ειρμο, οπότε στο τέλος έπεσαν μερικα τυπικα χειροκροτήματα, απλως για να μη φανει η αμηχανία στο ακροατήριο. Κάνει, λοιπον, ο Σραίντινγκερ να φύγει, οπότε τον προλαβαίνουν στην έξοδο και του λένε:

«- Κύριε Σραίντινγκερ, κύριε Σραίντινγκερ, μη φεύγετε απογοητευμένος! Υπάρχει ένα άτομο που σας κατάλαβε! Ο μόνος που σας κατάλαβε ήταν ο κύριος Τάδε!»
«- Μπα; Και τί κατάλαβε;», λέει ο Σραίντινγκερ ψιλοειρωνικα.
«- Ότι το τετράγωνο της κυματοσυνάρτησης δίνει την πιθανότητα να βρίσκεται το ηλεκτρόνιο σε μια συγκεκριμένη θέση!», του είπαν οι παρατρεχάμενοι.

«- Ανάθεμα κι αν είπα εγω τέτοια πράγματα!», είπε ο Σραίντινγκερ (επι λέξει), που τά ‘χε πάρει κανονικα στο κρανίο με τις μαλακίες που άκουσε, και σηκώθηκε κι έφυγε.

Η ιστορία αυτη είναι εξακριβωμένη. Ο «κύριος Τάδε», ο «ποντικος των σεμιναρίων» της αρχης του σημερινου άρθρου, ήταν ένας φελλος ονόματι Μάξ Μπόρν. Και το κερασάκι στην τούρτα (είμαι σίγουρος πως ο Σραίντινγκερ καράφλιασε τελείως, όταν τό ‘μαθε), είναι πως ο Μπόρν πήρε βραβείο Νομπέλ… Φυσικης!!! (στο Θεο σας!!!) …Και για ποιο πράγμα τον βράβευσαν, νομίζετε; Για τις αηδίες που «κατάλαβε»!!!!!

Ώ, Θεοι!…

(Στο πρώτο λίνκ -απο τα αμέσως παραπάνω δύο- λέει πως τον κυνήγησαν οι ναζιστες – αν είναι έτσι, αρχίζω να τα εκτιμω αυτα τα άτομα! Ρε, μπας και τά ‘χαμε παρεξηγήσει τ’ ανθρωπάκια; LOL!!!)

Ο Μπόρν ήταν βασικα Μαθηματικος, αλλα και καθηγητης της …Φυσικης σε πανεπιστήμιο! Διετέλεσε καθηγητης και του …Χάϊζενμπεργκ, αν εξακολουθείτε να είσαστε καλα μετα απ’ όσα διαβάσατε, και δεν πάθατε εγκεφαλικο! Κάτοχος δύο πτυχίων, προφέσσορας, νομπελίστας, αλλα μία ασημαντότητα και μιση. Σήμερα είναι αμφίβολο αν θά ‘παιρνε βασικο πτυχίο – αλλα τις εποχες εκείνες ο καθένας ήταν και Φυσικος, και Χημικος, και Μαθηματικος, και Ηλεκτρολόγος μαζι! Διότι οι σχετικες επιστήμες βρισκόντουσαν ακόμη στα σπάργανα και η ύλη τους ήταν ελάχιστη… οπότε, ό,τι και νά ‘λεγε κάποιος -πχ τη δεκαετία του 1920- ως «συνεισφορα» στην επιστήμη, το παίρναν οι άλλοι και το κάνανε θέσφατο.

Όλα καλα, λοιπον, με τον Μπόρν, αλλ’ αυτος -ως Μαθηματικος- αγνοούσε (ή έκανε πως αγνοούσε) το -κατα τον οικοδεσπότη σας- «φιλοσοφικο αξίωμα της καφρίλας»! Ο Σραίντινγκερ όντως διέπραξε καφρίλα, διότι φαίνεται πως τον βόλευε να κινείται στους μιγαδικους. Αλλ’ αυτη η φανταστικη μονάδα μέσα στην εξίσωση φαίνεται πως ενοχλούσε τα μάλα (σα σκατόμυγα στα μπιφτέκια, με το συμπάθειο) τον Μπόρν… ο οποίος δεν έκατσε ν’ ακούσει τα «πώς» και τα «γιατί» στη μακρόσυρτη ομιλία του Σραίντινγκερ, αλλα πλακώθηκε στο μπλοκάκι του να λύσει την εξίσωση! (Οι διαφορικες εξισώσεις, ως γνωστον, έχουν ως λύση ολόκληρες συναρτήσεις, άρα ο Μπόρν κυνηγούσε να βρει ποια ήταν η κυματοσυνάρτηση Ψ. Σήμερα ξέρουμε πως δεν υπάρχει μονάχα μία λύση, αλλ’ ας ξαναγυρίσουμε στην ομιλία του Σραίντινγκερ.)
Ως πρώτο βήμα, λοιπον, ο κυρ-Μάξ ύψωσε στο τετράγωνο, να διώξει τη φανταστικη μονάδα… και ως δεύτερο βήμα παρατήρησε (με το εξασκημένο μάτι του Μαθηματικου) πως η Ψ τετράγωνον έχει μια ιδιότητα που έχουν και οι πιθανότητες: όλες οι δυνατες τιμες της δίνουν άθροισμα τη μονάδα. (Αυτο λέγεται «κανονικοποίηση».)

Εξ ου κι εξαπέλυσε τη γνωστη παπάρα, που κόντεψε ν’ αφήσει τον Σραίντινγκερ στον τόπο.

Το ότι τα πράγματα είναι έτσι, κι όχι αλλοιως, θα σας το βεβαιώσει πχ και το κάτωθι βιβλιαράκιον (του οποίου ο συγγραφέψ είναι προφέσσωρ της Φυσικης στο Νιούκασλ-απόν-Τάϋν):

Ο τυπάκος στη σελίδα 13 αγανακτει που η Ψ είναι μιγαδικη, διότι, λέει, δεν γίνεται να γράφουμε μιγαδικα πράγματα, τη στιγμη που όσα παρατηρούμε είναι πραγματικα! Άρα, καλα έκανε κι ο Μπόρν και την ύψωσε στο τετράγωνο (και της άλλαξε τον αδόξαστο)!

Μωρ’ τί μας λες!!!

Έκτοτε (απο εκείνο το καταραμένο σεμινάριο του 1926), ο κάθε βλάξ παπαγαλίζει αρλούμπες περι «πιθανότητας το ηλεκτρόνιο να βρίσκεται» κτλ κτλ κτλ, περι «τροχιακων», και τα ρέστα. Κι όταν πλάκωσε κι ο Χάϊζενμπεργκ με την «αρχη της απροσδιοριστίας», τα κάναν όλοι οι άσχετοι σαλάτα στο κεφάλι τους, κι άρχισαν να μιλάνε (μέχρι και μοντέρνοι φιλόσοφοι!) για «κατάρρευση του ντετερμινισμου», «γάτες του Σραίντινγκερ» (όχι, δεν υπήρξε κυριολεκτικα γατόφιλος ο μακαρίτης – άλλου είδους πούσσιζ γούσταρε! 🙂 ), και λοιπες θρίχες βοστρυχωτες!
Για την κυματικη εξίσωση τά ‘παμε… Τώρα, αν παρατηρήσουμε πχ ένα άγαλμα (καλα πακτωμένο στο βάθρο του), μπορούμε ταυτόχρονα να ξέρουμε και τη θέση και την ορμη του αγάλματος, οπότε ποια αρχη της απροσδιοριστίας μου λέτε! Απλως, τα ηλεκτρόνια και τα λοιπα σωματίδια δεν κάθονται κάπου βιδωμένα, ούτε έχουμε τόσο μικρα σωμάτια παρατηρήσεων (όπως τα φωτόνια για πχ μέγεθος ανθρώπου), ώστε να μην τα ταρακουνάμε (τα παρατηρούμενα σωματίδια). Όλα τα υπόλοιπα είναι μπλα μπλα μπλα ασχέτων, και τίποτ’ άλλο.

Τέτοιες ζημιες κάνουν τα σεμινάρια, μάγκες και μαγκίτισσες!… Εντελως ανθυγιεινα!

Για να γελάσουμε και λιγάκι, κάντε πλάκα σε κάποιον (Φυσικο) που νομίζει πως τα ξέρει όλα, και ρωτήστε τον ποιος ήταν ο πρώτος, που πρότεινε την ερμηνεία της «πιθανότητας» για την Ψ τετράγωνο. Σιγα μην ξέρουν! Οι περισσότεροι θα έχουν παπαγαλίσει κάποιο βιβλίο, που με τη σειρα του παπαγάλισε άλλα, και πάει λέοντας (και κλαίοντας).

Υστερόγραφο: Κι ακόμη μία ιστορία, αν και ανεπιβεβαίωτη… Ο Χάϊζενμπεργκ, λέει ο μύθος, έκανε διδακτορικο στον Ζόμμερφελντ, ο οποίος του το απέρριψε. Τσατίστηκε ο Χάϊζενμπεργκ άγρια, «- Θα του δείξω εγω του φούστη, που μου χάλασε το καλοκαίρι!», είπε,… κι όλο το καλοκαίρι του 1925 (αν δεν κάνω λάθος), επι τρεις μήνες στο εξοχικο του έκανε διδακτορικο απ’ την αρχη: κάθησε κι έβγαλε τη θεμελίωση της (νέας) Κβαντομηχανικης με πίνακες. (Η δεύτερη θεμελίωση ήταν αυτη που μόλις είδαμε, του Σραίντινγκερ, με την κυματοεξίσωση.)
Την έδειξε στον Ζόμμερφελντ («Καλοκαιροχωράφη», ελληνιστι), έναν δολιχοκέφαλο Γερμαναρα με μουστάκες σα χασάπη, ο Ζόμμερφελντ πάθεν πλάκεν, έξυσε το κεφάλι του πάνω απ’ το καπέλλο (απ’ τη σαστιμάρα), και είπε: «- Εσυ, παιδι μου, είσαι άπιαστος!» Άριστα παμψηφει το διδακτορικο του Χάϊζενμπεργκ, λέει ο μύθος… Δεν ξέρω, πιθανότατα έτσι είναι. Και γιατί όχι!…

Υγ 2: Ο Φάϊνμαν είναι εκείνος, που -πιεζόμενος αγρίως- συνεργάστηκε πρώτη φορα στη ζωη του (στα γεράματα) με κρατικες «υπερεσίες» των ηπαπάρα, για να βρει γιατί έπεσε το «Τσάλλεντζερ». Το τελικο πόρισμα (που λέει πως φταίει ο δακτύλιος σύνδεσης των δεξαμενων οξυγόνου) δικο του είναι.
Πού νά ‘ξερε ότι το «Τσάλλεντζερ» τό ‘ριξαν οι Έψιλοι!… Σιγα τον επιστήμονα! 🙂 🙂 🙂

Υγ 3: (προσθήκη 2009-06-23) Το ότι ο Μπόρν πετάχτηκε σαν πορδη απ’ το βρακι και βιάστηκε να μιλήσει, φαίνεται και απο το γεγονος ότι υπάρχουν κυματοεξισώσεις και της μορφης Ψ = tan(x, t). Η εφαπτομένη, ως γνωστον, απειρίζεται… άρα για ποιο «άθροισμα μονάδα όλων των δυνατων τιμων» της Ψ τετράγωνο μιλάμε εδω;
(Προσθήκη 2009-06-24) Καλα θυμάμαι ο μπαγάσας!… Ύστερ’ απο τόσα χρόνια! Εν πάσει περιπτώσει, κάτι μου είχε διαφύγει και δεν ήταν ακριβως σωστο.
Κατέβασα, λοιπον, απ’ το ράφι την Κβαντομηχανικη του Λέοναρντ Σχίφφ (προφέσσορα στο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας – δεν σκανάρω εξώφυλλο, επειδη το βιβλίο το έκανα δερματόδετο, και το αρχικο εξώφυλλο το πέταξε ο βιβλιοδέτης, πάντως εδω το λίνκι για να το δείτε, κι εδω για ντάουνλόαντ!), φύσηξα τη σκόνη, την ξανάνοιξα (την Κβαντομηχανικη), και κοίταξα τα περι Ψ = tan(x, t).
Τη μορφη αυτη (την εφαπτομενικη) την κρατάει ο συγγραφέψ μονάχα για το δυναμικο του περιβάλλοντος πεδίου (το V(Ψ) του τύπου του Σραίντινγκερ), διότι ενοχλείται που -υπο κάποιες προϋποθέσεις- η Ψ τετράγωνο …δεν κανονικοποιείται (δηλ. δεν δίνει άθροισμα πιθανων τιμων μονάδα). Αυτοεκπληρούμενη προφητεία!
Και, πέρα απ’ τις (αρκετα αυθαίρετες) παραδοχες που κάνει (δεν δέχεται κάποιες λύσεις, δέχεται κάποιες άλλες, κτλ), στη σελίδα 22 μας λέει και το χαριτωμένο: «…Το ότι η Ψ είναι μιγαδικη, δεν οφείλεται κατ’ ανάγκην σε λάθος της μαθηματικης διατύπωσης!»

Άφ’σε μας, ρε παλληκάρ’! Άφ’σε μας απο ‘δω χάμου!…

Ά, υπόψη: Ο Μπόρν δεν συνετίστηκε απ’ τις απελπισμένες κραυγες του Σραίντινγκερ, και συνέχισε -ωσαν χασάπης- το συστηματικο ξεκοίλιασμα της κυματοεξίσωσης! Ο (επίσης καταγωγης …οξαποδω) Σχίφφ αναφέρεται κάμποσες φορες σ’ αυτον, όταν θίγει θέματα όπως -κρατηθείτε!- : «ροη ρεύματος πιθανοτήτων» («προμπαμπίλιτυ φλούξ», αγγλιστί), κτλ κτλ. Βοήθειά μας!…

Advertisements