ε αφορμη ένα εξαιρετικο φωτορεπορταζ (δημοσιευμένο στις 3 Μαρτίου 2009) της ομάδας «Παυσανίας» για το «σπίτι της Μυρσίνης» (όπως το ονομάσανε οι ίδιοι), θα ήθελα εδω να παραθέσω κάποιες δικες μου σκέψεις για ένα σχετικο …πρότζεκτ! (Πώς να το πούμε στα Ελληνικα; Σχέδιο; εργασία; διατριβη; )

Λοιπον… Έχετε ακουστα κάποιες δοξασίες του Φένγκ-Σούϊ (Φούνγκ-Σούϊ είναι το σωστο, δηλ. αέρας-νερο στα Κινέζικα), ότι υπάρχουν περιοχες «θετικες» για να χτίσεις σπίτι, και «αρνητικες», οι οποίες βρίσκονται επάνω «στο μάτι του δράκου»… κι άμα χτίσεις σπίτι εκει, ο δράκος τσατίζεται και προξενει συνέχεια σεισμους, για να διώξει την «ενόχληση»; Αν ασχολείται κανεις με τέτοια θέματα, μάλλον τό ‘χει ακουστα αυτο.
Επίσης, θα έχετε ακουστα μια ακόμη (ευρωπαϊκης προέλευσης) κάπως παλια έρευνα, ότι ακόμη και μέσα στα δωμάτια ενος σπιτιου υπάρχουν «θετικες» και «αρνητικες» μικροπεριοχες. Άρα, αυτο εξηγει το ότι κάθεσαι σε μια συγκεκριμένη πολυθρόνα και την καταβρίσκεις, ενω δεν γουστάρεις να κάθεσαι σε μια άλλη. Ή, ότι τα μωρα ηρεμουν και κοιμούνται, αν βάλεις το κρεββατάκι τους σε μια συγκεκριμένη θέση, και κλαίνε συνέχεια (μέχρι να σου σπάσουν τ’ @@ ) αν το βάλεις σε μια άλλη.

Κάτι σχετικο είν’ αυτο που θα πούμε σήμερα.

Αν και μου φαίνεται πως ο Γιώργος Μπαλάνος πέρασε παλιότερα ξυστα δίπλα απ’ το θέμα (πέρασε, αλλα δεν άγγιξε, που λένε), και χωρις να θέλω να κλέψω ιδέες, θα παρουσιάσω τη συγκεκριμένη πρόταση εδω με δικα μου λόγια.

Το ζητούμενο είναι το εξης: Σίγουρα έχετε δει παλια, εγκατελειμμένα σπίτια. Σίγουρα έχετε αναρωτηθει το γιατί είναι έτσι, σίγουρα έχετε δώσει την απάντηση ότι οι ένοικοι δεν αφήσαν απογόνους (και ότι οι λοιποι, κατα κανόνα μακρινοι, συγγενεις δεν ενδιαφέρθηκαν, ή για πολλους λόγους -φορολογικο κόστους, νομικης φύσεως μπλεξίματα, κτλ- δεν μπορούσαν ή τελικα δεν ήθελαν να πάρουν την κληρονομια), και σίγουρα έχετε αντιληφθει τη μελαγχολικη αύρα που αποπνέουν τέτοια οικήματα. Τα ερωτήματα, λοιπον, είναι:

  • Μήπως τα σπίτια, των οποίων οι ένοικοι δεν αφήνουν απογόνους (με τελικο αποτέλεσμα ν’ αργοπεθαίνουν κι αυτα στην εγκατάλειψη), σχηματίζουν κάποιο «νοητικο σχήμα» (pattern) επάνω στον χάρτη;
  • Μήπως, αντίθετα, τα σπίτια που είναι γεμάτα παιδια, σχηματίζουν κάποιο άλλο νοητικο σχήμα;
  • Μήπως, επίσης, οι «συνοριακες περιοχες» ανάμεσα στις δύο προηγούμενες κατηγορίες σχηματίζουν κι αυτες το δικο τους σχήμα στον χάρτη;
  • Τέλος… Μήπως οι «συνοριακες περιοχες» γέρνουν τελικα προς τη μια ή την άλλη κατηγορία;
  • Και… για ποιους λόγους θα συμβει αυτο;

Οι απαντήσεις δεν είναι καθόλου εύκολες.

  • Πρώτον, διότι ένα άτομο δεν μπορει να κάνει έρευνα μόνο του, ακόμη και σε μικρη πόλη (πχ Θήβα, ή Βέροια).
  • Δεύτερον, διότι σε μία μεγάλη πόλη, όπως η Αθήνα, γίνεται χαμος! Θες μια ζωη να βρεις τί «παίζει». (Γι’ αυτο, παίδες της ομάδας «Παυσανίας», περιοριστείτε σε μια μικρη περιοχη, ή σε μια συνοικία, για να έχετε αποτέλεσμα σε εύλογο χρονικο διάστημα. Μην επεκτείνεστε πολυ, θα φάτε όλη τη ζωη σας ψάχνοντας!)
  • Τρίτον, είναι το χωροταξικο «μοντέλο» που θα κυνηγήσουμε!

Για το «μοντέλο», έχω να πω ότι πρώτα πρέπει να ψάξει κανεις για στατικο, και μετα να δει αν μπορει να δει πώς είναι το αντίστοιχο δυναμικο – δηλ. πώς εξελίσσεται (αν τυχον) με την πάροδο του χρόνου. Ας πούμε, μια οικογένεια με πολλα παιδια σκοτώνεται σε τροχαίο, ή ξαφνικα μεταναστεύει ξέρω ‘γω στη Νέα Ζηλανδία και το σπίτι εγκαταλείπεται.
Πάντως, δύσκολη και η αναζήτηση του στατικου σχήματος, δύσκολη και η αναζήτηση των τυχον χρονικων μεταβολων!… Γι’ αυτο, σε όποιους το τολμήσουν, καλη επιτυχία μ’ όλη μου την καρδια!

Δεν λέω άλλα (δηλ. δεν επεκτείνομαι στα μέχρι στιγμης δικα μου συμπεράσματα), για να μην επηρεάσω τις έρευνες. Κι όσο για το αν μια τέτοια έρευνα κάνει τυχον ζημια σε τυχον άθλιους μπετατζήδες εργολάβους οικοδομων, η απάντηση είναι:

– Νάαααααα!!!!!

🙂

Υγ: Μια ακόμη πρόταση – επειδη, ειδικα στην έρευνα στο Παράξενο, ΔΕΝ υπάρχει «ουδέτερος παρατηρητης»… Αν αισθάνεστε τόσο μεγάλο συναισθηματικο δέσιμο με τους «αποχωρήσαντες» ενοίκους των εγκατελειμμένων σπιτιων (πράγμα που δεν είναι καθόλου τυχαίο, σας βεβαιώνω), κάντε μια προσευχη να ξανάρθουν στη ζωη και να ζήσουν χωρις στεναχώριες. Ίσως και να ξανάρθουν σαν δικα σας παιδια!

Και φυσικα, κάτι τέτοιο δεν αξίζει χωρις ν’ ανοίξουν τα φράγματα της Μνημοσύνης! (Διαβάστε και το προηγούμενο δικο μου άρθρο…)

Ίσως τελικα κάτι τέτοιο να είναι ένας δρόμος προς μια δημιουργία του Παράδεισου εδω και τώρα, στον ταπεινο μας πλανητάκο και στον χωρόχρονο που ζούμε! Ποιος δεν θα ήθελε να περιστοιχίζεται πάντα απο φίλους κι αγαπημένα πρόσωπα;

Advertisements