στην Athena

ατ’ αρχην… διαθέτομεν όχι ένα, αλλα δύο μωρα, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι! Ξέρουμε, να μας ζήσουν κτλ, καλοστέριωτα, αλλα να ζήσουμε κι εμεις οι γονεις βρ’ αδερφε! Το τί τρέξιμο ρίχνουμε για τάϊσμα και καθάρισμα απ’ τα σκατα νυχτερινη βάρδια (και πρωινη και μεσημεριανη), δε λέγεται! Η μάνα τους κι εγω παραπατάμε σα μαστουρωμένοι! 🙂

Τέλος πάντων, θά ‘λεγα ότι αξίζει τον κόπο με χίλια. Η απόκτηση παιδιων είναι ευτυχία.

Τώρα, για τη σφήκα: Τσιμπάει η σφήκα; Σε πονάει όταν σε τσιμπήσει;

  • Αν διαβάσεις την εγκυκλοπαίδεια, ξέρεις πως ναι, τσιμπάει και πονάει.
  • Αν σε τσιμπήσει, επίσης ξέρεις πως ναι, τσιμπάει και πονάει.

Αλλα αυτα τα δύο έχουν μία μικρη διαφορα! 🙂

Έ, λοιπον, όταν άκουσα τον ήχο της καρδιας των μωρων μέσα στην κοιλια της εγκύου συζύγου μου, τότε κατάλαβα τί εννοούσε εκείνος ο κωλόγερος ο Πυθαγόρας, όταν μιλούσε για τη «μουσικη των σφαιρων»! …Κι όχι πως δεν είχα διαβάσει πριν τα σχετικα!

Η καρδια του γυιου μου χτυπούσε σε τροχαϊκό μέτρο, ντούπου-ντούπου-ντούπου, με 155 παλμους το λεπτο! Σα να περνάει το TGV απο σήραγγα! Και η καρδια της κόρης μου, πιο καλλιτεχνικη αυτη, χτυπούσε σε «δάκτυλους» (τρίηχα) ντάτατα-ντάτατα-ντάτατα, με 145 παλμους το λεπτο, σα να χόρευε βαλς σε δαιμονικη ταχύτητα! Σαν ξέφρενη πόλκα κάπως!

Τώρα, προσέχω τη μουσικότητα που έχουν στο κλάμμα τους και στις κραυγούλες τους!

Κι όσο για τους «μυστικους» ήχους… Η Athena με πρόλαβε, εκει που ήμουνα έτοιμος να κάνω μια διόρθωση:

Καθόλου δεν χρειάζεται τεχνολογία, συνθεσάϊζερς, καλώδια, ιστορίες – ή και πρωτόγονα πράγματα, όπως πχ οι «σάλπιγγες» των Αμπορίτζινων ή των Ελβετων βοσκων, ή το εκκλησιαστικο αρμόνιο, να παραχθουν υποακουστικες (ο όρος «υποηχητικες» είναι εσφαλμένος) συχνότητες μέσω διακροτημάτων (ή αντανάκλασης και φιλτραρίσματος «αποκοπης» στα ντουβάρια της εκκλησίας), και να την πάθεις!

Δεν είναι μόνο οι υποακουστικες συχνότητες που επηρεάζουν, αλλα και οι ακουστικες! Δηλαδη κάποιες συγκεκριμένες μορφες «τραγουδιων»!… Δηλαδη, κάποιος μπορει απλα να σε «στείλει» (ελπίζω όχι εις τας αιωνίους μονας) με τη φωνη του, ενω τραγουδάει, ή -απλα- ενω μιλάει… Και στην τελευταία περίπτωση δεν έχει καθόλου μα καθόλου σημασία τί λέει! (Όπως, ας πούμε, ο δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ.)

Ας σταματήσουμε, όμως, εδω κι ας μην επεκταθούμε, το θέμα κάνει τζιζ!

Advertisements