ότε βρίσκουν καλύτερη ευκαιρία τα λογης-λογης κράτη-καθάρματα να δράσουν;

Όταν μία φορα στα τέσσερα χρόνια τυχαίνει ν’ αλλάζει ο πρόεδρος του υπερατλαντικου συνδικάτου των γκάνγκστερς. Απο μία έως 20 Ιανουαρίου. Ο παλιος είν’ αλλοιως! Κάθεται και τα ξύνει, διότι λέει -κι ελαφρως δικαιολογημένα- «εγω φεύγω και στα τέτοια μου», ο δε νέος (δεν) είναι (καθόλου) ωραίος, διότι κάθεται και τα ξύνει κι αυτος, λέγοντας σα γυναικούλα «εγω δεν ανέλαβα ακόμη».

Άρα: γάτου λείποντος, χορεύουν τα ποντίκια. (Τρόπος του λέγειν, δηλαδη. Διότι εδω δεν έχουμε το συμπαθες οικόσιτο νιαουρίζον τετράποδο, αλλα διάφορα βρωμερα και σιχαμερα πτωματοφάγα… απο κροκόδειλους μέχρι φίδια, γύπες και ύαινες.)

Κι έτσι: Να τα Ίμια το 1996, να η Παλαιστίνη τώρα. Κι έχει ο θεος (Ιεχωβα).

Όχι ότι ο Μπάμιας θα έκανε και τίποτε, αλλα λέμε τώρα. Συζήτηση (πολιτικη) κάνουμε και φτάσαμε -καθυστερημένα- στη διαπίστωση που έφτασαν πολυ πριν απο μας διάφοροι κουτοπόνηροι παλιανθρωπάκοι …μονοθεϊστες!

Απ’ το τίποτε… τουλάχιστον (αυτο)παρηγοριόμαστε πως έχουμε κι έναν δείκτη νοημοσύνης μεγαλύτερο του μηδενος. (Άλλοι, επαγγελματίες πολιτικοι αναλυτάδες αυτοι, είναι ντιπ για τον πέο.)

Advertisements