Στη Μάγια τη Μέλισσα

φιλαράκος μας ο «Σωκράτϋς» πάλι με περίμενε – αλλ” αυτο το ξέρατε ήδη!

Όπως είναι το πρόγραμμά μου τώρα, τα μεσημέρια μετα το φαγητο έχω κάμποσες ώρες ελεύθερο χρόνο, που προτιμω να τις περνάω με βόλτες στην πόλη (και απο σκιερα μέρη!), ή με ύπνο στο σπίτι.
Τις τελευταίες μέρες είχα όρεξη για βόλτες, και πήγα σε δύο διαφορετικα σημεία της πόλης. Είχα κι ένα προαίσθημα ότι ο «Σωκράτϋς» με περιμένει με νέες ζωγραφιες – και συγκεκριμένα, στο καλλυντικάδικο. Κοντα στο κατάστημα των καλλυντικων, έπεσα πενήντα μέτρα έξω!… και στο άλλο σημείο της πόλης, ένθα και κάποια παλια γκράφφιτι του φίλου μας (που πήγα να τα δω πιο προσεκτικα), έπεσα τελείως έξω. Είχε καινούργια!

Ας αρχίσουμε απο την περιοχη του σιδηροδρομικου σταθμου, η οποία λέγεται «Παλιά» (στο ουδέτερο: «Τα Παλιά»). Επάνω σε μία μεταλλικη πεζογέφυρα, που διασχίζει τις γραμμες, η υπογραφη του φίλου μας:

Η φωτογραφία έχει μία ρομαντικη χροια (κάπως έτσι θα την έπαιρνα και με την καλη μου φωτογραφικη μηχανη – σαφως με slide!), και όχι ουσιαστικο περιεχόμενο. Αλλα θυμήθηκα τις καλλιτεχνικες μου εποχες! :-)

Λοιπον, προς τα δεξια της πεζογέφυρας υπάρχει ο λόφος των Αγίων Θεοδώρων (εκκλησία είναι), που κάποιοι Αρχαιολόγοι των αρχων του 20ου αιώνα τον ταύτιζαν με την αρχαία Ιωλκο. Αυτο, όμως, δεν είναι σωστο – δεν έχει βρεθει τίποτε απο εκείνη την εποχη. Απο Ελληνιστικη εποχη κτλ, εντάξει – αλλα τόσο αρχαία ευρήματα, όσο της μυθολογικης Ιωλκου, όχι.
Οι «υπογραφες» του «Σωκράτϋ» συνεχίζονται ακόμη λίγο προς τα δεξια, καθως κατεβαίνουμε τη γέφυρα και πατάμε πάλι πεζοδρόμιο, και σταματάνε. Όσο κι αν έψαξα παραπέρα (περίπου στα 200 μέτρα ευθεία υπάρχει μυκηναϊκος τάφος, στο προαύλειο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων), δεν βρήκα τίποτε άλλο δικο του. Μέχρι και στο Διμήνι πετάχτηκα με το αμάξι (είναι κοντα), στους εκει μυκηναϊκους τάφους, πάλι τίποτε. Για κάποιον περίεργο λόγο (αν και μου φαίνεται πως τον ξέρω), τα γκράφφιτι στραματάνε εδω, στο πίσω μέρος του σταθμου.

Καταλαβαίνετε, πως συνδύασα την Ιωλκο με τους μυκηναϊκους τάφους της περιοχης… άρα, αν ο «Σωκράτϋς» μιλάει για την Ιωλκο, τί το λογικώτερο να ρίξω μια ματια σ” αυτους;

Η έκπληξη, όμως, βρισκόταν σ” έναν στενο πεζόδρομο, που περνάει απο τις …πίσω πόρτες μαγαζιων, κοντα στο καλλυντικάδικο… με δύο νέα τεχνουργήματα – κι εντελως ασυνήθιστα για την μανιέρα του. Το πρώτο:

Και αμέσως αριστερα το δεύτερο:

Απο το στρογγυλεμένο περίγραμμα, καταλαβαίνω ότι μάλλον μιλάει για τον δίσκο της Φαιστου, που με απασχολει αυτον τον καιρο. Με τα «σήματα του κώδικα Μόρς» μέσα στα γράμματα, μάλλον θέλει να δείξει την προσπάθεια που κάνω για επανανάγνωση του δίσκου.

Αλλα η χαμογελαστη φάτσα με τα διάφορα σήματα απο πάνω της, συν το πορφυρο χρώμα, δεν καταλαβαίνω τί σημαίνουν. Όπως και το «προς τί» του μεγέθους του μεγάλου γκράφφιτι.

Μπορείτε εσεις να καταλάβετε τίποτε;

Υγ: Το πορφυρο παραπέμπει σε αυτοκράτορες, ή πατριάρχες. Ή …συνδυασμο και των δύο, όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος!
Αλήθεια, ο συγκεκριμένος αυτοκράτορας (που απασχόλησε αρκετα τον «Σωκράτϋ» στο παρελθον) μήπως έχει ένα απο τα κλειδια της λύσης;

Ίσως να μου λέει να πεταχτω μέχρι τη γνωστη εκκλησία, μπας και δω τίποτε άλλο – πρώτα, όμως, μου βάζει τέστ, να δει αν κατανοω. Έτσι κι αλλοιως, θα ρίξω μια βόλτα και θα σας ενημερώσω.

About these ads