, λοιπον, μερικα θέματα είναι σαν να σηκώνεις όλες τις καταθέσεις σου απ’ την τράπεζα, κι αμέσως μετα …να σπας τον κουμπαρα, να πάρεις και τα “ψιλά”!

Ο λόγος αυτης της ανάρτησης -έναν και πλέον χρόνο μετα το τέλος της αντίστοιχης σειρας- είναι η αναφορα τριων “ζουμερων” θεμάτων, που προκύπτουν ειδικα απ’ τον “Ψίθυρο”. Το ένα το είχα υποσχεθει μέσα στο κείμενο των τότε αναρτήσεων (αλλα τό ‘φαγε η βιασύνη μου), ενω τ’ άλλα δύο τα σκέφτηκα στο μεταξυ.
Βλέπετε, το μυαλο είναι μηχανη περίεργη: “διαπιστώνει” πράγματα, ενω το συνειδητο μέρος της προσωπικότητάς μας δεν τα έχει πάρει χαμπάρι – και αργει να τα “μυριστει”.

Το πρώτο, λοιπον, θέμα, είναι… αν και κατα πόσον οι “κακοι” της υπόθεσης (οι “υπερεσίες” της αγγλίτσας, κάποιες υπερ-μυστικες αδελφότητες, και λοιπα …συναφη επαγγέλματα) εκφώνησαν οι ίδιοι τους -κατα το βιβλίο- “πρωτοήχους”, και ποιά τ’ αποτελέσματα της ενέργειας αυτης.
Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, ο ένας εκ των κακων (και μέλος της μυστικης αδελφότητας, που έχει βάλει στο μάτι τον Έλληνα κεντρικο ήρωα) λέει στον έτερο κακο: “- Έ, και τί έγινε, αν κάποιος νέος μύστης εκφώνησε τους πρώτους τρεις ήχους του δωδεκασυμβόλου;” (Ή κάπως έτσι.) Σαφες δείγμα, δηλαδη, πως οι ίδιοι γνώριζαν πολυ καλα το αντικείμενο, και ίσως είχαν …κάνει χρήση!

Ταυτόχρονα ο συγγραφέας μας πληροφορει (προσέξτε!) ότι η απαγγελία των “πρωτοήχων” δεν έχει κανένα κακο αποτέλεσμα σε άτομα που μιλάνε ως μητρικη γλώσσα τ’ αρχαία Ελληνικα (ή και τα Λατινικα), αλλα είναι καταστροφικη (δηλ. στερει υγεία, ίσως και ζωη) σε άτομα, τα οποία δεν χειρίζονται απταίστως αυτες τις γλώσσες.
Βλέπετε, η αγαπημένη του ιδέα (η οποία θα σας πω απο πού προκύπτει: απο το τρίτο θέμα που θα θίξουμε!) είναι πως, γλώσσα και σκέψη είναι αλληλένδετες. Και μάλιστα, αρκετες φορες η γλώσσα προλαμβάνει τη σκέψη!… δημιουργει σκέψη!

Εδω έρχονται στο προσκήνιο κάποιες δικες μου ιδέες, περι διαφορετικης βιολογικης …κατασκευης και δομης των ατρίχων διπόδων όντων του πλανήτη (γειά σου Πολσεμάννε!), πλην των πετεινων! :-) (γειά σου και σένα, Σινωπέα Πόντιε, Διογένη Κυνικέ!)
Εαν, λοιπον, άλλο είναι οι άνθρωποι κι άλλο οι σπαρτοι, άλλο οι Έλληνες κι άλλο τα νεάντερταλ, τότε τί γίνεται …εαν οι “πρωτόηχοι” εκφωνηθουν απο Άγγλους, όπως τα μέλη της συγκεκριμένης μυστικης αδελφότητας; Και σιγα μην …σκέπτονται στ’ αρχαία Ελληνικα οι λεβέντες! (Ερασμιακη προφορα τετριμμένων στίχων της Ιλιάδας, και πολυ τους είναι!)

Πιστεύω πως η απάντηση είναι η εξης: ο “χειρισμος” των “πρωτοήχων” δεν εξαρτάται απο γνώστες ή μη της αρχαίας Ελληνικης (…κι εδω βγάλτε ελεύθερα όποιο συμπέρασμα θέλετε, πχ αν ο συγγραφέας “θολώνει τα νερα” επίτηδες, για να καλύψει “κάποιους”…), αλλα απο την εγκεφαλικη “κατασκευη” και τις εγκεφαλικες αντοχες του καθενος. Όπως πχ δεν είναι απαραίτητο να είσαι Κινέζος, για να γνωρίζεις Κούνγκ-Φού.
Άσχετο αν τον αθλητη του Κούνγκ-Φού ίσως να τον βόλευε καλύτερα ο παραδοσιακος κινεζικός σωματότυπος, όπως, ίσως, θα βόλευε καλύτερα τον εκφωνητη των “πρωτοήχων” η ελληνικη βιολογικη καταγωγη.

Έτσι, άτομα όπως πχ ο Τζών Ντήη (ο οποίος αναφέρεται στο βιβλίο …ότι “είχε δίκιο”! – στη χρήση των “πρωτοήχων”, δηλαδη), θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιήσουν το εργαλείο αυτο, χωρις να πάθουν τίποτε. Το ίδιο και τα μέλη της υπερμυστικης οργάνωσης του βιβλίου. Τα οποία, βεβαίως-βεβαίως, όπως σ’ όλες τις κλειστες οργανώσεις, άλλως τε, σίγουρα έχουν την (όχι αβάσιμη) εντύπωση για τους εαυτους τους ότι ξεχωρίζουν απ’ το πλήθος.
Ίσως οι “αριστοκράτες” αυτοι να προέρχονται απο κάποια …βυθισμένη ήπειρο, και όχι απο νεαντερτάλειους πληθυσμους των βρεττανικων νησιων… Και να το γνωρίζουν, αλλα να μην το ανακοινώνουν δημοσίως! Πράγμα (η καταγωγη μερικων-μερικων σημερινων “αρχόντων”, δηλαδη) που θ’ αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης σε μελλοντικη μου ανάρτηση.

Και πράγμα που εξηγει τις εγκεφαλικες “αντοχες” τους, στα πάρε-δώσε με τους “πρωτοήχους”…

Μας μένει, βέβαια, το ερώτημα τί γίνεται, εαν αυτα τα άτομα έχουν αποκτήσει την αθανασία και την αιώνια νεότητα (όπως υπαινίσσεται το βιβλίο), αφου έχουν εκφωνήσει και τους δώδεκα “πρωτοήχους”. Έ, τί θέλατε να γίνει; Θα κάνανε ό,τι κι εσεις στη θέση τους!
Σίγουρα θα έχουν σχηματίσει μία υπερ-κλειστη ομάδα, σίγουρα δεν θα θέλουν να δίνουν “δημόσιο στίγμα” (σκεφθείτε τί δικαιολογίες πρέπει να βρουν να πουν σε γηράσκοντες φίλους τους, συνεργάτες τους, ερωμένες τους, κτλ κτλ κτλ…), και σίγουρα θα πρέπει να έχουν εξασφαλίσει τρομερους οικονομικους πόρους “αόρατοι”.

Άσε τις γνώσεις τους, ή τη βιβλιοθήκη τους: απλησίαστα επίπεδα για κοινους θνητους.

Το δεύτερο, προκύπτον, ερώτημα, είναι: Προς τί όλ’ αυτα;
Ωραία, έγινε κάποιος αθάνατος και περνάει μπέϊκα! Και λοιπον; Τί σημασία έχει αυτο;

Καμμία σημασία, εκτος αν έχει βάλει ως στόχο του την αλλαγη των κοινωνιων και του πλανήτη μας, για να τις/τον φέρει εκει που θέλει! Οπότε, καταλαβαίνετε… Σε περίπτωση που τέτοιες “αλλαγες” περνάνε απ’ την καμπούρα σου, δυστυχως δεν είναι εύκολο να τα βάλεις με άτομα, που δεν γνωρίζουν βιολογικες δεσμεύσεις απο χρονικα όρια…
Να παίρνουν, άρα γε, την εκδίκησή τους τίποτε πονηρα ή/και τυχερα απομεινάρια Ατλάντων;

…Αυτο όμως, μας φέρνει ακόμη ένα ερώτημα: Έχουμε κι εμεις τέτοιους αθανάτους; (Διότι οι Κινέζοι …έχουν! …Βιογραφικα εδω κι εδω.) Ποιοι μπορει να είναι; Τί κάνουν;…
…Τί περιμένουν να επέμβουν προς όφελος αυτης εδω της έρμης της πατρίδας;

(Παρένθεση: Ο συγγραφέας υπαινίσσεται κάτι τέτοιο για τις “ιεροφαντίδες”, στη σκηνη -προς το τέλος του βιβλίου- όπου ο κεντρικος ήρωας πρόκειται να μυηθει στο Τελεστήριον της Ελευσίνας.)

Αρκετα μας πήρε το πρώτο θέμα του προσαρτήματος! Ας πάμε στο επόμενο – και, σας υπόσχομαι, ο βαθμος ενδιαφέροντος ανεβαίνει όσο προχωράμε!

About these ads